Αστυνομίας ν. ΧΡΙΣΤΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ κ.α., Αρ. Αίτησης: 69/11, 22/12, 187/11, 118/11, 83/11, 27/3/2013

(3)32Α, άρθρο 175, Κεφ. 155 καθώς και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Οι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι: «Α1 Η παρούσα Διαδικασία είναι Ποινική διαδικασία, καταχωρήθηκε ενώπιον Ποινικού Δικαστηρίου και διέπεται από τους θεσμούς της ποινικής διαδικασίας, δεν είναι αγωγή και δεν μπορούν να εφαρμοσθούν οι θεσμοί της Περί Πολιτικής Δικονομίας για συνένωση αγωγών. Α2 Η παρούσα αίτηση των αιτητών στερείται νομικού υπόβαθρου και πρέπει να απορριφθεί ως νόμω αβάσιμη. Α3 Η νομική βάση που στηρίζουν το Αίτημα τους οι Αιτητές δεν μπορεί να έχει οποιαδήποτε εφαρμογή στην παρούσα περίπτωση. Α4 Η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε καταχρηστικά. Α5 Δεν υπάρχει οποιαδήποτε εξουσιοδότηση είτε στο Σύνταγμα είτε στο Νόμο για έκδοση του σχετικού διατάγματος ούτε και υπάρχει δυνατότητα προώθησης της αίτησης των Αιτητών με βάση οποιοδήποτε Δικονομικό Κανόνα. Α6 Το Δικαστήριο δεν έχει οποιαδήποτε εξουσία και/ή δικαιοδοσία να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα συνένωσης των πιο πάνω αιτήσεων καθότι δεν έχει οποιαδήποτε εξουσία να εκδώσει διάταγμα αυτής της φύσης ιδιαίτερα στην απουσία οποιουδήποτε νομοθετικού και δικονομικού πλαισίου. Α7 Ο Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμος ειδικά αλλά και κανένα άλλο νομοθέτημα δεν παρέχουν στο Δικαστήριο τέτοια εξουσία. Αν ο νομοθέτης επιθυμούσε να δώσει στο Δικαστήριο οποιαδήποτε εξουσία, της φύσεως αυτής που εξαιτούνται οι Αιτητές θα το προέβλεπε ρητά όπως γίνεται σε άλλες περιπτώσεις και ιδιαίτερα στην Πολιτική Δίκη όπου γίνεται ειδική πρόβλεψη για την συνένωση των αγωγών. Το Δικαστήριο δεν δικαιούται ν α αναλάβει τέτοια δραστική εξουσία χωρίς νομοθετική εξουσιοδότηση. Οι εξουσίες και οι αρμοδιότητες του Δικαστηρίου οριοθετούνται από το Σύνταγμα και το Νόμο. Α8 Δεν υπάρχει σύμφυτη ή εγγενής εξουσία του Δικαστηρίου που προεκτείνεται για να καλύψει χώρο, στον οποίο μόνο ο νομοθέτης μπορεί να επέμβει. Διαφορετικά με την επίκληση της ύπαρξης σύμφυτης εξουσίας τα Δικαστήρια θα αναλάμβαναν απεριόριστη δικαιοδοσία και σε απεριόριστες περιπτώσεις. Α9 Οι διαδικαστικοί κανονισμοί θεσμοθετούν τους κανόνες για την άσκηση της Δικαστικής Εξουσίας. Στην απουσία τους δε θα υπήρχε σταθερό πλαίσιο άσκησης της Δικαστικής λειτουργίας. Η άσκηση της θα επαφιόταν στην βούληση των δικαστών που επιλαμβάνονται την κάθε υπόθεση με αντίκτυπο την αβεβαιότητα στην πορεία απονομής της Δικαιοσύνης. Β Άνευ βλάβης των προηγούμενων λόγων ένστασης και σε περίπτωση που το Δικαστήριο δεχτεί ότι το νομοθετικό πλαίσιο που στηρίζεται την αίτηση των Αιτητών είναι ορθό και το Δικαστήριο δύναται να επιληφθεί της έκδοσης του σχετικού διατάγματος συνένωσης των αναφερόμενων αιτήσεων που εν πάση περιπτώσει η Αστυνομία αρνείται και απορρίπτει η καθ΄ ης η αίτηση-Αστυνομία διαφωνεί ότι στις πιο πάνω αιτήσεις υπάρχουν κοινά νομικά και/ή πραγματικά ζητήματα ούτως ώστε να καθιστούν αναγκαία και/ή επιθυμητή την συνένωση των πιο πάνω αιτήσεων και την εξέταση τους από το Δικαστήριο μέσα στα πλαίσια μιας μόνο ενιαίας διαδικασίας. Τα γεγονότα κάθε αίτησης όπως διαφαίνονται μέσα από τους φακέλους είναι διαφορετικά ως επίσης διαφορετικά και τα νομικά θέματα που προκύπτουν.» Τόσο η αίτηση όσο και η ένσταση δεν συνοδεύονται από ένορκες δηλώσεις και συνεπώς το Δικαστήριο θα αντλήσει κατεύθυνση από τα γεγονότα όπως αυτά εμφαίνονται στην αίτηση των αιτητών ημερομηνίας 19.1.2012 και την ένσταση των καθ΄ ων η αίτηση ημερομηνίας 7.3.

1. Στο στάδιο των αγορεύσεων ο ευπαίδευτος δικηγόρος των αιτητών έθεσε στο Δικαστήριο ότι η φύση των συγκεκριμένων αιτήσεων για τις οποίες ζήτησε τη συνεκδίκαση έχουν κριθεί ως πολιτικής φύσεως παραπέμποντας το Δικαστήριο στην υπόθεση Αναφορικά με αίτηση του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, Πολ. Αίτηση 90/2008, ημερομηνίας 16.2.
2. Περαιτέρω εισηγήθηκε ότι ισχύουν οι προϋποθέσεις που θέτει η Δ.14 Θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας καθότι η βάση των αιτήσεων είναι ταυτόσημη και τα νομικά ζητήματα είναι πανομοιότυπα. Επίσης ανέφερε ότι επί των πραγματικών γεγονότων δεν υπάρχει διάσταση και σε όλες τις αιτήσεις υπάρχει κοινό έδαφος και ως εκ τούτου η έκδοση διατάγματος για συνένωση είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης. Αντίθετη είναι η θέση της ευπαίδευτης δικηγόρου της καθ΄ ης η αίτηση η οποία εισηγήθηκε ότι είναι αδύνατη η συνένωση των συγκεκριμένων αιτήσεων καθότι δεν υπάρχει νομοθετικό πλαίσιο το οποίο να επιτρέπει κάτι τέτοιο. Είναι η θέση της ότι η διαδικασία των αιτήσεων καλύπτεται από το άρθρο 32 της Ποινικής Δικονομίας. Η παρούσα διαδικασία δεν είναι αγωγή καθότι δεν εμπίπτει στον ορισμό της αγωγής όπως αυτός τίθεται στη Δ.2 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας. Ισχυρίστηκε περαιτέρω ότι η παρούσα διαδικασία αφορά μια προδικασία της ποινικής υπόθεσης. Επί της ουσίας ανέφερε ότι δεν μπορεί να εκδοθεί το διάταγμα γιατί πρόκειται για διαφορετικές υποθέσεις με διαφορετικά γεγονότα, υπάρχουν κάποια κοινά γεγονότα αλλά ταυτόχρονα και διαφορετικά. Παρέπεμψε δε το Δικαστήριο στην αίτηση 22/12 στην οποία δεν ενημερώθηκαν τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα για την έκδοση των διαταγμάτων ενώ στην αίτηση 118/11 ενημερώθηκαν. Τέλος εισηγήθηκε ότι με βάση τα πιο πάνω το Δικαστήριο θα πρέπει να απορρίψει την αίτηση για συνένωση. Με βάση τα όσα έχουν αναφερθεί στην υπόθεση Αναφορικά με αίτηση του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας (ανωτέρω) και την υιοθέτηση από το Ανώτατο Δικαστήριο της κατάληξης του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι «η διαδικασία με βάση τα άρθρα 22-32Α δεν είναι ποινική» και την επιβεβαίωση της θέσης ότι «η φύση της διαδικασίας σχετικά με την κράτηση ή επιστροφή τεκμηρίων είναι πολιτικής φύσης», δίδεται το δικαίωμα και στην παρούσα διαδικασία ότι αιτήσεις για τις οποίες ζητείται η συνένωσης και αφορούν αίτημα για επιστροφή των τεκμηρίων είναι πολιτικής φύσεως εφόσον είναι πανομοιότυπες με την πιο πάνω αναφερόμενη υπόθεση. Είναι δεδομένο ότι δεν υπάρχει νομοθετική ρύθμιση επί των συγκεκριμένων θεμάτων από τη στιγμή όμως που το Δικαστήριο κατέληξε ότι η διαδικασία είναι πολιτική δεν διαπιστώνω να υπάρχει οποιαδήποτε παράβαση το Δικαστήριο να εξετάσει το θέμα κάτω από της πρόνοιες της Δ.14 Θ.2 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας. Η Δ.14 Θ.2 στην οποία στηρίζεται η αίτηση προβλέπει τα ακόλουθα (σε μετάφραση): «Όταν δύο ή περισσότερες αγωγές εκκρεμούν στο ίδιο Δικαστήριο, είτε από τους ίδιους είτε διαφορετικούς ενάγοντες εναντίον των ιδίων ή διαφορετικών εναγομένων, και οι απαιτήσεις των αγωγών αυτών συνεπάγονται κοινό ζήτημα νόμου ή γεγονότος τέτοιας σημασίας ανάλογα με τα υπόλοιπα ζητήματα, τα οποία συνεπάγονται οι αγωγές αυτές, ώστε να καθιστούν επιθυμητή τη συνένωση των αγωγών, το Δικαστήριο ή ο Δικαστής μπορεί να διατάξει τη συνένωση τους.» Με τη Δ.14 Θ.2 παρέχεται διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να διατάξει τη συνένωση όταν κρίνει ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτει ο πιο πάνω διαδικαστικός κανονισμός και όταν θεωρήσει πως η συνένωση είναι επιθυμητή. Η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου εξαρτάται από τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Το Δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια εξετάζει κατά πόσο η συνεκδίκαση θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των διαδίκων και την καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης. Η αποφυγή πολλαπλότητας των διαδικασιών, ο περιορισμός των εξόδων καθώς και η οικονομία του δικαστικού χρόνου είναι παράγοντες που προσμετρούν στην κρίση του Δικαστηρίου επί του θέματος (βλ. Hadjiathanassiou v. Parperides and others

(1975)1 C.L.R. 401, Healey and Others v. A. Waddington and Sons Ltd and Others 1 All E.R. 861 και Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως Λτδ v. 1. Apak Agro Industries κ.ά.

(1999)1 Α.Α.Δ. 1721). Η συνένωση θα πρέπει να θεωρείται ότι είναι επιθυμητή όταν βρεθεί ότι υπάρχει κοινό ζήτημα νόμου ή γεγονότων τέτοιας σημασίας σε σχέση με τα υπόλοιπα ζητήματα ώστε να είναι επιθυμητό να αποφευχθεί η πολλαπλότητα διαδικασιών και η σπατάλη δικαστικού χρόνου και δαπάνης. Γενικά η συνένωση θα πρέπει να τείνει να επιταχύνει την απονομή της δικαιοσύνης. (βλ. Medcon construction Ltd v. Χρ. Μαρνέρος & Σία Λτδ

(1997)1 Α.Α.Δ. 546). Όπως τονίστηκε στην υπόθεση Samata Enterprises Ltd v. Γεώργιου Σταύρου

(1998)1 Α.Α.Δ. 1876, ότι το ουσιώδες κριτήριο για τη συνένωση αγωγής είναι η ύπαρξη κοινού πραγματικού ή νομικού ζητήματος, όπως αυτά διαπιστώνονται αποκλειστικά από την έκθεση απαιτήσεως των αγωγών και ανεξάρτητα από το περιεχόμενο των υπερασπίσεων. Μελέτησα όλες τις αιτήσεις οι οποίες επηρεάζονται από την αίτηση. Διαπιστώνεται ότι όλες οι αιτήσεις είναι ταυτόσημες και αφορούν το ίδιο θέμα και καλύπτονται και από τα ίδια γεγονότα. Το ίδιο ισχύει και για τις ενστάσεις που έχουν καταχωρηθεί σε κάθε μια από τις ένορκες δηλώσεις που τις συνοδεύουν. Περαιτέρω, το θέμα που θα πρέπει να κριθεί από το Δικαστήριο είναι καθαρά νομικό. Υπήρξε αναφορά από την ευπαίδευτη δικηγόρο της καθ΄ ης η αίτηση ότι υπάρχουν διαφορετικά γεγονότα κάτι που όμως δεν διαπίστωσα να προβάλλεται στις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν τις ενστάσεις. Συνεπώς, για όλους του πιο πάνω λόγους κρίνω ότι η συνένωση των αιτήσεων είναι προς όφελος της δικαιοσύνης και αποφυγής πολλαπλότητας των διαδικασιών καθώς και σπατάλης του δικαστικού χρόνου. Ως εκ τούτου εκδίδεται διάταγμα για συνένωση των πιο πάνω αιτήσεων. Επί του θέματος των εξόδων ενόψει έλλειψης οποιαδήποτε αναφοράς στην αίτηση δεν εκδίδω καμιά διαταγή για έξοδα. (Yπ.) ............... Μ. Δρουσιώτης, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. /ΑΜ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο