Κυριάκος Κυριάκου ν. FOTIOU ANTONIS ENTERPRISES LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 1711/2012, 31/5/2013

(1), 5, 7 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.6, στα άρθρα 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 τον τροποποιητικό αυτού νόμο 17

(1)/04 και στην Δ.48 κ.9 των περί Πολιτικής Δικονομίας Κανονισμών. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η παρούσα αίτηση, φαίνονται στην ένορκη ομολογία του Αντρέα Κρητιώτη και Κυριάκου Κυριάκου. Ο Ανδρέας Κρητιώτης, μεταξύ άλλων αναφέρει στην ένορκη του δήλωση ότι καθ΄όλη την διάρκεια της ενοικίασης και μέχρι σήμερα, οι Εναγόμενοι 1 και 2 γνώριζαν και/ή γνωρίζουν ότι τα επίδικα ακίνητα αφορούν ακίνητα τα οποία έχουν άδεια χρήσης ως διαμερίσματα και ουδέποτε εξαπατήθηκαν από τον Ενάγοντα ότι πρόκειται περί καταστημάτων και/ή περιπτέρου και/ή μαγαζιού take away και/ή άλλως. Ο ίδιος προσωπικά είχε επικοινωνία με τον πατέρα του Εναγόμενου 2, ο οποίος τον επισκέφθηκε στο γραφείο του και ο οποίος τον διαβεβαίωσε ότι ενεργούσε ως εκπρόσωπος και/ή μεσολαβητής του Εναγόμενου 2 και κατ΄επέκταση της Εναγόμενης

1. Συμπερασματικά είναι αδύνατο οι Εναγόμενοι να εξαπατήθηκαν από τον Ενάγοντα και/ή να μην ήταν ενήμεροι για την πρόθεση του για αλλαγή χρήσης των επίδικων ακινήτων σε περίπτερο και/ή take-away, αφού ο ίδιος προσωπικά ενημέρωσε τον πατέρα του Εναγόμενου 2 περί τούτου. Ο Κυριάκος Κυριάκου, αιτητής στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή αναφέρει επίσης στη δική του ένορκη δήλωση ότι κατά ή περί την 16.12.10 αυτός ως ιδιοκτήτης και η Εναγόμενη 1 ως ενοικιάστρια υπόγραψαν ενοικιαστήριο έγγραφο του καταστήματος υπ΄αριθμό 2 που βρίσκεται στην Λεωφόρο Έμπας 104 στην Έμπα της Επαρχίας Πάφου εντός του κτιριακού συγκροτήματος «AXIOTHEA COURT» για περίοδο 10 ετών, αρχομένης την 1.12.10 και ληγούσης την 31.11.
2. Το πιο πάνω έγγραφο προέβλεπε, μεταξύ άλλων, τα πιο κάτω: (α) Το ενοίκιο συμφωνήθη στο ποσό των €1000 μηνιαίως και θα αυξάνετο κατά 6% ετησίως μέχρι την λήξη του ενοικιαστηρίου εγγράφου. (β) Το ενοίκιο ήταν πληρωτέο την πρώτη ημέρα κάθε μήνα αρχόμενο από την 1.12.
3. (γ) Σε περίπτωση που ο ενοικιαστής αρνείται ή παραλείπει να παραδώσει το υποστατικό στη λήξη ή τον τερματισμό της ενοικίασης, θα θεωρείται ότι το κατέχει παράνομα και θα υποχρεούται να πληρώνει €50 την ημέρα ως προσυμφωνημένη αποζημίωση. (δ) Όλοι οι όροι της συμφωνίας, περιλαμβανομένου και την πληρωμής των ενοικίων ήταν ουσιώδεις. Επίσης κατά ή περί την 1.9.11 αυτός ως ιδιοκτήτης και η Εναγόμενη 1 ως ενοικιάστρια υπέγραψαν ενοικιαστήριο έγγραφο του καταστήματος υπ΄αριθμό 1 πού βρίσκεται στην Λεωφόρο Έμπας 104, στην Έμπα της Επαρχίας Πάφου, εντός του κτιριακού συγκροτήματος «AXIOTHEA COURT» για περίοδο 9 ετών, αρχομένης την 1.9.11 και ληγούσης την 31.11.
4. Το πιο πάνω έγγραφο προέβλεπε μεταξύ άλλων τα πιο κάτω: α. Το ενοίκιο συμφωνήθη στο ποσό των €500 μηνιαίως και θα αυξάνετο κατά 6% ετησίως μέχρι την λήξη του ενοικιαστηρίου εγγράφου. β. Το ενοίκιο ήταν πληρωτέο την πρώτη ημέρα κάθε μήνα αρχόμενο από την 1.9.
5. γ. Σε περίπτωση που ο ενοικιαστής αρνείται ή παραλείπει να παραδώσει το υποστατικό στη λήξη ή τον τερματισμό της ενοικίασης, θα θεωρείται ότι το κατέχει παράνομα και θα υποχρεούται να πληρώνει €200 την ημέρα ως προσυμφωνημένη αποζημίωση. δ. Όλοι οι όροι της συμφωνίας, περιλαμβανομένου και της πληρωμής των ενοικίων ήταν ουσιώδεις. Ο Εναγόμενος 2 εγγυήθηκε την εκ μέρους του ενοικιαστή πιστή τήρηση των όρων των συμφωνιών και ανέλαβε να αποζημιώσει τον ιδιοκτήτη αν ο ενοικιαστής παραβεί οποιονδήποτε όρο της συμφωνίας. Ο Εναγόμενος 2 έθεσε την υπογραφή του επί των εγγράφων κατά την ημερομηνία υπογραφής τους, δηλαδή στις 16.12.10 για το κατάστημα 2 και στις 1.9.11 για το κατάστημα
6. Κατά παράβαση των πιο πάνω, η Εναγόμενη 1 καθυστερεί την πληρωμή των ενοικίων και για τα δυο καταστήματος για τους μήνες Ιανουάριο του 2012, Φεβρουάριο του 2012, Μάρτιο του 2012, Απρίλιο του 2012, Μάϊο του 2012, Ιούνιο του 2012, Ιούλιο του 2012, Αύγουστο του 2012, Σεπτέμβριο του 2012, Οκτώβριο του 2012, Νοέμβριο του 2012, Δεκέμβριο του
7. Η αξίωση του εναντίον των Εναγομένων ανήρχετο μέχρι και την καταχώρηση της υπό τον άνω αριθμό και τίτλο αγωγής στο ποσό των €6.000 και ανέρχεται σήμερα, υπολογιζόμενων όλων των καθυστερημένων και οφειλόμενων ενοικίων, στο ποσό των €18.000 για τα αναφερόμενα καταστήματα από την Εναγόμενη 1 για την περίοδο από 1.1.12 μέχρι και 1.12.12 πλέον ενδιάμεσα και/ή διαφυγόντα ενοίκια και/ή ζημιές μέχρι την παράδοση των καταστημάτων και/ή δυνάμει των αρχών του αδικαιολόγητου πλουτισμού και/ή άλλως. Ο Ενάγων με επιστολές του δικηγόρου του ημερομηνίας 23.3.10 (πιθανόν να είναι λάθος ημερομηνία) που επιδόθηκαν στις 28.3.12 τερμάτισε τα πιο πάνω αναφερόμενα συμβόλαια ενοικίασης και κάλεσε την Εναγόμενη 1 να παραδώσει ελεύθερη κατοχή των καταστημάτων. Η Εναγόμενη 1 δεν παράδωσε την κατοχή των καταστημάτων, συνεχίζει την παράνομη επέμβαση και αρνείται και παραλείπει να παραδώσει την ελεύθερη χρήση και κάρπωση της περιουσίας του. Οι Εναγόμενοι αν και γνωρίζουν και/ή όφειλαν να γνωρίζουν σε κάθε ουσιώδη χρόνο ότι δεν είχαν κανένα δικαίωμα να επεμβαίνουν επί των ακινήτων, την κατοχή των οποίων δικαιούται, ενήργησαν με τρόπο και/η έχουν επιδείξει συμπεριφορά που αμφισβητεί τα δικαιώματα του και εξακολουθούν να συμπεριφέρονται μέχρι σήμερα κατά τρόπο παράνομο επεμβαίνοντας στην περιουσία του. Κάθε ενέργεια των Εναγομένων 1 και 2 είναι παράνομη και συνιστά παράνομη επέμβαση επί τους περιουσίας του, αφού ενώ έχει τερματίσει την ενοικίαση και των δυο ανωτέρω αναφερομένων καταστημάτων με την Εναγόμενη 1, οι Εναγόμενοι παραλείπουν και/ή αμελούν και/ή αρνούνται να του παραδώσουν ελεύθερη κατοχή των επίδικων καταστημάτων. Η μη παράδοση κατοχής των επίδικων ακινήτων εκ μέρους των Εναγομένων, μόνο καταστροφική μπορεί να αποβεί. Όχι μόνο του στερεί το δικαίωμα να ενοικιάσει ξανά τα ακίνητα σε άλλους ενοικιαστές και να λαμβάνει τα εισοδήματα, καλύπτοντας έτσι την μηνιαία δόση του δανείου, αλλά ταυτοχρόνως ελλοχεύει κινδύνους μελλοντικής οικονομικής καταστροφής του. Ως τον συμβουλεύουν οι δικηγόροι του, ο Εναγόμενος 1 δεν έχει δικαίωμα να ζητά και/ή να προσφέρει χαμηλότερο ενοίκιο. Η δικαιολογία που προβάλλει και παρά το γεγονός ότι είναι αβάσιμη, ακόμη και αν ίσχυε, θα του έδινε το δικαίωμα να τερματίσει τη σύμβαση και/ή να ζητήσει αποζημιώσεις. Εφόσον παραμένει μέσα, πρέπει να πληρώνει το συμφωνηθέν ενοίκιο. Η παραδοχή ότι έχει σταματήσει να πληρώνει και ότι προσφέρει ενοίκιο €350, ως αυτή περιέχεται στην υπεράσπιση, λύνει τα χέρια του Δικαστηρίου. Η δικαιοσύνη πρέπει να διασφαλίσει ότι τα 3-4 χρόνια που ίσως χρειαστούν για την απόδοση δικαιοσύνης, ο Ενάγοντας θα έχει την κατοχή των επίδικων ακινήτων ώστε να καλύπτει τις υποχρεώσεις του αφού η μονομερής μείωση του Εναγόμενου 1 είναι παντελώς αυθαίρετη. Η παράδοση κατοχής των επίδικων ακινήτων μπορεί να διασφαλίσει την είσπραξη σταθερών μηνιαίων εισοδημάτων, τα οποία κρίνονται αναγκαία για αποπληρωμή του δανείου το οποίο ουσιαστικά έχει κάνει για την ανέγερση των επίδικων ακινήτων. Η έκδοση του παρόντος προσωρινού διατάγματος είναι απαραίτητη, καθότι η συνέχιση της παρούσας κατάστασης θα οδηγήσει στην οικονομική του καταστροφή. Οι Εναγόμενοι, καταχράστηκαν την καλή θέληση που υπέδειξε. Τυχόν άρνηση για έκδοση του παρόντος διατάγματος θα αποτελέσει επιβράβευση της αδιαλλαξίας των Εναγομένων και τιμωρία της καλής θέλησης που επέδειξε. Είναι επείγον να δοθεί το διάταγμα καθότι με την παρούσα κατάσταση, αδυνατεί να αντεπεξέλθει οικονομικά και ενώ οι Εναγόμενοι λειτουργούν το περίπτερο/φούρνος και επωφελούνται και/ή καρπούνται των ακινήτων, βρίσκεται στην δυσμενή θέση ούτε να μπορεί να εισπράξει ενοίκια ούτε να μπορεί να ενοικιάσει σε νέους ενοικιαστές το ακίνητο. Να σημειωθεί ότι η Εναγόμενη έχει πρόσφατα αλλάξει την χρήση του ενός εκ των δυο διαμερισμάτων. Το ένα χρησιμοποιείται ακόμη ως περίπτερο αλλά το άλλο έχει μεταβληθεί πρόσφατα σε καφετέρια. Η Εναγόμενη 1 λειτουργεί το χώρο ως θέλει. Λέει ότι το γεγονός ότι δεν υπάρχει άδεια για χρήση του χώρου ως κατάστημα, είναι η αιτία της στάσης του αλλά μέχρι σήμερα λειτουργεί το περίπτερο που έχει χωρίς να επηρεαστούν οι δραστηριότητες του. Αν η τυπική νομιμότητα ήταν η πραγματική αιτία των ενεργειών του και όχι προφάσεις, δεν θα ίσχυαν τα ανωτέρω. Εξ όσων πιστεύει και εξ όσων τον ενημερώνουν οι δικηγόροι του, έχει καλή και γνήσια υπόθεση. Υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και πιθανότητα να δικαιούται τις αξιώσεις που ζητά. Με την έκδοση του διατάγματος δεν θα επηρεαστεί η παρούσα κατάσταση (status quo) και θα διαφυλαχθεί η απονομή της δικαιοσύνης. Στην αίτηση του Ενάγοντα-Αιτητή καταχώρησε ένσταση η Καθ΄ης η αίτηση-Εναγόμενη 1, προβάλλοντας τους πιο κάτω λόγους ένστασης:
8. Ο Εναγόμενος επιδιώκει διά της αίτησης του τελική απόφαση.
9. Ο Εναγόμενος έχει κωλυσιεργήσει ένα σχεδόν έτος.
10. Δεν υπάρχει καν ισχυρισμός αναφορικά με το κατεπείγον.
11. Δεν υπάρχει καν ισχυρισμός ότι αν το Δικαστήριο δικαιώσει τον Ενάγοντα η απαίτηση του δεν θα δύναται να εκτελεστεί και να ικανοποιηθεί ο Ενάγων.
12. Ο Ενάγων ομολογεί τους ισχυρισμούς του Εναγόμενου επί των οποίων στηρίζει την υπεράσπιση και ανταπαίτηση του οπόταν η αγωγή του Ενάγοντα δεν έχει πολύ καλές πιθανότητες επιτυχίας.
13. Η ένορκη δήλωση του Ενάγοντα και του κ. Ανδρέα Κρητιώτη περιέχει διαζευκτικούς ισχυρισμούς και για αυτό δεν πρέπει να ληφθούν καν υπόψη.
14. Τα γεγονότα αναφορικά με την γνώση της καθ΄ης η αίτηση για την ιδιότητα των επίδικων υποστατικών δεν ανταποκρίνονται στην αλήθεια. Η ένσταση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του κ. Αντώνη Φωτίου, ο οποίος αναφέρει ότι ενίσταται στην έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων και θεραπειών σε σχέση με την αίτηση του Ενάγοντα-Αιτητή, ημερ. 1.2.2013 για τους πιο κάτω λόγους: Εξ όσων τον συμβουλεύει ο δικηγόρος του ο Ενάγων διά της αιτήσεως του επιδιώκει την έκδοση τελικής απόφασης αναφορικά με το παρακλητικό της αγωγής στην παράγραφο 15, εδάφιο Β και ως εκ τούτου δεν δύναται η αίτηση του να γίνει δεκτή. Η καθυστέρηση με την οποία ο Ενάγων έχει καταχωρήσει την αίτηση του για προσωρινό διάταγμα είναι από μόνη ομολογία για το λίγο ενδιαφέρον που έχει για την υπόθεση του και λόγος για απόρριψη της αίτησης του Ενάγοντα. Η έλλειψη ισχυρισμών και γεγονότων στην ένορκη δήλωση του Ενάγοντα που να καταδεικνύουν την ανάγκη έγκρισης των αιτημάτων κατεπείγοντος, είναι λόγος για απόρριψη της αίτησης του. Περαιτέρω η έλλειψη ισχυρισμού εκ μέρους του Ενάγοντα ότι αν το Δικαστήριο τον δικαιώσει η απαίτηση του δεν θα δύναται εκτελεστεί και να ικανοποιηθεί ο Ενάγων, είναι λόγος για απόρριψης της αίτησης του Ενάγοντα. Εδώ θέλω να αναφέρω ότι η καθ΄ης η αίτηση είναι αξιόχρεα και αν το Δικαστήριο δικαιώσει τον Ενάγοντα αυτή δύναται να ικανοποιήσει τον Ενάγοντα. Ο Ενάγων ομολογεί τους ισχυρισμούς μου, αναφορικά με την ιδιότητα των υποστατικών που ενοικιάζει η καθ΄ης η αίτηση από τον Εναγόμενο, επί των οποίων στηρίζει την υπεράσπιση και ανταπαίτηση της, οπόταν η αγωγή του Ενάγοντα δεν έχει πολύ καλές πιθανότητες επιτυχίας. Τα γεγονότα τα οποία αναφέρουν ο Ενάγων και ο κ. Κρητιώτης αναφορικά με την γνώση της Καθ΄ης η αίτηση για την ιδιότητα των επίδικων υποστατικών δεν ανταποκρίνονται στην αλήθεια, καθότι κατά την σύναψη των επίδικων συμβάσεων μίσθωσης η Καθ΄ης η αίτηση είχε την εντύπωση ότι μίσθωνε καταστήματα και όχι διαμερίσματα.» Καμιά πλευρά δεν ζήτησε να αντεξετάσει τους ενόρκως δηλούντες και οι συνήγοροι των διαδίκων κατέθεσαν γραπτές αγορεύσεις μέσα από τις οποίες ανέπτυξαν τις θέσεις τους και στις οποίες θα αναφερθώ όπου κριθεί σκόπιμο. Η αίτηση στηρίζεται τόσο στο άρθρο 32 του Νόμου 14/60 όσο και στο άρθρο 4 του Κεφ.
15. Το άρθρο 4 έχει σχέση με έκδοση διαταγμάτων που σχετίζονται με το αντικείμενο της αγωγής και το άρθρο 32 του Ν.14/60 παρέχει στο Δικαστήριο πιο πλατιά εξουσία που δεν υποβάλλεται σε περιορισμούς αναφορικά με το ποιο μπορεί να είναι το αντικείμενο ή το περιεχόμενο του διατάγματος και εξετάστηκε σε σωρεία αποφάσεων (βλ. Odysseos v. Pieris Estates

(1982)1 C.L.R. 557, National Bank of Greece S.A. v. Motoria Ltd

(1987)1 C.L.R. 303 Louis Vuitton v. Dermosak Limited κ.α.

(1992)1(B) Α.Α.Δ. 1453). Οι ουσιαστικές προϋποθέσεις που το άρθρο 32 καθορίζει ότι πρέπει να συντρέχουν για να έχει το Δικαστήριο τη διακριτική ευχέρεια να εκδίδει παρεμπίπτοντα διατάγματα είναι οι εξής: (α) η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, (β) η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται η Ενάγουσα σε θεραπεία, και (γ) το ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η πρώτη προϋπόθεση έχει ερμηνευθεί ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν του να καταδειχθεί μια συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα δικόγραφα. Η προϋπόθεση ύπαρξης πιθανότητας ο Ενάγων να δικαιούται σε θεραπεία επεξηγήθηκε ότι αναφέρεται στην απόδειξη ύπαρξης κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα επιτυχίας αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι το μέτρο και/ή ο βαθμός απόδειξης που απαιτείται στις αστικές υποθέσεις. Η πιθανότητα στο πλαίσιο της επιφύλαξης του άρθρου 32

(1)απαιτεί από τον αιτητή μόνο να δείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση δηλαδή ότι χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αυτή εξετάζεται κάτω από το ερώτημα κατά πόσο η επιδίκαση αποζημιώσεων θα ήταν επαρκής θεραπεία με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Δηλαδή αν η επιδίκαση των αποζημιώσεων υπέρ του Ενάγοντα στο τελικό στάδιο της υπόθεσης είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του, τότε η έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος δεν είναι απαραίτητη. Οι δύο πρώτες προϋποθέσεις είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετες ιδιαίτερα στη περιορισμένη έκταση εξέτασης σ΄ αυτό το ενδιάμεσο στάδιο όπου τα δικόγραφα εξετάζονται μαζί με το αποδεικτικό υλικό που περιέχεται στις ένορκες δηλώσεις και από τη μαρτυρία που προκύπτει από την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Επιπρόσθετα με τις πιο πάνω τρεις προϋποθέσεις το Δικαστήριο θα πρέπει να σταθμίσει αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει ή διατηρήσει το διάταγμα (βλ. Bacardi v. Vinco

(1996)1(Β) Α.Α.Δ. 788, Ζωντίλης ν. Αντρέου

(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1603 και Άκης (Μεταφορές Δεμάτων) Εξπρές Λτδ ν. C. Kokkouris Trading

(1998)1 Α.Α.Δ. 149). Στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο δεν αναμένεται να αξιολογήσει την μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του και πρέπει να αποφύγει την αναλυτική εξέταση των επίδικων θεμάτων της αγωγής, καλείται μόνο να εξετάσει κατά πόσο πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 του Νόμου 14/60. Στην υπόθεση Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Beograbska Banka

(1999)1(Α) Α.Α.Δ. 225, 235 αναφέρθηκαν τα εξής: "Θα επαναλάβουμε έστω με τον κίνδυνο να γίνουμε φορτικοί πως οι διαπιστώσεις τις οποίες προβαίνουμε, γίνονται για τους σκοπούς της εξέτασης της έκδοσης ή μη του προσωρινού διατάγματος, αντικείμενο της πρωτόδικης απόφασης και της έφεσης. Όλα τα ζητήματα που εγείρονται στην αγωγή παραμένουν ζωντανά για να αποφασιστούν όταν θα εξεταστεί η ουσία της". Στην υπόθεση επίσης P.A. Micrologic Consultants Ltd v. Microsoft Corporation

(2002)1 Α.Α.Δ. 1802 αναφέρθηκε ότι: "Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα των επί του θέματος αποφάσεων μας.. Αυτό συχνά παραγνωρίζεται στα Επαρχιακά Δικαστήρια τόσο από δικηγόρους όσο και από Δικαστές με αποτέλεσμα η διαδικασία να γίνεται απαραδέκτως πολύπλοκη και μακρά". Ένα από τα διατάγματα που ζητά ο Αιτητής, όπως αυτό περιγράφεται στην παράγραφο 2 της αίτησης του, ταυτίζεται με το διάταγμα στην παράγραφο Β του παρακλητικού της αγωγής. Περαιτέρω, με την αγωγή του ο Αιτητής ζητά: Α. Δήλωση του Δικαστηρίου ότι η ενοικίαση των καταστημάτων του Ενάγοντα τερματίστηκε νόμιμα και κανονικά. Β. €6.000 ως καθυστερημένα ενοίκια για τους μήνες Ιανουάριο, Φεβρουάριο, Μάρτιο και Απρίλιο του 2012. Γ. €1.500 μηνιαίως από 1.5.12 σαν ενδιάμεσα οφέλη και/ή σαν αποζημιώσεις και/ή σαν απώλεια του αγοραίου και/ή διαφυγόντα ενοίκια των δυο καταστημάτων μέχρι παράδοσης της κατοχής. Δ. €200 ημερησίως για το κατάστημα αριθμός 1 και €50 ημερησίως για το κατάστημα αριθμός 2 από την ημέρα τερματισμού των συμβολαίων ενοικίασης ως προνοείτε στους όρους του συμβολαίου στις παραγράφους 13 μέχρι την παράδοση των καταστημάτων ως προσυμφωνημένη αποζημίωση και/ή άλλως πως. Μια από τις αρχές που το Δικαστήριο πρέπει να έχει υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας να εκδώσει ή όχι ένα προσωρινό διάταγμα είναι το ανεπιθύμητο να ζητείται με την αίτηση για προσωρινό διάταγμα ουσιαστικά η ίδια θεραπεία με αυτή της κυρίως αγωγής ούτως ώστε να αναγκάζεται το Δικαστήριο να εκδικάζει το ίδιο θέμα σε δύο περιπτώσεις. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση R.K.B. Leathergoods Limited v. Βιργινίας Ευαγγέλου Αγγελίδη,

(2004)1(Β) A.A.Δ. 1071, προστακτικό διάταγμα δεν εκδίδεται ποτέ ως εάν να είναι κάτι το βέβαιο ή φυσικό και η έκδοση του εμπίπτει πάντοτε στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Οι αρχές επί των οποίων εκδίδεται προστακτικό διάταγμα έχουν τεθεί στην υπόθεση Morris v. Redland Bricks Ltd

(1970)A.C. 652, 665, 666 και έχουν υιοθετηθεί από τον Δικαστή Καλλή στην υπόθεση R.K.B. Leathergoods Limited (ανωτέρω) και είναι οι εξής:

1. Προστατικό διάταγμα μπορεί μόνο να χορηγηθεί όπου ο ενάγων αποδεικνύει ισχυρή πιθανότητα ότι θα υποστεί σοβαρή ζημιά στο μέλλον.
2. Όπου οι αποζημιώσεις δεν θα αποτελούν επαρκή θεραπεία αν επισυμβεί τέτοια ζημιά. Αυτό αποτελεί μόνο εφαρμογή της γενικής αρχής της επιείκειας.
3. Αντίθετα προς την περίπτωση όπου εκδίδεται απαγορευτικό διάταγμα για να αποτρέψει τη συνέχιση ή επανάληψη μιας άδικης πράξης το θέμα της δαπάνης που θα υποστεί ο εναγόμενος για να εκτελέσει έργα τα οποία αποτρέπουν ή μειώνουν την πιθανότητα διάπραξης μιας μελλοντικής αδικοπραξίας πρέπει να αποτελεί στοιχείο που θα λαμβάνεται υπόψη: (α) Όπου ο εναγόμενος έχει ενεργήσει χωρίς να λάβει υπόψη τα δικαιώματα του γείτονα του ή έχει προσπαθήσει να κερδίσει πλεονέκτημα έναντι του ή έχει προσπαθήσει να αποφύγει τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου ή για να συνοψίσουμε, έχει ενεργήσει αδικαιολόγητα και παράλογα σε σχέση με το γείτονα του μπορεί να διαταχθεί να διορθώσει τις αδικαιολόγητες και παράλογες πράξεις του με την εκτέλεση εργασίας για επαναφορά του status quo έστω και αν η δαπάνη είναι δυσανάλογη με το πλεονέκτημα που θα πάρει ο ενάγων. (β) Πλην όμως όπου ο εναγόμενος έχει ενεργήσει με λογικό τρόπο μολονότι, όπως αποδεικνύεται, εσφαλμένα η δαπάνη της θεραπείας των προηγούμενων ενεργειών του με θετικές πράξεις είναι πολύ σημαντικός παράγων.
4. Αν στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας το Δικαστήριο αποφασίσει ότι πρόκειται για κατάλληλη περίπτωση χορήγησης προστακτικού διατάγματος τότε το Δικαστήριο πρέπει να προσέξει να διασφαλίσει όπως ο εναγόμενος γνωρίζει επακριβώς τι οφείλει να πράξει και αυτό σημαίνει όχι ως ζήτημα νόμου αλλά ως ζήτημα γεγονότων, έτσι ώστε όταν εκτελεί το διάταγμα να μπορεί να δίδει στους εργολάβους του τις κατάλληλες οδηγίες. Στην HjiNicolaou v. Gavriel and Another

(1965)1 C.L.R. 421, 431 χορηγήθηκε προστακτικό διάταγμα αφού λήφθηκαν υπόψη «οι περιστάσεις που περιβάλλουν την υπόθεση». Στην Colls Home and Colonial Stores

(1904)A.C. 193 λέχθηκε ότι αν ο ίδιος εναγόμενος έχει ενεργήσει με δόλια και ληστρική περιφρόνηση έναντι των δικαιωμάτων του ενάγοντος «θα χορηγηθεί προστακτικό διάταγμα ακόμη και στις περιπτώσεις όπου κατά τα άλλα δεν θα χορηγείτο γιατί ήταν πολύ ασήμαντο για τη θεραπεία» («too trifling for the remedy»). Στην υπόθεση Αντώνη Χ"Κωνσταντή ν. Μαργαρίτας Χ"Κωνσταντή

(1998)1 Α.Α.Δ. 1827 αναφέρθηκαν τα εξής: «Πρέπει να εξετάζονται με πολλή προσοχή αιτήσεις για προσωρινά διατάγματα εκκρεμούσης της αγωγής όπου το αιτούμενο διάταγμα ζητά το ίδιο διάταγμα στην αγωγή του. Δεν αποκλείει όμως τη δυνατότητα έκδοσης προσωρινού διατάγματος ως εκείνο που ζητείται διά της αγωγής όπου τα γεγονότα το επιτρέπουν, ασκώντας το Δικαστήριο τη διακριτική του εξουσία.» Είναι ο ισχυρισμός του Ενάγοντα-Αιτητή ότι με επιστολές του δικηγόρου του, τερμάτισε τις επίδικες ενοικιάσεις και κάλεσε τους Εναγόμενους να παραδώσουν την κατοχή των καταστημάτων, όμως οι Εναγόμενοι συνεχίζουν την παράνομη επέμβαση και αρνούνται και παραλείπουν να παραδώσουν ελεύθερη χρήση της περιουσίας του. Ο λόγος για τον οποίο ο Ενάγων τερμάτισε την συμφωνία ήταν η καθυστέρηση στην πληρωμή των ενοικίων για τα δυο καταστήματα από τον Ιανουάριο μέχρι Δεκέμβριο του 2012. Ο Ενάγων ισχυρίζεται επίσης ότι ο ίδιος έχει δάνειο το οποίο ανέρχεται στο ποσό των €200.000 το οποίο έγινε με σκοπό την ανέγερση των επίδικων καταστημάτων και για το οποίο πληρώνει €1.500,00 μηνιαία δόση. Η συμπεριφορά των Εναγομένων είχε ως αποτέλεσμα να αντιμετωπίσει και ο ίδιος πρόβλημα πληρωμών και έχει λάβει προειδοποιητική επιστολή από την Συνεργατική με την οποία τον ενημέρωναν ότι υπάρχουν καθυστερημένες δόσεις. Περαιτέρω, μία εκ των δυο θυγατέρων του είναι φοιτήτρια για την οποία καταβάλλει δίδακτρα σε πανεπιστήμιο του εξωτερικού, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζει περαιτέρω οικονομικό πρόβλημα. Με βάση όλα τα πιο πάνω κρίνω ότι στοιχειοθετούνται οι δύο πρώτες προϋποθέσεις του άρθρου 32 και ο αιτητής καταδεικνύει ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση και ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται σε θεραπεία. Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι αν ο αιτητής, με δεδομένο ότι το διάταγμα που ζητά ταυτίζεται με το ουσιαστικότερο διάταγμα που ζητά με την αγωγή του, έχει αποδείξει ισχυρή πιθανότητα ότι θα υποστεί σοβαρή ζημιά στο μέλλον και είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του διατάγματος και αν η επιδίκαση αποζημιώσεων στο τελικό στάδιο είναι ικανοποιητικό μέτρο. Η έννοια της δικαιοσύνης όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση M & CH. Mitsingas Trading Ltd κ.α. v. Timperland Co of USA

(1977)1 C.L.R. 1791 δεν συναρτάται με την στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου την θεραπεία. Ο Ενάγων ισχυρίζεται ότι η δικαιοσύνη πρέπει να διασφαλίσει ότι τα 3-4 χρόνια που ίσως χρειαστούν για την απόδοση δικαιοσύνης, θα έχει την κατοχή των επίδικων ακινήτων ώστε να καλύπτει τις υποχρεώσεις του, αφού η μονομερής μείωση του ενοικίου από τον Εναγόμενο 1 είναι παντελώς αυθαίρετη. Η έκδοση του διατάγματος είναι απαραίτητη όπως ισχυρίζεται καθότι η συνέχιση της παρούσας κατάστασης θα οδηγήσει στην οικονομική του καταστροφή. Οι Εναγόμενοι θα αδυνατούν να αποζημιώσουν το κόστος και την οικονομική ζημιά που τυχόν θα υποστεί σε μελλοντικό στάδιο και με την έκδοση του διατάγματος δεν θα επηρεαστεί η παρούσα κατάσταση και θα διαφυλαχθεί η απονομή της δικαιοσύνης. Όπως, περαιτέρω ισχυρίζεται, ο ίδιος είναι φερέγγυος και αν η απαίτηση του αποτύχει, μπορεί να αποζημιώσει τους Εναγόμενους-Καθ΄ων η αίτηση. Το θέμα όπως προκύπτει από τα πιο πάνω είναι καθαρά οικονομικό και η όποια ζημιά την οποία πιθανό να υποστεί ο Ενάγων αφορά θέμα αποζημιώσεων και ως εκ τούτου κρίνω ότι η τρίτη προϋπόθεση δεν στοιχειοθετείται. Για όλους τους λόγους που αναφέρω πιο πάνω κρίνω ότι και στο ισοζύγιο της ευχέρειας είναι δίκαιο και εύλογο όπως μη εκδοθούν τα ζητούμενα διατάγματα αφού η έκδοση τους θα είχε ως αποτέλεσμα και την τελική επίλυση ουσιαστικού μέρους των αξιώσεων της αγωγής, ιδιαίτερα λαμβάνοντας υπόψη την αναφορά του Ενάγοντα ότι πρόθεση του με την έκδοση των διαταγμάτων είναι να ενοικιάσει ξανά τα διαμερίσματα. (Βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Χ"Βασίλη

(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 152 και Κυρίλλου ν. Λάμπρου

(2004)1 Α.Α.Δ. 1528). Ως εκ τούτου, η αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ των Εναγομένων-Καθ΄ων η αίτηση και εναντίον του Ενάγοντα-Αιτητή όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) Ρ. Λιμνατίτου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής .../ΙΜ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο