ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΠΕΓΕΙΑΣ ν. ΠΑΜΠΟΥ ΠΑΠΙΡΗ κ.α., Γενική Αίτηση: 365/2010, 29/1/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2013:A17 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ρ. Λιμνατίτου, Α.Ε.Δ. Γενική Αίτηση: 365/2010 Μεταξύ: ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΠΕΓΕΙΑΣ Αιτητών -και-
- ΠΑΜΠΟΥ ΠΑΠΙΡΗ, από την Πέγεια
- ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΣ ΠΑΛΛΗ, από την Πέγεια
- ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ, από την Πέγεια
- ΑΛΚΙΒΙΑΔΗ ΠΑΛΛΗ, από την Πέγεια Καθ΄ων η αίτηση ................ Αίτηση ημερομηνίας 13.7.12 29.1.13 Για τους αιτητές: κα Δημοσθένους για κ.κ. Ανδρέα Χρ. Δημητριάδη ΔΕΠΕ Για τους καθ΄ων η αίτηση: κ. Λουκά για κ. Χριστάκη Λουκά ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την αίτηση τους οι αιτητές ζητούν διάταγμα του Δικαστηρίου για παράταση του χρόνου καταχώρησης έφεσης εναντίον της απόφασης που εκδόθηκε στις 28.5.12 στην Γενική Αίτηση για περίοδο 15 ημερών. Η αίτηση στηρίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.35 θ.2 και Δ.48 θθ8 και 9 και Δ.57 θ.2, στις συμφυείς εξουσίες και στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Η αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Πάμπου Παπίρη, ο οποίος είναι ένας εκ των καθ΄ων η αίτηση στην γενική αίτηση και στην οποία, μεταξύ άλλων, αναφέρει ότι στις 28.5.2012 εκδόθηκε διάταγμα όπως η διαιτητική απόφαση που εκδόθηκε εναντίον των καθ΄ων η αίτηση στις 10.6.09 καταχωρηθεί και εγγραφεί για εκτέλεση στο Πρωτοκολλητείο του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου. Ενδεχόμενη έφεση εναντίον του διατάγματος θα έπρεπε με βάση τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας να καταχωρηθεί μέχρι τις 9.7.
- Ο δικηγόρος που χειριζόταν την υπόθεση εκ μέρους του ασθένησε σοβαρά και παρέμεινε κλινήρης για περίοδο 10 ημερών από 2.7.12 μέχρι 12.7.12 (ιατρικό πιστοποιητικό επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση) και κατά συνέπεια δεν καταχώρησε την έφεση εντός του χρόνου που προβλέπουν οι θεσμοί. Η αιτούμενη παράταση χρόνου για καταχώρηση έφεσης είναι αναγκαία για την δίκαιη εκδίκαση της υπόθεσης, είναι καλόπιστη και δεν επηρεάζει τα δικαιώματα των αιτητών στην κύρια αίτηση. Στην αίτηση καταχώρισαν ένσταση οι καθ΄ων η αίτηση-αιτητές στην κύρια αίτηση, προβάλλοντας τους πιο κάτω λόγους ένστασης: 1) Οι καθ΄ων η αίτηση-αιτητές (στη συνέχεια θα αναφέρονται «οι Αιτητές») δε νομιμοποιούνται στην αιτούμενη θεραπεία και/ή η αίτηση τους είναι αβάσιμη και ανυπόστατη και χωρίς οποιοδήποτε νομικό ή πραγματικό έρεισμα. 2) Οι Αιτητές δεν αποκαλύπτουν καλούς λόγους που να δικαιολογούν το αίτημα τους για παράταση του χρόνου καταχώρησης έφεση πέραν του χρόνου που καθορίζουν οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας. 3) Οι λόγοι που επικαλούνται οι Αιτητές για να δικαιολογήσουν τη παράλειψη τους να καταχωρήσουν εντός της καθορισμένης προθεσμίας την έφεση είναι ανυπόστατοι και δεν αποτελούν σε καμία περίπτωση επαρκή και ικανή δικαιολογία ούτως ώστε να αιτιολογείται η παράκαμψη της αρχής της τελεσιδικίας των δικαστικών αποφάσεων. 4) Οι Αιτητές είχαν στη διάθεση τους αρκετό χρονικό διάστημα πριν την επέλευση της ασθένειας του δικηγόρου τους να ετοιμάσουν και να καταχωρήσουν την έφεση τους και δεν δικαιολογούν σε καμία περίπτωση την προηγούμενη, της ασθένειας του δικηγόρου τους, παράλειψη τους να καταχωρήσουν εντός της νενομισμένης προθεσμίας την έφεση. 5) Οι λόγοι έφεσης οι οποίοι προτίθενται να εγείρουν κατ΄έφεση οι Αιτητές δεν έχουν καμία πιθανότητα επιτυχίας και είναι τελείως αβάσιμοι και ανυπόστατοι. Στην δική της ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, η Ευαγγελία Ματθαίου, αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι οι αιτητές είχαν στην διάθεση τους αρκετό διάστημα πριν την ισχυριζόμενη ασθένεια του δικηγόρου τους για να ετοιμάσουν την έφεση τους και το γεγονός ότι αμέλησαν να το πράξουν ενωρίτερα, δεν τους απαλλάσσει και ούτε τους δικαιολογεί να αιτούνται την παράταση του χρόνου καταχώρησης της έφεσης τους. Η ασθένεια του δικηγόρου τους δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση επαρκή δικαιολογία να καταχωρήσουν εντος της καθορισμένης προθεσμίας την έφεση τους και δεν αποκαλύπτουν οποιουσδήποτε λόγους που να δικαιολογούν την παράλειψη τους να ετοιμάσουν την έφεση πριν από το χρόνο της ασθένειας του δικηγόρου τους. Δεν θα επεκταθώ στους περαιτέρω λόγους που προβάλλουν τόσο οι αιτητές όσο και οι καθ΄ων η αίτηση στις ένορκες δηλώσεις που βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου. Οποιαδήποτε άλλα θέματα εγείρονται δεν αφορούν την παρούσα αίτηση αλλά το βάσιμο ή μη της ουσίας της έφεσης και ως εκ τούτου δεν αποτελούν αντικείμενο εξέτασης από το Δικαστήριο. Οι δικηγόροι των διαδίκων καταχώρησαν γραπτές αγορεύσεις μέσα από τις οποίες ανέπτυξαν τις θέσεις τους και στις οποίες θα αναφερθώ, όπου κριθεί σκόπιμο. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Βούρια ν. Δασκάλου κ.α.
(1993)1 Α.Α.Δ. 808, 810: «..Η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου συναρτάται με τα συμφέροντα της δικαιοσύνης, όπως επαναβεβαιώνεται στην πρόσφατη απόφαση στη Χόππης ν. Παναγή
(1993)1 Α.Α.Δ. 140. Όπως επεξηγείται, τα συμφέροντα της δικαιοσύνης είναι έννοια σύνθετη και πολυδιάστατη, συνυφασμένη με το σύνολο των αρχών του δικαίου και τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Εκείνος ο οποίος επιδιώκει το δίκαιο δεν μπορεί να επιδείξει αδιαφορία για τα δικαιώματα του ή εκείνα του αντιδίκου του ή καταφρόνηση για τα θεσμικά πλαίσια άσκησης των δικαιωμάτων του. Εκεί όμως που επιδεικνύει σπουδή για την άσκηση των δικαιωμάτων του και εκτρέπεται λόγω σφάλματος ή αδιαφορίας του δικηγόρου, μπορεί να τύχει συγχώρησης νοουμένου ότι δε διαπιστώνεται άλλος ανατρεπτικός παράγοντας για την απονομή της δικαιοσύνης. Η αποκάλυψη των λόγων της έφεσης δεν αποτελεί προϋπόθεση για την παράταση της προθεσμίας για την υποβολή έφεσης. Στην προκείμενη περίπτωση η καθυστέρηση της αιτήτριας να υποβάλει έφεση μέσα στα θεσμικά χρονικά πλαίσια, δεν οφειλόταν σε αδιαφορία ή καταφρόνηση των θεσμών. Θα ήταν ασφαλώς καλύτερο αν υποβαλλόταν αίτηση για παράταση μόλις είχε διαπιστωθεί ότι εξέπνευσε ο χρόνος για την υποβολή έφεσης.» Παλαιότερα το ζήτημα αντιμετωπιζόταν με μεγαλύτερη αυστηρότητα (βλ. Pavlou and another n. Cacoyianni and others
(1963)2 CLR 405 και Loizou v. Konteatis
(1968)1 CLR 291), χωρίς να σημαίνει σήμερα παραγνώριση των θεσμών και των εγγενών ωφελειών από την τήρηση τους, αλλά, ενδεχομένως, λόγω της μεγαλύτερης ευαισθητοποίησης όσον αφορά τα δικαιώματα των διαδίκων η διαφορά να κρίνεται επί της ουσίας της. Στην υπόθεση Σολιάτης κ.α. ν. Χριστοδουλίδη
(1990)1 Α.Α.Δ. 1162, το Εφετείο με αναφορά στις Georghiou v. Republic
(1968)1 C.L.R. 411 και Φιλίππου ν. Δημοκρατίας
(1989)3 (Δ) Α.Α.Δ. 2385, αναφέρει τα πιο κάτω: «.καθορίζουν μια από επιεική προσέγγιση σε μερικές περιπτώσεις που παρατηρείται λάθος ή αμέλεια του δικηγόρου του αιτητή. Υιοθετούμε αυτή την προσέγγιση η οποία έχει τις ρίζες της σε προγενέστερες αποφάσεις του Εφετείου μας και στηρίζεται στην ερμηνεία που έδωσαν τα Αγγλικά Δικαστήρια στους αντίστοιχους θεσμούς που είναι όμοιοι με τους δικούς μας, σύμφωνα με την οποία ο λόγος που αναφέρεται σε λάθος ή παρεξήγηση του εφεσείοντα ή του δικηγόρου του είναι δυνατό να γίνει δεκτός ως ικανοποιητικός λόγος για παράταση της προθεσμίας σε ορισμένες περιπτώσεις αλλά αν θα γίνει δεκτός ή όχι εξαρτάται πάλιν από τα ιδιαίτερα γεγονότα της συγκεκριμένης υπόθεσης. Σχετικές είναι επίσης οι υποθέσεις Ειρήνη Κώστα Χατζημιχαήλ ν. Μαρίας Καραμιχαήλ και δύο άλλων
(1967)1 Α.Α.Δ. 61 και Kerorkian v. Burney
(1937)4 All E.R. 97, C.A.} Στην υπόθεση Lavar Shipping Co. Ltd v. Δημοκρατίας
(1990)3(Γ) Α.Α.Δ. 1635, τονίστηκε ότι η παράταση του χρόνου για καταχώριση έφεσης είναι εξαιρετικό δικονομικό μέτρο. Το δικαστήριο έχει διακριτική εξουσία να δώσει παράταση χρόνου, η εξουσία αυτή είναι ελεύθερη και αδέσμευτη και ασκείται με βάση τα γεγονότα της κάθε συγκεκριμένης υπόθεσης. Ο αιτητής οφείλει να προβάλει τα αναγκαία στοιχεία για να ικανοποιήσει το δικαστήριο ότι η παράταση είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης. Μόνο αν το συμφέρον της δικαιοσύνης και τα δεδομένα γεγονότα της συγκεκριμένης υπόθεσης συνηγορούν υπέρ του αιτητή, η διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου ασκείται υπέρ του. Όπως φαίνεται από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, η προθεσμία καταχώρησης της έφεσης έληγε στις 9.7.12 και η αίτηση καταχωρήθηκε στις 13.7.12 την επόμενη δηλαδή ημέρα που έληγε η άδεια ασθενείας του δικηγόρου των αιτητών. Στο θέμα αυτό δεν διαπιστώνεται καθυστέρηση. Είναι γεγονός ότι από τις 28.5.12 μέχρι τις 2.7.12 που ασθένησε ο δικηγόρος των αιτητών, ήταν αρκετός χρόνος για την προετοιμασία και την καταχώρηση της έφεσης και δεν δίνεται καμία δικαιολογία γιατί δεν ετοιμάσθηκε η έφεση στο διάστημα αυτό. Ταυτόχρονα όμως, ούτε και οι καθ΄ων η αίτηση αναφέρουν οποιοδήποτε λόγο, ο οποίος να καταδεικνύει ότι θα περιέλθουν σε μειονεκτική θέση αν η αίτηση εγκριθεί που δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί με τα έξοδα. Η αναφορά των καθ΄ων η αίτηση, ότι τα θέματα που εγείρουν οι αιτητές έχουν ήδη κριθεί σε άλλες πρόσφατες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, δεν είναι λόγος για να απορριφθεί το αίτημα των αιτητών. Στην υπόθεση Evand Promotions κ.α. v. Rutman (Aρ.2)
(1998)1(Δ) Α.Α.Δ. 2123 αναφέρθηκε ότι καθυστέρηση οφειλόμενη σε σφάλμα του δικηγόρου του αιτητή, μπορεί να συγχωρεθεί, εφόσον δεν προκαλείται σοβαρή δυσμένεια στην άλλη πλευρά. Στην υπόθεση Φυλακτού ν. Κυπριακής Δημοκρατίας Υποθ. Αρ. 847/97, ημερ. 30.11.1998, επιτράπηκε η καταχώρηση αναθεωρητικής έφεσης μετά την εκπνοη της σχετικής προθεσμίας. Η αίτηση για παράταση χρόνου καταχωρίστηκε 35 μέρες μετά την εκπνοή της προθεσμίας και στηριζόταν στη θέση πως ο δικηγόρος του αιτητή ήταν σε διακοπές και πως όταν επανήλθε στην εργασία του υπήρχαν δυσκολίες λόγω των θερινών διακοπών στον εντοπισμό σχετικών φακέλλων προς ολοκλήρωση της μελέτης του. Το Ανώτατο Δικαστήριο δεν αποδέχθηκε πως υπήρχαν πραγματικά εμπόδια στην ολοκλήρωση της μελέτης από τον δικηγόρο και διαπιστώθηκε απουσία ικανοποιητικής επεξήγησης και δικαιολογίας για την παράλειψη άσκησης έφεσης μέσα στην προβλεπόμενη από τους θεσμούς προθεσμία. Αποδίδει την παράλειψη καταχώρησης της έφεσης έγκαιρα σε σφάλμα, αδιαφορία ή έλλειψη επιμέλειας του δικηγόρου του αιτητή, διαχωρίζει όμως την θέση του ιδίου του αιτητή, ο οποίος είχε έγκαιρα επιδιώξει την άσκηση των δικαιωμάτων του. Παρά την αναγνώριση πως πιο δύσκολα επιτρέπεται παράταση όταν η έφεση στρέφεται εναντίον της νομιμότητας διοικητικής πράξης παρά σε υποθέσεις αστικής φύσης, η αίτηση εγκρίθηκε αφού λήφθηκε υπόψη πως το ζήτημα δεν επηρεάζει κανένα άλλο πρόσωπο εκτός του αιτητή ούτε και την διοίκηση. Στα γεγονότα της παρούσας αίτησης, ο ισχυρισμός των αιτητών είναι ότι ο δικηγόρος τους απουσίαζε για λόγους υγείας τις τελευταίες δέκα μέρες πριν την λήξη του χρόνου για καταχώρηση έφεσης. Δεν αναφέρθηκαν λόγοι για τους οποίους προηγουμένως δεν ετοιμάσθηκε η έφεση, όμως και αν ακόμη αυτοί οφείλονται σε σφάλμα ή έλλειψη επιμέλειας του δικηγόρου των αιτητών, οι αιτητές δεν μπορεί να ευθύνονται γι΄αυτό και δεν θα πρέπει να τιμωρηθούν για τον λόγο αυτό με τον περιορισμό στην άσκηση των δικαιωμάτων τους. Έχοντας υπόψη τις αρχές που αναφέρθηκαν πιο πάνω, τα γεγονότα της παρούσας αίτησης, το γεγονός ότι η αίτηση καταχωρήθηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα μετά την λήξη του χρόνου αλλά ιδιαίτερα και το γεγονός ότι οι καθ΄ων η αίτηση δεν θα υποστούν οποιαδήποτε ζημιά, κρίνω πως το Δικαστήριο μπορεί να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ των αιτητών και ως εκ τούτου, εκδίδεται διάταγμα με το οποίο παρατείνεται ο χρόνος καταχώρησης έφεσης κατά της απόφασης ημερομηνίας 28.5.12 για 10 μέρες από σήμερα. Τα έξοδα της αίτησης, επιδικάζονται υπέρ των καθ΄ων η αίτηση-αιτητών στη κύρια αίτηση και εναντίον των καθ΄ων η αίτηση -αιτητών στην παρούσα αίτηση, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) Ρ. Λιμνατίτου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής ../ΙΜ Subject: Civil/Other Actions/Interim judgment. Αναφορά: Διάταγμα για παράταση χρόνου καταχώρησης έφεσης cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο