ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΕΡΙΚΕΝΤΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΛΤΔ ν. PSA CYLAND DEVELOPMENT LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 1468/08, 13/5/2013

(1)832 m2 σπάτουλα και μπογιά τοίχων σαλονιών και διαδρόμων - €5.699,20,

(2)76 m2 σπάτουλα F/F, μπαλκονιών και μπογιάτισμα με σαντεξ - €748.60,

(3)106 m2 σπάτουλα και μπογιά ταβανιών στα μπαλκόνια - €816.20,

(4)132 m2 - μπογιάτισμα με μπογιά σάντεξ τοίχων, τρίτο χέρι μπαλκονιών - €620.40 και

(5)167.5 m2 σπάτουλα και μπογιά σάντεξ περίφραξης - €1.649,

1. Διαζευκτικά και/ή χωρίς επηρεασμό των ανωτέρω οι εκτελεσθείσες εργασίες προσφέρθηκαν με προσωπική παρέμβαση και/ή παράκληση και/ή με παράλληλη και/ή αλληλέγγυο ευθύνη του Εναγόμενου 2 επί της οποίας και στηρίχθηκαν οι Ενάγοντες, ως εγγύηση πληρωμής για την παροχή υπηρεσιών προς τους Εναγόμενους
2. Κατά ή περί την 17.3.08 οι Ενάγοντες εξέδωσαν το τιμολόγιο υπ' αριθμό 0875 στο όνομα των Εναγομένων 1 και/ή Εναγόμενου 2 για το ποσό των €10.964,45, το οποίο όμως μέχρι σήμερα οι Εναγόμενοι 1 και 2 αμελούν και/ή αρνούνται και/ή παραλείπουν να εξοφλήσουν. Η εύλογη και/ή συμφωνημένη υπό τις περιστάσεις συνολική αμοιβή των Εναγόντων λαμβανομένης υπόψιν και της σοβαρότητας της εργασίας την οποία έκαναν και του χρόνου τον οποίο ανάλωσαν για την εκτέλεση των πιο πάνω εργασιών ανήρχετο στο συνολικό ποσό των €10.964,
3. Οι Εναγόμενοι 1 και 2 αν και οχλήθηκαν επανειλημμένα προφορικά και/ή άλλως πως από τους Ενάγοντες αλλά και από τους δικηγόρους αυτών δια συστημένης επιστολής τους ημερ. 21.4.08 για την πληρωμή της ως άνω οφειλόμενης αμοιβής, παρέλειψαν και/ή αμέλησαν και/ή αρνήθηκαν να πληρώσουν το ως άνω χρέος τους ή μέρος αυτού. Στην Έκθεση Υπεράσπισης τους οι Εναγόμενοι δεν παραδέχονται ότι οι Εναγόμενοι 1 ήταν πελάτες των Εναγόντων. Ισχυρίζονται ότι οι Εναγόμενοι 1 εταιρεία είναι ιδιοκτήτες του οικοπέδου επί του οποίου έχει ανεγερθεί πολυκατοικία, ο Εναγόμενος 2 είναι ο διευθυντής και μέτοχος αυτών και όλες οι ενέργειες του, όσον αφορά την ανέγερση της πολυκατοικίας, γίνονταν πάντα υπό την ιδιότητα του ως διευθυντή της εταιρείας και όχι προσωπικά. Κατά ή περί της 20.7.05 οι Εναγόμενοι 1 δυνάμει εγγράφου προσφοράς ημερ. 20.7.05 έδωσαν εργολαβία την ανέγερση της πολυκατοικίας, η οποία θα ανεγείρετο επί του οικοπέδου ιδιοκτησίας αυτών, υπό την επωνυμία Λάρα Κώρτ, στην εργοληπτική εταιρεία S. Vergas Construction Ltd για το ποσό των Λ.Κ.230,000 πλέον Φ.Π.Α. Σύμφωνα με την προσφορά και τις υποχρεώσεις της εργοληπτικής εταιρείας οι χρωματισμοί και γενικά όλες οι εργασίες, υλικά, προπαρασκευή, χρωματισμοί εσωτερικών και εξωτερικών χώρων ήταν υποχρέωση της εργοληπτικής εταιρείας και οποιεσδήποτε οδηγίες έχουν δοθεί για εκτέλεση εργασιών δηλαδή μπογιατίσματα και άλλες παρεμφερείς εργασίες μετά των αναγκαίων υλικών έχουν δοθεί από την εργοληπτική εταιρεία, η οποία διόρισε τους Ενάγοντες ως υπεργολάβους για τις εν λόγω εργασίες. Ουδέποτε οι Εναγόμενοι 1 είτε ο Εναγόμενος 2 προσωπικά και/ή ως διευθυντής αυτών έδωσαν εντολή στους Ενάγοντες για εκτέλεση οποιοδήποτε εργασιών όπως αυτές που δικογραφούν οι Ενάγοντες. Τέτοιες οδηγίες δόθηκαν από την εργολήπτρια εταιρεία αφού οι εν λόγω εργασίες ήταν υποχρέωση αυτής όπως αναφέρεται στο έγγραφο (συγγραφή υποχρεώσεων) που είχε υπογραφεί μεταξύ των Εναγομένων 1 και της εργοληπτικής εταιρείας. Όσον δε αφορά τις εργασίες που αναφέρουν οι Ενάγοντες για 832 τ.μ. σπάτουλα και μπογιά τοίχων σαλονιών και διαδρόμων οι Εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι λόγω της μη αποδεκτής επιφάνειας σε εσωτερικούς χώρους ο αρχιτέκτονας του έργου Χρίστος Χρίστου κατά ή περί την 15.11.07 έδωσε γραπτές οδηγίες στην εργολήπτρια εταιρεία ότι θα πρέπει να σπατουλαριστεί η τοιχοποιία και μετά να μπογιατιστεί. Μετά από λίγες μέρες ο ίδιος αρχιτέκτονας επικοινώνησε με τον διευθυντή των Εναγόντων Δημήτρη Περικέντη και τον ρώτησε κατά πόσον είχαν εκτελεσθεί οι οδηγίες που είχε δώσει και ο Περικέντης του ανέφερε ότι θα πρέπει να πάρει οδηγίες από την εργοληπτική εταιρεία για να εκτελέσει αυτές τις εργασίες. Όσον αφορά τις υπόλοιπες εργασίες που αναφέρουν οι Ενάγοντες οι Εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι ήταν υποχρέωση της εργοληπτικής εταιρείας σύμφωνα με το έγγραφο (συγγραφή υποχρεώσεων). Οι μοναδικές οδηγίες οι οποίες δόθηκαν στους Ενάγοντες και οι οποίες δεν περιλαμβάνονταν στις υποχρεώσεις της εργοληπτικής εταιρείας ήταν το μπογιάτισμα των καγκέλων στην πολυκατοικία, για τις οποίες εκδόθηκε το τιμολόγιο με αριθμό 0869 ημερ. 2.2.08, το οποίο εξοφλήθηκε με την απόδειξη 0922 ημερ. 2.2.
4. Όσον αφορά το τιμολόγιο υπ' αριθμό 0875 οι Εναγόμενοι υποστηρίζουν ότι εκδόθηκε αυθαίρετα και χωρίς οποιοδήποτε λόγο και αιτία επ' ονόματι των Εναγομένων και ότι έπρεπε να εκδοθεί στο όνομα της εργοληπτικής εταιρείας, η οποία διόρισε τους Ενάγοντες ως υπεργολάβους και ή έδωσε οδηγίες σε αυτούς για την εκτέλεση των εκεί αναφερόμενων εργασιών. Οι Εναγόμενοι 1 παραδέχονται ότι έλαβαν την συστημένη επιστολή ημερ. 21.4.08 από το δικηγόρο των Εναγόντων και απάντησαν σε αυτήν με διπλοσυστημένη επιστολή προς τον δικηγόρο των Εναγόντων με ημερ. 10.5.
5. Μαρτυρία Κατά την ακροαματική διαδικασία δηλώθηκαν ως παραδεκτά γεγονότα τα εξής:
6. Οι Ενάγοντες εκτέλεσαν στην πολυκατοικία Lara Court στην Πάφο τις ακόλουθες εργασίες: (α) 832 τ.µ. σπάτουλα και µπογιά τοίχων σαλονιών και διαδρόµων το κόστος των οποίων ήταν €5.699,
7. (β) 76 τ.µ. σπάτουλα τοίχων Fair Face, µπαλκονιών και µπογιατίσµατα µε santex το κόστος της οποίας ήταν €748,
8. (γ) 106 τ.µ. σπάτουλα και µπογιά ταβανιών στα µπαλκόνια, το κόστος της οποίας ήταν €816,
9. (δ) 132 τ.µ. µπογιάτισµα µε µπογιά santex τοίχων, τρίτο χέρι µπαλκονιών το κόστος της οποίας ήταν €620,
10. (ε) 167,5 τ.µ. σπάτουλα και µπογιά santex περίφραξης, το κόστος της οποίας ήταν €1.649,
12. Το συνολικό κόστος των πιο πάνω εργασιών ήταν €9.534,30 χωρίς το Φ.Π.Α. και €10.964,45 συµπεριλαµβανοµένου του Φ.Π.Α.
13. Οι πιο πάνω εργασίες άρχισαν κατά ή περί τον Σεπτέµβριο του
14. Περαιτέρω προς απόδειξη της υπόθεσης των Εναγόντων κατέθεσε ένας μάρτυρας ενώ προς υποστήριξη της υπόθεσης των Εναγομένων κατάθεσαν τρεις μάρτυρες. Ως Μ.Ε.1 κατέθεσε ο διευθυντής των Εναγόντων Δημήτρης Περικέντης του οποίου η εκδοχή ήταν η ακόλουθη: Ο Εναγόμενος 2 ήταν ο κυριότερος μέτοχος και διευθυντής της Εναγόμενης 1 εταιρείας. Οι Εναγόμενοι 1 και 2 από κοινού και/ή ως αντιπρόσωποι ο ένας του άλλου συμφώνησαν με τους Ενάγοντες και ανέθεσαν σε αυτούς, μέσω του μάρτυρα, την εκτέλεση εργασιών ήτοι μπογιατίσματα και/ή άλλες παρεμφερείς εργασίες στην πολυκατοικία Lara Court στην Πάφο, ιδιοκτησία των Εναγομένων 1 (αυτές που αναφέρονται στα παραδεκτά γεγονότα - στο εξής οι επίδικες). Η εν λόγω συμφωνία ήταν προφορική και έγινε στην εν λόγω πολυκατοικία, ενώπιον των Αριστοτέλη Καράλλη και της συντρόφου του Μαρίας Χριστοδούλου, οι οποίοι βρίσκονταν εκεί για να αγοράσουν δύο διαμερίσματα. Κατέθεσε δε ως τεκμήριο 2 σχετική δήλωση των δύο πιο πάνω προσώπων, την οποία, ως είπε, ετοίμασε ο τότε δικηγόρος του σε υπόδειξη τους και αυτοί υπέγραψαν, μετά που οι Εναγόμενοι αρνήθηκαν να εξοφλήσουν το τιμολόγιο των Εναγόντων με αρ.
15. Οι επίδικες συμφωνηθείσες εργασίες έγιναν και στις 17.3.08 ο μάρτυρας εξέδωσε, επ' ονόματι των Εναγομένων 1 και 2 και παρέδωσε στον Εναγόμενο 2, ο οποίος ήταν εκείνος που του ανέθεσε την δουλειά, το προαναφερόμενο τιμολόγιο (αντίγραφο αυτού κατατέθηκε ως τεκμήριο 3). Ζήτησε πολλές φορές και με επιστολή του τότε δικηγόρου του ημερ. 21.4.08 (τεκμήριο 4) την εξόφληση του τιμολογίου. Παρόλο που οι Εναγόμενοι του είχαν εξοφλήσει στο ενδιάμεσο διάστημα άλλο τιμολόγιο με αρ. 0869 και ημερ. 2.2.08 (αντίγραφο του τιμολογίου με επισυνημμένη τη σχετική απόδειξη είσπραξης αρ. 922 ημερ. 2.2.08 κατατέθηκαν ως τεκμήριο 5) εν τούτοις αρνήθηκαν να εξοφλήσουν το τιμολόγιο με αρ. 0875, προβάλλοντας δήθεν διάφορους ισχυρισμούς. Οι Εναγόμενοι γνώριζαν τον μάρτυρα προσωπικά σαν πογιατζή και όχι μέσω του εργολάβου της οικοδομής (δηλ. της εταιρείας S. Vergas Construction Ltd που στο εξής θα αναφέρεται ως ο εργολάβος) και για αυτό του ανέθεσαν απευθείας όχι μόνον τις εργασίες του τιμολογίου 0875 αλλά και αυτές του τιμολογίου
16. Η εταιρεία εργολάβος της οικοδομής δεν είχε οποιαδήποτε ανάμιξη έμμεσα ή άμεσα με τις επίδικες εργασίες και έτσι δεν μπορεί να είναι η υπεύθυνη για την πληρωμή των εργασιών αυτών που έγιναν εκτός οποιωνδήποτε τυχόν άλλων προδιαγραφών. Στην επίδικη πολυκατοικία οι Ενάγοντες, πλην των όσων τους ανέθεσε ο Εναγόμενος 2, έκαναν ό,τι είχε σχέση με μπογιάτισμα εκτός από την επίστρωση του γραφιάτου, ως υπεργολάβοι του εργολάβου από τον οποίο έπαιρναν οδηγίες και πληρώνονταν. Ως εκ των άνω οι Εναγόμενοι 1 και 2 οφείλουν από κοινού και αλληλεγγύως το αξιούμενο ποσό. Ως Μ.Υ.1 κατέθεσε ο Εναγόμενος 2, διευθυντής και ένας εκ των μετόχων των Εναγομένων 1, του οποίου η εκδοχή ήταν η ακόλουθη: Οι Εναγόμενοι 1 εταιρεία είναι ιδιοκτήτες του οικοπέδου επί του οποίου έχει ανεγερθεί η πολυκατοικία Lara Court στην Πάφο. Όλες οι ενέργειες του μάρτυρα όσον αφορά την ανέγερση της πολυκατοικίας γίνονταν πάντοτε υπό την ιδιότητα του ως διευθυντή των Εναγομένων 1 και όχι προσωπικά. Την 1.11.05 υπογράφτηκε συμφωνητικό έγγραφο με το οποίο οι Εναγόμενοι 1 έδωσαν εργολαβία την ανέγερση της εν λόγω πολυκατοικίας στην εργοληπτική εταιρεία S. Vergas Construction. Ως τεκμήριο 7 κατέθεσε έγγραφο με τίτλο «ΑΝΕΓΕΡΣΗ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑΣ LARA COURT ΣΤΗΝ ΠΑΦΟ», το οποίο αποτελείται από τα εξής μέρη: «Γενικές Οδηγίες, Συγγραφή Υποχρεώσεων και Προδιαγραφές Υλικών και Δελτίο Τιμών Μονάδας με Ποσότητες». Ουδέποτε οι Εναγόμενοι 1 και 2 έδωσαν υπό οιανδήποτε ιδιότητα οποιανδήποτε εντολή και/ή οδηγίες στους Ενάγοντες για εκτέλεση οποιασδήποτε εργασίας από τις επίδικες. Σύμφωνα με το συμβόλαιο και τις πηγάζουσες από αυτό υποχρεώσεις του εν λόγω εργολάβου οι χρωματισμοί και γενικά όλες οι εργασίες, υλικά, προπαρασκευή, χρωματισμοί εσωτερικών και εξωτερικών χώρων είναι υποχρέωση του εργολάβου και οποιεσδήποτε οδηγίες έχουν δοθεί για εκτέλεση εργασιών δηλαδή μπογιατίσματα και άλλες παρεμφερείς εργασίες μετά των αναγκαίων υλικών (περιλαμβανομένων και των επίδικων εργασιών), έχουν δοθεί από τον εργολάβο, ο οποίος διόρισε τους Ενάγοντες ως υπεργολάβους για τέτοιες εργασίες. Σε σχέση με την εργασία που αφορά 832 τ.µ. σπάτουλα και µπογιά τοίχων σαλονιών και διαδρόµων, λόγω της μη αποδεκτής επιφάνειας σε εσωτερικούς χώρους ο αρχιτέκτονας του έργου, Χρίστος Χρίστου, κατά ή περί της 15.11.07 έδωσε γραπτές οδηγίες προς τον εργολάβο ότι θα πρέπει να σπατουλαριστούν οι τοιχοποιίες και μετά να μπογιατιστούν. Μετά από λίγες ημέρες ο αρχιτέκτονας επικοινώνησε με τον Μ.Ε.1 και τον ρώτησε κατά πόσον είχαν εκτελεσθεί οι οδηγίες που έδωσε και εκείνος του ανέφερε ότι θα πρέπει να πάρει οδηγίες από τον εργολάβο για να εκτελέσει αυτές τις εργασίες. Προσωρινή παραλαβή της επίδικης πολυκατοικίας από τον κυρίως εργολάβο έγινε τον Ιανουάριο του
17. Δεν απέκλεισε οι επίδικες εργασίες να τελείωσαν περί το Μάρτιο του
18. Τελική παραλαβή του έργου από τον εργολάβο δεν έγινε. Το τιμολόγιο υπ' αρ. 0875 εκδόθηκε αυθαίρετα και χωρίς οποιοδήποτε λόγο και αιτία επ' ονόματι του μάρτυρα και των Εναγομένων 1 ενώ έπρεπε να εκδοθεί στο όνομα του εργολάβου. Οι Εναγόμενοι 1 έλαβαν από το δικηγόρο των Εναγόντων την επιστολή ημερ. 21.4.08, επί της οποίας ήτο επισυνημμένο το τιμολόγιο αρ. 0875, το οποίο ο μάρτυρας είδε τότε για πρώτη φορά. Οι Εναγόμενοι 1 απάντησαν στην εν λόγω επιστολή με επιστολή προς τον δικηγόρο των Εναγόντων ημερ. 10.5.08 (τεκμήριο 8). Οι μοναδικές οδηγίες που έδωσε ο μάρτυρας, στους Ενάγοντες, πάντοτε υπό την ιδιότητα του ως διευθυντής των Εναγομένων 1, ήταν το μπογιάτισμα των κάγκελων γιατί η κατασκευή, η τοποθέτηση και το μογιάτισμα των κάγκελων δεν περιλαμβανόταν στο συμβόλαιο με τον εργολάβο. Για τις εργασίες αυτές εκδόθηκε το τιμολόγιο με αρ. 0869 το οποίο εξοφλήθηκε. Σε σχέση με το τεκμήριο 2 ανέφερε ότι διαφωνεί πλήρως με το περιεχόμενο του. Είπε επίσης ότι πράγματι ο Αριστοτέλης Κάραλλη με την σύντροφο του, μαζί με τον Μ.Ε.1, κάτοπιν εισήγησης του τελευταίου, επισκέφθηκαν την πολυκατοικία αφού ενδιαφέρονταν για την αγορά δύο διαμερισμάτων αλλά σε καμία περίπτωση δεν έγινε συζήτηση για τις επίδικες εργασίες ούτε για το κόστος των επίδικων εργασιών ούτε για το ποίος θα πλήρωνε για αυτές. Διαφώνησε δε ότι η υπόθεση για την πώληση των διαμερισμάτων έκλεισε στο σπίτι του Μ.Ε.1, ότι εκεί τέθηκε θέμα για τις επίδικες εργασίες και ότι αυτός τις ανέθεσε στους Ενάγοντες. Ως Μ.Υ.2 κατέθεσε ο αρχιτέκτοντας Χρίστος Χρίστου, ο οποίος ως ανέφερε είχε αναλάβει την εκπόνηση των σχεδίων της επίδικης πολυκατοικίας και είχε την αποκλειστική ευθύνη για την τεχνική και οικονομική επίβλεψη του έργου, σε όλο το στάδιο της ανέγερσης μέχρι την τελική αποπεράτωση και παράδοση του στους ιδιοκτήτες του Εναγόμενους
19. Η μαρτυρία αυτού συνοψίζεται στα εξής: Την 1.11.05 υπογράφτηκε, στο γραφείο του στην Λευκωσία, στην παρουσία του, συμφωνητικό έγγραφο με το οποίο οι Εναγόμενοι 1 έδωσαν εργολαβία την ανέγερση της επίδικης πολυκατοικίας στην εταιρεία S. Vergas Constructions Ltd. Σύμφωνα με το συμβόλαιο και σύμφωνα με τις πηγάζουσες από αυτό υποχρεώσεις του εργολάβου οι χρωματισμοί και γενικά όλες οι εργασίες, υλικά, προπαρασκευή, χρωματισμοί εσωτερικών και εξωτερικών χώρων είναι υποχρέωση του εργολάβου και οποιεσδήποτε οδηγίες έχουν δοθεί για εκτέλεση τέτοιων εργασιών μετά των αναγκαίων υλικών έχουν δοθεί από τον εργολάβο, ο οποιός διόρισε τους Ενάγοντες ως υπεργολάβους για τα μπογιατίσματα και όλες τις παρεμφερείς εργασίες. Κατά την διάρκεια ανέγερσης της πολυκατοικίας ο μάρτυρας επισκεπτόταν την οικοδομή σε τακτά χρονικά διαστήματα για την επίβλεψη του έργου. Όσον αφορά τις επίδικες εργασίες οι οδηγίες δόθηκαν από τον εργολάβο αφού αυτές οι εργασίες ήταν υποχρέωση του εργολάβου με βάση την προαναφερόμενη συμφωνία και υποχρεώσεις. Κατά την διάρκεια της ανέγερσης της πολυκατοικίας ο μάρτυρας είχε επισημάνει έγκαιρα στον εργολάβο με δύο τουλάχιστον επιστολές του στις 12.7.06 και 8.9.06 ότι υπήρχαν κακοτεχνίες στα σοβατίσματα του 2ου και 3ου χεριού των τοίχων με αποτέλεσμα οι επιφάνειες των τοίχων να μην είναι αποδεκτές δηλ. υπήρχαν βαθουλώματα και ανωμαλίες. Έτσι αναγκάστηκε στις 15.11.07 να εκδόσει την οδηγία εργοταξίου με αρ. 0023 (τεκμήριο 10) με την οποία ζητούσε από τον εργολάβο, λόγω της μη αποδεκτής επιφάνειας σε εσωτερικούς χώρους, πριν προβεί στον χρωματισμό των τοίχων, να κάνει επάλειψη με σπάτουλα τουλάχιστον των τοίχων των καθιστικών ώστε να καλυφθούν οι απαράδεκτες κακοτεχνίες που υπήρχαν σε αυτούς. Έστειλε την εν λόγω οδηγία στον εργολάβο και μίλησε και τηλεφωνικά μαζί του για το θέμα. Επειδή ο εργολάβος του υποσχέθηκε ότι θα επικοινωνήσει με τον Μ.Ε.1 για το θέμα αυτό και λόγω του ότι παρατηρείτο αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην εκτέλεση της οδηγίας ο μάρτυρας επικοινώνησε τηλεφωνικώς με τον Μ.Ε.1, υπο την ιδιότητα αυτού ως υπεργολάβου, και τον ρώτησε κατά πόσον είχαν εκτελεσθεί οι οδηγίες που έδωσε προς τον εργολάβο. Ο Μ.Ε.1 του ανάφερε ότι για να προχωρήσει στην εκτέλεση των εργασιών αυτών θα πρέπει πρώτα να πάρει οδηγίες από τον εργολάβο αφού ο ίδιος είναι υπεργολάβος αυτού. Τελικά οι εργασίες αυτές εξετελέσθησαν αφού τελικά δόθησαν οι οδηγίες από τον εργολάβο στον υπεργολάβο και αφού ο μάρτυρας έκρινε ότι το σύνολο των εργασιών που είχε αναλάβει ο εργολάβος ήταν έμπρακτα συμπληρωμένο εξέδωσε το πιστοποιητικό προσωρινής παραλαβής στις 31.1.
20. Οι επίδικες εργασίες που αφορούν 76 τ.µ. σπάτουλα τοίχων Fair Face, µπαλκονιών και µπογιατίσµατα µε santex και 132 τ.µ. µπογιάτισµα µε µπογιά santex τοίχων, τρίτο χέρι µπαλκονιών αποτελούν αλλαγές που έγιναν σύμφωνα με το συμβόλαιο που υπογράφτηκε με τον εργολάβο και για τις οποίες ο μάρτυρας εξέδωσε αρχιτεκτονική οδηγία, προς τον εργολάβο. Στα μπογιατίσματα περιλαμβάνονταν και οι σπάτουλες ταβανιών. Κατά την διάρκεια της ανέγερσης της πολυκατοικίας ο μάρτυρας εξέδωσε σειρά οδηγιών προς τον εργολάβο, οι οποίες αποτελούν μέρος της αρχιτεκτονικής επίβλεψης για καλύτερη εκτέλεση του έργου. Σε μία από τις οδηγίες προέκυψε αντικατάσταση του γραφιάτου στα μπαλκόνια με μπογιά σάντεξ. Ολες οι οικονομικές διαφορές που προκύπτουν από αλλαγές που γίνονται μετά από οδηγίες εργοταξίου διευθετούνται στα πλαίσια του Τελικού Λογαριασμού με τον εργολάβο και όχι με τον οποιονδήποτε υπεργολάβο. Όλες τις επίδικες εργασίες οι Ενάγοντες τις εκτέλεσαν σαν υπεργολάβοι και το τιμολόγιο τεκμήριο 3 έπρεπε να εκδοθεί στο όνομα του εργολάβου. Εξαίρεση αποτελεί το μπογιάτισμα των κάγκελων στην πολυκατοικία, το οποίο ο Μ.Ε.1 ανέλαβε σαν ανεξάρτητος υπεργολάβος αφού η κατασκευή, η τοποθέτηση και το μπογιάτισμα των κάγκελων δεν περιλαμβανόταν στο συμβόλαιο με τον εργολάβο. Τελική παραλαβή του έργου έπρεπε να γίνει αφού εκτελούνταν όλες οι παρατηρήσεις του. Ο εργολάβος δεν προσκόμισε στοιχεία ή άλλες οικονομικές απαιτήσεις, ούτε εκτελέστηκαν όλες οι παρατηρήσεις της προσωρινής παραλαβής. Ούτε τελικός λογαριασμός έγινε εφόσον ο εργολάβος δεν παρουσίασε τίποτα. Μ.Υ.3 ήταν ο Αριστοτέλης Κάραλλης, ο οποίος κλήθηκε να καταθέσει σε σχέση το τεκμήριο 2 το οποίο έχει ως εξής (η αρίθμηση των παραγράφων γίνεται από το Δικαστήριο για σκοπούς ευκολότερης παράθεσης της σχετικής μαρτυρίας): ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΚΑΡΑΛΗΣ Εγώ ο Αριστοτέλης Καράλλης δηλώνω τα πιο κάτω:
21. Κατά την διάρκεια επιτόπου επίσκεψης μου μετά της συντρόφου μου κας. Μαρίας Χριστοδούλου για την αγορά 2 διαμερισμάτων με αρ. 101και 105 στην πολυκατοικία "Lara Court", παρευρίσκοντο ο κος. Δημήτρης Περικέντης ο οποίος και μου σύστησε την πολυκατοικία ως και ο κος Παύλος Ανδρέου ο οποίος εμφανιζόταν ως ο άνθρωπος που ενεργούσε για λογαριασμό των ιδιοκτητών της πολυκατοικίας.
22. Κατά την συζήτηση και την αυτοψία των διαφόρων χώρων, ο κος Παύλος Ανδρέου έκαμε την διαπίστωση ότι σε αρκετά σημεία της οικοδομής εφαίνοντο κάποιες ανωμαλίες στους τοίχους και θα μπορούσαν να διορθωθούν με σπάτουλα και να ξαναβαφτούν.
23. Από όσα πρόσεξα και άκουσα επί τόπου έβγαλα το συμπέρασμα ότι το κτίριο ήταν βαμμένο και οι οικοδομικές εργασίες τελειωμένες.
24. Στη συνέχεια και μετά από συζήτηση που είχε με τον κο. Δημήτρη Περικέντη έδωσε οριστικές οδηγίες στον κο. Περικέντη να προχωρήσει με τις απαραίτητες εργασίες.
25. Σε ερώτηση του κου. Περικέντη ότι είναι καλά να γίνουν οι εργασίες αυτές αλλά ποιος θα επιβαρυνθεί το κόστος, ο κος. Παύλος Ανδρέου απάντησε εγώ.
26. Στην συνέχεια και κατά την διάρκεια τραπεζιού που μας έκανε ο κος. Δημήτρης Περικέντης θυμάμαι ότι έγινε ξανά συζήτηση για το θέμα ότι επιβεβαιώθηκε η συμφωνία τους και μάλιστα συζήτησαν για συγκεκριμένους χώρους.
27. Αυτή μου η δήλωση γίνεται για να χρησιμοποιηθεί για οποιοδήποτε σκοπό. Ο Δηλών Αριστοτέλης Καράλλης (Χειρόγραφη υπογραφή) Εγώ η Μαρία Χριστοδούλου έχω ακούσει τα πιο πάνω από τον κο. Αριστοτέλη Καράλλη, είμαι το πρόσωπο που αναφέρει πιο πάνω ως τη σύντροφο του και δηλώνω ότι συμφωνώ απόλυτα με όσα έχουν λεχθεί και ιδιαιτέρως τα όσα έχουν συμφωνηθεί μεταξύ του κου. Δημήτρη Περικέντη και του κου. Παύλου Ανδρέου αναφορικά με τα μπογιατίσματα της πολυκατοικίας "Lara Court". Η Δηλούσα Μαρία Χριστοδούλου. (Χειρόγραφη υπογραφή) Ο Μ.Υ.3 ανέφερε ότι η υπογραφή στη θέση «Ο Δηλών» είναι δική του. Όσον δε αφορά το περιεχόμενο του τεκμηρίου 2 ανέφερε ουσιαστικά ότι με κάποια σημεία του, δεν συμφωνεί. Συγκεκριμένα: Συμφώνησε απόλυτα με το περιεχόμενο της παραγράφου αρ.
28. Σε ερώτηση δε εάν ο Παύλος Ανδρέου (στο εξής ο Μ.Υ.1) εμφανίσθηκε ως ιδιοκτήτης της πολυκατοικίας απάντησε ότι ο Περικέντης (στο εξής ο Μ.Ε.1) του είπε ότι έχει ένα φίλο που χτίζει πολυκατοικία, ο μάρτυρας είπε ότι ενδιαφέρεται για να αγοράσει 2 διαμερίσματα, και του παρουσιάστηκε ο Ανδρέου αλλά δεν γνώριζε αν είναι ο ιδιοκτήτης ή ο εργολάβος. Όσον αφορά την παράγραφο αρ. 2 είπε ότι όταν εκεί αναφέρεται σε οικοδομή εννοεί μόνο τα δύο διαμερίσματα τα οποία ο ίδιος ενδιαφερόταν να αγοράσει και ουσιαστικά ότι ο Ανδρέου έκαμε τη διαπίστωση, στην παρουσία του μάρτυρα, ότι σε αυτά υπήρχαν κάποιες ανωμαλίες στους τοίχους. Όσον αφορά την παράγραφο αρ. 3 είπε ότι συμφωνεί με όσα γράφονται εκεί διευκρινίζοντας και πάλι ότι δεν είδε όλο το κτήριο αλλά μόνο τα δύο διαμερίσματα. Στην αντεξέταση του όταν ρωτήθηκε σχετικά πως αντιλαμβάνεται ο ίδιος αυτό που αναφέρει ότι ήταν βαμμένο είπε ότι πηγαίνοντας στο χώρο της οικοδομής αντίκρισε την πρόσοψη της πολυκατοικίας και φαινόταν τελειωμένο. Στη συνέχεια ανέβηκαν στον πρώτο όροφο και είδε τα διαμερίσματα που ενδιαφερόταν να αγοράσει και κανένα άλλο διαμέρισμα δεν κοίταξε. Πρόσεξε ότι τα διαμερίσματα αυτά ήταν μπογιατισμένα με τρίτο χέρι μπογιάς. Δηλαδή είδε ο ίδιος ότι ήταν τελειωμένα και αυτό του το επιβεβαίωσε και ο Μ.Ε.1 σαν ειδικός στο θέμα μπογιάς. Σε σχέση με τις παραγράφους αρ. 4 και 5 είπε ότι διαφωνεί με όλο το περιεχόμενο τους και εξήγησε ότι επί τόπου στα δύο διαμερίσματα ο ίδιος διαπίστωσε ότι υπήρχαν κάποιες ανωμαλίες στους τοίχους και είπε ότι για να τα αγοράσει πρέπει αυτές οι ατέλειες να διορθωθούν. Ο Μ.Ε.1 μιλώντας με τον Μ.Υ.1 είπαν ότι έπρεπε να φτιαχτούν και το μόνο που άκουσε τον Μ.Υ.1 να λέει σχετικά είναι ότι θα μιλήσει με τον αρχιτέκτονα του για να φτιαχτούν. Δεν άκουσε τον Μ.Υ.1 να αναλαμβάνει ευθύνη πληρωμής των εργασιών αυτών. Είπε επίσης ότι στην παρουσία του οι προαναφερόμενοι μίλησαν για συγκεκριμένες εργασίες που αφορούσαν την σπάτουλα και το μπογιάτισμα των δύο συγκεκριμένων διαμερισμάτων. Όσον αφορά δε την παράγραφο αρ. 6 είπε ότι παρευρέθηκαν σε τραπέζι που τους έκανε ο Μ.Ε.1 αλλά ότι δεν έγινε καμία συμφωνία μεταξύ Μ.Ε.1 και Μ.Υ.
29. Σε σχέση με την παράγραφο αρ. 7 είπε ότι συμφωνεί με αυτήν και πρόσθεσε ότι για αυτό ήλθε στο Δικαστήριο για να πει την αλήθεια. Όσον δε αφορά τη δήλωση της Μαρίας Χριστοδούλου στο τεκμήριο 2 είπε ότι η υπογραφή κάτω από αυτήν ανήκει στο εν λόγω πρόσωπο και ότι αυτή βρισκόταν μαζί του όταν είχε πάει στο δικηγόρο του Μ.Ε.1 και συντάχθηκε το τεκμήριο
30. Περαιτέρω είπε ότι όσον αφορά την Χριστοδούλου εκείνη υπόγραψε και συμφωνεί με όσα έχουν λεχθεί μεταξύ του Μ.Ε.1 και του Μ.Υ.1 αναφορικά με την επιδιόρθωση των συγκεκριμένων διαμερισμάτων. Τέλος σε υποβολή στην αντεξέταση του ότι ψεύδεται και ότι η αλήθεια είναι αυτό που αναφέρει στο τεκμήριο 2 απάντησε ότι ήρθε στο Δικαστήριο για να πει την αλήθεια για να διορθώσει αυτό το χαρτί που υπέγραψε. Αξιολόγηση Μαρτυρίας Όσον αφορά τον Μ.Υ.3 η μαρτυρία αυτού επικεντρώθηκε και περιορίσθηκε ουσιαστικά στο τεκμήριο 2, το οποίο κατατέθηκε από τον Μ.Ε.
31. Ως προς το τεκμήριο αυτό θα πρέπει να λεχθεί αρχικά ότι κατά τη μαρτυρία του ο Μ.Υ.3 ανέφερε μεταξύ άλλων ότι για την παρούσα υπόθεση είχε πάρει κλήση για να καταθέσει και από το δικηγόρο των Εναγόντων πριν από καιρό και όταν ήλθε στο Δικαστήριο, με την Μαρία Χριστοδούλου, είπε στο συνήγορο ότι δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα και ότι θα μιλήσει μόνο για τα δύο διαμερίσματα που έχει αγοράσει και τότε ο συνήγορος του είπε να φύγει και ότι δεν τον χρειάζεται. Του υποβλήθηκε δε ότι πήρε κλήση για τις 24.9.12 και ότι πράγματι ήρθε με τη Μαρία Χριστοδούλου και όταν ρώτησε ποια είναι η αίθουσα ο δικηγόρος του Ενάγοντα του απάντησε που είναι αλλά του είπε ότι δεν θα τον χρειαστεί εκείνη τη μέρα γιατί θα γινόταν η αντεξέταση του Μ.Ε.
32. Τελικά όμως ο μάρτυρας δεν κατέθεσε για τους Ενάγοντες αλλά αντίθετα ήλθε να καταθέσει μετά από κλήση που του έγινε αργότερα από τους Εναγόμενους. Οι Ενάγοντες δε δεν έδωσαν οποιαδήποτε βάσιμη δικαιολογία γιατί δεν κάλεσαν το μάρτυρα να καταθέσει αργότερα και περιορίσθηκαν στην κατάθεση του τεκμηρίου 2, το οποίο περιέχει εξ ακοής μαρτυρία και συγκεκριμένα δηλώσεις που αποδίδονται στον Μ.Υ.3 και στην Μαρία Χριστοδούλου. Η μη κλήση του μάρτυρα λοιπόν από τους Ενάγοντες, υπό τις περιστάσεις που προαναφέρθηκαν, εγείρει εύλογα ερωτηματικά ως προς το λόγο που οι Ενάγοντες τελικά δεν κάλεσαν τον μάρτυρα να καταθέσει για το τεκμήριο
33. Με την μαρτυρία του δε στο Δικαστήριο ο Μ.Υ.3 ουσιαστικά αναίρεσε από την προηγούμενη αυτή δήλωση του (τεκμήριο 2) τα πλέον ουσιώδη για την υπόθεση και συγκεκριμένα ότι τα όσα αναφέρει εκεί αφορούσαν όλη την οικοδομή-κτίριο, λέγοντας ότι αφορούσαν μόνο τα δύο διαμερίσματα που ο ίδιος ενδιαφερόταν να αγοράσει αλλά και το ότι ο Μ.Υ.1 έδωσε οδηγίες στον Μ.Ε.1 να προχωρήσει στις απαραίτητες εργασίες και ότι ο πρώτος ανέλαβε να επιβαρυνθεί και το σχετικό κόστος και ουσιαστικά ότι έγινε και επιβεβαιώθηκε μεταξύ των εν λόγω προσώπων οποιαδήποτε σχετική συμφωνία. Λαμβάνοντας δε υπόψην τα πιο πάνω καθώς και το ότι ο Μ.Υ.3 ενόρκως στο Δικαστήριο επέμεινε και κατά την αντεξέταση του στην αναίρεση των προαναφερθέντων, κρίνω ότι υπό τις περιστάσεις δεν μπορεί να αποδοθεί σε αυτό το μέρος του τεκμηρίου 2, το οποίο αποτελεί ένα έγγραφο που έγινε χωρίς όρκο εκτός Δικαστηρίου, οποιαδήποτε βαρύτητα και ιδιαίτερα δεν μπορεί να γίνει δεκτό ως προς την αλήθεια του περιεχομένου του. Από την άλλη στην ίδια πάντα έκταση το τεκμήριο 2 αποτελεί προηγούμενη δήλωση του μάρτυρα, η οποία έρχεται σε αντίθεση με την προφορική μαρτυρία του στο Δικαστήριο. Ως τέτοια δηλ. ως προηγούμενη αντιφατική δήλωση, θα ληφθεί υπόψην στα πλαίσια αξιολόγησης της αξιοπιστίας του μάρτυρα (βλ. Ευαγγελίδης ν. Κοσμά κ.α.

(1998)1Β Α.Α.Δ 932). Σε σχέση με το γιατί ο μάρτυρας υπέγραψε το τεκμήριο 2, ως ήταν διατυπωμένο, ανέφερε στην κυρίως εξέταση του ότι το υπέγραψε μετά από παράκληση του Μ.Ε.1, ο οποίος τον πήγε σε ένα δικηγόρο όπου κάθισε περίπου για τρεις ώρες, υπαγόρευε ο δικηγόρος στην ιδιαιτέρα του και μετά ο μάρτυρας χωρίς να διαβάσει τι έγραφε πάνω το υπέγραψε. Στην αντεξέταση του όμως δέχθηκε ουσιαστικά ότι τα όσα υπαγόρευε ο δικηγόρος τα άκουγε ο ίδιος και ότι έκαναν διάλογο και μετά τα έλεγαν με τα δικά τους λόγια. Ως εκ των άνω κρίνω ότι ο Μ.Υ.3 δεν έδωσε οποιαδήποτε πειστική δικαιολογία για την προηγούμενη αντιφατική του δήλωση, η οποία έρχεται σε αντίφαση, στα σημεία που προαναφέρθηκαν, με όσα ανέφερε σχετικά στο Δικαστήριο. Όσον δε αφορά τη δήλωση της Μαρίας Χριστοδούλου στο τεκμήριο 2 είπε ότι η υπογραφή κάτω από αυτήν ανήκει στο εν λόγω πρόσωπο. Για πρώτη φορά στην αντεξέταση του ανέφερε ότι αυτή βρισκόταν μαζί του όταν είχε πάει στο δικηγόρο του Μ.Ε.1 και συντάχθηκε το τεκμήριο 2. Το ότι όμως αυτή βρισκόταν μαζί του εκείνη τη μέρα ουσιαστικά διαψεύδεται από το ίδιο το τεκμήριο 2 όπου στο μέρος που υπογράφεται από τη Χριστοδούλου αναφέρει ότι «τα πιο πάνω» τα έχει ακούσει και όχι ότι ήταν παρούσα κατά τη σύνταξη του τεκμηρίου. Ως εκ των άνω κρίνω τη μαρτυρία του Μ.Υ.3 ως μη αξιόπιστη. Η μη αποδοχή της μαρτυρίας του θα πρέπει όμως να διευκρινισθεί ότι σε καμία περίπτωση δεν καθιστά την εξ ακοής μαρτυρία του τεκμηρίου 2, στο μέτρο που ο μάρτυρας αναίρεσε το περιεχόμενο του, ως απόδειξη της αλήθειας του περιεχομένου του, εφόσον αυτό για τους λόγους που εξηγήθηκαν ανωτέρω δεν έγινε δεκτό για τον σκοπό αυτό. Όσον δε αφορά τη δήλωση της Μαρίας Χριστοδούλου στο τεκμήριο 2 θα πρέπει αρχικά να λεχθεί ότι και αυτή αποτελεί εξ ακοής μαρτυρίας. Παρά δε το ότι και αυτή η δήλωση αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση, το πρόσωπο που έκανε την αρχική δήλωση δεν κλήθηκε στο Δικαστήριο για να καταθέσει, χωρίς να εξηγηθεί το γιατί. Εγείρεται δε το ίδιο πιο πάνω αναφερθέν εύλογο ερώτημα γιατί ούτε αυτή κλήθηκε στο Δικαστήριο, από τους Ενάγοντες, οι οποίοι είχαν το βάρος απόδειξης και εισήγαγαν την εν λόγω εξ ακοής μαρτυρία για να στηρίξουν βασικό ισχυρισμό για την απαίτηση τους. Η απουσία λοιπόν του προσώπου αυτού στέρησε από το Δικαστήριο τη δυνατότητα να κρίνει το αξιόπιστο ή όχι των όσων σχετικά αναφέρονται στο τεκμήριο 2 (βλ. Κολάνη ν. Ταμπούρα

(2010)1Β Α.Α.Δ 1108). Τα όσα δε είπε ο Μ.Υ.3 και για αυτό το θέμα, του οποίου εν πάση περιπτώσει η μαρτυρία δεν έγινε δεκτή, δεν επιβεβαιώνουν άλλωστε ότι η Χριστοδούλου συμφωνεί με τη δήλωση της στο τεκμήριο 2 αλλά ότι συμφωνεί με όσα έχουν λεχθεί μεταξύ του Μ.Ε.1 και του Μ.Υ.1 αναφορικά με την επιδιόρθωση των συγκεκριμένων διαμερισμάτων. Δεν είναι όμως λογικό ο Μ.Υ.3 να ισχυρίζεται ότι κάποια πράγματα από τη δική του δήλωση στο τεκμήριο 2 για το ίδιο θέμα δεν είναι αλήθεια αλλά ότι είναι αλήθεια τα όσα ίδια αναφέρει στο ίδιο έγγραφο η Χριστοδούλου. Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψην το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης, με βάση το άρθρο 27 του περί Αποδείξεως Νόμου Κεφ. 9, κρίνω ότι δεν μπορεί να δοθεί ούτε σε αυτό το μέρος του τεκμηρίου 2 οποιαδήποτε βαρύτητα. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να αναφερθεί ότι η μη κλήση του εν λόγω προσώπου στο Δικαστήριο από τους Εναγόμενους σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να οδηγήσει, στο αστήρικτο σε μαρτυρία, συμπέρασμα που εισηγείται ο συνήγορος των Εναγόντων στις τελικές του αγορεύσεις ότι δηλ. η μη κλήση της Χριστοδούλου έγινε γιατί αυτή δεν ήθελε να έλθει στο Δικαστήριο και να αναιρέσει την δήλωση που της αποδίδεται στο τεκμήριο

1. Όσον αφορά τώρα τον Μ.Ε.1 θα πρέπει να λεχθεί ότι αυτός δεν μου έκανε καλή εντύπωση. Η προσπάθεια του κατά τη μαρτυρία του να πείσει για τις θέσεις των Εναγόντων προς υποστήριξη της απαίτησης τους και μάλιστα εναντίον και των δύο Εναγομένων χαρακτηριζόταν από ουσιώδεις αντιφάσεις, στερείτο πειστικότητας ενώ σε κάποια σημεία διαψεύδεται από άλλη μαρτυρία ή δεν βρίσκει έρεισμα στη λογική. Συγκεκριμένα: Αναφορικά με το ποιός από τους Εναγόμενους έκανε τη συμφωνία με την εταιρεία του και ποιος ανέλαβε να πληρώσει, στην κυρίως εξέταση του, στην γραπτή του δήλωση (τεκμήριο 1), είπε ότι οι Εναγόμενοι 1 και 2 από κοινού και/ή ως αντιπροσώποι ο ένας του άλλου συμφώνησαν με τους Ενάγοντες για τις επίδικες εργασίες. Η διαζευκτική όμως επίκληση της από κοινού ανάληψης υποχρέωσης από τη μια και της σχέσης αντιπροσώπευσης τόσο μεταξύ Εναγομένων 1 με τον Εναγόμενο 2 αλλά και αντίστροφα, αποτελεί ουσιαστικά αντίφαση και προφανώς έγινε ούτως ώστε να καλύπτει κάθε είδους ευθύνη των Εναγομένων. Σε άλλο σημείο όμως της κυρίως εξέτασης του ο μάρυρας ανέφερε ότι τις επίδικες εργασίες τους τις ανάθεσε ο Εναγόμενος 2 και πλέον ήταν η θέση του ότι οι Εναγόμενοι 1 και 2 οφείλουν από κοινού και αλληλεγγύως το αξιούμενο ποσό. Αυτό όμως και πάλι δεν συνάδει με τη μαρτυρία του σε άλλο σημείο της κυρίως εξέτασης του όπου ανέφερε σχετικά ότι ο Εναγόμενος 2 του είπε ότι ήθελε να κάνει αυτές τις επιδιορθώσεις και όταν τον ρώτησε ποιος θα πληρώσει το κόστος εκείνος του είπε «Η πολυκατοικία είναι δική μου και εγώ θα πληρώσω» ήτοι επικαλέσθηκε πλέον αποκλειστική ανάληψη υποχρέωσης από τον Εναγόμενο
2. Σε σχέση δε με το τελευταίο σε ερώτηση στην αντεξέταση του γιατί έκανε αγωγή εναντίον του Εναγόμενου 2 είπε ότι εκείνος κατά τη διάρκεια των εργασιών έλεγε ότι η πολυκατοικία είναι δική του. Μετά, κατά την έκδοση του τιμολογίου τεκμήριο 5, ο Εναγόμενος 2 του ζήτησε να εκδώσει το εν λόγω τιμολόγιο στους Εναγόμενους 1, αποκαλύπτοντας του για πρώτη φορά ότι η οικοδομή ανήκε στην εταιρεία. Όταν όμως του τέθηκε πολύ εύλογα το ερώτημα γιατί στο πιο πάνω τιμολόγιο - το οποίο να σημειωθεί ότι φέρει αρ. 0869 και ημερ. 2.2.08 δηλ. εκδόθηκε πριν το επίδικο τιμολόγιο δηλ. το τεκμήριο 3, το οποίο φέρει αρ. 0875 και ημερ. 17.3.08 - δεν έβαλε και τον Εναγόμενο 2, έδωσε τη μη πειστική απάντηση ότι με εκείνον είχαν μια φιλία από το στρατό και δεν είχε ιδιαίτερο λόγο να βάλει στο όνομα του ή της εταιρείας του το τιμολόγιο, αλλά εκείνη τη στιγμή ήταν η πρώτη φορά που έμαθε ότι η πολυκατοικία ανήκε στην εταιρεία ενώ πριν νόμιζε ότι ανήκε προσωπικά στον Εναγόμενο
3. Η θέση του όμως αυτή στερείται και λογικής εφόσον εάν έτσι ήταν τα πράγματα γιατί το επίδικο τιμολόγιο τεκμήριο 3 που έκδωσε μεταγενέστερα, όταν πλέον γνώριζε ότι η πολυκατοικία ανήκε στους Εναγόμενους 1, το έκδωσε επ' ονόματι και των δύο Εναγομένων. Όταν ουσιαστικά του υποδείχθηκε αυτό έδωσε και πάλι την μη πειστική δικαιολογία ότι το πρώτο τιμολόγιο εκδόθηκε ενώ ήταν σε εξέλιξη οι εργασίες του δευτέρου τιμολογίου και ότι ο ίδιος θεώρησε καλό να εκδώσει τιμολόγιο και στους δύο εφόσον πήρε εντολές για αυτές τις εργασίες από τον Εναγόμενο 2, ο οποίος έλεγε ότι ήταν ιδιοκτήτης της πολυκατοικίας ενώ μετά συνειδητοποίησε ότι η πολυκατοικία ανήκε στην εταιρεία και o Εναγόμενος 2 του έδινε τις εντολές ως αντιπρόσωπος της εταιρείας. Παρόλα αυτά και ενώ θυμόταν με λεπτομέρεια τα σχετικά με το επίδικο (δεύτερο) τιμολόγιο σε άλλο σημείο της αντεξέτασης του δεν θυμόταν πότε άρχισε η εργασία του πρώτου τιμολογίου αλλά ούτε και πότε πήρε οδηγίες για αυτήν ενώ σε ερώτηση εάν αυτή η δουλειά ήταν η τελευταία που έγινε στην πολυκατοικία απάντησε αρνητικά και πρόσθεσε ότι ήταν μέρος της δουλειάς που συμφώνησαν αφήνοντας να εννοηθεί ότι ήταν μέρος της όλης επικαλούμενης από αυτόν συμφωνίας. Εν πάση όμως περιπτώσει η απάντηση του ότι μετά συνειδητοποίησε ότι o Εναγόμενος 2 του έδινε τις εντολές ως αντιπρόσωπος της εταιρείας δείχνει ότι κατά το χρόνο έκδοσης του επίδικου τιμολογίου γνώριζε ότι ο Εναγόμενος 2 έδιδε οδηγίες για λογαριασμό των Εναγομένων 1 και όχι προσωπικά. Παρόλα αυτά στη συνέχεια της αντεξέτασης του επέμενε ουσιαστικά ότι παρά το ότι γνώριζε τα πιο πάνω για τον ίδιο ήταν και οι δύο Εναγόμενοι συνοφειλέτες. Αυτό όμως διαψεύδεται από το ίδιο το τιμολόγιο στο οποίο αναγράφονται τα ονόματα και των δύο Εναγομένων έχοντας όμως μεταξύ τους τη διαζευκτική αγγλική λέξη «OR» (ή) κάτι που δείχνει ότι αφορούσε ή τον ένα ή τον άλλο αλλά εν πάση περιπτώσει όχι και τους δύο μαζί. Όταν δε ρωτήθηκε σχετικά για τη χρήση της λέξης «OR» απάντησε πλέον ότι το σκεπτικό είναι ότι το τιμολόγιο απευθύνεται στους Εναγόμενους 1 ή στον Εναγόμενο
4. Σε διευκρινιστική ερώτηση εάν δηλαδή ήταν ή ο ένας ή ο άλλος για να το δικαιολογήσει και αυτό απάντησε, προφανώς αντιφατικά ότι για τον ίδιο είναι το ίδιο πράγμα και ότι έτσι το εννοούσε. Περαιτέρω στην κυρίως εξέταση του είπε ότι μετά που έγιναν οι επίδικες εργασίες ζητήθηκε από τον Εναγόμενο 2 να πληρώσει, αλλά εκείνος αρνήθηκε να πληρώσει και αφού ο μάρτυρας τον ενόχλησε αρκετές φορές αναγκάστηκε να του στείλει την επιστολή τεκμήριο 4 οπόταν αφού αρνήθηκε και πάλι να πληρώσει προχώρησε την παρούσα αγωγή. Όταν όμως στην αντεξέταση του ρωτήθηκε αναφορικά με το τεκμήριο 4 - επιστολή του τότε δικηγόρου του, απευθυνόμενη μόνο προς τους Εναγόμενους 1, στην οποία αναφέρεται το τιμολόγιο τεκμήριο 3 και καλούνται οι Εναγόμενοι 1 να πληρώσουν - ποιες οδηγίες έδωσε στο δικηγόρο του ως προς το σε ποιον να την στείλει και ενώ ήταν εκείνος που την κατέθεσε ως τεκμήριο απάντησε ότι δε θυμάται ακριβώς σε ποιον απευθύνεται η επιστολή ενώ στη συνέχεια απάντησε ότι απευθύνεται στον Εναγόμενο
5. Σε ερώτηση όμως αμέσως μετά αν συμφωνεί ότι η επιστολή απευθύνεται μόνο στους Εναγόμενους 1, απάντησε ότι συμφωνεί και προσπαθώντας και πάλι να δώσει μια δικαιολογία ώστε να συνάδει με την εκδοχή του είπε ότι είχε δώσει εντολές στο δικηγόρο του να στείλει την επιστολή και εκείνος έκρινε καλύτερα να την στείλει στους Εναγόμενους
6. Όσον αφορά την ισχυριζόμενη συμφωνία προς εκτέλεση των επίδικων εργασιών ήταν η θέση του στην γραπτή του δήλωση ότι αυτή έγινε προφορικά στην επίδικη πολυκατοικία, ενώπιον των Αριστοτέλη Καράλλη και της συντρόφου του, οι οποίοι βρίσκονταν εκεί για να αγοράσουν δύο διαμερίσματα. Σε άλλο δε σημείο της κυρίως εξέτασης του πρόσθεσε, προφανώς για να συνάδει η μαρτυρία του με το τεκμήριο 2, ότι η συμφωνία που έκανε με τους Εναγόμενους έγινε στο χώρο της οικοδομής σε πρώτη φάση και σφραγίστηκε στο σπίτι του. Στη συνέχεια όμως αναίρεσε ουσιαστικά το πιο πάνω λέγοντας ότι ο Κάραλης και η συμβία του μαζί με τον ίδιο και τον Εναγόμενο 2 είδαν τα διαμερίσματα και μετά έφυγαν όλοι μαζί και πήγαν στο σπίτι του για φαγητό και για περαιτέρω συζήτηση για τη διευθέτηση της αγοράς και ότι εκεί τέθηκε το θέμα, ότι δηλαδή ο Εναγόμενος 2 ήθελε να κάνει καλύτερο «finish» εσωτερικά στην οικοδομή οπόταν ο μάρτυρας εισηγήθηκε να γίνουν σπάτουλες, αφού ήθελε ο Εναγόμενος 2 η οικοδομή να είναι πολυτελείας. Ο Εναγόμενος 2 του είπε ότι ήθελε να κάνει αυτές τις επιδιορθώσεις και όταν ο μάρτυρας τον ρώτησε ποιος θα πληρώσει το κόστος για αυτές εκείνος του είπε «Η πολυκατοικία είναι δική μου και εγώ θα πληρώσω» και στην παρουσία των άλλων δύο προσώπων συμφώνησαν κάνοντας χειραψία. Στην αντεξέταση του δε προφανώς για να δικαιολογήσει την πιο πάνω ασυνέπεια στην μαρτυρία του μίλησε για τελική συμφωνία, η οποία έγινε στο σπίτι του και οδηγίες που του δόθηκαν εκεί μετά από την πρώτη συζήτηση που έγινε στην πολυκατοικία. Σε άλλο όμως σημείο της αντεξέτασης του για πρώτη φορά είπε ότι για τις επίδικες εργασίες ξανασυζήτησαν με τον Εναγόμενο 2 και πριν τη συνάντηση με τον Κάραλλη και τη σύντροφο του, όταν τελείωσε η πολυκατοικία, ακόμη 1-2 φορές στο σπίτι του μάρτυρα που ήταν και η αιτία να θέλει ο Εναγόμενος 2 να κάνει αυτές τις αλλαγές εξηγώντας ότι στο σπίτι του ρωτήθηκε γιατί οι τοίχοι γυάλιζαν και ήταν χωρίς ατέλειες ενώ στην επίδικη οικοδομή δεν ήταν το ίδιο και o μάρτυρας απάντησε ότι το σπίτι του ήταν περασμένο με σπάτουλα και βαμμένο. Όσον αφορά το τεκμήριο 2, το οποίο ο μάρτυρας κατέθεσε ουσιαστικά προς επιβεβαίωση της θέσης του, για τους λόγους που εξηγήθηκαν ανωτέρω, δεν έγιναν δεκτά τα εκεί αναφερόμενα ως αφορόντα όλη την οικοδομή-κτίριο αλλά και ότι ο Μ.Υ.1 έδωσε οδηγίες στον Μ.Ε.1 να προχωρήσει στις απαραίτητες εργασίες και ότι ο πρώτος ανέλαβε να επιβαρυνθεί και το σχετικό κόστος και ουσιαστικά ότι έγινε και επιβεβαιώθηκε μεταξύ των εν λόγω προσώπων οποιαδήποτε σχετική συμφωνία. Περαιτέρω δεν έγινε δεκτό ούτε εκείνο το μέρος του τεκμηρίου 2, το οποίο περιλαμβάνει δήλωση που αποδίδεται στην Μαρία Χριστοδούλου. Συνεπώς η σχετική με αυτά μαρτυρία του Μ.Ε.1 δεν επιβεβαιώνεται. Αναφορικά με το επίδικο τιμολόγιο ανέφερε ότι αυτό το έκδωσε στις 17.3.08 και το πρωτότυπο το παρέδωσε στον Εναγόμενο
7. Όταν στην αντεξέταση του όμως ρωτήθηκε που έδωσε το τιμολόγιο στον Εναγόμενο 2, αφού σκέφτηκε πριν απαντήσει, είπε ότι με αυτόν βρίσκονταν σε διάφορα μέρη ακόμη και σε καφενείο και ότι δεν θυμόταν αν του το έδωσε στον χώρο της δουλειάς ή στο σπίτι του ή αν έπιναν καφέ. Ανέφερε επίσης, για να γίνει προφανώς πιο πειστικός, ότι όταν πήρε το τιμολόγιο ο Εναγόμενος 2 το αμφισβήτησε και είπε ότι δεν είναι αυτός που έπρεπε να πληρώσει και ότι έπρεπε να πληρωθεί από τον εργολάβο. Σε υποβολή ότι ουδέποτε έδωσε ο ίδιος τιμολόγιο στον Εναγόμενο 2 αλλάζοντας πλέον ουσιαστικά τη θέση του είπε ότι ο ίδιος το είχε εκδωσει και σίγουρα φρόντισε να το παραλάβει ο Εναγόμενος
8. Σε επόμενη δε ερώτηση μήπως έδωσε το τιμολόγιο στον δικηγόρο του, ο οποίος το έστειλε στην Εναγόμενη 1 με την επιστολή τεκμήριο 4, αφού ζήτησε να δει την επιστολή είπε πλέον ότι δεν θυμάται ακριβώς που είχε δώσει το τιμολόγιο στον Εναγόμενο
9. Σε υποβολή δε ότι στο τεκμήριο 4 υπήρχε επισυνημμένο και το τιμολόγιο είπε ότι δεν θυμάται να υπήρχε επισυνημμένο τιμολόγιο και ότι αυτό που θυμάται είναι ότι είχε δώσει το τιμολόγιο στον Εναγόμενο
10. Όσον δε αφορά το πότε τελείωσαν οι επίδικες εργασίες δεν θυμόταν πότε ακριβώς τελείωσαν αλλά είπε ότι ήταν το πρώτο δεκαήμερο του Μάρτη του
11. Ανέφερε επίσης, προφανώς για να πείσει για την εκδοχή του ότι οι επίδικες εργασίες του ανατέθηκαν από τους Εναγόμενους και όχι από τον εργολάβο, ότι όταν εκανε τις εργασίες αυτές η πολυκατοικία ήταν τελειωμένη και ορισμένα διαμερίσματα κατοικούνταν. Στην αντεξέταση του όμως αναφορικά με το πότε τελείωσε η πολυκατοικία, είπε ότι εσωτερικά τα διαμερίσματα είχαν τελειώσει πριν τις καλοκαιρινές άδειες του Αυγούστου όμως δεν γνωρίζει, δεν θυμάται να υπήρχαν κατοικημένα διαμερίσματα το Σεπτέμβριο του
12. Γνώριζε όμως ότι τα διαμερίσματα που κράτησε ο Εναγόμενος 2 για τον εαυτό του (νομίζει 4 στον αριθμό) ήταν καθαρισμένα, επιπλωμένα και κλειδωμένα. Όταν του υποδείχθηκε ότι στην κυρίως εξέταση ανέφερε ότι μερικά διαμερίσματα κατοικούνταν, και πάλι αντιλαμβανόμενος την ασυνέπεια στη μαρτυρία του απάντησε μη πειστικά, διερωτώμενος αν ένα διαμέρισμα που είναι καθαρισμένο, επιπλωμένο και κλειδωμένο πρέπει να κοιμάται κάποιος μέσα για να θεωρείται κατοικημένο. Σε ερώτηση δε πόσο διήρκησαν οι επίδικες εργασίες για να δικαιολογήσει ότι πήραν αρκετό χρόνο είπε ότι είχαν αρκετή λεπτομέρεια αλλά δεν ήταν διαθέσιμα όλα τα διαμερίσματα και έτσι τράβηξαν αρκετό χρονικό διάστημα. Είπε δε ότι δεν τους έδωσαν τα κλειδιά όλων των διαμερισμάτων. Σε ερώτηση ποιος δεν τους έδωσε τα κλειδιά είπε «Βασικά ο Εναγόμενος 2». Στην πολύ εύλογη ερώτηση όμως αν δηλ. από τη μια ο Εναγόμενος 2 του έδωσε οδηγίες να κάνει μια δουλειά και από την άλλη δεν του έδινε τα κλειδιά να την κάνει έδωσε και πάλι τη μη πειστική απάντηση, απλά για να δικαιολογήσει το μη λογικό της θέσης του, ότι ο Εναγόμενος 2 έδινε τα κλειδιά όποτε έκρινε ο ίδιος ότι μπορούσαν να γίνουν εργασίες στα διαμερίσματα. Σε ερώτηση στην αντεξέταση του εάν τα 76 τ.μ. σπάτουλας στο τεκμήριο 3 ήταν τελειωμένα στις 2.2.08, όταν δηλ. εκδόθηκε το πρώτο τιμολόγιο τεκμήριο 5, είπε ότι δεν θυμάται αλλά θυμόταν πολύ βολικά ότι ήταν τελειωμένα τα κάγκελα για τα οποία έκδωσε τιμολόγιο και πληρώθηκε. Για να δικαιολογήσει δε το γιατί ενώ κάποιες από τις επίδικες εργασίες κατά την εκδόση του τεκμηρίου 5 ήταν τελειωμένες, κάτι που δεν απέκλεισε, δεν τις συμπεριέλαβε στο εν λόγω τιμολόγιο και παρά το ότι ως είπε στη συνέχεια δεν ξεχώριζε τα κάγκελα από τη δουλειά και ότι έπρεπε να πάρει κάποια λεφτά για να πληρώσει προσωπικό και υλικά, έδωσε και πάλι τη μη πειστική δικαιολογία ότι έκδοσε τιμολόγιο μόνο για τις μεταλλικές κατασκευές για τα κάγκελα που ήταν εξ ολοκλήρου τελειωμένα και ότι τα άλλα περίμενε να τελειώσουν σαν πακέτο. Περαιτέρω στην αντεξέταση του δεν δέχθηκε ότι ο λόγος που στο τεκμήριο 5 δεν έγραψε άλλες εργασίες γιατί για αυτές θα πλήρωνε ο εργολάβος και είπε ότι δεν είχαν να κάνουν με τον εργολάβο, ο οποίος είχε φύγει από την πολυκατοικία πριν τις άδειες τέλος Ιουλίου
13. Σε υποβολή όμως ότι έγινε προσωρινή παράδοση της πολυκατοικίας από τον εργολάβο στις 31.1.08 είπε, ουσιαστικά δείχνοντας και πάλι ότι η αναφορά στο ότι είχε τελειώσει ο εργολάβος αποσκοπούσε, χωρίς να ανταποκρίνεται στην αλήθεια, στο να στηρίξει τη θέση του ότι οι επίδικες εργασίες του ανατέθηκαν από τους Εναγόμενους, ότι ο ίδιος ξέρει τι έκανε ο ίδιος και η εταιρεία του και το πότε είχε ξεκαθαρίσει τις εκρεμότητες του με τον κυρίως εργολάβο και το τι έκανε ο κυρίως εργολάβος με τους Εναγόμενους είναι θέμα δικό τους. Σε ερώτηση δε αν εργολάβος ήταν μέσα στο έργο μέχρι τις 31.1.08 δηλ. αν ο μάρτυρας έβλεπε εκεί εργασίες του εργολάβου είπε σε αντίθεση με τη θέση του ότι ο εργολάβος είχε φύγει περί το τέλος Ιουλίου 2007 αλλά και για να συνάδει η εκδοχή του με την ημερομηνία της προσωρινής παραλαβής του έργου ότι ο εργολάβος έκανε εξωτερικές εργασίες που δεν τον αφορούσαν γιατί δεν ήταν μέσα στις εργασίες του. Ως εκ των άνω κρίνω ότι ο Μ.Ε.1 δεν ήταν ειλικρινής και συναφώς η μαρτυρία του δεν γίνεται δεκτή. Ο Μ.Υ.2 πρέπει να λεχθεί ότι γενικά μου άφησε καλή εντύπωση. Κατά τη μαρτυρία του απαντούσε με ευθύτητα και σαφήνεια, πάντα με βάση τη μνήμη του, η μαρτυρία του χαρακτηριζόταν από λογική και δεν περιέπεσε σε ουσιώδεις αντιφάσεις. Όσον αφορά, από τις επίδικες εργασίες, τα 832 τ.µ. σπάτουλα και µπογιά τοίχων σαλονιών και διαδρόµων ανέφερε ότι με δύο τουλάχιστον επιστολές του στις 12.7.06 και 8.9.06, είχε επισημάνει έγκαιρα στον εργολάβο ότι υπήρχαν κακοτεχνίες στα σοβατίσματα του 2ου και 3ου χεριού των τοίχων με αποτέλεσμα οι επιφάνειες των τοίχων να μην είναι αποδεκτές. Παρέπεμψε δε σχετικά στο τεκμήριο 7 στο μέρος «Συγγραφή Υποχρεώσεων και Προδιαγραφές Υλικών» στη σελ. 22 παραγρ. 3 άρθρο (ζ), όπου αναφέρεται ότι «Όλη η εργασία των επιχρισμάτων θα είναι της απόλυτης αρεσκείας του αρχιτέκτονα και εαν οποιαδήποτε εργασία δεν είναι ικανοποιητική αυτή θα απορρίπτεται και θα ξαναγίνεται με έξοδα του εργολάβου». Περαιτέρω ανέφερε ότι συνεχώς αναφερόταν στο θέμα αυτό και προφορικά στον εργολάβο. Είπε επίσης ότι ενόψει αυτού στις 15.11.07 εξέδωσε την οδηγία με αρ.0023 (τεκμήριο 10) με την οποία ζητούσε από τον εργολάβο πριν προβεί στον χρωματισμό των τοίχων να κάνει επάλειψη με σπάτουλα τουλάχιστον των τοίχων των καθιστικών ώστε να καλυφθούν οι απαράδεκτες κακοτεχνίες που υπήρχαν σε αυτούς. Όσον δε αφορά τη θέση του ότι οι εργασίες των 832 τ.μ. εξετελέσθησαν αφού τελικά δόθησαν οι οδηγίες από τον εργολάβο στους Ενάγοντες και πάλι ανέφερε με ειλικρίνεια ότι δεν θυμόταν την ημερομηνία ενώ εξήγησε στην αντεξέταση του ότι ουσιαστικά συμπέρανε ότι για να γίνουν, κάποιος έδωσε οδηγίες. Η θέση του αυτή όμως δεν μπορεί να θεωρηθεί ως αντιφατική εφόσον εδράζεται στην λογική που ανέφερε ότι δηλ. αυτό αποτελούσε υποχρέωση του εργολάβου και ότι οι εργασίες αυτές έγιναν μετά που ο ίδιος εξέδωσε σχετική οδηγία και αφού αργότερα μίλησε με τον Μ.Ε.1, ο οποίος του ανέφερε ότι για να προχωρήσει στην εκτέλεση αυτών θα έπρεπε πρώτα να πάρει οδηγίες από τον εργολάβο. Σε σχέση με την προσωρινή παραλαβή του έργου είπε ότι όταν γίνεται τέτοια δεν σημαίνει ότι όλες οι εργασίες είναι τελείως ικανοποιητικές αλλά ότι τέτοια παραλαβή γίνεται με προϋποθέσεις. Σε υποβολή ότι όταν λέει ότι έκανε προσωρινή παραλαβή 31.1.08 ακόμη συνεχίζονταν οι επίδικες εργασίες απάντησε ότι αφού είναι προσωρινή παραλαβή είναι περίοδος επιδιορθώσεων και κάποιες εργασίες θα γίνουν. Δεν θυμόταν όμως ούτε πότε άρχισαν ούτε και πότε τελείωσαν οι επίδικες εργασίες. Συνεπώς δεν ήταν η θέση του ότι όλες οι επίδικες εργασίες άρχισαν κατά ή μετά τις 15.11.
14. Σε σχέση δε με αυτό να σημειωθεί ότι δεν έρχεται σε αντίθεση με το παραδεκτό γεγονός ότι οι επίδικες εργασίες άρχισαν περί το Σεπτέμβριο του 2007 εφόσον οι επίδικες εργασίες αφορούσαν και άλλες εργασίες και δεν τέθηκε καμία μαρτυρία που να δείχνει ότι όλες οι εργασίες άρχισαν την ίδια χρονική στιγμή ή με ποια σειρά έγιναν. Σε υποβολή ότι μετά και την αδικαιολόγητη καθυστέρηση (μετά τις 15.11.07) δεν είχε εκδώσει κανένα διατακτικό για τις εργασίες του τιμολογίου 0875 δεν απάντησε θετικά ή αρνητικά αλλά και πάλι με βάση τη μνήμη του είπε ότι αυτό δεν μπορεί να το θυμηθεί και ότι δεν είχε στοιχεία μαζί του όπως το βιβλιάριο διατακτικών πληρωμής. Συνεπώς δεν ήταν η θέση του ότι οι επίδικες εργασίες πληρώθηκαν αλλά και τέτοια θέση να προέβαλλε θα πρέπει να λεχθεί ότι δεν θα γινόταν δεκτή μόνο και μόνο γιατί τέτοιος ισχυρισμός δεν δικογραφείται στην Έκθεση Υπεράσπισης. Ως εκ των άνω η μαρτυρία του Μ.Υ.2 γίνεται δεκτή. Όπως και ο Μ.Υ.2 έτσι και ο Μ.Υ.1 γενικά μου έκανε καλή εντύπωση. Απαντούσε με αμεσότητα στις ερωτήσεις, οι θέσεις του επί των ουσιωδών θεμάτων ήταν σταθερή και συνεπής, κάποιες εξ αυτών επιβεβαιώνονται από άλλη μαρτυρία που έγινε δεκτή ενώ δεν περιέπεσε ούτε σε ουσιώδεις αντιφάσεις. Η θέση του ότι οι Εναγόμενοι 1 ήταν ουσιαστικά οι ιδιοκτήτες της επίδικης πολυκατοικίας και όχι ο ίδιος ουσιαστικά δεν αμφισβητήθηκε. Ως έχει δε προαναφερθεί αρνήθηκε ότι έδωσε ο ίδιος οδηγίες είτε προσωπικά είτε για λογαριασμό των Εναγομένων 1, στους Ενάγοντες, για να γίνουν οι επίδικες εργασίες. Μαρτυρία περί του αντιθέτου ήταν αυτή του Μ.Ε.1 και του τεκμηρίου 2, οι οποίες για τους λόγους που εξηγήθηκαν ανωτέρω δεν έγιναν δεκτές. Όσον δε αφορά το τιμολόγιο αρ. 0875 (τεκμήριο 3) ήδη εξηγήθηκε γιατί η εκδοχή του Μ.Ε.1, ως προς το γιατί εκδόθηκε επ' ονόματι και των δύο Εναγομένων, δεν έγινε δεκτή. Ο Μ.Υ.1, πέραν του ότι ανέφερε ότι αυθαίρετα εκδόθηκε το εν λόγω τιμολόγιο στο όνομα των Εναγομένων ενόψει του ότι οι εργασίες δεν έγιναν κατόπιν οδηγιών αυτών, ανέφερε ουσιαστικά ότι το τιμολόγιο δεν του παραδόθηκε προσωπικά αλλά ήταν επισυνημμένο στην επιστολή του δικηγόρου των Εναγόντων προς τους Εναγόμενους 1 (τεκμήριο 4), η οποία απαντήθηκε από τους Εναγόμενους 1 μέσω του Εναγόμενου 2 με επιστολή ημερ. 10.5.08 (τεκμήριο 8). Στο τεκμήριο 8 οι Εναγόμενοι 1 αναφέρουν ότι οι Ενάγοντες είναι υπεργολάβοι της εταιρείας Savvas Vergas Construction Ltd, η οποία ανέλαβε την ανέγερση της επίδικης πολυκατοικίας, ότι δεν έχουν καμία συμφωνία με τους Ενάγοντες για εκτέλεση των επίδικων εργασιών και ότι λανθασμένα και αυθαίρετα οι Ενάγοντες έκδοσαν τιμολόγιο στο όνομα της εταιρείας των Εναγομένων 1, το οποίο έπρεπε να εκδοθεί στην πιο πάνω αναφερόμενη εταιρεία που ήταν ο εργοδότης των Εναγόντων. Από το περιεχόμενο αυτής της επιστολής φαίνεται λοιπόν ότι είναι λογική η θέση ουσιαστικά του Μ.Υ.1 (και διαψεύδεται η αντίθετη θέση του Μ.Ε.1) ότι όταν λήφθηκε το τεκμήριο 4, με το τιμολόγιο επισυνημμένο σε αυτό, δεν υπήρχε στο τιμολόγιο το όνομα του Εναγόμενου 2, εφόσον λογικό θα ήταν εάν υπήρχε, στο τεκμήριο 8, που υπέγραψε ο Εναγόμενος 2, και με το οποίο ουσιαστικά οι Εναγόμενοι 1 διαμαρτύρονταν, να αναφέρεται ότι το τιμολόγιο εκδόθηκε αυθαίρετα και στο δικό του όνομα και όχι μόνο στων Εναγομένων
15. Ήταν όμως προφανές από τη μαρτυρία του και το ανέφερε και ο ίδιος ότι για τις επίδικες εργασίες δεν γνώριζε προσωπικά εφόσον για αυτές ουσιαστικά παρέπεμψε στον Μ.Υ.2, ως υπεύθυνο για το έργο. Παρέπεμψε όμως και σε μέρη του τεκμηρίου 7 τα οποία κατά την γνώμη του καταδυκνείουν ότι οι εν λόγω εργασίες ενέπιπταν στις υποχρεώσεις του εργολάβου. Έτσι για παράδειγμα όσον αφορά από τις επίδικες εργασίες αυτές που αφορούν 106 τ.μ. σπάτουλα και μπογιά ταβανιών στα μπαλκόνια και 167,5 τ.μ. σπάτουλα και μπογιά σάντεξ περίφραξης, παρέπεπεμψε στο τεκμήριο 7 στο μέρος «Δελτίο Τιμών Μονάδας με Ποσότητες» όπου αναφέρεται «Χρωματισμοί - Εξωτερικά - Προετοιμασία, τρίψιμο, δύο χέρια σπάτουλα εξωτερικής χρήσης και τρία χέρια εμάλσιον σε επιφάνειες fair-face - A. Σε οροφές μπαλκονιών 1ου, 2ου, 3ου ορόφου και οροφής κλιμακοστασίου και μηχανοστασίου» και στο ίδιος μέρος στην σελίδα 28 όπου αναφέρεται «Εξωτερικές Εργασίες - Ι. Δύο χέρια μπογιά Σάντεξ - Σε τοίχους περίφραξης». Η δε θέση του ότι οι Εναγόμενοι 1 ανέθεσαν στους Ενάγοντες το μπογιάτισμα των καγκέλλων λόγω του ότι αυτό δεν καλυπτόταν από τη συμφωνία με τον εργολάβο επιβεβαιώνεται τόσο από το τεκμήριο 7, όπου στη σελίδα 4 του μέρους «Γενικές Οδηγίες» φαίνεται ότι από την προσφορά εξαιρούνται αλουμίνια και μεταλλικές κατασκευές και ως επιβεβαίωσε ουσιαστικά και εξήγησε λογικά ο Μ.Υ.3 εφόσον τα κάγκελα υπάγονται στις μεταλλικές εργασίες και αυτές δεν ήταν στην προσφορά, σε αυτήν δεν περιλαμβάνονταν ούτε τα μπογιατίσματα αυτών. Όσον δε αφορά τη θέση του μάρτυρα ότι οι επίδικες εργασίες άρχισαν περί το τέλος του 2007 θα πρέπει να λεχθεί ότι αυτό δεν έρχεται σε αντίφαση με το παραδεκτό γεγονός ότι άρχισαν κατά ή περί τον Σεπτέµβριο του 2007 εφόσον προφανώς και οι δύο χρόνοι δείχνουν γενικά το τέλος του έτους
16. Εν πάση περιπτώσει θα πρέπει να λεχθεί ότι ακόμη και αν αυτό εθεωρείτο ως αντιφατικό δεν καθιστά αυτόματα ολόκληρη τη μαρτυρία ενός μάρτυρα αναξιόπιστη και απορρίπτεα στο σύνολο της (βλ. Παπαμιλτιάδους ν. Ιωάννου

(2007)1Β Α.Α.Δ 1320). Θα πρέπει όμως να αναφερθεί ότι δεν μπορεί να ληφθεί υπόψην και συναφώς να γίνει δεκτό από τη μαρτυρία του και αυτό γιατί δεν δικογραφείται στην Έκθεση Υπεράσπισης του, ότι για τις επίδικες εργασίες ο αρχιτέκτονας έκδοσε διατακτικό και αυτές πληρώθηκαν στον εργολάβο. Ως εκ των άνω η μαρτυρία του Μ.Υ.1, πλην του αμέσως προαναφερόμενου μέρους, γίνεται δεκτή. Κατάληξη Ενόψει λοιπόν όλων των ανωτέρω και εφόσον η μαρτυρία που προσκόμισαν οι Ενάγοντες, οι οποίοι έφεραν και το βάρος απόδειξης της απαίτησης τους, δεν έγινε δεκτή, κρίνω ότι αυτοί απέτυχαν να αποδείξουν την υπόθεση τους. Να σημειωθεί ότι το Δικαστήριο θα κατέληγε στο ίδιο συμπέρασμα και στην περίπτωση που δεν γινόταν δεκτή ούτε η μαρτυρία των Μ.Υ.1 και Μ.Υ.2, εφόσον κάτι τέτοιο προφανώς και δεν θα οδηγούσε σε κατάληξη στοιχειοθέτησης της υπόθεσης των Εναγόντων. Ως εκ των άνω η αγωγή απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Εναγομένων 1 και 2 και εναντίον των Εναγόντων, ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ................ Φ. Τιμοθέου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Subject: Civil/Other Actions/Final (Αναφορά: Αστικό/Τελική Απόφαση/Οφειλή) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο