ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΚΟΥΤΟΥΛΑ ν. ΗΛΙΑΣ ΚΑΜΑΡΑΤΟΣ, φ/δι PASCAL Λάρνακας, Αρ. Αγωγής: 1087/13, 30/12/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2013:A163 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Στ. Τσιβιτανίδου - Κίζη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1087/13 Μεταξύ: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΚΟΥΤΟΥΛΑ, Βηθλεέμ 9, 7040 Ορόκλινη. Ενάγουσας - και - ΗΛΙΑΣ ΚΑΜΑΡΑΤΟΣ, φ/δι PASCAL Λάρνακας Εναγoμένου Αίτηση ημερομηνίας 28.3.2013 για έκδοση Προσωρινού Διατάγματος. Ημερομηνία: 30 Δεκεμβρίου 2013 Εμφανίσεις: Για την Εναγουσα -Αιτήτρια: κ. Δημήτριος Α. Παυλίδης και Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. (Για να ακούσει απόφαση η ενάγουσα) Για τον Εναγόμενο - Καθ΄ ου η Αίτηση: κ. Κυριάκος Χρ. Μούσκος Δ.Ε.Π.Ε. (Για να ακούσει απόφση η κα Πωλίν Μούσκου) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με Κλητήριο Ένταλμα Γενικά Οπισθογραφημένο (O2 r.1) που καταχωρήθηκε στις 28.3.2013, η ενάγουσα αξιοί από τον εναγόμενο παραδειγματικές και/ή τιμωρητικές αποζημιώσεις καθώς επίσης και γενικές, αφενός μεν για την «συστηματική» παρενόχληση (molestation) της από τον εναγόμενο «είτε με λόγια είτε με απειλές» και αφετέρου για την συστηματική παραβίαση των συνταγματικών της δικαιωμάτων και ειδικώτερα της ιδιωτικής και οικογενειακής της ζωής, από ενέργειες και πράξεις του εναγομένου. Περαιτέρω αξιοί την έκδοση Διαταγμάτων με τα οποία να εμποδίζεται ο εναγόμενος να επεμβαίνει και/ή να παύσει να επεμβαίνει με οποιοδήποτε τρόπο στην κατοικία αρ. 9, στην οδό Βηθλεέμ στην Ορόκληνη. Αξιοί επίσης την έκδοση Διαταγμάτων τα οποία να απαγορεύουν στον εναγόμενο να προσεγγίζει σε οποιοδήποτε δημόσιο και/ή ιδιωτικό χώρο την ενάγουσα και τα τέκνα της Γιώργο και Αντζελίνα. Την ίδια ημέρα που καταχωρήθηκε αγωγή, η ενάγουσα καταχώρησε μονομερώς την υπό κρίση Αίτηση με την οποία αιτείται τα ακόλουθα: «Α. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου με το οποίο να απαγορεύει και/ή εμποδίζει τον Εναγόμενο και/ή αντιπροσώπους και/ή υπαλλήλους και/ή υπηρέτες του να επεμβαίνουν καθ΄ οιονδήποτε τρόπο στην κατοικία που βρίσκεται στην οδό Βηθλεέμ 9, 7040 Βορόκληνη, Λάρνακα μέχρι εκδικάσεως και τελείας αποπερατώσεως της παρούσας αγωγής. Β. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσει τον Εναγόμενο και/ή τους αντιπροσώπους και/ή υπαλλήλους και/ή υπηρέτες του να παύσουν να επεμβαίνουν καθ΄ οιονδήποτε τρόπο στην κατοικία που βρίσκεται, στην οδό Βηθλεέμ 9, 7040 Βορόκληνη, Λάρνακα μέχρι εκδικάσεως και τελείας αποπερατώσεως της παρούσας αγωγής. Γ. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου απαγορεύον τον Εναγόμενο να προσεγγίζει και/ή να έρθει και/ή εισέλθει εντός 200 μέτρων περιμετρικά της Ενάγουσας σε οποιονδήποτε δημόσιο χώρο και/ή δρόμο και/ή πεζοδρόμιο και/ή ιδιωτικό χώρο ελεύθερης διακίνησης και/ή ελευθέρας εισόδου, μέχρι την πλήρη εκδίκαση και αποπεράτωση της Αγωγής αυτής του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας. Δ. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου απαγορεύον τον Εναγόμενο να προσεγγίζει και/ή να έρθει και/ή εισέλθει εντός 200 μέτρων περιμετρικά των τέκνων της Ενάγουσας Γιώργου και Αντζελίνας σε οποιονδήποτε δημόσιο χώρο και/ή δρόμο και/ή πεζοδρόμιο και/ή ιδιωτικό χώρο ελεύθερης διακίνησης και/ή ελευθέρας εισόδου, εκτός των ωρών που προβλέπονται στο Διάταγμα Επικοινωνίας υπ΄ αριθμό 28/11 του Οικογενειακού Δικαστηρίου Λάρνακας, μέχρι την πλήρη εκδίκαση και αποπεράτωση της Αγωγής αυτής του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας. Ε. Οποιαδήποτε άλλη και/ή περαιτέρω θεραπεία ήθελε κρίνει το Σεβαστό Δικαστήριο δίκαια και εύλογη υπό τις περιστάσεις.» Η Αίτηση στηρίζεται στην Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6, άρθρα 4-9, στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς Δ.48, Καν. 1 - 4, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, άρθρο 32 και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα πραγματικά γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η Αίτηση, εκτίθενται στην Ένορκη Δήλωση της ίδιας της ενάγουσας, Παναγιώτας Κουτούλα, η οποία αναφέρει ότι με τον Εναγόμενο - καθ΄ ου η Αίτηση υπήρξαν στο παρελθόν σύζυγοι. Ο γάμος τους ο οποίος τελέστηκε το 1997 λύθηκε στις 19.1.2011 με απόφαση του Οικογενειακού Δικαστηρίου Λάρνακος. Από τον γάμο τους απέκτησαν δύο παιδιά, τον Γιώργο και την Αντζελίνα-Σοφία, ηλικίας, κατά τον ουσιώδη για την αγωγή χρόνο, 14 και 7 χρονών, αντίστοιχα. Η επικοινωνία του εναγομένου με τα παιδιά του ρυθμίζεται από Διάταγμα Επικοινωνίας που εκδόθηκε επίσης από το Οικογενειακό Δικαστήριο Λάρνακος. Η ίδια είναι η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια της οικίας με αριθμό 9 στην οδό Βηθλεέμ στην Ορόκληνη. Η εν λόγω οικία αποτέλεσε τον συζυγικό οίκο. Ο εναγόμενος εγκατέλειψε τον συζυγικό οίκο από τις 14.7.2010 και διαμένει αλλού. Έκτοτε, στην εν λόγω κατοικία διαμένει η ίδια με τα δύο τους παιδιά. Επί της ουσίας της Αίτησης, αναφέρει ότι ο εναγόμενος από την άνοιξη του 2010 παρουσιάζει απρεπή και βίαιη συμπεριφορά τόσο απέναντι στην ίδια όσο και απέναντι στα παιδιά τους. Από τον Δεκέμβριο του 2012, η συμπεριφορά του έχει επιδεινωθεί. Στη συνέχεια παραθέτει περιστατικά που επεσυνέβησαν, με πρωταγωνιστή τον εναγόμενο και που κατά την ίδια συνιστούν απρεπή και βίαιη συμπεριφορά εκ μέρους του. Περαιτέρω αναφέρει ότι κατά ή περί την 2.3.2013 και περί ώρα 22.00 ο εναγόμενος μπήκε χωρίς την συγκατάθεση της στην οικία της, και έσπασε την κλειδαριά της αποθήκης που βρίσκεται στην αυλή, για να πάρει τα φτυάρια του. Καθώς κτυπούσε την κλειδαριά, η ίδια κάλεσε την αστυνομία. Την ίδια νύκτα και ενώ η ίδια και τα παιδιά κοιμόντουσαν, άκουσε θόρυβο και πρόσεξε τον εναγόμενο να πηδά πάνω από το κλειδωμένο κάγκελο για να επιστρέψει το ένα από τα δύο φτυάρια. Επίσης στις 16.3.2013 και περί ώρα 21.00, ο εναγόμενος ήρθε στην οικία της, πήδηξε πάλι πάνω από το κλειδωμένο κάγκελο και χτυπούσε άγρια την πόρτα. Προηγήθηκε μήνυμα που του απέστειλε η ίδια η ώρα 15.50 της ίδιας ημέρας, με το οποίο τον πληροφορούσε ότι τα παιδιά προτιμούσαν να μείνουν μαζί της το Σαββατοκυρίακο και όχι με τον ίδιο. Σύμφωνα με την ενάγουσα τα παιδιά της υποφέρουν ψυχολογικά από αυτά που τους προκαλεί ο εναγόμενος, η δε Αντζελίνα - Σοφία πάσχει από γυροειδή αλωπεκία λόγω του άγχους και της στεναχώριας. Είναι η θέση της ότι υπάρχει «επείγουσα ανάγκη για την χορήγηση της αιτούμενης θεραπείας και την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων λόγω του άμεσου και προφανούς κινδύνου της υγείας των παιδιών Γιώργου και Αντζελίνας». Το Δικαστήριο έκρινε, από την μαρτυρία που υπεστήριξε την Αίτηση, ότι δεν ικανοποιείτο το στοιχείο του κατεπείγοντος και διέταξε όπως η Αίτηση επιδοθεί στον εναγόμενο. Μετά την επίδοση της Αίτησης στον εναγόμενο, ο τελευταίος καταχώρησε Ειδοποίηση Ένστασης, συνοδευόμενη από Ένορκη Δήλωση. Στην Ειδοποίηση προβάλλονται 19 λόγοι ένστασης. Βασικός πυρήνας των λόγων ένστασης, είναι ότι δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις τόσο του άρθρου 32 του Νόμου 19/60, όσο και των άρθρων 4, 5, 7 και 8 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου. Προβάλλεται επίσης ότι τα όσα καταγράφονται στην Ένορκη Δήλωση, δεν μπορούν να υποστηρίξουν την έκδοση των αιτούμενων Διαταγμάτων. Υποστηρίζεται τέλος ότι η Αιτήτρια κωλύεται ή/και εμποδίζεται να αιτείται την έκδοση Διαταγμάτων που συνιστούν το αντικείμενο των αιτημάτων της στην αγωγή. Η Ένσταση συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση του εναγομένου. Είναι παραδεκτό από μέρους του ότι τέλεσε γάμο με την ενάγουσα ο οποίος λύθηκε με απόφαση του Οικογενειακού Δικαστηρίου Λάρνακος, ότι απέκτησαν δύο τέκνα, τον Γιώργο και την Αντζελίνα-Σοφία και ότι η επικοινωνία του με αυτά ρυθμίζεται από Διάταγμα που εκδόθηκε επίσης από το Οικογενειακό Δικαστήριο Λάρνακος. Απορρίπτει τους ισχυρισμούς της ενάγουσας περί «παρενόχλησης» τόσο της ίδιας όσο και των τέκνων τους. Είναι η θέση του ότι στόχος της ενάγουσας με τα όσα υποστηρίζει στην Ένορκη της Δήλωση είναι να του αποστερήσει πλήρως το δικαίωμα επικοινωνίας που έχει με τα τέκνα του και ότι αυτή ενεργεί εκδικητικά. Προτού η Αίτηση οδηγηθεί σε ακρόαση, η ενάγουσα απέσυρε το αιτητικό της παραγράφου «Δ» της αίτησης της. Κατά την ακρόαση της Αίτησης, κανένας από τους ενόρκως δηλούντες δεν αντεξετάστηκε επί του περιεχομένου της ενόρκου δηλώσεως του και οι συνήγοροι των διαδίκων αρκέστηκαν σε αγορεύσεις. Η κάθε πλευρά υπεραμύνθηκε της θέσης της με αναφορά σε νομολογία. Οι αρχές που διέπουν την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων είναι πασίγνωστες και το άρθρο 32 του Ν.14/60 έχει αναλυθεί με σαφήνεια στην υπόθεση Οδυσσέως ν. Pieris Estates Ltd
(1982)1 AΑΔ 557 και έχει έκτοτε επιβεβαιωθεί σε πλείστες όσες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Τα τρία κριτήρια που τίθενται ως προϋποθέσεις θα πρέπει να ικανοποιηθούν σωρευτικά πριν το Δικαστήριο περάσει στην εξέταση του ισοζυγίου της ευχέρειας, κατά πόσον δηλαδή είναι εύλογο και δίκαιο να εκδοθεί το Διάταγμα, με τη συνεκτίμηση όλων των σχετικών παραγόντων. Οι τρείς αυτές προϋποθέσεις είναι οι εξής:
(1)Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση.
(2)Η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγοντας σε θεραπεία.
(3)Το ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος ικανοποιείται με αναφορά στα καταχωρημένα δικόγραφα για την αποκάλυψη μιας συζητήσιμης υπόθεσης ενώ το δεύτερο κριτήριο ικανοποιείται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης και σχετίζεται με την ένδειξη ή παρουσίαση ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Ενώ το πρώτο κριτήριο σχετίζεται κατ΄ ουσία με τη νομική και μόνο θεμελίωση της αξίωσης όπως διατυπώνεται στο κλητήριο ένταλμα, το δεύτερο προχωρεί ένα πρόσθετο βήμα συσχετίζοντας τη νομική αυτή θεμελίωση με την προσφερόμενη μαρτυρία όπως εξάγεται από τις ενόρκους δηλώσεις ή την αντεξέταση των μαρτύρων για την πραγματική θεμελίωση της αγωγής επί των γεγονότων. Επαρκεί, σε αυτό το στάδιο, να καταδειχθεί κάτι πέραν της απλής πιθανολόγησης αλλά και κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων για να ικανοποιηθεί το δεύτερο αυτό κριτήριο. Το τρίτο κριτήριο ικανοποιείται όπου οι αποζημιώσεις θεωρούνται ότι δεν αποτελούν ικανοποιητική θεραπεία. Είναι γνωστό ότι η θεραπεία του προσωρινού διατάγματος ανάγεται κατ΄ εξοχή στο δίκαιο της επιείκειας και αν η αποτίμηση σε χρήμα μπορεί να γίνει εύλογα τότε η έκδοση του διατάγματος ή η διατήρηση του σε ισχύ αποκλείεται. Ακόμη και ασυνήθης δυσκολία στην εκτίμηση των ζημιών δεν αποτελεί κατ΄ ανάγκη έρεισμα για την έκδοση διατάγματος [Κ.Ο.Τ. ν. Θεωρή
(1989)1 ΑΑΔ (Ε) 255]. Το Δικαστήριο στην εξέταση κατά πόσο θα διατηρήσει ή θα ακυρώσει ένα προσωρινό διάταγμα δεν προχωρεί στην κατάληξη συμπερασμάτων αναφορικά με την πλήρη εξέταση είτε του πραγματικού είτε του νομικού καθεστώτος της υπόθεσης δεδομένου ότι, όπως υποδείχθηκε στην υπόθεση Jonitexo v. Adidas
(1984)1 AAΔ 263, αυτό ανάγεται κατ΄ εξοχή στη σφαίρα εξέτασης του Δικαστηρίου κατά την εκδίκαση της ουσίας της ίδιας της αγωγής. Τα ίδια λέχθησαν και στην υπόθεση Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου
(1995)1 ΑΑΔ 248, 269, 270. Βέβαια κάποια αξιολόγηση της προσφερόμενης μαρτυρίας σε σχέση με τη διαπίστωση της ικανοποίησης των τριών κριτηρίων είναι αναγκαία, όπως υπέδειξε και η Οδυσσέως (ανωτέρω) σελ. 569, αλλά με κανένα τρόπο δεν πρέπει να θεωρηθεί ότι τα όσα ακολουθούν αποτελούν την τελεσίδικη κρίση του Δικαστηρίου. Διαπιστώνεται απλώς η παρουσία ή η απουσία οποιουδήποτε θεμελιακού προβλήματος στο πραγματικό ή νομικό υπόβαθρο της αίτησης που θα άφηναν έκδηλα ανικανοποίητα τα τρία κριτήρια. Έχει θεμελιωθεί από παλιά ότι το Δικαστήριο και δεδομένου ότι αυτό έχει τις καταβολές του στο Δίκαιο της Επιείκειας μπορεί, χωρίς να υπεισέλθει στην ουσία του προσωρινού διατάγματος, να το ακυρώσει αν διαφανεί ότι έχει γίνει τέτοια απόκρυψη γεγονότων κατά το στάδιο της μονομερούς έκδοσης του, που ενδεχόμενα να επηρέασε το Δικαστήριο το οποίο άλλως θα μπορούσε να μην το είχε εκδώσει. Το αξίωμα αυτό έχει κατ΄ επανάληψη τεθεί μέσα από τη νομολογία, σχετικές αποφάσεις δε των Αγγλικών Δικαστηρίων επί του θέματος έχουν υιοθετηθεί από τα Κυπριακά Δικαστήρια πλήρως (δέστε τις επτά προτάσεις του Ralph Gibson L.J. στην Brink's Mat Ltd v. Elcombe
(1988)1 WLR 1350 και Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου (ανωτέρω). Παρόμοια και η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει υποδείξει το θεμελιώδες πρόβλημα που δυνατό να προκύψει από την απόκρυψη γεγονότων, όπως υποδεικνύει η υπόθεση Ahmad Zein v. Παράσχος Κ. Καμπανέλλας Λτδ Π.Ε. 10494 ημερ. 27/4/2000, η οποία υιοθέτησε προηγούμενη νομολογία όπως την Resola (Cyprus) Ltd v. Χρήστου Π.Ε. 9610, ημερ. 31.3.1998. Επίσης με άλλη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου ένα διάταγμα μπορεί να ακυρωθεί και όταν το στοιχείο του κατεπείγοντος δεν υφίστατο ουσιαστικά και έτσι το βάθρο της εξουσίας του Δικαστηρίου να εκδώσει διάταγμα σε μονομερή βάση, παρακάμπτοντας την συνήθη διαδικασία της ακρόασης και του άλλου μέρους στη διαφορά, ελλείπει [Stavros Hotels Apartments Ltd (No.2)
(1994)1 AAΔ 836, 841 και Babel Boutique Ltd
(1995)1 AAΔ 947, 954]. Όπως έχω προαναφέρει η πρώτη προϋπόθεση (ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση) καθώς και η δεύτερη (ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγοντας σε θεραπεία) ικανοποιούνται με αναφορά στα καταχωρημένα δικόγραφα. Εν προκειμένω δεν έχει καταχωρηθεί Έκθεση Απαίτησης και έτσι το περιεχόμενο των εκατέρωθεν ενόρκων δηλώσεων (συνιστούν την μαρτυρία που διέπεται από την Δ.39) αποτελεί το υλικό επί του οποίου θα κριθεί αν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων. Η ακρόαση της υπό κρίση Αίτησης διέπεται από την Δ.48 θ.4. Σύμφωνα με τις πρόνοιες της εν λόγω διαταγής, κατά την ακρόαση ενδιάμεσης αίτησης δεν προσκομίζεται μαρτυρία αλλά η ακρόαση γίνεται βάσει του περιεχομένου των ενόρκων δηλώσεων. Αμφισβήτηση των ενόρκων δηλώσεων μπορεί να γίνει είτε με αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων (κατόπιν άδειας του Δικαστηρίου), είτε με καταχώρηση απαντητικών ενόρκων δηλώσεων ή με οποιοδήποτε άλλο παραδεκτό τρόπο (Μιχάλης Πατούρης ν. Hellenic Bank Ltd 2001 1 ΑΑΔ μέρος 1(Γ) σελ. 2118]. Εν προκειμένω, όπως λέχθηκε, οι ομνύοντες δεν αντεξετάστηκαν και συνεπώς ο καθ΄ ου η αίτηση δεν αμφισβητήθηκε σ΄ αυτά που ορκίστηκε. Έτσι η κρίση του Δικαστηρίου περί του αν συντρέχουν οι προϋποθέσεις που τάσσει η νομολογία θα κριθεί μέσα σ΄ αυτό το πλαίσιο. Όπως υπεδείχθη στην υπόθεση Μαίρη Νίκου Σεβαστού ν. Εμμανουήλ Νίκου Σεβαστού, 2002 1 ΑΑΔ, μέρος 1(Γ) σελ. 1980, το βάρος απόδειξης των ισχυρισμών παραμένει σ΄ εκείνον που επιζητά την έκδοση του διατάγματος για να ικανοποιήσει, σωρευτικά μάλιστα, τις τασσόμενες από την νομολογία προϋποθέσεις. Επανερχόμενη στις προϋποθέσεις που πρέπει να συντρέχουν προς έκδοση προσωρινού διατάγματος, η νομολογία υποδεικνύει (T. A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation 2002 1 ΑΑΔ μέρος 1(Γ) σελ. 1802, ότι το πραγματικό νόημα των αποφάσεων είναι πως σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του. Η ισχυριζόμενη εκ μέρους της ενάγουσας παραβίαση της ιδιωτικής και οικογενειακής της ζωής, δεν βρίσκει έρεισμα στο περιεχόμενο της ένορκης της δήλωσης. Από τα προβαλλόμενα σ΄ αυτήν γεγονότα, καταδεικνύεται μία συγκρουσιακή σχέση μεταξύ των διαδίκων η οποία άπτεται της επικοινωνίας ενός εκάστου, με τα ανήλικα τέκνα των. Δεν καταδεικνύεται όμως παραβίαση της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής της ενάγουσας. Όσον αφορά δε τους ισχυρισμούς της για την διάπραξη εκ μέρους του εναγομένου, του αστικού αδικήματος της επέμβασης στην ακίνητη της ιδιοκτησία, όπως έχω προαναφέρει, ο εναγόμενος, ο οποίος αρνείται τους επί τούτου ισχυρισμούς της, δεν αντεξετάστηκε και συνεπώς δεν αμφισβητήθηκε σ΄ αυτά που ορκίστηκε. Το βάρος απόδειξης ήταν στους ώμους της ενάγουσας και στην απουσία αμφισβήτησης των ισχυρισμών του εναγομένου, το βάρος αυτό η ενάγουσα δεν το έχει αποσείσει. Βάσει των όσων έχω προαναφέρω, κρίνω ότι υπό τις περιστάσεις δεν ικανοποιούνται ούτε η πρώτη ούτε και η δεύτερη προϋπόθεση που θέτει η νομολογία. ΄Οσο για την τρίτη προϋπόθεση, υιοθετώ τα όσα λέχθηκαν στην υπόθεση Σεβαστού (ανωτέρω). Στην εν λόγω υπόθεση υποδείχθηκαν τα εξής: «Θα προσθέταμε μόνο ότι, από την στιγμή που διαπιστώνεται ότι δεν υπάρχει συζητήσιμο θέμα, περισσεύει η εξέταση των άλλων κριτηρίων και είναι αχρείαστος ο προβληματισμός για το που κλίνει το ισοζύγιο της ευχέρειας. Θα ήταν αντιφατικό να μην υφίσταται η προϋπόθεση αυτή και να εξετάζεται θέμα προοπτικής επιτυχίας ή τα άλλα θέματα που συνάπτονται με το ζήτημα.» Η υπόθεση της ενάγουσας έχει όμως και μία πρόσθετη αδυναμία. Τα Διατάγματα τα οποία αιτείται η ενάγουσα με την υπό κρίση Αίτηση είναι ταυτόσημα με τα αιτούμενα Διατάγματα της αγωγής. Είναι καλά γνωστό και νομολογημένο [(ΑΚΗΣ (ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ ΔΕΜΑΤΩΝ ΕΞΠΡΕΣ) ΛΤΔ ν. C. KOUKΚOURIS TRADING CO LTD 1998 1 (A) AAΔ, 149 ότι «αιτήματα για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, που είναι ταυτόσημα με τα αιτούμενα διατάγματα της αγωγής και η τυχόν έκδοση τους, επιφέρει ουσιαστικά και τον τερματισμό της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων ή του ενδιαφέροντος τους να συνεχίσουν με την ταχύτατη εκδίκαση της αγωγής, όπως προνοούν οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας, σε συνάρτηση πάντοτε με το ισοζύγιο της ευχέρειας, δεν πρέπει να παραχωρούνται». Δεν διαφεύγει επίσης της προσοχής μου ότι μέχρι σήμερα η ενάγουσα δεν έχει προωθήσει την αγωγή της, παραλείποντας να καταχωρήσει Έκθεση Απαίτησης, παρόλον που έχουν διαρρεύσει εννέα μήνες από την καταχώρηση του Κλητηρίου Εντάλματος. Υπό το φως των ανωτέρω, η Αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει. Διά ταύτα η Αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ του εναγομένου -καθ΄ ου η Αιτηση και εναντίον της ενάγουσας-αιτήτριας. Τα έξοδα να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και να εγκριθούν από το Δικαστήριο. Τα έξοδα είναι πληρωτέα στο τέλος της υπόθεσης. (Υπ.:).................................................... Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο