Fortune Properties Investments Limited ν. Αυγούλλας Ιουλίου Στυλιανού ή Χαραλάμπους κ.α., Αρ. Αγωγής 1151/08, 12/4/2013

(1)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, τη Δ.48 θ.2 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών και τη Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Υποστηρίζεται δε από την ένορκη δήλωση του κ. Χρίστου Γεωργιάδη, ημερομηνίας 2.4.

1. Κρίνω σκόπιμο όπως παραθέσω αυτούσιο το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης για σκοπούς καλύτερης παρακολούθησης. «Εγώ ο πιο πάνω υπογεγραμμένος, Χρήστος Γεωργιάδης, από την Πάφο, ορκίζομαι και λέγω τα ακόλουθα: Είμαι δικηγόρος και εργάζομαι για τη δικηγορική εταιρεία Χρήστος & Τηλέμαχος Γεωργιάδης Δ.Ε.Π.Ε.· όμως έπαυσα να εμφανίζομαι ως δικηγόρος εναγόντων· κατέθεσα στο δικαστήριο ως πρώτος μάρτυρας εναγόντων. Η παραπάνω αγωγή ήταν ορισμένη για συνέχιση της ακρόασης στις 29/03/
2. Στις 26/03/13 επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον κ. Άγι Γεωργιάδη ο δικηγόρος των εναγομένων, κ. Επαμεινώνδας Κορακίδης και του ανάφερε ότι είχε πρόθεση να ζητήσει αναβολή της ακρόασης. Συνεννοήθηκαν να ενημερώσουν την επόμενη ημέρα για την εξέλιξη την Πρόεδρο που εκδίκαζε την αγωγή κ. Ανδρούλλα Πούγιουρου («η Πρόεδρος»). Στις 27/03/13, στο γραφείο της Προέδρου, ο κ. Ε. Κορακίδης ενημέρωσε για την πρόθεσή του και ο Άγις Γεωργιάδης πληροφόρησε το Δικαστήριο ότι οι ενάγοντες δεν θα πρόβαλλαν ένσταση στο αίτημα. Το Δικαστήριο έδωσε οδηγίες το αίτημα για αναβολή να υποβληθεί στις 29/03/
3. Στη συνέχεια, χωρίς να τηρηθεί πρακτικό, στην παρουσία του κ. Ε. Κορακίδη, η Πρόεδρος συμβούλεψε τον Άγι Γεωργιάδη να εξετάσει το ενδεχόμενο συμβιβασμού της υπόθεσης αναφέροντάς του, μεταξύ άλλων, τα εξής: «Γιατί δεν βλέπεις την υπόθεση για να την κλείσεις; Φιλικά σου λέω ότι μέχρι τώρα η πλάστιγγα γέρνει προς την άλλη πλευρά. Δες την υπόθεση να την κλείσεις.» Τα γεγονότα των παρ. 3-6 παραπάνω πληροφορήθηκα από τον κ. Άγι Γεωργιάδη. Τα αμέσως παραπάνω τείνουν να προαποφασίσουν την έκβαση της δίκης και εν πάση περιπτώσει προκαλούν εντύπωση τέτοιας προαπόφασης στον μέσο εχέφρονα πολίτη. Επίσης, είναι αυθαίρετο το υπονοούμενο που άφησε η Πρόεδρος ότι δεν καταβλήθηκαν προσπάθειες συμβιβασμού από πλευράς εναγόντων. Η Πρόεδρος δεν είχε ζητήσει να πληροφορηθεί κατά πόσο καταβλήθηκαν τέτοιες προσπάθειες. Στην πραγματικότητα, οι δικηγόροι των εναγόντων επανειλημμένα εισηγήθηκαν προς τους δικηγόρους των εναγομένων να εξετάσουν το ενδεχόμενο συμβιβασμού. Οι τελευταίοι όμως θεωρούσαν ότι δεν υπάρχει τέτοιο ενδεχόμενο. Το υπονοούμενο, υπό τις αμέσως παραπάνω περιστάσεις, ενισχύει την εντύπωση της παραγράφου 8, παραπάνω. Από όσα γνωρίζω και πιστεύω τα παραπάνω στοιχειοθετούν πραγματική πιθανότητα προκατάληψης αλλά και εν πάση περιπτώσει δημιουργούν την εντύπωση στο μυαλό του μέσου εχέφρονα πολίτη, που γνωρίζει όλα τα γεγονότα, ότι πράγματι υπάρχει πιθανότητα προκατάληψης από την Πρόεδρο. Με όλο τον σεβασμό προς το θεσμό και το πρόσωπο της Προέδρου, εισηγούμαι ότι η συνέχιση της ακρόασης ενώπιόν της παραβιάζει το δικαίωμα των εναγόντων για δίκαιη δίκη. Το αίτημα εξαίρεσης υποβλήθηκε προφορικά στις 29/03/13 αλλά η Πρόεδρος υπόδειξε να γίνει γραπτά». H αίτηση προσέκρουσε στην ένσταση των Εναγομένων στην οποία προβάλλονται οι εξής λόγοι ένστασης: «(α) Η αίτηση δεν υποστηρίζεται από νομότυπη ένορκη δήλωση. (β) Η αίτηση των εναγόντων είναι πραγματικά και νομικά αβάσιμη. (γ) Η έγκριση του αιτήματος των εναγόντων θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στους εναγόμενους 1-4» Η νομική βάση της ένστασης είναι περίπου η ίδια της αίτησης και συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση της Πόπης Πέτρου, ημερομηνίας 5.4.13, το περιεχόμενο της οποίας παραθέτω επίσης αυτούσιο: «
4. Είμαι δικηγόρος και εργάζομαι στο δικηγορικό γραφείο του δικηγόρου των εναγομένων 1-4, γνωρίζω τα γεγονότα που περιβάλλουν την προώθηση της πιο πάνω υπόθεσης και είμαι πλήρως εξουσιοδοτημένη από τους εναγόμενους 1-4 να προβώ στην παρούσα ένορκη δήλωση.
5. Έχω αναγνώσει την ένορκη δήλωση του κ. Χρήστου Γεωργιάδη ημερομηνίας 2/4/203 η οποία συνοδεύει την αίτηση των εναγόντων ημερομηνίας 2/4/2013 και διαφωνώ με το περιεχόμενο της εκτός σε σχέση με τους ισχυρισμούς για τους οποίους γίνεται ρητά παραδοχή στην παρούσα ένορκη δήλωση.
6. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση των εναγόντων δεν γίνεται αναφορά από τον ενόρκως δηλούντα κατά πόσο εξασφάλισε τη συγκατάθεση των εναγόντων για να προβεί σε τέτοια ένορκη δήλωση ή κατά πόσο η καταχώρηση της ένορκης δήλωσης ήταν επιθυμία και εντολή των εναγόντων ούτε και κατά πόσο οι ενάγοντες έχουν την άποψη ή την εντύπωση ότι δεν θα τύχουν δίκαιης δίκης στην αγωγή με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό. Κατά συνέπεια, πιστεύω ότι η αίτηση των εναγόντων θα πρέπει να απορριφθεί.
7. Οι ενάγοντες αντιπροσωπεύονται από τη δικηγορική εταιρεία Χρήστος & Τηλέμαχος Γεωργιάδης Δ.Ε.Π.Ε. στην οποία ο κ. Χρήστος Γεωργιάδης εργάζεται και μέσω της οποίας ασκεί δικηγορία.
8. Από τα όσα με πληροφορεί ο δικηγόρος των εναγομένων 1-4, Επαμεινώνδας Κορακίδης, το περιεχόμενο των παραγράφων 2-5 της ένορκης δήλωσης του κ. Χρήστου Γεωργιάδη ημερομηνίας 2/4/13 είναι αληθές.
9. Από τα όσα με πληροφορεί ο δικηγόρος των εναγομένων 1-4, Επαμεινώνδας Κορακίδης, καμία δήλωση της έντιμης προέδρου του Δικαστηρίου δεν ήταν τέτοια ώστε να δημιουργήσει την εντύπωση ότι η έντιμη πρόεδρος ήταν προκατειλημμένη υπέρ της μίας ή της άλλης πλευράς ή ότι ευνοούσε τη μια ή την άλλη πλευρά ή ότι είχε ήδη προαποφασίσει για την έκβαση της δίκης.
10. Από τα όσα με πληροφορεί ο δικηγόρος των εναγομένων 1-4, Επαμεινώνδας Κορακίδης, η ακροαματική διαδικασία της αγωγής με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό έχει αρχίσει και η μαρτυρία από πλευράς εναγόντων έχει σχεδόν ολοκληρωθεί. Ο κ. Χρήστος Γεωργιάδης, ο κύριος μάρτυρας των εναγόντων, έχει ήδη δώσει τη μαρτυρία του και έχει αντεξεταστεί.
11. Από τα όσα με πληροφορεί ο δικηγόρος των εναγομένων 1-4, σε κανένα στάδιο της διαδικασίας η έντιμη πρόεδρος του Δικαστηρίου δημιούργησε την εντύπωση ότι είναι προκατειλημμένη υπέρ της μίας ή της άλλης πλευράς και σε κανένα στάδιο δημιούργησε την εντύπωση ότι ευνοεί τη μία ή την άλλη πλευρά. Άλλωστε ούτε και ο κ. Χρήστος Γεωργιάδης ισχυρίζεται ότι η έντιμη πρόεδρος του Δικαστηρίου ευνοεί τη μία ή την άλλη πλευρά ή ότι είναι προκατειλημμένη υπέρ της μιας ή της άλλης πλευράς.
12. Πιστεύω ότι οι ισχυρισμοί του κ. Χρήστου Γεωργιάδη σε σχέση με το τι λέχθηκε από την έντιμη πρόεδρο του Δικαστηρίου, και αν ακόμα ήταν ακριβείς, δεν θα ήταν ικανοί να υποστηρίξουν το αίτημα του.
13. Πιστεύω ότι τυχόν έγκριση του αιτήματος των εναγόντων θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στην πλευρά των εναγομένων διότι θα δώσει τη δυνατότητα στους ενάγοντες να 'διορθώσουν΄ τη μαρτυρία τους και διότι θα προκαλέσει μεγάλη καθυστέρηση.
14. Ορκίζομαι την παρούσα ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της ένστασης στην οποία η παρούσα επισυνάπτεται». Οι δικηγόροι των διαδίκων στις αγορεύσεις τους υποστήριξαν τις θέσεις τους παραθέτοντας και σχετική νομολογία. Προτού προχωρήσω με την εξέταση της αίτησης κρίνω σκόπιμο όπως αναφερθώ πολύ συνοπτικά στο ιστορικό της υπόθεσης όπως διαφαίνεται από το φάκελο. Η αγωγή καταχωρήθηκε στις 27.5.08 σε Κλητήριο Ένταλμα Γενικώς Οπισθογραφημένο και ορίστηκε για πρώτη φορά για ακρόαση στις 23.2.
15. Έκτοτε αναβλήθηκε επανειλημμένα για διάφορους λόγους μέχρι τις 25.2.13 όπου ξεκίνησε η ακρόαση ενώπιον μου. Κατ΄ εκείνη την ημερομηνία έδωσε μαρτυρία η Μ.Ε.1 Δέσποινα Αζίνα, υπάλληλος του Κτηματολογίου και η υπόθεση ορίστηκε για συνέχιση της ακρόασης στις 7.3.13 ημερομηνία κατά την οποία έδωσαν μαρτυρία ο Μ.Ε.2 Χρίστος Γεωργιάδης, δικηγόρος και ο Μ.Ε.3 Στέφανος Φιντικλής, εκτιμητής ακινήτων. Ορίστηκε ακολούθως για συνέχιση της ακρόασης για τις 29.3.
16. Είναι γεγονός ότι στις 27.3.13 με επισκέφθηκαν στο γραφείο μου ο κ. Ε. Κορακίδης δικηγόρος των Εναγομένων 1, 2, 3 και 4 μαζί με τον κ. Άγη Γεωργιάδη δικηγόρο των Εναγόντων και με πληροφόρησαν ότι θα ζητείτο αναβολή της ακρόασης που ήταν ορισμένη για τις 29.3.
17. Το Δικαστήριο παρότρυνε τους δικηγόρους να μελετήσουν το ενδεχόμενο εξώδικης διευθέτησης της υπόθεσης καλώντας το δικηγόρο των Εναγόντων να υποβάλει στην άλλη πλευρά σχετική πρόταση έχοντας κατά νου και την μέχρι τότε δοθείσα μαρτυρία. Σημειώνεται ότι η συνομιλία που διήρκεσε μόλις 5 λεπτά περίπου διεξήχθη στο γραφείο μου στην απουσία στενογράφου, εφόσον η υπόθεση δεν ήταν ορισμένη, οπότε δεν τηρήθηκε πρακτικό. Σημειώνεται ότι καμιά συζήτηση ή σχολιασμός δεν έγινε σ΄ όσον αφορά την ουσία της υπόθεσης ή τη μέχρι τότε δοθείσα μαρτυρία. Αποσπασματικά ο κ. Γεωργιάδης στην ένορκη δήλωση του απομονώνει ορισμένα στοιχεία που κατ΄ ισχυρισμό λέχθηκαν από το Δικαστήριο και τα οποία ο ίδιος θεωρεί ικανά προς στοιχειοθέτηση προκατάληψης. Αυτά που καταλογίζονται στο Δικαστήριο δεν ήταν η ακριβής στιχομυθία με τους δικηγόρους των διαδίκων που σημειωτέον λέχθηκαν στην απουσία του κ. Χρήστου Γεωργιάδη. Η προσπάθεια αυτή του Δικαστηρίου για παρότρυνση των διαδίκων προς εξεύρεση εξώδικης συμβιβαστικής λύσης ουσιαστικά συνιστά και το λόγο εξαίρεσης μου, με το δικαιολογητικό ότι παραβιάζει το δικαίωμα των Εναγόντων για δίκαιη δίκη, εφόσον υπάρχει πιθανότητα προκατάληψης μου. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Κώστας Δημητρίου ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας Πολ. Έφεση 25/2011 ημερομηνίας 29.3.13 η οποία υιοθέτησε την αρχή που διατυπώθηκε στην Helow (AP) v. Secretary of State and another

(2008)UKHL 62, η ύπαρξη προκατάληψης και μάλιστα φαινομενικής για την οποία προβάλλεται παράπονο, πρέπει να έχει έρεισμα σε αντικειμενικά στοιχεία. Η ουσία παραμένει ότι η θεώρηση εκ μέρους του παραπονούμενου ατόμου ως προς την ύπαρξη φαινομενικής προκατάληψης, θα πρέπει στο τέλος της ημέρας να είναι δυνατό να αιτιολογηθεί κατά αντικειμενικό τρόπο. Όπως έχει τεθεί και στην υπόθεση του ΕΔΑΔ Coeme and Others v. Belgium (judgment of 22 June 2000), Application No. 32492/96, paragraph 121: «In deciding whether there is a legitimate reason to fear that a court lacks independence or impartiality, the standpoint of the accused is important but not decisive (see, mutatis mutandis, the Hauschildt judgment..». Το πιο πάνω απόσπασμα υιοθετήθηκε και στην υπόθεση Pal κ.α. ν. Δημοκρατίας

(2010)2 ΑΑΔ σελ. 551 όπου στη σελ. 578 το Ανώτατο Δικαστήριο πρόσθεσε τα εξής: «Στην υπόθεση Saraiva de Carvalho v. Portugal (judgment of 22 April 1994, Series A No. 286-B p.38, paragraph 33), λέχθηκε ότι η διαπίστωση της αμεροληψίας υπόκειται σε ένα υποκειμενικό έλεγχο στη βάση της προσωπικής πεποίθησης του εκδικάζοντος Δικαστή και σε ένα αντικειμενικό έλεγχο που έγκειται στην παροχή επαρκών εγγυήσεων για την απόσβηση οποιασδήποτε νόμιμης αμφιβολίας ως προς τούτο.» Έχει πια εγκαθιδρυθεί στη συνείδηση όλων, σε σημείο που να μην χρειάζεται καν αναφορά σε νομικές αυθεντίες, ότι κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα όπως η υπόθεση του δικαστεί δικαίως, δημοσίως από νόμιμο, ανεξάρτητο και αμερόληπτο Δικαστήριο. Η βασική αυτή αρχή κατοχυρώνεται τόσο στο Άρθρο 30

(2)του Συντάγματος όσο και στο Άρθρο 6

(1)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (βλ. Κωνσταντίνου ν. Κωνσταντίνου

(2009)1 (Α) ΑΑΔ 761, 766). Οι Δικαστές δεν θα πρέπει να συναινούν σε αιτήματα εξαίρεσης τους χωρίς πραγματικό και ουσιαστικό λόγο γιατί αλλιώς θα φθάναμε στο ενδεχόμενο ο διάδικος να επιλέγει το Δικαστή που θα τον δικάσει. Το κριτήριο όπως επισημαίνεται και στις υποθέσεις Piersack v. Belgium

(1982)5 EHRR 169, De Cubber v. Belgium

(1984)7 EHRR 236 και Hauschildt v. Denmark

(1989)12 EHRR 266 είναι η διασφάλιση της διαφάνειας στη διαδικασία απονομής της δικαιοσύνης. Όπως έχει λεχθεί στην υπόθεση Πίτσιλλος ν. Δημοκρατίας κ.α.

(1994)1 ΑΑΔ 268, το κριτήριο για την εξαίρεση δικαστή είναι η δημιουργία στο νου του μέσου εχέφρονα πολίτη που γνωρίζει τα γεγονότα, δικαιολογημένης εντύπωσης ύπαρξης πραγματικής πιθανότητας προκατάληψης δικαστή. Εικασίες μόνο, δεν είναι αρκετές. Όπως υποδεικνύεται στην υπόθεση Makrides v. Republic

(1984)3 CLR 304 η ευαισθησία του Δικαστή, δεν αποτελεί τον οδηγό στη διαπίστωση κωλύματος, αλλά οδηγό συνιστά η σωστή εκτίμηση του δικαστικού καθήκοντος και ό,τι αυτό επιβάλλει. Παραίτηση από αυτό το καθήκον ενέχει ορατούς κινδύνους για την απονομή της δικαιοσύνης. Όπως τονίστηκε στην υπόθεση Makrides (ανωτέρω) και αργότερα στην Σοφοκλέους ν. Ταβελούδη κ.α.

(2003)1 (Β) ΑΑΔ 837, 843, ένας τέτοιος κίνδυνος είναι ότι θα φθάναμε κοντά στην αναγνώριση δικαιώματος στο διάδικο να επιλέγει το Δικαστή που θα τον δικάσει. Εικασίες και καχυποψίες μόνο, δεν είναι αρκετές (Πίτσιλλος ν. Δημοκρατίας

(1994)1 ΑΑΔ 268 και Αίτηση Φίλιππου Χ΄΄ Μάμα

(2007)1 (Β) 689). Στην παρούσα περίπτωση η προτροπή του Δικαστηρίου για εξώδικη διευθέτηση της διαφοράς έγινε στην παρουσία των δικηγόρων των διαδίκων, συνεπώς δεν τίθεται θέμα καταπάτησης της αρχής διατήρησης ίσων αποστάσεων μεταξύ των διαδίκων. Με την πράξη του αυτή το Δικαστήριο δεν νομίζω να έδωσε την εντύπωση στους διαδίκους και ιδιαίτερα στο δικηγόρο των Εναγόντων αλλά και σε οποιοδήποτε εχέφρονα και καλά πληροφορημένο τρίτο ότι δεν τήρησε το υψηλό επίπεδο αμεροληψίας που αναμένεται σε κάθε περίπτωση από τους Δικαστές. Η υπόθεση των Εναγόντων δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Στο τέλος της δίκης το Δικαστήριο θα προβεί σε αξιολόγηση όλης της δοθείσης μαρτυρίας και θα αποφασίσει στη βάση των αρχών της δικαιοσύνης. Κρίνω το αίτημα για εξαίρεση μου ανεδαφικό. Σημειώνεται ότι δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί η ακροαματική διαδικασία ούτε ακόμα και η υπόθεση από πλευράς Εναγόντων, οπότε το Δικαστήριο ασφαλώς δεν ήταν και δεν είναι σε θέση να αποφασίσει επί των επίδικων θεμάτων, προκαταβάλλοντας κατ΄ αυτό τον τρόπο την απόφαση του. Κάτι τέτοιο θα γίνει στο τέλος της δίκης και μετά την αξιολόγηση της όλης μαρτυρίας. Συνεπώς δεν τίθεται θέμα περί εκδοθείσης ήδη δικαστικής απόφασης επί των πραγματικών και νομικών θεμάτων της υπόθεσης ή περί πρόκλησης της κατ΄ ισχυρισμό εντύπωσης ώστε να είναι ορατός ο κίνδυνος τυχόν συνέχιση της διαδικασίας να παραβιάζει το δικαίωμα των Εναγόντων για δίκαιη δίκη. Η ύπαρξη προκατάληψης συναρτάται με το εξ αντικειμένου διαφαινόμενο συμφέρον του Δικαστή στην έκβαση της υπόθεσης. Τέτοιο συμφέρον, σύμφωνα με τη νομολογία, αναφαίνεται οποτεδήποτε η σχέση του Δικαστή με το διάδικο ή προς επίδικο θέμα είναι τέτοια ώστε να στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η ύπαρξη του (βλ. Ex Pinochet Ugarte (No. 2)

(1999)1 ALL E.R. 577 (HL)). Δεν τίθεται τέτοιο θέμα στην παρούσα περίπτωση, ούτε εξάλλου τέθηκε τέτοια εισήγηση από πλευράς Εναγόντων - Αιτητών. Ό,τι λέχθηκε από το Δικαστήριο στην παρουσία των δικηγόρων των διαδίκων, υπό τις συνθήκες που λέχθηκε, στα πλαίσια προτροπής των δικηγόρων προς το σκοπό εξεύρεσης συμβιβαστικής λύσης της διαφοράς τους, χωρίς να εισηγείται συγκεκριμένη πρόταση ή αποδοχή της μιας θέσης ή της άλλης και χωρίς καν να προηγηθεί συζήτηση επί των επίδικων θεμάτων όχι μόνο δεν δεσμεύει κανένα αλλά κατ΄ ουδένα λόγο συνιστά συμπεριφορά που κατατείνει σε προκατάληψη του Δικαστηρίου. Ούτε εξάλλου και τα μέχρι σήμερα πρακτικά της ακρόασης κατατείνουν σε τέτοιο συμπέρασμα, μεροληπτικής δηλαδή συμπεριφοράς υπέρ του ενός ή του άλλου διαδίκου. Τονίζω ότι η προτροπή του Δικαστηρίου για εξεύρεση φιλικής διευθέτησης ήταν αυθόρμητη και καλοπροαίρετη και προς τις δύο πλευρές, χωρίς υπονοούμενα και χωρίς να δινόταν η εντύπωση σε καμιά από αυτές ότι το Δικαστήριο έχει ήδη προαποφασίσει επί των επίδικων θεμάτων, κάτι που δεν μπορούσε εξάλλου να γίνει στο στάδιο εκείνο και λυπούμαι ειλικρινά γιατί αυτό ερμηνεύθηκε διαφορετικά από τους δικηγόρους των Εναγόντων. Και αν ακόμη λάμβαναν χώρα επακριβώς όσα ο κ. Γεωργιάδης ισχυρίζεται στην ένορκη δήλωση του, αυτά από μόνα τους δεν είναι ικανά και ούτε θέτουν κατ΄ ανάγκη, την εικόνα της προκατάληψης ή πιθανότητα προκατάληψης του Δικαστηρίου εναντίον είτε των Εναγόντων είτε της ίδιας της υπόθεσης τους, στον μέσο εχέφρονα πολίτη. Είναι επώδυνο για το Δικαστή να αναγκάζεται να υπερασπίζεται την αμεροληψία του. Πόσο μάλλον που η αμεροληψία του βάλλεται από μάρτυρα δηλαδή τον Μ.Ε.2 που είναι δικηγόρος στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τους Ενάγοντες, η μαρτυρία του οποίου έχει ολοκληρωθεί και θα αξιολογηθεί στο τέλος μαζί με την υπόλοιπη μαρτυρία· επιπρόσθετα και από δικηγόρο του ίδιου γραφείου που χειρίστηκε μέχρι σήμερα την ακρόαση και ήταν σε θέση να γνωρίζει ότι δεν ηγέρθηκε μέχρι τότε κανένα θέμα ή παράπονο για μεροληπτική στάση του Δικαστηρίου υπέρ του ενός ή του άλλου διαδίκου. Διαφορετικά θα ήταν ένας επιπρόσθετος λόγος για εξαίρεση μου. Θα ένιωθα ευτυχής αν μπορούσα να εξαιρεθώ, υπακούοντας στη φωνή της προσωπικής μου ευαισθησίας. Τυχόν εξαίρεση μου όμως για τους λόγους που εισηγείται ο δικηγόρος, που δεν κρίνω βάσιμους και ούτε ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, θα ισοδυναμούσε με άρνηση μου να εκτελέσω το δικαστικό μου καθήκον. Συνεπώς μεταξύ της ευαισθησίας μου και του δικαστικού μου καθήκοντος θεωρώ σαφώς ότι επιβάλλεται να παραμείνω και να συνεχίσω την εκδίκαση της Αγωγής. Κατάληξα στην πιο πάνω απόφαση μου χωρίς καν να χρειαστεί να ασχοληθώ με το θέμα του δυσμενούς επηρεασμού των Εναγομένων, σε περίπτωση εξαίρεσης μου, που συνιστά και ένα από τους λόγους ένστασης. Ως εκ τούτου η αίτηση απορρίπτεται. Αν και τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα, εντούτοις στην παρούσα περίπτωση ενόψει της φύσης της αίτησης δεν κρίνω σκόπιμο να προβώ σε οποιαδήποτε διαταγή. (Υπ.) ........... Α. Πούγιουρου, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής. /ΟΟ Subject: Civil / Other Actions / Interim (Αναφορά: Αίτηση για εξαίρεση Δικαστή) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο