WALLABIES IVANOV NETWORK TRADING LTD κ.α. ν. MILEV IVANOV MILCHEV κ.α., Αρ. Αγωγής: 3069/12, 13/11/2013

(1)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, σύμφωνα με τις οποίες σε περίπτωση, που ήθελε αποφασισθεί από το Δικαστήριο ότι αυτοί (εναγόμενοι 3 και 4) είχαν ευθύνη να αποζημιώσουν τους ενάγοντες, για το ποσό που διεκδικούσαν ή για οποιοδήποτε άλλο ποσό, τότε οι εναγόμενοι 3 και 4 θα εδικαιούντο σε πλήρη κάλυψη ή/και συνεισφορά από τους εναγόμενους 1 και 3, σε ποσοστό που θα αποφασιζόταν από το Δικαστήριο ως εύλογο και δίκαιο. Αντίστοιχα και οι εναγόμενοι 1 και 2 επέδωσαν στους συνεναγομένους τους, εναγομένους 3 και 4, Ειδοποιήσεις Συνεισφοράς δυνάμει της Δ.10,θ.12

(1)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, αξιώνοντας εναντίον τους αποζημιώσεις ή/και συνεισφορά σε σχέση με οποιαδήποτε αποζημίωση την οποία θα μπορούσαν οι ενάγοντες να ανακτήσουν με την αγωγής τους. Με την υπό κρίση Αίτηση, οι εναγόμενοι 1 και 2 αιτούνται όπως δοθούν οδηγίες από το Δικαστήριο αφενός μεν για την ανταλλαγή δικογράφων μεταξύ των και των εναγομένων 3 και 4, και αφετέρου ως προς τον τρόπο με τον οποίο θα εκδικαστεί το ζήτημα της απαίτησης των εναντίον των εναγομένων 3 και

1. Συγκεκριμένα αιτούνται: «Α. Όπως επιτρέψει στον Αιτητή - Εναγόμενο 1 να παραδώσει Έκθεση Απαίτησης στον Εναγόμενο 3 εντός 20 ημερών από την σύνταξη του Διατάγματος και όπως ο Εναγόμενος 3 παραδώσει σε αυτόν την υπεράσπισης του εντός 20 ημερών από την καταχώρηση της Έκθεσης Απαίτησης του Εναγομένου
2. Β. Όπως σε περίπτωση επιτυχίας των Εναγόντων εναντίον του Εναγομένου 1 το ζήτημα της ευθύνης του Εναγόμενου 3 για κάλυψη και/ή αποζημίωση του Εναγομένου 1 για την αξίωση των Εναγόντων εναντίον του, εκδικασθεί κατά την ακρόαση της παρούσας αγωγής. Γ. Όπως επιτρέψει στον Αιτητή - Εναγόμενο 1 να παραδώσει Έκθεση Απαίτησης στην Εναγομένη 4 εντός 20 ημερών από την σύνταξη του Διατάγματος και όπως η Εναγόμενη 4 παραδώσει σε αυτόν την υπεράσπιση της εντός 20 ημερών από την καταχώρηση της Έκθεσης Απαίτησης του Εναγομένου
3. Δ. Όπως σε περίπτωση επιτυχίας των Εναγόντων εναντίον του Εναγομένου 1 το ζήτημα της ευθύνης της Εναγόμενης 4 για κάλυψη και/ή αποζημίωση του Εναγομένου 1 για την αξίωση των Εναγόντων εναντίον του, εκδικασθεί κατά την ακρόαση της παρούσας αγωγής. Ε. Όπως επιτρέψει στον Αιτητή - Εναγόμενο 2 να παραδώσει Έκθεση Απαίτησης στον Εναγόμενο 3 εντός 20 ημερών από την σύνταξη του Διατάγματος και όπως ο Εναγόμενος 3 παραδώσει σε αυτόν την υπεράσπιση της εντός 20 ημερών από την καταχώρηση της Έκθεσης Απαίτησης του Εναγομένου
4. Στ. Όπως σε περίπτωση επιτυχίας των Εναγόντων εναντίον του Εναγομένου 2 το ζήτημα της ευθύνης του Εναγόμενου 3 για κάλυψη και/ή αποζημίωση του Εναγομένου 2 για την αξίωση των Εναγόντων εναντίον του, εκδικασθεί κατά την ακρόαση της παρούσας αγωγής. Ζ. Όπως επιτρέψει στον Αιτητή - Εναγόμενο 2 να παραδώσει Έκθεση Απαίτησης στην Εναγόμενη 4 εντός 20 ημερών από την σύνταξη του Διατάγματος και όπως η Εναγόμενη 4 παραδώσει σε αυτόν την υπεράσπιση της εντός 20 ημερών από την καταχώρηση της Έκθεσης Απαίτησης του Εναγομένου
5. Η. Όπως σε περίπτωση επιτυχίας των Εναγόντων εναντίον του Εναγομένου 2 το ζήτημα της ευθύνης της Εναγομένης 4 για κάλυψη και/ή αποζημίωση του Εναγομένου 2 για την αξίωση των Εναγόντων εναντίον του, εκδικασθεί κατά την ακρόαση της παρούσας αγωγής. Θ. Οποιαδήποτε άλλη και ή περαιτέρω διαταγή που το Σεβαστό Δικαστήριο ήθελε θεωρήσει ως ορθή, λογική και δίκαια υπό τις περιστάσεις. Ι. Όπως τα έξοδα της παρούσας αίτησης ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της αγωγής». Η Αίτηση στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.10 θ.θ. 2, 7, 8, 10 και 12 και στη Δ.48 θ.θ 1 - 4, 8, 9, 10 και 12, στο Κεφ. 148 (Ο Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμος) άρθρο 64, στις αρχές της επιείκειας, στις εγγενείς και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου, στη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και στη γενική πρακτική του Δικαστηρίου. Η Αίτηση υποστηρίζεται από Ένορκη δήλωση της Χριστίνας Αχιλλέως (δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο Αντώνης Ανδρέου και Σία Δ.Ε.Π.Ε., δικηγόρων των αιτητών) η οποία αναφέρεται στην δικογραφία και στις επί μέρους θέσεις όλων των διαδίκων. Είναι η θέση της ότι οι εναγόμενοι 1 και 2 δικαιούνται σε συνεισφορά, κάλυψη και αποζημίωση από τους εναγόμενους 3 και 4, σε σχέση με τις αξιώσεις του ενάγοντα εναντίον όλων των εναγομένων καθότι «το επίδικο δυστύχημα επεσυνέβη λόγω της αποκλειστικής αμέλειας και παράβασης των θέσμιων καθηκόντων των εναγομένων 3 και 4». Οι Εναγόμενοι 3 και 4 καταχώρησαν ένσταση, οι λόγοι της οποίας είναι οι ακόλουθοι: «
6. Η αίτηση είναι παράτυπη ή/και αντικανονική ή/και αντίκειται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας ή/και στην Δ.10 θ.12 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας ή/και στη σχετική νομολογία.
7. Κανένα νομικό ή/και ουσιαστικό υπόβαθρο υφίσταται για την καταχώριση της παρούσας αίτησης, αφού οι Εναγόμενοι 3 και 4 στην παρούσα υπόθεση, ουδεμία υποχρέωση συνεισφοράς ή κάλυψης έχουν προς τους Εναγομένους 1 και 2 ή/και οι Εναγόμενοι 1, 2, 3 και 4 ενάγονται στην παρούσα αγωγή ως συνυπεύθυνοι ή/και συναδικοπραγήσαντες, οι μεν Εναγόμενοι 1 και 3 ως οδηγοί σε σχέση με ισχυριζόμενο αστικό αδίκημα (jont tortfeasors) και οι δε Εναγόμενοι 2 και 4 ως εκ προστήσεως αστικώς υπεύθυνοι ή/και συνυπεύθυνοι για τις πράξεις ή/και παραλείψεις των Εναγομένων 1 και 3 σε σχέση με το ίδιο ισχυριζόμενο αστικό αδίκημα ή/και περαιτέρω ουδεμία άλλη σχέση υφίσταται μεταξύ των Εναγομένων 1 και 2 και των Εναγομένων 3 και 4 για την οποία οι Εναγόμενοι 1 και 2 να νομιμοποιούνται να αξιώνουν συνεισφορά ή γενική κάλυψη εναντίον των Εναγομένων 3 και
9. Η υπό εξέταση αίτηση είναι υπό τις περιστάσεις αχρείαστη ή/και μοναδικό σκοπό έχει την καθυστέρηση ή/και την παρακώλυση της διαδικασίας, αφού όλα τα εγειρόμενα θέματα ή/και ζητήματα στην παρούσα αγωγή μεταξύ των Εναγομένων 1 και 2 και των Εναγομένων 3 και 4 βρίσκονται ήδη ενώπιον του Δικαστηρίου ή/και η ανταλλαγή ειδοποιήσεων συνεναγομένων μεταξύ των Εναγομένων ήταν αρκετή για να τεθούν υπόψη του Δικαστηρίου όλα τα θέματα και θέσεις των πλευρών, επί των οποίων το Δικαστήριο θα κληθεί να αποφασίσει με το πέρας της υπόθεσης.
10. Η αίτηση είναι νομικά ή/και ουσιαστικά αβάσιμη ή/και η νομική της βάση είναι λανθασμένη.
11. Η αίτηση είναι υπό τις περιστάσεις κακόπιστη ή/και καταχρηστική ή/και επιδιώκει αλλότριο σκοπό.
12. Τυχόν έγκριση της υπό εξέταση αίτησης θα θεωρείται παρατυπία και θα καθιστά άκυρη τη διαδικασία ή/και οποιοδήποτε βήμα ή/και έγγραφο ή/και διάταγμα της διαδικασίας αυτής.» Η ένσταση βασίζεται επίσης επί των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας Δ.10, θ.θ. 2, 7, 8, 10 και 12

(1)και

(2), Δ.39 θ. 2, Δ.48 θ.θ. 1 - 4, 8 - 10 και 12, Δ.64, στην Αγγλική Διάταξη 16Α. θ. 12, στο Annual Practice 1962, Τόμος 1 σελίς 390, στο άρθρο 64 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, στη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και στις συμφυείς εξουσίες, δικαιοδοσία και πρακτική του Δικαστηρίου. Η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της Μαρίας Καμάρη, δικηγόρου στο γραφείο Χάρης Κυριακίδης Δ.Ε.Π.Ε., δικηγόρων των εναγομένων 3 και 4. Σ΄ αυτήν προβάλλεται η θέση ότι «με βάση την δικογραφία περιλαμβανομένων των ειδοποιήσεων συνεναγομένων που έχουν ανταλλαχθεί μεταξύ των εναγομένων 1 και 2 και των εναγομένων 3 και 4, συνάγεται ότι οι εναγομένοι 3 και 4 καλούνται από τους εναγομένους 1 και 2 να συνεισφέρουν υπό την ιδιότητα τους ως ισχυριζόμενοι συναδικοπραγήσαντες (jont tortfeasors) για το ίδιο ισχυριζόμενο αστικό αδίκημα που εγείρεται η παρούσα αγωγή και όχι λόγω ύπαρξης κάποιας άλλης σχέσης ή και ιδιότητας μεταξύ τους». Υποστηρίζεται επίσης ότι με την δικογραφία έχουν αποκρυσταλλωθεί τα επίδικα θέματα για τα οποία το Δικαστήριο θα κληθεί να αποφασίσει, με αποτέλεσμα οιαδήποτε περαιτέρω διαδικασία ανταλλαγής δικογράφων μεταξύ των εναγομένων 1 και 2 και των εναγομένων 3 και 4, να θεωρείται αχρείαστη. Η υπό κρίση Αίτηση στηρίζεται μεταξύ άλλων στην Δ.10, θ. 12 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας η οποία έχει ως ακολούθως: Order 10 12

(1)Where a defendant claims against another defendant- (

1. a)that he is entitled to contribution or indemnity, or (
2. b)that he is entitled to any relief or remedy relating to or connected with the original subject matter of the action and substantially the same as some relief or remedy claimed by the plaintiff, or (
3. c)that any question or issue relating to or connected with the said subject matter is substantially the same as some question or issue arising between the plaintiff and the defendant making the claim and should properly be determined non only as between the plaintiff and the defendant making the claim but as between the plaintiff and that defendant and another defendant or between any or either of them, the defendant making the claim may without any leave issue and serve on such other defendant a notice making such claim or specifying such question or issue.

(2)No appearance to such notice shall be necessary and the same procedure shall be adopted for the determination of such claim, question or issue between the defendants as would be appropriate under this Order if he were a third party.

(3)Nothing herein contained shall prejudice the rights of the plaintiff against any defendant to the action." Το κείμενο της Δ.10.Θ.12 των κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας αντιγράφει πλήρως το κείμενο της αντίστοιχης Αγγλικής Διάταξης Ο16Α. r.

1. Στο σύγγραμμα The Annual Practice 1958, Vol. 1, p.398 η πρακτική εφαρμογή του πιο πάνω θεσμού, οριοθετείται ως εξής: "Application of the Rule: Except where the two defendants are sued as tortfeasors liable in respect of the same damage, it is necessary for a defendant who claims against his co-defendant relief of any of the kinds mentioned in the rule, to issue and serve upon him a third party notice under this rule and a summons for third party directions under r.
2. » Σύμφωνα με τα προαναφερθέντα, η αίτηση για λήψη οδηγιών από το Δικαστήριο (όσον αφορά την ανταλλαγή δικογράφων μεταξύ συνεναγομένων) είναι περιττή και αχρείαστη εάν οι συνεναγομένοι θεωρούνται ως αδικοπραγούντες από κοινού. Η διάκριση μεταξύ των προσώπων που θεωρούνται αδικοπραγούντες από κοινού (joint tortfeasors) ή αδικοπραγούντες χωριστά (several tortfeasors), καθορίζεται στο άρθρο 11 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ.
3. Πρόσωπα που η χωριστή συμμετοχή τους στη διάπραξη αστικού αδικήματος γίνεται για την προώθηση κοινού σχεδίου ή σκοπού, χαρακτηρίζονται ως από κοινού αδικοπραγούντες (joint tortfeasors). Ενώ όταν δύο ή περισσότερα πρόσωπα με διαφορετικές, ξεχωριστές παραβάσεις υποχρέωσης προκαλούν την ίδια ή διαφορετική ξεχωριστή ζημιά, τότε θεωρούνται ως αδικοπραγούντες χωριστά (several tortfeasors). Οι από κοινού αδικοπραγούντες (joint tortfeasors) ευθύνονται από κοινού και χωριστά (jointly and severally) δηλαδή ο ενάγων μπορεί να ανακτήσει πλήρως αποζημιώσεις μόνο από ένα από αυτούς. Το άρθρο 64 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, καθορίζει την διαδικασία που ακολουθείται από το Δικαστήριο (σε περίπτωση που πρόσωπο υποστεί ζημιά συνεπεία αστικού αδικήματος) για καταμερισμό του ποσοστού της συνεισφοράς ενός εκάστου των συνεναγομένων. Βάσει των προνοιών του εν λόγω άρθρου, το Δικαστήριο μπορεί να αποφασίσει το ποσοστό συνεισφοράς από ένα συναδικοπραγήσαντα προς άλλο, είτε είναι συνεναγομένοι ή όχι, για την ζημιά που έχει προκληθεί στον ενάγοντα. Η συνεισφορά αυτή μπορεί να αναχθεί σε πλήρη κάλυψη (indernity). Μπορεί επίσης συναδικοπραγήσας να απαλλαγεί συνεισφοράς. Το ποσοστό συνεισφοράς κρίνεται με βάση την έκταση ευθύνης του συγκεκριμένου αδικοπραγήσαντα για την προκληθείσα ζημιά. Εάν οι συναδικοπραγήσαντες είναι συνεναγόμενοι, η έναρξη της διαδικασίας γίνεται με βάση τις πρόνοιες της Δ.10 θ.12

(1)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Δηλαδή επιδίδονται μεταξύ των συνεναγομένων οι σχετικές Ειδοποιήσεις Συνεισφοράς. Στην υπόθεση Μαυρίδης ν. Dharaghji κ.α. 1990 1 ΑΑΔ 1013 τονίστηκε ότι η ακολουθητέα από το Δικαστήριο, με βάση το άρθρο 64, πορεία διαδικασίας σε αγωγές για αμέλεια είναι η εξής: «Το Δικαστήριο αποφασίζει πρώτα αν έχει αποδειχθεί αμέλεια σε βάρος των εναγομένων. Εάν η απόφαση είναι καταφατική, τότε εξετάζει με βάση το Άρθρο 57 αν ο ενάγων έχει συντρέχουσα αμέλεια. Αποφασίζει το ποσοστό της ευθύνης μεταξύ εναγομένων από τη μία, και ενάγοντα από την άλλη, και μειώνει το ποσό των αποζημιώσεων ανάλογα με το ποσοστό της συντρέχουσας αμέλειας του ενάγοντα. Εάν επιδόθηκαν ειδοποιήσεις, με βάση το Άρθρο 64, και την Δ.10 θ. 12

(1)των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας, προχωρεί στον καταμερισμό της ευθύνης και στον καθορισμό του ποσοστού της συνεισφοράς ή αποζημίωσης μεταξύ των εναγομένων» Στην υπόθεση Γεώργιος Κ. Ιωαννίδης ν. Νικόλα Χαραλάμπους κ.α.

(1992)1 Α.Α.Δ. 558, το Εφετείο (αφού ανέτρεψε την πρωτόδικη απόφαση με την οποία απορρίφθηκε αίτηση για οδηγίες και ανταλλαγή και δικογράφων μεταξύ των συνεναγομένων μετά από ειδοποίηση συνεισφοράς) απεφάσισε ότι, εφόσον η απαίτηση του εφεσείοντα εναντίον του συνεναγομένου του - εφεσίβλητου 2 βασιζόταν στην μεταξύ τους σχέση «εργοδότη - εργοδοτούμενου, και όχι απλά στο ότι οι δύο ήσαν συνυπεύθυνοι για αστικό αδίκημα (joint tortfeasors), ο εφεσείων είχε καθήκον και δικαίωμα να υποβάλει την αίτηση για οδηγίες και το πρωτόδικο Δικαστήριο έπρεπε να είχε δώσει οδηγίες για την ανταλλαγή δικογράφων μεταξύ των δύο συνεναγομένων. Στο Σύγγραμμα Αστικά Αδικήματα των Αρτέμη και Ερωτοκρίτου σχολιάστηκε η πιο πάνω απόφαση και λέχθηκε πως η απόφαση επί του θέματος κρίθηκε με τα ιδιαίτερα περιστατικά της υπόθεσης και δυνατόν η ανταλλαγή δικογράφων να μην είναι αναγκαία σε απλές περιπτώσεις συνεναγομένων που είναι συνυπεύθυνοι ως συναδικοπραγούντες, όπου όλα τα θέματα και η μαρτυρία είναι ήδη ενώπιον του Δικαστηρίου. Στο ίδιο σύγγραμμα Τόμος 2 σελ. 84, αναφέρονται ως κατακλείδα σε σχέση με το θέμα αυτό, τα εξής: «Συμπέρασμα - Έχοντας υπόψη τη νομολογία η οποία έχει αναφερθεί πιο πάνω καθώς και τα σχόλια και τη νομολογία που περιέχονται στο Halsbury's Laws of England (3rd Edition, Vol. 37, Par. 248 και υποσημειώσεις) εισηγούμαστε ως θέμα ορθής πρακτικής, ανάλογα με την περίπτωση, τα πιο κάτω: (α) Όπου το θέμα είναι απλό και αφορά συνυπεύθυνους συνεναγομένους, να ακολουθείται η διαδικασία ειδοποίησης, με την οποία δυνατό να μην απαιτείται ανταλλαγή δικογράφων. (β) Όπου το θέμα είναι περίπλοκο και χρειάζεται η ανταλλαγή δικογράφων ή όπου δεν είναι όλα τα μέρη συνεναγόμενοι, να ακολουθείται διαδικασία τριτοδιαδίκου. (γ) ΄Οπου δεν έχει ακολουθηθεί διαδικασία ειδοποίησης και ούτε διαδικασία τριτοδιαδίκου να καταχωρείται ανεξάρτητη αγωγή για συνεισφορά.» Συμπερασματικά των όσων έχουν προαναφερθεί, μπορεί να λεχθεί ότι κάθε περίπτωση εξετάζεται στη βάση των ιδιαίτερων γεγονότων που την περιβάλλουν. Στις περιπτώσεις που δεν υφίσταται οποιαδήποτε ιδιάζουσα σχέση μεταξύ των συνεναγομένων, φερ΄ειπείν συμβατική, ώστε κάποιος εξ΄ αυτών να δύναται να επικαλεστεί όρους της μεταξύ των σύμβασης που δεν είναι ενώπιον του Δικαστηρίου, δηλαδή σε απλές καθημερινές υποθέσεις που τα επίδικα θέματα μεταξύ των συνεναγομένων είναι απλά και εξαντλούνται στην σχέση τούτων με τον ενάγοντα, όπως στην περίπτωση της αμέλειας (όπου η μόνη απαίτηση είναι συνεισφορά ή ολοκληρωτική κάλυψη της απαίτησης) δεν επιβάλλεται αναταλλαγή δικογράφων. Ανταλλαγή δικογράφων επιβάλλεται εκεί όπου ιδιαίτερο νομικό ή πραγματικό ζήτημα διέπει την σχέση των συνεναγομένων. Σε τέτοια περίπτωση η ανταλλαγή δικογράφων είναι επιβεβλημένη ώστε η κάθε πλευρά να καταστεί κοινωνός της θέσης της άλλης, αλλά και το Δικαστήριο να είναι σε θέση να εποπτεύσει της διαδικασίας. Το προαναφερόμενο απόσπασμα από το σύγγραμμα Annual Practice, δεν πρέπει να εκληφθεί ως άτεγκτος κανόνας. Επαναλαμβάνω ότι σημασία δεν έχει η φύση του αγώγιμου δικαιώματος αλλά οι ιδιαιτερότητες, νομικές ή πραγματικές μεταξύ των συνεναγομένων. Στην υπόθεση Ιωαννίδης (ανωτέρω), οι συνεναγομένοι, ήσαν συναδικοπραγήσαντες και όμως η έκδοση οδηγιών κρίθηκε απαραίτητη. Το ερώτημα που το Δικαστήριο θα πρέπει να απαντήσει εξετάζοντας την υπό κρίση Αίτηση, δεν είναι εάν οι συνεναγομένοι είναι συναδικοπραγήσαντες ή όχι, αλλά κατά πόσον στην προκειμένη περίπτωση θα πρέπει να ανταλλαγούν έγγραφες προτάσεις μεταξύ τους. Όπως έχω προαναφέρει οι εναγόμενοι 1 και 2 αντάλλαξαν με τους εναγομένους 3 και 4 τις σχετικές Ειδοποιήσεις βάσει του Καν. 12

(1)της Δ.10. Από την δικογραφία της αγωγής καθώς επίσης και από τις Ένορκες Δηλώσεις που υποστηρίζουν τόσο την Αίτηση όσο και την Ένσταση, καθίσταται σαφές ότι το μόνο ζήτημα που ανακύπτει μεταξύ των συνεναγομένων είναι η μερική ή η ολική συνεισφορά τους για αποζημιώσεις και αυτό υπό την προϋπόθεση ότι οι ενάγοντες θα αποδείξουν ότι οι ενέργειες τους συνιστούσαν αμέλεια. Μοναδικό δηλαδή ζήτημα είναι κατά πόσον οι εναγόμενοι 1 και 3 ως οδηγοί των εμπλεκομένων οχημάτων ΚΝΒ856 και ΕΑΚ912 αντίστοιχα, υπήρξαν αμελείς, ζήτημα που έχει ήδη καταστεί επίδικο με την αξίωση των εναγόντων. Ως εκ τούτου δεν υπάρχει περιθώριο έγκρισης της αίτησης. Η υπόθεση είναι απλή και οι αιτούμενες οδηγίες είναι αχρείαστες. Το μόνο που θα επιτύχουν είναι να περιπλέξουν τα επίδικα θέματα και να καθυστερήσουν την εκδίκαση της υπόθεσης. Δια ταύτα, η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος των εναγομένων 1 και 2 - αιτητών και υπέρ των εναγομένων 3 και 4 - καθ΄ ων η Αίτηση. Τα έξοδα να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και να εγκριθούν από το Δικαστήριο. Τα έξοδα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.:)...................................................... Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο