ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΟ ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ν. ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΠΕΝΤΑΡΑ κ.α., Γεν. Αίτηση: 686/2011, 24/1/2013

(2)του Συντάγματος και το δικαίωμα των Καθ΄ ων η Αίτηση/Αιτητών για εκδίκαση της υποθέσεως τους εντός εύλογου χρόνου, β) δεν συγκεκριμενοποιούνται τα έγγραφα τα οποία οι Καθ΄ ων η Αίτηση/Αιτητές ζητούν να αποκαλυφθούν ούτως ώστε το Δικαστήριο να μπορεί να εξετάσει τη σχετικότητα και αναγκαιότητα αποκάλυψης τους, γ) η αποκάλυψη εγγράφων την οποία επιζητούν με την αίτηση, δεν είναι σε καμία περίπτωση αναγκαία για τη δίκαιη επίλυση της γενικής αίτησης που εκκρεμεί ενώπιον του Δικαστηρίου, δ) Οι Αιτητές/Καθ΄ ων η Αίτηση έχουν αποκαλύψει με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την γενική αίτηση για εγγραφή της διαιτητικής απόφασης όλα τα αναγκαία και σχετικά με τα επίδικα θέματα έγγραφα, τα οποία έχουν στην κατοχή τους ως εκ τούτου η οποιαδήποτε αποκάλυψη περαιτέρω εγγράφων θα είναι άνευ ουσίας και άσχετη με τα επίδικα θέματα της ενώπιον του δικαστηρίου γενικής αίτησης, ε) τα επίδικα θέματα τα οποία εξετάζει το Δικαστήριο στην αίτηση για εγγραφή διαιτητικής απόφασης είναι περιορισμένα και ως εκ τούτου η αποκάλυψη οποιωνδήποτε περαιτέρω εγγράφων είναι αχρείαστη και θα προκαλέσει περαιτέρω έξοδα και καθυστέρηση στην διαδικασία». Στην ένορκη δήλωση του Χρήστου Παπαβασιλείου, ο οποίος εργάζεται στην υπηρεσία των καθ΄ων η αίτηση, αναπτύσσονται οι πιο πάνω λόγοι ένστασης και ζητείται η απόρριψη όπως αίτησης. Οι συνήγοροι με γραπτές αγορεύσεις ανέπτυξαν αντίστοιχες θέσεις, τις οποίες εξέτασα και θα αναφερθώ στο περιεχόμενο εκεί όπου χρειάζεται. Η αίτηση στηρίζεται, μεταξύ άλλων, στη Δ.28 θ.1, 6, 7 και 9 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών και όπως συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Νομική Πτυχή Η Δ.28 θ.1 προνοεί τα ακόλουθα: «Any party may, without filing any affidavit, apply to the Court or a Judge for an order directing any other party to any cause or matter to make discovery on oath of the documents which are or have been in his possession or power relating to any matter in question therein. On the hearing of such application the Court or Judge may either refuse or adjourn the same, if satisfied that such discovery is not necessary, or not necessary at that stage of the cause or matter, or make such order, either generally or limited to certain classes of documents, as may, in the Court's or Judge's discretion, be thought fit: provided that discovery shall not be ordered when and so far as the Court or Judge shall be of opinion that it is not necessary either for disposing fairly of the cause or matter or for saving or for saving costs. If an order is made for discovery, such order shall specify the time within which the party directed to make discovery shall file his affidavit.» Στην υπόθεση Τυλληρή ν. Λαϊκής Τράπεζας Λτδ

(1998)1 Α.Α.Δ. 2271, το Ανώτατο Δικαστήριο αναφέρει τα ακόλουθα: « Η αποκάλυψη εγγράφων, υπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και στοχεύει, όπως αναφέρθηκε στην Πολιτική Έφεση 9960 G.A.P. Navigation Ltd v. Merzario Marrittima SRL, ημερομ. 22.9.98, στη λήψη πληροφοριών και στην παρουσίαση εγγράφων που σχετίζονται με τη διαφορά που προέκυψε μεταξύ των διαδίκων για το σκοπό προετοιμασίας για την ακρόαση και μπορεί να ζητηθεί από οποιοδήποτε από τους διαδίκους. Αίτημα για αποκάλυψη απορρίπτεται όπου εύλογα μπορεί να λεχθεί ότι τέτοια αποκάλυψη δεν θα χρησιμεύει σε οτιδήποτε ή όπου μπορεί να θεωρηθεί κάτω από τις περιστάσεις ως μη αναγκαία για τη δίκαιη διεκπεραίωση της δίκης.» Περαιτέρω στην υπόθεση National Bank of Greece S.A. v. Mitsides and Another

(1962)1 C.L.R. 40 λέχθηκε ότι έγγραφα σχετικά με τα επίδικα θέματα είναι αυτά «τα οποία μπορεί άμεσα ή έμμεσα να βοηθήσουν το μέρος το οποίο επιζητεί την αποκάλυψη είτε να προωθήσει την υπόθεση του είτε να βλάψει αυτή του αντιπάλου.» Η παρούσα υπόθεση αφορά αίτηση για εγγραφή διαιτητικής απόφασης που εκδόθηκε εναντίον των καθ΄ ων η αίτηση (αιτητών στην παρούσα διαδικασία). Στην υπόθεση Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Αγίας Νάπας ν. Άντυ Κυριακίδη και άλλων

(2008)1(Α) Α.Α.Δ. 716 λέχθηκαν τα ακόλουθα στη σελίδα 719 σε συνάρτηση με την διαδικασία που ακολουθείται σε τέτοιου είδους υποθέσεις: «Η διαδικασία που οδηγεί στην εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης ως απόφαση Δικαστηρίου είναι, κατά την άποψη μας, ζήτημα τύπου. Για να εκτελεστεί οποιαδήποτε απόφαση Δικαστηρίου χρειάζεται η εμπλοκή του ιδίου, που αφενός την διατάσσει και ταυτόχρονα την εποπτεύει. Επομένως, η διαιτητική απόφαση πρέπει κατά κάποιο τρόπο να καταχωριστεί, να «εγγραφεί» δηλαδή στα αρχεία του Πρωτοκολλητείου ως απόφαση Δικαστηρίου, για να προχωρήσει η εκτέλεση της.» Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι αγόρευσαν στο Δικαστήριο παραδίδοντας γραπτές αγορεύσεις αναφερόμενοι σε νομολογία και νομικές αρχές που εφαρμόζονται σε τέτοιου είδους αιτήματα. Νομικό έρεισμα της αίτησης αποτελεί η Δ.28 Θ.2 και ειδικότερα στην παρούσα περίπτωση που ζητείται περαιτέρω κατάλογος εγγράφων. Έχω ακούσει τις αγορεύσεις των ευπαιδεύτων συνηγόρων και δεν θα τις επαναλάβω, ούτε θα επαναλάβω τις νομικές αρχές που στηρίζουν το αίτημα. Θα ήθελα να τονίσω ότι σκοπός της αποκάλυψης εγγράφων είναι η λήψη πληροφοριών ώστε κάθε διάδικος να γνωρίζει την υπόθεση που θα αντιμετωπίσει από τον αντίδικο του ώστε να μην καταληφθεί εξ απήνης. (G.A.P. Navigation Ltd v. Merzario Marrittima SRL

(1998)1 A.A.Δ. 1624). Σημαντικό στοιχείο για την κρίση του Δικαστηρίου και την απόφαση του να εγκρίνει αποκάλυψη ή περαιτέρω αποκάλυψη εγγράφων, είναι τα έγγραφα των οποίων ζητείται η αποκάλυψη να είναι σχετική με τα επίδικα θέματα. Ήδη έχουν αποκαλυφθεί με ένορκη δήλωση ημερ.1.12.2012, δύο έγγραφα. Η Διαιτητική απόφαση ημερ. 25.5.2010 και η γνωστοποίηση προς τους καθ' ων η αίτηση της Διαιτητικής απόφασης ημερ. 13.9.2010. Το ερώτημα είναι αν αυτά τα έγγραφα είναι αρκετά για την παρούσα υπόθεση. Επομένως θα πρέπει να εξεταστεί το αντικείμενο της αίτησης που το Δικαστήριο έχει ενώπιον του να εκδικάσει. Με την κυρίως αίτηση επιζητείται άδεια και ή διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να επιτρέπεται η εγγραφή και εκτέλεση της Διαιτητικής απόφασης ημερ. 25.5.2010 που εκδόθηκε εναντίον των καθ' ων η αίτηση. Συνεπώς το Δικαστήριο θα πρέπει να ανατρέξει σε νομολογία η οποία καθορίζει τις αρχές και τον άξονα γύρω από τον οποίο περιστρέφεται η εκδίκαση σε τέτοιου είδους υποθέσεις. Χαρακτηριστική είναι η πρόσφατη απόφαση Ανδρέας Χατζηγεωργίου Νικολάου ν. Όπως Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Αγλαντζιάς, Πολ. Έφεση 357/08 ημερ. 11.4.2012 όπου αναφέρθηκαν τα εξής: «Το επαρχιακό δικαστήριο κατά την ενάσκηση των εξουσιών του στα πλαίσια διαδικασίας εγγραφής και εκτέλεσης διαιτητικής απόφασης δεν ελέγχει την ορθότητα της διαιτητικής απόφασης ούτε υπεισέρχεται στην ουσία της διαφοράς. Από την άλλη όμως, η διαδικασία δεν είναι απλώς τυπική εφόσον δι' αυτής επιδιώκεται η πρόσδοση δικαστικής ισχύος στη διαιτητική απόφαση για σκοπούς εκτέλεσης μέσω του επαρχιακού δικαστηρίου διά της εφαρμογής των ανάλογων δικονομικών μέτρων που εφαρμόζονται για σκοπούς εκτέλεσης δικαστικών αποφάσεων. Γι' αυτό ακριβώς το λόγο κάθε αίτηση που υποβάλλεται στο επαρχιακό δικαστήριο για εγγραφή και εκτέλεση διαιτητικής απόφασης πρέπει να επιδίδεται στο πρόσωπο προς το οποίο στρέφεται η διαιτητική απόφαση ώστε να έχει την ευκαιρία να προβάλει ο,τιδήποτε που ενδεχομένως έχει σχέση μόνο με το επίδικο θέμα της προώθησης της εγγραφής και εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης χωρίς το δικαστήριο να υπεισέρχεται σε άλλα θέματα αναγόμενα στην ουσία κλπ της διαφοράς αναφορικά με την οποία εκδόθηκε η διαιτητική απόφαση. Βασική προϋπόθεση για την εγγραφή της διαιτητικής απόφασης είναι η διαπίστωση ότι η εν λόγω απόφαση, φέρει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης διαιτητικής απόφασης και ότι γνωστοποιήθηκε στο πρόσωπο εναντίον του οποίου στρέφεται». Επιβεβαιώνεται με τις ανωτέρω αποφάσεις, ότι το Δικαστήριο ουσιαστικά δεν υπεισέρχεται στην ουσία της διαφοράς ούτε εκδικάζει τη διαφορά που προέκυψε, απλά ελέγχει αν τηρήθηκαν οι τύποι και τα προαπαιτούμενα τα οποία είναι τα έγγραφα στα οποία θα στηριχθούν οι αιτητές στην κυρίως αίτηση για να αποδείξουν την αίτηση όπως. Από δε την αγόρευση του συνηγόρου των Αιτητών φαίνεται όμως ότι αυτοί αποβλέπουν στην αποκάλυψη εγγράφων ήτοι των παραστατικών των δοσοληψιών (vouchers) µεταξύ αυτών και των Αιτητών, και ως οι τελευταίοι ισχυρίζονται, αποδεικνύουν τους ισχυρισµούς τους στην ένσταση τους στην κυρίως αίτηση, ότι δηλ. οι συµφωνίες δανείων και/ή ενυπόθηκης εξασφάλισης είναι το προϊόν και/ή το αποτέλεσµα εικονικότητας, δόλου και απάτης που ασκήθηκε από τους Καθ΄ων η αίτηση σε βάρος των Αιτητών καθώς και ότι η απόφαση του Διαιτητή εµπεριέχει αποζηµίωση και/ή θεραπεία που συνιστά ποινική ρήτρα και/ή ενέχει στο στοιχείο της ποινικής ρήτρας και/ή παραβαίνει τον περί Καταχρηστικών Ρητρών σε Καταναλωτικές Συµβάσεις Νόµο Ν.93

(1)/96, όπως τροποποιήθηκε από τον Ν. 69

(1)/99 και/ή παραβιάζει την Οδηγία 93/13/ΕΟΚ. Όσον αφορά όμως τα προαναφερόμενα παραστατικά των δοσοληψιών αυτά είναι έγγραφα τα οποία προφανώς αφορούν την ουσία της διαφοράς αναφορικά με την οποία εκδόθηκε η διαιτητική απόφαση και συνεπώς κρίνω ότι δεν είναι σχετικά με τα επίδικα θέματα της κυρίως αίτησης, ώστε να μπορεί να εκδοθεί για αυτά το αιτούμενο διάταγμα. Κρίνεται συνεπώς πως οι αιτητές, δηλαδή το Ελληνικό Συνεργατικό Ταμιευτήριο Πάφου έχουν εκπληρώσει το καθήκον το οποίο τους επιβάλλεται και έχουν ήδη αποκαλύψει τα έγγραφα στα οποία θα στηριχθούν για την απόδειξη της κυρίως αίτησης τους. Συνεπώς η αίτηση ημερ. 23.11.12 απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του Ελληνικού Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Πάφου και εναντίον των καθ' ων η αίτηση όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............... Π. Παπαπέτρου Φούρναρη, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο