STASSINOS INVESTMENT AND FINANCE LIMITED ν. ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ κ.α., Αρ. Αγωγής 1191/05, 27/3/2013

STASSINOS INVESTMENT AND FINANCE LIMITED ν. ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ κ.α., Αρ. Αγωγής 1191/05, 27/3/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2013:A79 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: A. Πούγιουρου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 1191/05 Μεταξύ: STASSINOS INVESTMENT AND FINANCE LIMITED Ενάγουσας και ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

1. ΔΗΜΟΥ ΠΑΦΟΥ Εναγομένων Ημερομηνία: 27 Μαρτίου, 2013 Εμφανίσεις: Για την Ενάγουσα: κ. Αλέκος Μαρκίδης (κ. Ν. Παπακλεοβούλου ν΄ ακούσει απόφαση) Για τον Εναγόμενο 1: κα Έλσα Κόκκινου Για τον Εναγόμενο 2: κ. Α. Δημητριάδης Α Π Ο Φ Α Σ Η Με τη γραπτή συμφωνία ημερομηνίας 15.6.74 η οποία εγκρίθηκε από την Τουρκική Κοινοτική Συνέλευση, το ΕΒΚΑΦ εκμίσθωσε στην Ενάγουσα το ακίνητο της με αριθμό τεμαχίου 1224/2/3 Φ/Σχ. LI.3.4.IX, στην Πάφο, για περίοδο 30 χρόνων από τις 13.6.74 μέχρι και τις 12.6.04 με σκοπό την ανέγερση και εκμετάλλευση καταστημάτων, γραφείων και διαμερισμάτων, έναντι ενοικίου. Ακολούθησε στις 13.7.74 η καταχώρηση από μέρους του ΕΒΚΑΦ της αίτησης με αριθμό 125/74 προς τον Δήμο Πάφου (Εναγόμενο 2) για την εξασφάλιση της σχετικής άδειας οικοδομής. Κατόπιν απώλειας του σχετικού φακέλου από μέρους του Δήμου Πάφου υποβλήθηκε από την Ενάγουσα στις 13.2.76 η νέα αίτηση με αριθμό 449/76 που ήταν πανομοιότυπη με την προηγούμενη. Παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις προς την Επαρχιακή Διοίκηση Πάφου και τον Εναγόμενο 2 ουδέποτε λήφθηκε απάντηση επί της αίτησης της Ενάγουσας για άδεια οικοδομής. Αντίθετα κατά τους τελευταίους μήνες του 1974 η Αστυνομική Διεύθυνση Πάφου και ο Εναγόμενος 2 αυθαίρετα και παράνομα ανέλαβαν κατοχή του επίδικου ακινήτου. Συγκεκριμένα η μεν Αστυνομία εγκατέστησε σ΄ αυτό λυόμενες εγκαταστάσεις για εξυπηρέτηση των αναγκών της, ο δε Εναγόμενος 2 άρχισε να το χρησιμοποιεί ως χώρο στάθμευσης αυτοκινήτων, έναντι αμοιβής. Ως αποτέλεσμα των πιο πάνω παράνομων ενεργειών των Εναγομένων η Ενάγουσα υπέστη ζημιά ύψους Λ.Κ.981.615 ποσό που θα εισέπραττε από την εκμετάλλευση του ακινήτου της και επιπλέον Λ.Κ.328.500 ως απώλεια εισοδήματος, ποσά που αξιώνει υπό τύπο αποζημιώσεων. Επίσης με την αγωγή της η Ενάγουσα αξιώνει λογαριασμούς από την εκμετάλλευση του ακινήτου της ως χώρου στάθμευσης καθώς και τιμωρητικές αποζημιώσεις για αντισυνταγματική συμπεριφορά και λόγω παράβασης του άρθρου 1 του Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης περί Προασπίσεως Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που κυρώθηκε με το Νόμο 39/
2. Τα πιο πάνω γεγονότα προκύπτουν από το περιεχόμενο της Έκθεσης Απαίτησης. Ο Εναγόμενος 1 στην Υπεράσπιση του προβάλλει κατ΄ αρχήν την προδικαστική ένσταση ότι η επίδικη περιουσία περιήλθε μετά την Τουρκική εισβολή στην κατοχή του Επάρχου Πάφου ως καταπιστευματοδόχου του ΕΒΚΑΦ (όπως ήταν τότε), ο οποίος απαίτησε την εκπλήρωση των υποχρεώσεων της Ενάγουσας που απορρέουν από την επίδικη συμφωνία με το ΕΒΚΑΦ, χωρίς όμως ανταπόκριση. Θέτει επίσης θέμα ακυρότητας της συμφωνίας μίσθωσης με το ΕΒΚΑΦ λόγω της μη αποδοχής και αναγνώρισης της από μέρους της Κυπριακής Δημοκρατίας, γι΄ αυτό και η συμφωνία στερείται οποιασδήποτε ισχύος. Παραδέχεται όμως ότι μέρος του ακινήτου χρησιμοποιούσε από πριν το 1974 για τις ανάγκες της Αστυνομίας Πάφου. Από την άλλη στην Υπεράσπιση του ο Εναγόμενος 2 προβάλλει δικαίωμα κατοχής από μέρους του τμήματος της επίδικης περιουσίας που του είχε παραχωρηθεί από τον Κηδεμόνα Τουρκοκυπριακών Περιουσιών, το οποίο διαμόρφωσε ακολούθως σε χώρο στάθμευσης. Η Ενάγουσα προς υποστήριξη της υπόθεσης της κάλεσε ένα μάρτυρα τον Βάσο Βασιλειάδη και ο Εναγόμενος 2 τον Σάββα Σάββα. Από μέρους του Εναγόμενου 1 δεν κλήθηκε προφορική μαρτυρία. Δηλώθηκε επίσης ως παραδεκτό γεγονός ότι η συνολική έκταση του ακινήτου του ΕΒΚΑΦ που αφορούσε η παράνομη επέμβαση ανέρχεται σε 32.800 τετραγωνικά πόδια και όχι μέτρα όπως αναγράφεται στην Έκθεση Απαίτησης. Ενώπιον του Δικαστηρίου κατατέθηκε επιπρόσθετα ένας μεγάλος αριθμός εγγράφων ως Τεκμηρίων. Ειδική αναφορά στο καθένα θα γίνεται στα σημεία που παρίσταται ανάγκη. Σημειώνεται ότι ουσιαστική αμφισβήτηση επί των γεγονότων δεν φαίνεται να υπάρχει μεταξύ των διαδίκων. Η διαφορά τους εστιάζεται μόνο στη νομική πτυχή της υπόθεσης και ειδικότερα στη νομιμότητα των κατ΄ ισχυρισμών δικαιωμάτων της Ενάγουσας επί του ακινήτου, καθώς και ο καθορισμός των αποζημιώσεων. Θα παραθέσω αμέσως πιο κάτω συνοπτικά τη μαρτυρία που έχει προσκομισθεί σε αντιπαραβολή της με τα Τεκμήρια. Ο Βάσος Βασιλειάδης, γενικός διευθυντής της Ενάγουσας στη μαρτυρία του αναφέρθηκε στο ιστορικό της υπόθεσης που ξεκινά με τον καταρτισμό της γραπτής συμφωνίας ενοικίασης (Τεκμήριο 6) ημερομηνίας 15.6.74 του ακινήτου με αριθμό τεμαχίου 1224/2/3, Φ/Σχ. LI.3.4.IX στην Πάφο (στο εξής καλουμένου «το ακίνητο») μεταξύ της Ενάγουσας ως ενοικιάστριας και του Ιδρύματος Βακουφίου (ΕΒΚΑΦ) ως ιδιοκτήτη (στο εξής καλουμένης «η συμφωνία»). Του καταρτισμού της συμφωνίας προηγήθηκαν διαπραγματεύσεις μεταξύ των συμβαλλομένων. Η ενοικίαση αφορούσε σε περίοδο 30 χρόνων δηλαδή από τις 13.6.74 μέχρι τις 12.6.04 και σκοπό είχε την υπό της Ενάγουσας ανέγερση καταστημάτων, γραφείων και διαμερισμάτων έναντι ενοικίου. Του καταρτισμού της συμφωνίας ακολούθησε η έγκριση της από την Τουρκική Κοινοτική Συνέλευση γεγονός που γνωστοποιήθηκε στην Ενάγουσα από το ΕΒΚΑΦ με την επιστολή του ημερομηνίας 20.6.74 (Τεκμήριο 7). Κατά ή περί τις 20.6.74 η Ενάγουσα κατέβαλε προς το ΕΒΚΑΦ Λ.Κ.1.000 ως «premium» για επικύρωση της συμφωνίας, Λ.Κ.500 έναντι ενοικίου για το πρώτο έτος της εκμίσθωσης και Λ.Κ.1.000 έναντι ενοικίων για το πρώτο εξάμηνο του δεύτερου έτους δηλαδή για την περίοδο από 15.6.75 μέχρι 14.12.
3. Ακολούθησε από μέρους της Ενάγουσας η ετοιμασία αρχιτεκτονικών σχεδίων της προτιθέμενης αξιοποίησης του ακινήτου (Τεκμήριο 9) τα οποία το ΕΒΚΑΦ προώθησε στις 13.7.74 με την υποβολή της αίτησης με αριθμό 125/74 (Τεκμήριο 10) προς τον Εναγόμενο 2 για έκδοση οικοδομικής άδειας. Κατά τη διερεύνηση της τύχης της αίτησης η Ενάγουσα πληροφορήθηκε ότι ο Φάκελος της αίτησης είχε απολεσθεί συνεπεία των γεγονότων που μεσολάβησαν εν τω μεταξύ με την Τουρκική εισβολή και κλήθηκε να υποβάλει νέα αίτηση πανομοιότυπη με την αρχική, όπως και έπραξε στις 13.2.76 (Τεκμήριο 11) που πήρε αριθμό 449/
4. Με την επίταξη των τουρκοκυπριακών περιουσιών από μέρους της Κυπριακής Δημοκρατίας, η Ενάγουσα γνωστοποίησε τόσο στον Έπαρχο Πάφου όσο και στον Πρόεδρο της Επιτροπής Διαχείρισης Τουρκοκυπριακής Περιουσίας την ύπαρξη της συμφωνίας και το συνεχές ενδιαφέρον της για αξιοποίηση του ακινήτου, με τις επιστολές της ημερομηνίας 7.11.75 (Τεκμήριο 12) και 23.2.76 (Τεκμήριο 13) αντίστοιχα. Ο Πρόεδρος της Επιτροπής Διαχείρισης Τουρκοκυπριακής Περιουσίας με επιστολή του ημερομηνίας 8.4.76 (Τεκμήριο 14) παρέπεμψε την Ενάγουσα στον Έπαρχο. Σε απάντηση της επιστολής της Ενάγουσας, η Επαρχιακή Διοίκηση Πάφου με επιστολή της ημερομηνίας 19.4.76 (Τεκμήριο 15) πληροφόρησε την Ενάγουσα ότι η Κυβέρνηση θα ενεργούσε από τούδε και στο εξής ως καταπιστευματοδόχος του ΕΒΚΑΦ και ότι η Ενάγουσα θα μπορούσε να θεωρεί τη συμφωνία σε ισχύ εφόσον κατέβαλλε το συμφωνηθέν με το ΕΒΚΑΦ ενοίκιο, στο γραφείο της Επιτροπής Διαχείρισης Τουρκοκυπριακών Περιουσιών Πάφου. Ζητείτο επιπρόσθετα η καταβολή του ποσού των Λ.Κ.3.500 που αντιπροσώπευε τα δεδουλευμένα ενοίκια, δυνάμει της συμφωνίας, που δεν πλήρωσε η Ενάγουσα με το δικαιολογητικό ότι ουδέποτε ανέλαβε κατοχή του ακινήτου και ότι ο Εναγόμενος 2 δεν προωθούσε την αίτηση της για άδεια οικοδομής. Ακολούθησε αίτημα της Ενάγουσας στον Έπαρχο με την επιστολή της ημερομηνίας 19.4.76 (Τεκμήριο 16) για ορισμένες τροποποιήσεις της αρχικής συμφωνίας με το ΕΒΚΑΦ ο οποίος όμως με την επιστολή του ημερομηνίας 21.5.76 (Τεκμήριο 17) έθεσε ως όρο την προηγούμενη εξασφάλιση της άδειας οικοδομής. Παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες και οχλήσεις δι΄ επιστολών (Τεκμήρια 18, 19 και 20) από μέρους της Ενάγουσας, ο Εναγόμενος 2 συνέχισε να παραλείπει την έκδοση της αιτούμενης άδειας. Στην τελευταία επιστολή της ημερομηνίας 6.11.91 (Τεκμήριο 27) ο Δημοτικός Μηχανικός (Μ.Υ.1) με την επιστολή του ημερομηνίας 5.5.92 (Τεκμήριο 28) πληροφόρησε την Ενάγουσα ότι η αίτηση της εξεταζόταν από την Τεχνική Υπηρεσία του Εναγόμενου 2 η οποία θα την προωθούσε περαιτέρω στο νέο Δημοτικό Συμβούλιο γι΄ απόφαση. Αντί απάντησης, ο Εναγόμενος 2 το 1978, σε συνεργασία με τον Εναγόμενο 1, επενέβησαν παράνομα στο ακίνητο ο μεν Εναγόμενος 2 με την χρησιμοποίηση του ως χώρου στάθμευσης οχημάτων επ΄ αμοιβή, η δε Εναγόμενη 1 με την εγκατάσταση λυόμενων υποστατικών για τις ανάγκες της Αστυνομίας Πάφου. Η Ενάγουσα διαμαρτυρήθηκε με επιστολή της ημερομηνίας 8.10.03 (Τεκμήριο 29) στον Υπουργό Εσωτερικών και με άλλη ημερομηνίας 21.10.03 (Τεκμήριο 30) στον Πρόεδρο της Δημοτικής Επιτροπής Πάφου και κάλεσε τον Εναγόμενο 2 να εκδώσει απόφαση επί της αίτησης της για άδεια οικοδομής. Το Υπουργείο Εσωτερικών με την επιστολή του ημερομηνίας 8.12.03 (Τεκμήριο 31) πληροφόρησε την Ενάγουσα ότι το θέμα διερευνάτο από τις αρμόδιες υπηρεσίες. Επιπλέον η Ενάγουσα καταχώρησε τις Προσφυγές 836/04 και 837/04 ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου Κύπρου εναντίον της παράλειψης του Εναγόμενου 2 να εκδώσει απόφαση επί της αιτήσεως της για άδεια οικοδομής οι οποίες στις 17.6.09 απορρίφθηκαν επί προδικαστικού σημείου (βλ. απόφαση Τεκμήριο 32). Ο Σάββας Σάββα (Μ.Υ.1), δημοτικός μηχανικός του Δήμου Πάφου, στη μαρτυρία του αφού επιβεβαίωσε τον Μ.Ε.1 σ΄ όσον αφορά τα διάφορα διαβήματα της Ενάγουσας για έκδοση άδειας οικοδομής επί των αιτήσεων 125/74 και 449/76 πρόσθεσε ότι στην πορεία μελέτης των αιτήσεων προέκυψε η ανάγκη επικοινωνίας με το ΕΒΚΑΦ για διάφορα θέματα, που δεν κατέστη εφικτή λόγω της Τουρκικής Εισβολής. Αυτός ήταν και ο λόγος παράλειψης έκδοσης άδειας οικοδομής. Δεν αρνήθηκε την υπό του Εναγόμενου 2 λήψη κατοχής, περί τα τέλη όμως του 1989, μέρους του ακινήτου και συγκεκριμένα έκτασης εκ 450 τ.μ. την οποία ασφαλτόστρωσε και μετέτρεψε σε δημόσιο χώρο στάθμευσης, χωρίς να εισπράττει δικαίωμα. Αυτό έγινε κατόπιν προφορικής άδειας από μέρους υπαλλήλων της Υπηρεσίας Διαχείρισης Τουρκοκυπριακών Περιουσιών. Για την ενέργεια αυτή του Εναγόμενου 2 η Ενάγουσα ουδέποτε διαμαρτυρήθηκε. Οι δικηγόροι των διαδίκων στις τελικές αγορεύσεις τους υποστήριξαν τις θέσεις τους παραθέτοντας και σχετική νομολογία. Ιδιαίτερη αναφορά στις επί μέρους εισηγήσεις τους θα γίνεται στο κατάλληλο στάδιο. Τα κύρια ζητήματα προς εξέταση είναι κατά πόσο με βάση το μαρτυρικό υλικό η Ενάγουσα νομιμοποιείτο στην αποκλειστική κατοχή του επίδικου ακινήτου κατά τον ουσιώδη χρόνο, και αν ναι κατά πόσο οι Εναγόμενοι μπορούν να κριθούν ένοχοι παράνομης επέμβασης επ΄ αυτού. Αν η απάντηση στα πιο πάνω ερωτήματα είναι καταφατική, θα εξεταστεί ακολούθως το θέμα των θεραπειών που δικαιούται η Ενάγουσα. Σ΄ όσον αφορά το δικαίωμα κατοχής επί του ακινήτου αυτό πηγάζει, σύμφωνα με την Ενάγουσα, από τη συμφωνία ενοικίασης του με το ΕΒΚΑΦ (Τεκμήριο 6). Είναι αδιαμφισβήτητο ότι το ΕΒΚΑΦ ήταν και εξακολουθεί να είναι ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του ακινήτου. Κρίνω το Μ.Ε.1 ως μάρτυρα της αλήθειας. Ήταν ειλικρινής και έθεσε με σαφήνεια τα στοιχεία επί των οποίων η Ενάγουσα στηρίζει την υπόθεση της όπως εξάγοντο από τα Τεκμήρια που κατέθεσε και αφορούσαν σε χρονική περίοδο τόσο πριν το 1978 που δεν βρισκόταν στην υπηρεσία της Ενάγουσας αλλά και μεταγενέστερα. Ουσιαστικά ο Μ.Ε.1, η μαρτυρία του οποίου ως επί τω πλείστον ήταν τυπική, δεν αντεξετάστηκε επί των γεγονότων που αφορούν στις συνθήκες υπογραφής της συμφωνίας και των διαβημάτων που ακολούθησαν για έκδοση άδειας οικοδομής. Η αντεξέταση του από μέρους του Εναγόμενου 2, περιορίστηκε στην πολιτική πτυχή του θέματος και το χρόνο κατά τον οποίο ο Εναγόμενος 2 προέβη σε διαμόρφωση μέρους του ακινήτου σε χώρο στάθμευσης. Σημειώνεται ότι δεν αντεξετάστηκε ο Μ.Ε.1 καθόλου από μέρους του Εναγόμενου
5. Όπως προκύπτει από την Υπεράσπιση του Εναγόμενου 2 και τη γραμμή αντεξέτασης του Μ.Ε.1, δεν αμφισβητείται η υπό του Εναγόμενου 2 λήψη της κατοχής το 1989 μέρους του ακινήτου και η μετατροπή του σε χώρο στάθμευσης, κατόπιν ασφαλτόστρωσης του. Η παραδοχή αυτή έγινε σε σχετική υποβολή του δικηγόρου του Εναγόμενου 2 στον Μ.Ε.1 κατά την αντεξέταση του. Γι΄ αυτή την ενέργεια του Εναγόμενου 2 η Ενάγουσα ουδέποτε του παραπονέθηκε ή ζήτησε την επιστροφή του. Ο Μ.Ε.1 παραδέχθηκε επιπρόσθετα ότι η Ενάγουσα ουδέποτε ανέλαβε τη φυσική κατοχή του ακινήτου και ούτε ενδιαφέρετο για αξιοποίηση του ως χώρου στάθμευσης. Σημειώνεται επίσης από τη μαρτυρία του η αναφορά του ότι από το 1978 και μετέπειτα το ακίνητο χρησιμοποιείτο ως χώρος στάθμευσης από πολίτες. Για τους πιο πάνω λόγους δέχομαι τη μαρτυρία του Μ.Ε.1 ότι αντιπροσωπεύει τα πραγματικά γεγονότα σ΄ όσον αφορά τις συνθήκες σύναψης και υπογραφής της συμφωνίας μεταξύ της Ενάγουσας και του ΕΒΚΑΦ και της αλληλογραφίας που ακολούθησε μεταξύ της Ενάγουσας και των Εναγομένων ή άλλων κυβερνητικών αρχών και παραγόντων. Από την μαρτυρία του Μ.Ε.1 το Δικαστήριο απορρίπτει το μέρος εκείνο που αφορά στις θεραπείες που αξιώνει η Ενάγουσα και το ύψος των αποζημιώσεων, σύμφωνα με προσωπική του εκτίμηση, για τους λόγους που θα εξηγήσω πιο κάτω. Την ίδια καλή εντύπωση προκάλεσε στο Δικαστήριο και ο Μ.Υ.1 που είναι ο δημοτικός μηχανικός του Εναγόμενου
6. Παραδέχεται τα διαβήματα της Ενάγουσας για έκδοση άδειας οικοδομής και έδωσε τους λόγους για τους οποίους η Ενάγουσα δεν έτυχε απάντησης από μέρους του Δήμου Πάφου στις δύο αιτήσεις της. Αυτοί συνοψίζονται στην έκρυθμη κατάσταση λόγω της Τουρκικής Εισβολής που είχε ως αποτέλεσμα την έλλειψη επικοινωνίας με το ΕΒΚΑΦ προς επίλυση προβλημάτων που ανέκυψαν κατά την εξέταση της αίτησης. Και ο Μ.Υ.1 συμφωνεί ότι ανταλλάχθηκε αλληλογραφία μεταξύ των διαδίκων για το θέμα και ότι το 1989 ο Εναγόμενος 2 κατόπιν προφορικής διευθέτησης με υπαλλήλους της Υπηρεσίας Διαχείρισης Τουρκοκυπριακών Περιουσιών προέβη σε ασφαλτόστρωση έκτασης 450 τ.μ. που μετέτρεψε σε χώρο στάθμευσης. Παραδέχθηκε επίσης ότι τα τελευταία 6-7 χρόνια ο Εναγόμενος 2 εγκατέστησε μηχανές είσπραξης δικαιωμάτων για κάλυψη των αναγκών καθαρισμού του χώρου προσθέτοντας ότι πριν 7 μήνες περίπου κάποιο τρίτο άτομο επενέβη στο ακίνητο και χρησιμοποιεί το χώρο στάθμευσης για δικούς του σκοπούς ο οποίος εισπράττει δικαιώματα με τη χρήση των μηχανών που εγκατέστησε ο Εναγόμενος
7. Ως αποτέλεσμα της πιο πάνω αξιολόγησης βρίσκω ότι αποδείχθηκαν τα εξής: Στις 15.6.74 υπεγράφη η συμφωνία (Τεκμήριο 6) δυνάμει της οποίας το ΕΒΚΑΦ ενοικίασε στην Ενάγουσα το ακίνητο για περίοδο 30 ετών από τις 13.6.74 έναντι ενοικίου εκ £500 τον πρώτο χρόνο το οποίο θα αυξάνετο σταδιακά. Η συμφωνία επικυρώθηκε ακολούθως από την Τουρκική Κοινοτική Συνέλευση, γεγονός που γνωστοποιήθηκε στην Ενάγουσα. Η Ενάγουσα εκτός του ποσού των £1.000 ως premium και άλλες £1.500 έναντι ενοικίων δεν πλήρωσε κανένα άλλο ποσό στο ΕΒΚΑΦ ή σε άλλο πρόσωπο ή Αρχή ως ενοίκια. Η Ενάγουσα προέβη σε ετοιμασία αρχιτεκτονικών σχεδίων τα οποία το ΕΒΚΑΦ προώθησε στον Εναγόμενο 2 για άδεια οικοδομής. Λόγω απώλειας της αρχικής αίτησης η Ενάγουσα κατέθεσε νέα αίτηση πανομοιότυπη με την προηγούμενη για την οποία ουδέποτε έλαβε απάντηση παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις της προς τους Εναγόμενους δι΄ επιστολών της. Η Ενάγουσα ουδέποτε χρησιμοποίησε το ακίνητο ως χώρο στάθμευσης και ούτε ενδιαφέρθηκε ποτέ για αξιοποίηση του ως τέτοιο. Κατά ή περί το 1978 ο Εναγόμενος 1 άρχισε να χρησιμοποιεί μέρος του ακινήτου για τις ανάγκες της Αστυνομίας Πάφου, με την εγκατάσταση λυόμενων κατασκευών. Από την άλλη ο Εναγόμενος 2 το 1989 διαμόρφωσε μέρος του δηλαδή 450 τ.μ. σε οργανωμένο χώρο στάθμευσης. Πριν 6-7 χρόνια ο Εναγόμενος 2 εγκατέστησε μηχανές είσπραξης δικαιώματος για στάθμευση προς κάλυψη των εξόδων καθαριότητας του χώρου τις οποίες σήμερα εκμεταλλεύεται κάποιο τρίτο πρόσωπο από πριν 6-7 μήνες περίπου. Στη βάση των πιο πάνω ευρημάτων θα πρέπει να απαντηθεί κατά πρώτο το ερώτημα κατά πόσο η Ενάγουσα κατά τον ουσιώδη χρόνο δηλαδή κατά την περίοδο της ενοικίασης που αφορούσε η συμφωνία με το ΕΒΚΑΦ δηλαδή από 13.6.74 μέχρι 12.6.04 είχε το δικαίωμα της αποκλειστικής κατοχής του ακινήτου ώστε να τίθεται θέμα παράνομης επέμβασης. Σύμφωνα με το άρθρο 2 του περί Τουρκοκυπριακών Περιουσιών (Διαχείριση και άλλα θέματα), (Προσωρινές Διατάξεις), Νόμου του 1991, Ν.139/91: «"Τουρκοκυπριακή περιουσία" περιλαμβάνει κάθε ιδιοκτησία κινητή ή ακίνητη που ανήκει σε Τουρκοκύπριο και βρίσκεται στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές και περιλαμβάνει και τη βακούφικη περιουσία.» Στο ίδιο άρθρο αναφέρεται ότι: «"Τουρκοκύπριος" σημαίνει Τουρκοκύπριο που δεν έχει τη συνήθη διαμονή του στις ελεγχόμενες από την Δημοκρατία περιοχές και περιλαμβάνει εταιρεία ή άλλο νομικό πρόσωπο που ελέγχεται από Τουρκοκύπριο, καθώς και το Εβκάφ». Το επίδικο ακίνητο συνιστά βακούφια περιουσία και ως τέτοια εμπίπτει στην έννοια της Τουρκοκυπριακής περιουσίας η οποία τυγχάνει της προστασίας του Κηδεμόνα και/ή διαχειριστή της σύμφωνα με τις πρόνοιες του Νόμου 139/
8. Από τη μαρτυρία ενώπιον μου διαφαίνεται ότι ο Κηδεμόνας και προηγουμένως η Κεντρική Επιτροπή ως διαχειριστές του ακινήτου ουδέποτε προχώρησαν σε διαβήματα λήψης της φυσικής κατοχής ή παραχώρησης της κατοχής του σε τρίτο πρόσωπο. Η αναφορά του Μ.Υ.1 σε παραχώρηση προφορικής άδειας χρήσης μέρους του ακινήτου στον Εναγόμενο 2 για χρησιμοποίηση του ως χώρου στάθμευσης αφορούσε σε υπαλλήλους της Υπηρεσίας Διαχείρισης Τουρκοκυπριακών Περιουσιών και όχι στην Επιτροπή ή στον Κηδεμόνα, όπως ισχυρίστηκε αρχικά. Εξάλλου δεν τίθεται θέμα Κηδεμόνα Τουρκοκυπριακών Περιουσιών πριν την 1.7.91 που τέθηκε σε ισχύ ο Νόμος 139/91, σύμφωνα με το άρθρο
9. Από την αλληλογραφία μεταξύ της Ενάγουσας και του Επάρχου Πάφου διαφαίνεται ότι η Επιτροπή Διαχείρισης Τουρκοκυπριακής Περιουσίας αποδέχετο και αντιμετώπιζε την Ενάγουσα ως τη νόμιμη κάτοχο του ακινήτου. Η πιο πάνω Επιτροπή σε κανένα διάβημα δεν προέβη είτε για ακύρωση της συμφωνίας λόγω μη πληρωμής ενοικίων είτε για την εκτέλεση της με την λήψη μέτρων για είσπραξη των ενοικίων. Τον ίδιο τρόπο αντιμετώπισης της συμφωνίας ακολούθησε και ο Κηδεμόνας ο οποίος αντλούσε το δικαίωμα καταγγελίας της συμφωνίας από το άρθρο 6(ζ) του Ν.139/
10. Ο Έπαρχος Πάφου ήταν γνώστης της ύπαρξης της συμφωνίας ενοικίασης εφόσον η Ενάγουσα τον πληροφόρησε σχετικά με την επιστολή της ημερομηνίας 7.11.75 (Τεκμήριο 12) με την οποία τον καλούσε να τοποθετηθεί κατά πόσο επιβάλλετο η σύναψη νέας συμφωνίας με τον ίδιο. Επιστολή με παρόμοιο περιεχόμενο απεστάλη και στον Πρόεδρο της Επιτροπής Διαχείρισης Τουρκοκυπριακής Περιουσίας (Τεκμήριο 13) ο οποίος με την επιστολή του (Τεκμήριο 14) παρέπεμψε την Ενάγουσα στον Έπαρχο Πάφου στον οποίον είχε ήδη δώσει οδηγίες για χειρισμό της υπόθεσης. Σημειώνεται ότι τα πιο πάνω γεγονότα που συνιστούν και ευρήματα μου είναι αναντίλεκτα εφόσον ο Μ.Ε.1 δεν αντεξετάστηκε από μέρους του Εναγόμενου
11. Ο Έπαρχος με την επιστολή του (Τεκμήριο 15) επέτρεπε ουσιαστικά την εφαρμογή της συμφωνίας νοουμένου όμως ότι και η πλευρά της Ενάγουσας συμμορφωθεί με τις δικές της υποχρεώσεις, περί πληρωμής ενοικίων στον ίδιο, ως καταπιστευματοδόχο του ΕΒΚΑΦ. Για το θέμα των ενοικίων ακολούθησε αλληλογραφία μεταξύ τους και ανταλλαγή απόψεων χωρίς όμως να ληφθούν ποτέ οποιαδήποτε μέτρα από μέρους του Επάρχου. Με τα πιο πάνω δεδομένα δεν τίθεται θέμα περί άκυρης και/ή άνευ νομικής ισχύος συμφωνίας, ως η θέση της Εναγόμενης 1 στην Υπεράσπιση της και ούτε καταδεικνύει έλλειψη δικαιώματος της Ενάγουσας προς κατοχή του ακινήτου, ως η σχετική εισήγηση των δικηγόρων των Εναγομένων 1 και 2 στις αγορεύσεις τους. Η παράνομη επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία είναι ουσιαστικά αδίκημα εναντίον της κατοχής και όχι της κυριότητας του ακινήτου (βλ. Λάμπρου κ.α. ν. Κεφάλα κ.α.