Ανδρέας Μάγος κ.α. ν. Κοινοτικού Συμβουλίου Κάθηκα, Αγωγή 2332/09, 28/6/2013

(1)του Περί Κοινοτήτων Νόμου του 1999, Ν.86

(1)/99 ως έχει τροποποιηθεί.

1. Ο εναγόμενος 2 είναι υπάλληλος στο Τμήμα Δημοσίων Έργων στην Πάφο και οδηγός εκσκαφέα.
2. Οι ενάγοντες είναι αδέρφια και συνιδιοκτήτες του τεμαχίου 1341 (πρώην 757), τοποθεσία Κάτω Φρακτή, Φ/Σχ 35/59, Αρ. Εγγραφής 0/212117, στο χωρίο Κάθικας της Επαρχίας Πάφου.
3. Οι ενάγοντες κατά ή περί το έτος 2000 ανήγειραν συγκροτήματα αποτελούμενα από δεκατρία

(13)διαμερίσματα επί του τεμαχίου 1341, Φ/Σχ. 35/59, Αρ. Εγγραφής 0/212117, τοποθεσία Κάτω Φρακτή, με την ονομασία "ALIONI COURT".

1. Παραπλεύρως του τεμαχίου 1341, κατά πάντα ουσιώδη χρόνο προς την παρούσα αγωγή, υπήρχε διάβαση πλάτους 8 ποδών η οποία διάβαση είναι κάθετη επί του κύριου δρόμου Κάθικα - Αρόδων, εις την δεξιά πλευρά του ρηθέντος δρόμου. Την εν λόγω διάβαση την είχε δωρίσει αφιλοκερδώς ο πατέρας των εναγόντων για την εξυπηρέτηση διαφόρων ατόμων που είχαν γειτνιάζοντα κτήματα.
2. Κατά/ή περί τον Μάιο του 2004 οι εναγόμενοι 1 παράνομα προέβησαν εις την διαπλάτυνση της δημόσιας διάβασης με αποτέλεσμα να επέμβουν εις το κτήμα αρ. 1341 κατά 13 πόδια και να διαπλατυνθεί η διάβαση εις βάρος του εν λόγω τεμαχίου.
3. Προτού οι εναγόμενοι 1 επέμβουν εις το κτήμα των εναγόντων, η διάβαση εν σχέση με την επιφάνεια του κτήματος, ήταν στο ίδιο υψόμετρο, από την οποία οι ενάγοντες είχαν πλήρη πρόσβαση στο κτήμα τους. Οι εργασίες για την διαπλάτυνση της διάβασης που εκτέλεσε ο εναγόμενος 2, είχαν σαν αποτέλεσμα την εκσκαφή και βύθιση μέρος του περάσματος κατά 3 - 4 μέτρα βάθος και περίπου 8 μέτρα μήκους από την αρχή του περάσματος που εφάπτεται του κυρίου δρόμου Κάθικα - Αρόδων. Περαιτέρω λόγω των παράνομων εργασιών των εναγομένων, η πετρόκτιστη περίφραξη μήκους 79 μέτρων καταστράφηκε ολοσχερώς. Μεταξύ άλλων ξεριζώθηκαν και δεκαπέντε

(15)οπωροφόρα δέντρα ηλικίας 5 ετών.

1. Λόγω της βύθισης και/ή εκσκαφής του περάσματος δημιουργήθηκε βάθος 4 μέτρα από το επίπεδο του κτήματος με ορατό κίνδυνο να καταρρεύσει και/ή να υποστεί ζημιές το διαμέρισμα 5 του συγκροτήματος και/ή να κρεμαστεί μέρος του κτήματος των εναγόντων εις το σημείο της διάβασης.
2. Παρά τις πολλές προσπάθειες, των εναγόντων τόσο προφορικές όσο και γραπτές, να επικοινωνήσουν με τον εναγόμενο, τούτοι με ψευδείς παραστάσεις επέμεναν ότι η επέμβαση εγένετο από το τμήμα των Δημοσίων Έργων Πάφου και ότι το πλάτος της διάβασης ήτοι 20 πόδια και όχι, καταπατώντας κάθε αρχή δικαίου.
3. Κατόπιν σχετικών παραστάσεων των εναγόντων το Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας διόρισε ερευνών λειτουργό τον κ. Ματσουκάρη, ανώτερο Κτηματολογικό Υπάλληλο, ο οποίος απεφάνθη ότι το πλάτος της διάβασης ήτο 8 πόδια και όχι 23 ως ισχυριζόταν ο εναγόμενος. Το Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας έδωσε οδηγίες και οριοθέτησε την διάβαση εις τα 8 πόδια. Ας σημειωθεί ότι η παράνομη επέμβαση του εναγόμενου ήτο διάρκειας 2 ετών. Επίσης στο γραφείο του Επαρχιακού Μηχανικού Πάφου, κατόπιν διερεύνησης των ισχυρισμών των εναγόντων για την παράνομη διαπλάτυνση της διάβασης εις βάρος του τεμαχίου 1341 και αφού τούτος προέβη εις την δέουσα έρευνα και αφού έλαβε διάφορες μαρτυρίες, διαφάνηκε ότι η επέμβαση εις το τεμάχιο 1341 έγινε με οδηγίες του Κοινοτικού Συμβουλίου Κάθηκα όπως ήταν και ο αρχικός ισχυρισμός των εναγόντων.
4. Από την παράνομη επέμβαση του εναγομένου στο ρηθέν κτήμα προκλήθηκαν στους ενάγοντες οι κάτωθι ζημιές: (α) €10.000- πλέον Φ.Π.Α. δια την εκσκαφή, καλούπι, οπλισμός και σκυρόδεμα για την ανέγερση τοίχου αντιστήριξης ύψους 5 μέτρων και μήκους 20 ποδών, εις το μέρος της διαβάσεως που σκάφτηκε και βυθίστηκε από τους εναγόμενους. (β) €3.000- ποσό το οποίο πλήρωσαν οι ενάγοντες για τον καθορισμό, απομάκρυνση πετρών και χωμάτων και εκσκαφή των 70 μέτρων μήκους της διαβάσεως επί της οποίας κτίστηκε τοίχος ύψους 4 μέτρων. (γ) €1.500- για την καταστροφή 15 καρποφόρων δενδρυλλίων ηλικίας 5 ετών.
5. Είναι θέση των εναγόντων ότι ο εναγόμενος παράνομα και αυθαίρετα προέβησαν σε παράνομη επέμβαση επί του τεμαχίου 1341 με αποτέλεσμα οι ενάγοντες να υποστούν ζημιές και απώλειες και να υποστούν τούτοι ψυχική οδύνη, ως αναφέρεται πιο πάνω.
6. Είναι ο ισχυρισμός των εναγόντων ότι ο εναγόμενος τόσο ενώπιον της Επαρχιακής Διοίκησης Πάφου όσο και του Επαρχιακού Μηχανικού των Δημοσίων Έργων και των ίδιων των εναγόντων, με θρασύτητα, με αθέμιτα κίνητρα και με πλήρη περιφρόνηση των δικαιωμάτων των εναγόντων και με κακόβουλη διαγωγή προσπάθησαν να αποσύρουν από τους ώμους τους την παρανομία των.». Οι Εναγόμενοι στην έκθεση υπεράσπισής τους προβάλλουν τους ακόλουθους ισχυρισμούς: «
7. Οι εναγόμενοι παραδέχονται το περιεχόμενο των παραγράφων 1 και 3 και 4, της Ε/Α.
8. Οι εναγόμενοι, αγνοούν και αρνούνται το περιεχόμενο της παραγράφου 2, της Ε/Α.
9. Περαιτέρω, οι εναγόμενοι αρνούνται το περιεχόμενο των παραγράφων, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13 και
11. Οι εναγόμενοι αρνούνται, ειδικά τον ισχυρισμό των εναγόντων, ότι τον Μάιο του 2004, παράνομα και αυθαίρετα προέβησαν σε διαπλάτυνση της δημόσιας διάβασης σε βάρος, του τεμαχίου των εναγόντων και ότι επενέβησαν στο τεμάχιο τους.
12. Οι εναγόμενοι, άνευ βλάβης και/ή επιπρόσθετα κα/ή διαζευκτικά, ισχυρίζονται, ότι σαν νομική οντότητα, το Κοινοτικό Συμβούλιο Κάθηκα, το 2004, είχε άλλη σύνθεση και σε καμία περίπτωση, τα πρόσωπα που το αποτελούν, σήμερα, είχαν οποιαδήποτε σχέση με τυχόν αποφάσεις που επήρε το Συμβούλιο το
14. Εν πάση περιπτώσει ουδέποτε οι εναγόμενοι, ως νομική οντότητα, έλαβαν απόφαση και/ή εξουσιοδότησαν οιονδήποτε άλλο πρόσωπο, να προβεί σε επέμβαση και ζημιά, στο τεμάχιο των εναγόντων.
15. Οι εναγόμενοι αρνούνται ότι, οι ενάγοντες έχουν υποστεί οιανδήποτε ζημιά, από πράξεις και/ή παραλείψεις τους και θέτουν τους ενάγοντες σε αυστηρή απόδειξη των ισχυρισμών τους.
16. Οι εναγόμενοι ισχυρίζονται, ότι οι ενάγοντες, εμποδίζονται, από την συμπεριφορά τους και με έγγραφα, να ισχυρίζονται, ότι, οι εναγόμενοι έχουν γίνει πρόξενοι επέμβασης και ζημιάς εις το ακίνητο τους.
17. Άνευ βλάβης και/ή επιπρόσθετα και/ή διαζευκτικά, οι εναγόμενοι ισχυρίζονται, ότι, η πολεοδομική άδεια με αριθμό αναφοράς ΠΑΦ /1143/99, προβλέπει στους όρους 502, 503 και 504, υποχρεώσεις των εναγόντων, για ανέγερση τοίχου, πεζοδρομίου και πλακόστρωτου, μεταξύ άλλων κατά μήκους, του συνόρου του τεμαχίου και του υφιστάμενου δρόμου. Κατά συνέπεια, οι εναγόμενοι, ισχυρίζονται, ότι, το αίτημα των εναγόντων, για ανέγερση τοίχου, κατά μήκος των ίδιων σημείων, αποτελεί υστερόβουλη διεκδίκηση, από μέρους των εναγόντων, για αποφυγή της ευθύνης και της σχετικής δαπάνης.
18. Περαιτέρω, και/ή επιπρόσθετα, η Πολεοδομική άδεια με αναφορά ΠΑΦ/00548/2007/Α, για προσθηκομετατροπές, ρητά προβλέπει την παραχώρηση από μέρους των εναγόντων στο δημόσιο δρόμο μέρους του τεμαχίου ως επίσης την κατασκευή πεζοδρομίου και επίστρωσης μέρους του παραχωρούμενου με πρέμιξ.
19. Οι εναγόμενοι ισχυρίζονται, ότι ο Υπουργείο Συγκοινωνιών και Έργων, Τμήμα Δημοσίων Έργων και γραφείο Επαρχιακού Μηχανικού Πάφου, με επιστολή του ημερομηνίας 9/9/2003, που εστάλη μεταξύ άλλων και προς το Κοινοτικό Συμβούλιο Κάθηκα, ζητούσε αποκατάσταση της παρανομίας, που αφορούσε, επέμβαση των εναγόντων, ιδιοκτητών του τεμαχίου αριθμός 1341

(757), επί της δημόσιας πρόσβασης. Μάλιστα η επέμβαση επιβεβαιωνόταν από τον χωρομέτρη του Επαρχιακού Κτηματολογίου Πάφου κο Κύπρο Δημοσθένους. 12. Στις 12/3/2004, Κτηματολογικός Λειτουργός κος Γεώργιος Λεωνίδου, με επιστολή του προς τον Έπαρχο Πάφου και κοινοποίηση μεταξύ άλλων και στους εναγόμενους, σε σχέση με τον φάκελο αριθμός ΑΧ1800/02 Επαρχιακού Κτηματολογίου Πάφου, επιστοποιούσε επέμβαση από μέρους των εναγόντων, ιδιοκτητών του τεμαχίου 1341

(757), εις βάρος του δημόσιου δρόμου, η οποία συνίστατο στην κατασκευή 2 σηπτικών λάκκων, στην φύτεψη οκτώ μικρών ροδακινιών, και κατασκευής μέρους περίφραξης με καλάμια.

1. Περαιτέρω και/ή επιπρόσθετα και/ή διαζευκτικά, οι εναγόμενοι ισχυρίζονται, ότι στο πλαίσιο της νόμιμης εξουσίας που τους παρέχει ο Νόμος, κατά καιρούς προβαίνουν σε κατασκευή, επίστρωση, ασφάλτωση και/ή βελτίωση των δρόμων της κοινότητας, χωρίς να επεμβαίνουν σε ιδιωτικά τεμάχια και χωρίς να προκαλούν παράνομα ζημιές και βλάβες.
2. Οι ενάγοντες, εμποδίζονται, από την συμπεριφορά τους να ισχυρίζονται επέμβαση μετά την πάροδο 5 ετών, από την ημερομηνία της κατ' ισχυρισμόν επέμβασης και χωρίς την πιστοποίηση της, από μέρους του Επαρχιακού Κτηματολογίου Πάφου, ως του Αρμόδιου φορέα να αποφανθεί για τέτοιο θέμα. Η αναφορά στην παράγραφο 10 της Ε/Α για την διερεύνηση του θέματος της κατ' ισχυρισμόν επέμβασης από μέρους του Επαρχιακού μηχανικού Πάφου, ουδόλως υποκαθιστά το Αρμόδιο Τμήμα του Κτηματολογίου και Χωρομετρίας.
3. Οι ενάγοντες κατέχουν και χρησιμοποιούν οικοδομές, χωρίς τελική άδεια και πιστοποιητικό τελικής έγκρισης κατά συνέπεια, η θέση τους για κατ' ισχυρισμόν επέμβαση, είναι πρόωρη και αβάσιμη και θα πρέπει να εξεταστεί από το Δικαστήριο στην βάση των υποχρεώσεων τους, για ανάπτυξη του τεμαχίου, τους, όπως αυτές επιβάλλονται από τις πολεοδομικές άδειες που εξεδόθησαν, για ανάπτυξη του τεμαχίου τους. Η τελική θέση των συνόρων του τεμαχίου τους που γειτνιάζει με τον δημόσιο δρόμο, σε καμία περίπτωση είναι αυτή, που επικαλούνται εις την αγωγή τους.
4. Οι εναγόμενοι επαναλαμβάνοντας τα πιο πάνω ζητούν όπως η αγωγή απορριφθεί ως αβάσιμη και όπως οι ενάγοντες, καταδικαστούν εις τα έξοδα της διαδικασίας.» Νομική Πτυχή Το αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης σε ακίνητη στοιχειοθετείται στο άρθρο 43

(1)του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, όπου προνοούνται τα ακόλουθα: «43.-

(1)Παράνομη επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία συνίσταται σε παράνομη είσοδο ή σε παράνομη πρόκληση ζημιάς ή σε παράνομη παρέμβαση στην ιδιοκτησία αυτή από οποιοδήποτε πρόσωπο». Στο σύγγραμμα Κεφάλαιο 148 Αστικά Αδικήματα Δίκαιο και Αποφάσεις», Τόμος 1 των Αρτέμη & Ερωτοκρίτου, αναφέρονται στη σελ. 130 τα ακόλουθα σε σχέση με τη φύση του αδικήματος: «Το αδίκημα αυτό στρέφεται εναντίον της κατοχής ακινήτων και σκοπός είναι η προστασία τέτοιας κατοχής. Οπως έχει λεχθεί στην Adamou V Christofi

(1974)1 C.L.R. 100, η προστασία της κατοχής δεν είναι τίποτε περισσότερο από προέκταση της προστασίας του προσώπου και η εξήγησή της είναι η ανάγκη παρεμπόδισης διατάραξης της ειρήνης. Το αδίκημα είναι αγώγιμο per se και δεν χρειάζεται απόδειξη ζημιάς». Στην Παπαχριστοφόρου V Καπνίση κ.α.,

(2005)1Α Α.Α.Δ. 244, επισημάνθηκε, ότι: «....Με βάση το άρθρο 43 του δικού μας Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, η παράνομη επέμβαση μπορεί να γίνει με διάφορους τρόπους ως εξής:

(1)Με οποιαδήποτε παράνομη είσοδο στην περιουσία ή

(2)οποιαδήποτε παράνομη πρόκληση ζημιάς ή

(3)με παράνομη επέμβαση σε τέτοια περιουσία από οποιοδήποτε πρόσωπο». Στις σελ. 251 και 252 της ίδιας απόφασης επισημαίνεται η αναγκαιότητα μαρτυρίας εμπειρογνώμονα για την απόδειξη του αστικού αδικήματος της παράνομης επέμβασης. Συγκεκριμένα αναφέρεται ότι: «Ότι χρειαζόταν μαρτυρία εμπειρογνώμονα υποστηρίζεται και από νομολογία στην οποία αναφέρθηκε το πρωτόδικο δικαστήριο. (βλ. Ελένη Τσαγγάρη Δημητρίου ν. Ανδριανής Κυριάκου Εγγλέζου κ.ά.

(1997)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1285). Στη σελ. 1287 της εν λόγω υπόθεσης αναφέρθηκαν τα εξής: «Δεν δόθηκε στο πρωτόδικο δικαστήριο, όπως συνηθίζεται σε τέτοιας φύσεως υποθέσεις, μαρτυρία από το αρμόδιο κτηματολογικό τμήμα, μήτε οποιουδήποτε εμπειρογνώμονα, αρχιτέκτονα ή πολιτικού μηχανικού, για να αποδειχθεί η ουσία των ισχυρισμών της εφεσείουσας, ευθύνη και υποχρέωση βέβαια που είχε η ίδια.» Μαρτυρικό υλικό Για την απόδειξη της υπόθεσης των Εναγόντων έδωσε ένορκη μαρτυρία ο Ανδρέας Μάγος (Μ.Ε.1), ο Γεώργιος Παρούτης (Μ.Ε.2), η Χαραλαμπία Δημητρίου (Μ.Ε.3), ο Μιχάλης Οδυσσέα Μιχαήλ (Μ.Ε.4) και ο Βαγγέλης Μαυρονικόλας (Μ.Ε.5). Για την απόδειξη της υπεράσπισης έδωσε ένορκη μαρτυρία ο Σέργης Αρέστη (Μ.Υ.1) και ο Μάριος Πόγιαννος(Μ.Υ.2). Πέραν των πιο πάνω προφορικών μαρτυριών κατατέθηκαν συνολικά και 23 τεκμήρια, που βρίσκονται έκτοτε στο φάκελο της υπόθεσης και αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του μαρτυρικού υλικού. Όλα όσα ανέφεραν οι μάρτυρες έχουν καταγραφεί αυτολεξεί στα πρακτικά της παρούσας υπόθεσης, λαμβάνονται υπόψη, μαζί με τα κατατεθέντα τεκμήρια, στο σύνολό τους από το Δικαστήριο και δεν θεωρείται απαραίτητο να επαναληφθούν στο σύνολό τους στην παρούσα απόφαση. Στη συνέχεια και κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας γίνεται συγκεκριμένη αναφορά στα σημεία της μαρτυρίας, που στηρίζεται η κρίση του δικαστηρίου για την αξιοπιστία ή μη της μαρτυρίας αυτής και κατά λογική συνέχεια για την αποδοχή ή απόρριψή της. Αμφότεροι οι συνήγοροι στις γραπτές αγορεύσεις τους παρέπεμψαν το Δικαστήριο στην ενώπιόν του μαρτυρία και με νομική και ουσιαστική επιχειρηματολογία υποστήριξαν την αποδοχή των εκατέρωθεν θέσεών τους. Παραδεκτά γεγονότα Με την παρ. 1 της Ε/Υ οι Εναγόμενοι παραδέχονται το περιεχόμενο των παρ. 1,3 και 4 της Ε/Α. Ως εκ τούτου αποτελούν κοινά αποδεκτά γεγονότα για την παρούσα υπόθεση ότι: 1. Οι Εναγόμενοι είναι το Κοινοτικό Συμβούλιο Κάθηκα στην Επαρχία Πάφου και ενάγονται σύμφωνα με το άρθρο 103

(1)του Περί Κοινοτήτων Νόμου του 1999, Ν.86(Ι)/99, ως έχει τροποποιηθεί.

1. Οι Ενάγοντες είναι αδέλφια και συνιδιοκτήτες του τεμαχίου 1341 (πρώην 757), τοποθεσία Κάτω Φρακτή, Φ./Σχ. 35/59, Αρ. Εγγραφής 0/212117, στο χωρίο Κάθηκας της Επαρχίας Πάφου.
2. Οι Ενάγοντες κατά/ή περί το έτος 2000 ανήγειραν συγκροτήματα αποτελούμενα από δεκατρία

(13)διαμερίσματα επί του τεμαχίου 1341, Φ./Σχ. 35/59, Αρ. Εγγραφής 0/212117, τοποθεσία Κάτω Φρακτή, με την ονομασία «ALIONI COURT». Πέραν αυτών οι ευπαίδευτοι δικηγόροι των διαδίκων με σχετική δήλωσή τους, μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας της Μ.Ε.3, έχουν δηλώσει ότι το Τεκ. Ι έχει κατατεθεί και για την αλήθεια του περιεχομένου του. Ως εκ τούτου το περιεχόμενο του Τεκ. Ι αποτελεί κοινά αποδεκτό γεγονός για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας. Αξιολόγηση μαρτυρίας Είχα την ευκαιρία να ακούσω με μεγάλη προσοχή όλους τους μάρτυρες να καταθέτουν δια ζώσης ενώπιόν μου, παρακολούθησα τη συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα και κατά συνέπεια είμαι σε θέση να αξιολογήσω την αξιοπιστία τους, αντιπαραβάλλοντας τις μαρτυρίες τους, τόσο μεταξύ τους, όσο και με τα τεκμήρια που κατατέθηκαν ενώπιόν μου. O Ανδρέας Μάγος (Μ.Ε.1) στη γραπτή του δήλωση (Τεκ. 1), το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασής του, προβάλλει, μεταξύ άλλων, τους ακόλουθους ισχυρισμούς: Κατάγεται από το χωριό Κάθηκας, αλλά από το 1970 είναι κάτοικος Λευκωσίας όπου ασκεί το επάγγελμα του Δικηγόρου. Οι γονείς του και οι πάπποι του έζησαν ολόκληρη τη ζωή τους στον Κάθηκα. Ο ίδιος και οι αδελφές του, Ενάγουσες 2 και 3, είναι εγγεγραμμένοι συνιδιοκτήτες, ανά 1/3 μερίδιο ο καθένας, του τεμαχίου 1341 (πρώην 757), που καλύπτεται από το πιστοποιητικό εγγραφής με αρ. 0/12117 (Τεκ. Α), Φ./Σχ. 35/59, του χωρίου Κάθηκας, εκτάσεως 3.200 τ.μ. (που στο εξής θα καλείται «επίδικο τεμάχιο»). Το χωράφι αυτό ήταν ιδιοκτησίας του αποβιώσαντος πατέρα τους Χρυσόστομου Μάγου, τέως από τον Κάθηκα, ο οποίος τους το μεταβίβασε με δωρεά πριν το θάνατό του. Παραπλεύρως του επίδικου τεμαχίου υπάρχει στενός δρόμος (πέρασμα) και παραπλεύρως του περάσματος βρίσκεται ένα μικρό χωράφι με αρ. τεμαχίου 105, ιδιοκτησίας κάποιου Θέμη Δ. Θεμιστοκλέους, ο οποίος, σε κάθε ουσιώδη χρόνο για την παρούσα αγωγή, ήταν μέλος των Εναγομένων. Τοπογραφικό σχέδιο κατατέθηκε και σημειώθηκε Τεκ. Β. Το πιο πάνω αναφερόμενο πέρασμα παραχωρήθηκε δωρεάν από τον πατέρα τους για διευκόλυνση μερικών γειτόνων της περιοχής των οποίων τα κτήματα ήταν εντελώς περίκλειστα. Κατά ή περί το έτος 2000 οι Ενάγοντες, αφού εξασφάλισαν την Πολεοδομική Αδεια με αρ. ΠΑΦ/1143/1999 και την Αδεια Οικοδομής με αρ. Β.157/2000 (Τεκ. Γ), προχώρησαν στην ανέγερση εντός του επίδικου τεμαχίου ενός τουριστικού συγκροτήματος αποτελούμενου από 13 διαμερίσματα πολυτελείας, με πισίνα και άλλους βοηθητικούς χώρους. Οι Εναγόμενοι προσπάθησαν τότε να τους πείσουν ότι το μεταξύ του τεμαχίου τους και του τεμαχίου 105 πέρασμα ήταν πλάτους πέραν των 20 ποδών και ότι οι Ενάγοντες επέμβηκαν σε αυτό και κατέλαβαν μέρος του περιορίζοντάς το σε πλάτος 8 ποδών, προκειμένου να βοηθήσουν τον ιδιοκτήτη του τεμαχίου 105 Θέμη Θεμιστοκλέους, που ήταν μέλος των Εναγομένων. Σύμφωνα με το Μ.Ε.1, οι Ενάγοντες αρνήθηκαν τον πιο πάνω ισχυρισμό, αφού γνώριζαν πολύ καλά ότι το πέρασμα αυτό ουδέποτε ήταν πέραν των 8 ποδών. Στη συνέχεια οι Εναγόμενοι επέδωσαν στο Μ.Ε.1, επιστολή-απόφαση, ημερ. 07.10.2003 (Τεκ. Δ), με την οποία τον καλούσαν, όπως εντός 10 ημερών προχωρήσει στην άρση της ισχυριζόμενης επέμβασης και του γνωστοποιούσαν ότι σε αντίθετη περίπτωση οι Εναγόμενοι είχαν σκοπό να προχωρήσουν στο άνοιγμα του δημόσιου δρόμου. Σύμφωνα με το Μ.Ε.1, επειδή οι Ενάγοντες δεν συμμορφώθηκαν με την υπόδειξη των Εναγομένων, φαίνεται ότι οι τελευταίοι αποφάσισαν να πάρουν το νόμο στα χέρια τους και ετσιθελικά προχώρησαν να εφαρμόσουν τα δικά τους σχέδια και επιδιώξεις αδιαφορώντας για τα δικαιώματα των Εναγόντων. Κατά ή περί το Μάιο του 2004 η Ενάγουσα 2 και ο σύζυγός της, Αλέκος Δημητρίου από την Πάφο, μετέβησαν στον Κάθηκα για εκτέλεση κάποιων εργασιών στο κτιριακό συγκρότημα των Εναγόντων και βρέθηκαν ενώπιον μιας ανήκουστης καταστροφής. Μέρος του επίδικου χωραφιού, το οποίο εφαπτόταν στο πέρασμα, αφού κατεδαφίσθηκε η πέτρινη περίφραξη, σκάφθηκε από εκσκαφέα που βρισκόταν εκεί και συνέχιζε τις εργασίες και βυθίστηκε κατά 3-4 μέτρα βάθος. Στην είσοδο μάλιστα του περάσματος η βύθιση του μέρους ήταν κατά 8 μέτρα με αποτέλεσμα το διαμέρισμα με αρ. 5 να είναι σε επικίνδυνη κατάσταση. Δεκαπέντε οπωροφόρα δέντρα ηλικίας περίπου 5 ετών που ήταν φυτεμένα στον καταληφθέντα χώρο εκριζώθηκαν και η πέτρινη περίφραξη μήκους 79 μέτρων κατεδαφίσθηκε. Κατά την εκτέλεση των πιο πάνω εργασιών, σύμφωνα με το Μ.Ε.1, ήταν παρόντες ο Γραμματέας του Κοινοτικού Συμβουλίου Νεόφυτος Γιάγκου, ο οποίος επέβλεπε τις εργασίες και έδινε οδηγίες στον οδηγό του εκσκαφέα και ο πατέρας του ιδιοκτήτη του γειτονικού τεμαχίου με αρ.

1. Αποτελεί ισχυρισμό του Μ.Ε.1, ότι η Ενάγουσα 2 και ο σύζυγός της ζήτησαν από τον οδηγό του εκσκαφέα εξηγήσεις και ο ίδιος τους απάντησε ότι εκτελούσε οδηγίες των Εναγομένων. Μετά από επιμονή τους, ο Γιάγκου παραδέχθηκε ότι οι εργασίες διεξήγοντο από τους Εναγόμενους για σκοπούς αποκατάστασης του πλάτους της διάβασης που κατά τον ισχυρισμό του ήταν πέραν των 20 ποδών και όχι 8 πόδια. Αφού ο Μ.Ε.1 ενημερώθηκε τηλεφωνικά από την Ενάγουσα 2 για τα πιο πάνω, την επόμενη ημέρα μετέβηκε στον Κάθηκα όπου διαπίστωσε και ο ίδιος τη μεγάλη καταστροφή που προκλήθηκε από τους Εναγόμενους στην περιουσία τους. Στην συνέχεια ο ίδιος επικοινώνησε με τον τότε Κοινοτάρχη Κυριάκο Κυριακίδη και με άλλα μέλη των Εναγομένων, διαμαρτυρόμενος για τις παράνομες και αυθαίρετες ενέργειές τους, αλλά οι ίδιοι επέμεναν ότι ενήργησαν μετά από οδηγίες του Τμήματος Δημοσίων. Επέμεναν ότι το πέρασμα δεν ήταν μόνο 8 πόδια, αλλά πέραν των 20 ποδών και ότι όλες οι ενέργειές τους ήταν νόμιμες. Στη συνέχεια ο Μ.Ε.1 ανέφερε ότι στις 10.09.2004 με επιστολή του προς τους Υπουργούς Εσωτερικών και Συγκοινωνιών και Εργων (Τεκ. Ε), τους ρωτούσε πότε ενεγράφη δημόσιος δρόμος επί του επίδικου τεμαχίου μήκους 500 ποδών και πλάτους 30 ποδών και πότε έγινε οποιαδήποτε δημοσίευση γνωστοποίησης απαλλοτρίωσης ή διάταγμα επίταξης για μετατροπή του περάσματος σε δρόμο τόσου πλάτους. Επιπρόσθετα το Υπουργείο Εσωτερικών, μέσω του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, διόρισε σαν Ερευνώντα Λειτουργό τον κ. Ανδρέα Ματσουκάρη για διερεύνηση του όλου θέματος του πλάτους του περάσματος, γιατί το θέμα αυτό ενδιαφέρθηκε και ο Πρόεδρος της ΕΔΕΚ Γιαννάκης Ομήρου, ο οποίος προφανώς για να βοηθήσει το Θέμη Θεμιστοκλέους, ιδιοκτήτη του παρακείμενου τεμαχίου 105, έστειλε επιστολή ημερ. 04.03.2005 (Τεκ. ΣΤ) στο Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας ζητώντας διερεύνηση του θέματος. Ο Ερευνών Λειτουργός του Κτηματολογίου κ. Ματσουκάρης, αφού διερεύνησε την όλη υπόθεση, κατέληξε στην ασφαλή διαπίστωση, ότι το πέρασμα ήταν πλάτους 8 ποδών και με εμπεριστατωμένη έκθεσή του, ημερ. 13.04.2005 (Τεκ. Ζ), απάντησε στον κ. Ομήρου. Μετά το αποτέλεσμα της πιο πάνω έρευνας και με ενέργειες του Μ.Ε.1 το πλάτος του περάσματος οριοθετήθηκε γύρω στις 21.07.2005 από το Κτηματολόγιο Πάφου στην ορθή του θέση και ο Μ.Ε.1 με επιστολή του, ημερ. 03.11.2005 (Τεκ. Η), προς τους Εναγόμενους, τους ενημέρωσε για τις διαπιστώσεις του Κτηματολογίου και την οριοθέτηση του περάσματος και τους κάλεσε να επανορθώσουν τις ζημιές που προκάλεσαν στην περιουσία των Εναγόντων, αλλά δυστυχώς δεν υπήρξε καμιά ανταπόκριση. Αποτελεί ισχυρισμό του Μ.Ε.1, ότι επειδή οι Εναγόμενοι επέμεναν ότι ενήργησαν, κατόπιν οδηγιών του Τμήματος Δημοσίων Εργων, με επιστολές του, ημερ. 29.05.2008 και 19.06.2008, προς το Υπουργείο Συγκοινωνιών και Εργων, ζήτησε να πληροφορηθεί κατά πόσο ο ισχυρισμός αυτός ανταποκρινόταν στην αλήθεια. Το Τμήμα Δημοσίων Εργων με επιστολή του, ημερ. 26.03.2009 (Τεκ. Θ), αρνήθηκε οποιαδήποτε ανάμειξη και τον πληροφόρησε πως κατά τη διερεύνηση του θέματος διαφάνηκε ότι η επέμβαση στο επίδικο τεμάχιο έγινε με οδηγίες των Εναγομένων στην προσπάθειά του να διανοίξει παρόδιο δρόμο παραπλεύρως του τεμαχίου τους. Κατόπιν οδηγιών του Μ.Ε.1 η Ενάγουσα 2 με επιστολή της, ημερ. 26.02.2008, ζήτησε από τους Εναγόμενους να επιδιορθώσουν τα τερατουργήματά τους και μάλιστα τους πληροφόρησε ότι για σκοπούς καλής γειτονίας παραχώρησαν για διαπλάτυνση του περάσματος ακόμη 3 πόδια, αλλά και πάλι δεν υπήρξε ανταπόκριση. Στο μεταξύ οι Ενάγοντες προχώρησαν στην επί τόπου αποκατάσταση του εδάφους που αφαιρέθηκε από το επίδικο τεμάχιο, με την κατασκευή καλουπιού για τοίχο αντιστήριξης και τοποθέτηση σκυροδέματος στα ακριβή σύνορα και τοποθέτηση επιχωμάτωσης ώστε να συνενωθεί η αποκοπείσα έκταση του τεμαχίου με το υπόλοιπο τεμάχιο. Η εργασία αυτή, σύμφωνα με το Μ.Ε.1, ανατέθηκε στην εταιρεία ANJ TEXNODOMI LTD έναντι του ποσού των €9.739,03.- πλέον 15% Φ.Π.Α., δηλ. πλήρωσαν συνολικά το ποσό των €11.179,88.- (Τεκ. Ι). Σημειωτέον ότι πριν την έναρξη της μαρτυρίας του Μ.Ε.4 οι ευπαίδευτοι δικηγόρων των διαδίκων δήλωσαν ότι το Τεκ. Ι έχει κατατεθεί για την αλήθεια του περιεχομένου του. Επιπρόσθετα πλήρωσαν το ποσό των €1.000.- για την τοποθέτηση χώματος μεταξύ του δρόμου και του ύψους του επίδικου τεμαχίου και υπέστησαν ζημιά ύψους τουλάχιστον €1.500.-, που είναι η αξία 15 καρποφόρων δεντρυλλίων, τα οποία καταστράφηκαν από την παράνομη επέμβαση των Εναγομένων. Οι Ενάγοντες επιπρόσθετα ζητούν, σύμφωνα πάντα με το Μ.Ε.1, την καταδίκη των Εναγομένων στην πληρωμή αποζημιώσεων για παράνομη επέμβαση, αλλά και στην πληρωμή παραδειγματικών αποζημιώσεων για τον τρόπο της συμπεριφοράς τους έναντί τους. Στην κυρίως εξέτασή του, ο Μ.Ε.1 ισχυρίσθηκε ότι η επέμβαση συνίστατο σε 60 μέτρα μήκος και 10 πόδια μήκος μέσα στο επίδικο τεμάχιο. Όσον αφορά το χρόνο της παράνομης επέμβασης παρέπεμψε στην έκθεση απαίτησης. Στην αντεξέτασή του επανέλαβε τους πιο πάνω ισχυρισμούς και επαναβεβαίωσε ότι ο ίδιος δεν ήταν παρών όταν έγινε η ισχυριζόμενη παράνομη επέμβαση και επανέλαβε ότι παρόντες ήταν η Ενάγουσα 2 και ο σύζυγός της. Παραδέχθηκε ότι ουδέποτε ζήτησαν την πιστοποίηση της παράνομης επέμβασης από το Επαρχιακό Κτηματολόγιο Πάφου και ισχυρίσθηκε ότι οι ίδιοι ενήργησαν κατόπιν οδηγιών του κ. Ματσουκάρη και ότι πήγε το Κτηματολόγιο επιτόπου και έβαλε τα οροθέσια και ανάλογα έβαλαν οι Ενάγοντες τον τοίχο τους. Αρνήθηκε ερωτήσεις και υποβολές του ευπαίδευτου δικηγόρου των Εναγομένων ότι η ανάπτυξη στο επίδικο τεμάχιο έγινε χωρίς τις απαιτούμενες άδειες και πρόβαλε την εκδοχή του για το πότε εκδόθηκαν οι άδειες αυτές και για τους ειδικότερους όρους τους. Στην επανεξέτασή του ισχυρίσθηκε ότι από την παράνομη επέμβαση δημιουργήθηκε υψομετρική διαφορά 7, 6, 5 και 4 μέτρων και επανέλαβε ότι εάν δεν γινόταν ο τοίχος αντιστήριξης και η επιχωμάτωση μεταξύ του τοίχου και του τεμαχίου το διαμέρισμα 5 θα είχε πρόβλημα. Από την ενδελεχή μελέτη της μαρτυρίας του Μ.Ε.1, σε συνδυασμό με το περιεχόμενο των τεκμηρίων, που κατατέθηκαν ενώπιον του δικαστηρίου, καταλήγουμε στις ακόλουθες παρατηρήσεις. 1) Χρόνος παράνομης επέμβασης Στη μαρτυρία του ο Μ.Ε.1 ισχυρίσθηκε ότι η παράνομη επέμβαση έγινε κατά ή περί το Μάιο του
2. Ο ίδιος χρόνος δικογραφείται και στην έκθεση απαίτησης (παρ. 6). Όμως από το περιεχόμενο του Τεκ. Κ, που ο ίδιος ο Μ.Ε.1 κατέθεσε στο δικαστήριο προκύπτει διαφορετικός χρόνος. Πιο συγκεκριμένα στο τεκμήριο αυτό που είναι επιστολή του Μ.Ε.1 προς τους Εναγόμενους, ημερ. 14.04.2009, σε χρόνο δηλ. προγενέστερο της καταχώρησης της παρούσας αγωγής και με την οποία τους προτείνει εξώδικο συμβιβασμό της υπόθεσης, αναφέρονται τα ακόλουθα στη δεύτερη παράγραφό της: «Όπως σας έχω αναφέρει σε προηγούμενες επιστολές μου και σε προηγούμενες επικοινωνίες, η επέμβαση έγινε από το Συμβούλιο του χωριού σας στα τέλη Οκτωβρίου 2003, αλλά δυστυχώς το προηγούμενο Συμβούλιο προσπαθούσε με ψευδείς παραστάσεις να ρίξει το βάρος στα δημόσια έργα». ((Η έμφαση είναι του γράφοντος). Είναι προφανές ότι στη συγκεκριμένη επιστολή ο Μ.Ε.1, επικαλούμενος και άλλες προηγούμενες επιστολές και επικοινωνίες του, με τους Εναγόμενους, τοποθετεί την επέμβαση, όχι στο Μάιο του 2004, αλλά στα τέλη Οκτωβρίου του
3. Μια από αυτές τις επιστολές φαίνεται ότι είναι και η επιστολή (Τεκ. 9), την οποία κατέθεσε στο δικαστήριο ο Μ.Υ.1, στην οποία έκανε αναφορά, χωρίς να την καταθέσει ο Μ.Ε.1 (παρ. 19 Τεκ. 1). Σε αυτή την επιστολή του προς το Διευθυντή του Τμήματος Δημοσίων Εργων ο Μ.Ε.1 αναφέρει επί λέξει τα ακόλουθα στην παρ. 7: «Κατά ή περί το τέλος Οκτωβρίου 2003 υπάλληλοι και/ή εξουσιοδοτημένα πρόσωπα των Δημοσίων Εργων Πάφου με εκσκαβέιτορ εισήλθαν παράνομα στο κτήμα 1341 και συγκεκριμένα στο μέρος που εφάπτεται του κύριου δρόμου Κάθηκα-Αρόδων. Η παράνομος επέμβαση στο κτήμα 1341 συνίστατο σε 10 μέτρα μήκος και 4 μέτρα βάθους, απέκοψαν διάφορα οπωροφόρα δέντρα, κατεδάφισαν τον τοίχο στήριξης του Τεμαχίου 1341» (Η έμφαση είναι του γράφοντος). Είναι προφανές ότι από τις πιο πάνω αναφορές του Μ.Ε.1 στα προαναφερόμενα τεκμήρια δημιουργούνται, το λιγότερο, εύλογα ερωτηματικά για το χρόνο που ο Μ.Ε.1 ισχυρίσθηκε ότι έγινε η παράνομη επέμβαση. Περαιτέρω από την αναντίλεκτη μαρτυρία του Μ.Υ.2 και το περιεχόμενο του Τεκ. Θ, που ο ίδιος ο Μ.Ε.1 καταχώρησε στο δικαστήριο, καταλήγουμε στο αδιαμφισβήτητο συμπέρασμα ότι η «επέμβαση», στην οποία αναφέρεται το Τμήμα Δημοσίων Εργων ότι έγινε με οδηγίες των Εναγομένων, έγινε κατά το τέλος Οκτωβρίου 2003 και όχι κατά το Μάιο του 2004, εφόσον το Τεκ. Θ είναι απαντητική επιστολή στην επιστολή του Μ.Ε.1 (Τεκ. 9). Με αυτά τα δεδομένα ο ισχυρισμός του Μ.Ε.1 ότι η ισχυριζόμενη παράνομη επέμβαση στο επίδικο τεμάχιο έγινε το Μάιο του 2004 απορρίπτεται, ως αναξιόπιστος. 2) Παράνομη επέμβαση Στη γραπτή του δήλωση (παρ. 11) ο Μ.Ε.1 ισχυρίσθηκε ότι το επίδικο τεμάχιο, στο μέρος του που εφαπτόταν με το πέρασμα, βυθίστηκε από τον εκσκαφέα σε 3-4 μέτρα βάθος, ότι ιδιαίτερα στην είσοδο του περάσματος η βύθιση ήταν 8 μέτρα και ότι κατεδαφίσθηκε η πέτρινη περίφραξη μήκους 79 μέτρων. Στην κυρίως εξέτασή του ο Μ.Ε.1 ισχυρίσθηκε ότι η επέμβαση συνίστατο σε 60 μέτρα μήκος και 10 πόδια βάθος μέσα στο επίδικο τεμάχιο. Στην επανεξέτασή του ισχυρίσθηκε ότι από την παράνομη επέμβαση δημιουργήθηκε υψομετρική διαφορά 7, 6, 5 και 4 μέτρων. Οι προαναφερόμενες διαφορετικές εκδοχές του Μ.Ε.1, σε σχέση με την ισχυριζόμενη παράνομη επέμβαση, είναι προφανές ότι δημιουργούν εύλογα ερωτηματικά και αμφιβολίες για την πειστικότητα των ισχυρισμών του σε σχέση και με αυτό το επίδικο ζήτημα και ότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή από την απόρριψή τους ως αναξιόπιστων. Άμεση απόρροια των πιο πάνω επισημάνσεων είναι ότι η μαρτυρία του Μ.Ε.1 δεν είναι δυνατό να γίνει αποδεκτή και απορρίπτεται. Ο Γεώργιος Παρούτης, Γεωπόνος (Μ.Ε.2), στην κυρίως εξέτασή του, κατέθεσε στο δικαστήριο την Εκτίμηση (Τεκ. 2), το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησε. Στην αντεξέτασή του ανέφερε ότι δυο εβδομάδες πριν την ένορκη μαρτυρία του ανατέθηκε σε αυτόν η ετοιμασία του Τεκ.
4. Τον ενημέρωσαν ότι η ζημιά έγινε πριν από οκτώ χρόνια περίπου. Δεν χρειαζόταν, όπως ισχυρίσθηκε, να κάνει επιτόπια επίσκεψη. Η μέθοδος που, όπως είπε, εφάρμοσε είναι η μέθοδος κόστους, που εφαρμόζεται πάντοτε. Από την αξιολόγηση της μαρτυρίας του Μ.Ε.2 προκύπτουν τα ακόλουθα εύλογα ερωτηματικά: 1) Με ποια λογική και στη βάση ποιάς αποδεκτής επιστημονικής μεθόδου και πραγματικών δεδομένων μπορεί να καταλήξει ένας γεωπόνος στην εκτίμηση μιας ζημιάς σε δένδρα, όταν καλείται να την εκτιμήσει οκτώ και πλέον χρόνια μετά την επέλευσή της; 2) Πως εξηγείται το γεγονός ότι το Τεκ. 2, το οποίο ετοιμάσθηκε στις 10.03.2013, δηλ. τέσσερα σχεδόν χρόνια μετά την καταχώρηση (17.07.2009) της παρούσας αγωγής και εννέα σχεδόν χρόνια μετά την ισχυριζόμενη παράνομη επέμβαση, και το οποίο προσκομίσθηκε για να αποδείξει τη δικογραφημένη απαίτηση για την ισχυριζόμενη καταστροφή των 15 δένδρων ύψους €1.500.-. πλέον Φ.Π.Α., καταλήγει στην εκτίμηση ότι το συνολικό ύψος της προκληθείσας ζημιάς είναι 1.523.-, δηλ. σχεδόν το ποσό που απαιτείται; 3) Στη βάση ποιάς αποδεκτής επιστημονικής μεθόδου ο Μ.Ε.2 κατέληξε να καταγράψει ως δεδομένο στο Τεκ. 2 (1η σελίδα) ότι οι αποστάσεις φυτεύσεως μεταξύ των δένδρων ήταν 6,00 m x 6,00 m και ότι το σύνολο της καταστραφείσας έκτασης ήταν 0,54 δεκάρια (15 δένδρα x 36 m2 ), αφού δεν επισκέφθηκε το επίδικο τεμάχιο κατά τον ουσιώδη χρόνο εκρίζωσής τους ; 4) Πως μπορεί να γίνει αποδεκτό το εκτιμώμενο από το Μ.Ε.2 ύψος της προκληθείσας ζημίας, λαμβάνοντας υπόψη ότι στο Τεκ. 2 (τέλος 1ης σελίδας) αυτός εκτιμά ότι ισοδυναμεί με τη σημερινή αξία των 15 καταστραφέντων δένδρων, δηλ. στις 10.03.2013, που ετοίμασε την έκθεση, όταν με βάση την έκθεση απαίτησης αυτή η ζημιά προκλήθηκε το Μάϊο του 2004 και άρα το ζητούμενο είναι η εκτίμηση της ζημιάς που προκλήθηκε στους Ενάγοντες κατά τον ουσιώδη χρόνο γένεσης του δικαιώματος αποζημίωσης, που σε καμιά περίπτωση δεν είναι η 10.03.2013; Η εκτίμηση του δικαστηρίου είναι ότι τα πιο πάνω λογικά ερωτήματα σε ένα μόνο συμπέρασμα μπορεί να οδηγήσουν και αυτό είναι η απόρριψη της μαρτυρίας του Μ.Ε.2, ως αναξιόπιστης. Είναι πρόδηλο ότι η μαρτυρία αυτή στερείται οποιασδήποτε αποδεικτικής αξίας και ότι το Τεκ. 2 ετοιμάσθηκε, κατ' εντολή των Εναγόντων, μεσούσης της ακρόασης της υπόθεσης, σε μια προσπάθεια απόδειξης του μέρους των ειδικών αποζημιώσεων, που αφορούν την ισχυριζόμενη καταστροφή των δεκαπέντε δένδρων. Στο σημείο αυτό οφείλω να επισημάνω ότι ο ορθόδοξος τρόπος απόδειξης ειδικών ζημιών είναι με την εξασφάλιση μαρτυρίας εμπειρογνωμόνων πριν την καταχώρηση της αγωγής και όχι η εκ των υστέρων αναζήτηση τέτοιας μαρτυρίας κατά τη διάρκεια της ακρόασης της υπόθεσης. Η Χαραλαμπία Δημητρίου (Μ.Ε.3) στην κυρίως εξέτασή της υιοθέτησε το περιεχόμενο της γραπτής της δήλωσης (Τεκ. 3). Από μια απλή ανάγνωση του Τεκ. 3 καθίσταται πρόδηλο ότι το περιεχόμενό του είναι πανομοιότυπο με το περιεχόμενο του Τεκ. 1, δηλ. τη γραπτή δήλωση του Μ.Ε.
5. Το γεγονός αυτό δημιουργεί αναμφίβολα εύλογα ερωτηματικά για την αξιοπιστία, τόσο της Μ.Ε.3, όσο και του Μ.Ε.
6. Στην αντεξέτασή της η Μ.Ε.3 επέμεινε στην ίδια εκδοχή, ως προς τα γεγονότα της υπόθεσης. Επί της ουσίας η Μ.Ε.3 είναι, σύμφωνα με την εκδοχή των Εναγόντων, η αυτόπτης μάρτυράς τους. Σύμφωνα με όσα ισχυρίσθηκε το Μάϊο του 2004 μετέβηκε με το σύζυγό της στο επίδικο τεμάχιο για να εκτελέσουν κάποιες εργασίες στο κτιριακό τους συγκρότημα και βρέθηκαν ενώπιον μιας ανήκουστης καταστροφής. Για το ζήτημα του χρόνου διάπραξης της παράνομης επέμβασης τα όσα επισημάνθηκαν, σε σχέση με τους λόγους απόρριψης της σχετικής με το ζήτημα αυτό μαρτυρίας του Μ.Ε.1, ισχύουν και για τη Μ.Ε.3 και δεν κρίνεται σκόπιμο να επαναληφθούν. Πέραν αυτών από την αξιολόγηση της μαρτυρίας της Μ.Ε.3 καταλήγουμε στις ακόλουθες επισημάνσεις. Καταρχήν ότι η ίδια δεν προσδιόρισε την ακριβή ημερομηνία της παράνομης επέμβασης και περιορίσθηκε στον ισχυρισμό ότι αυτή συνέβη γενικά περί το Μάϊο του
7. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με το περιεχόμενο των Κ και 9, κρίνεται ότι επιτείνει έτι περαιτέρω τις αμφιβολίες για την πειστικότητα της εκδοχής της Μ.Ε.3 και συνακόλουθα των Εναγόντων, με τη λογική, ότι θα μπορούσε πολύ εύκολα να σημειώσει και να θυμάται, όχι μόνο την ακριβή ημερομηνία, αλλά και την ώρα της παράνομης επέμβασης. Δεν επρόκειτο άλλωστε για κάποιο γεγονός που συνέβαινε καθημερινά στη ζωή της Μ.Ε.3 για να δικαιολογείται η γενική αναφορά στο χρόνο που αυτό επεσυνέβη. Και περαιτέρω ότι στη μόνη ενέργεια που προέβη, αντιδρώντας στις έκνομες ενέργειες των Εναγομένων, ήταν να τηλεφωνήσει στο Μ.Ε.
8. Κατά τα λοιπά, σύμφωνα πάντα με την εκδοχή της, πέραν από το να ζητήσει εξηγήσεις από το Νεόφυτο Γιάγκου και να επιβεβαιώσει ότι αυτός ενεργούσε με οδηγίες των Εναγομένων, δεν προέβη σε καμιά άλλη ενέργεια, περιοριζόμενη απλά να παρακολουθεί τον εκσκαφέα να καταστρέφει την περιουσία της. Από την προαναφερόμενη αντίδραση της Μ.Ε.3 το λογικό συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι, κατά τον ουσιώδη χρόνο, αυτή δεν ενδιαφερόταν τόσο να σταματήσει τις ενέργειες των Εναγομένων, όσο να επιβεβαιώσει, ότι υπαίτιοι ήταν οι Εναγόμενοι, δηλ. να συνδέσει τους Εναγόμενους με την ισχυριζόμενη παράνομη επέμβαση. Αναμφίβολα η αντίδραση της Μ.Ε.3 δεν συνάδει με την αναμενόμενη αντίδραση του μέσου συνετού λογικού ανθρώπου, που είναι αυτόπτης μάρτυρας της καταστροφής της περιουσίας του. Δεν ισχυρίζομαι βεβαίως ότι η Μ.Ε.3 θα έπρεπε να αυτοδικήσει, όμως θα ήταν αναμενόμενες και αυτονόητες θα πρόσθετα κάποιες αποτρεπτικές ενέργειες, όπως για παράδειγμα να ειδοποιήσει την αστυνομία και να καταγγείλει την υπόθεση, αφ' ης στιγμής μάλιστα η ίδια ήταν βέβαιη, σύμφωνα πάντα με την εκδοχή της, ότι οι ενέργειες των Εναγομένων ήταν παράνομες. Το βέβαιο είναι ότι στη βάση των πιο πάνω παρατηρήσεων η μαρτυρία της Μ.Ε.3 δεν πείθει ότι ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και ως εκ τούτου απορρίπτεται. Ο Μιχάλης Οδυσσέας Μιχαήλ (Μ.Ε.4) Αγρονόμος Τοπογράφος Μηχανικός ετοίμασε στις 05.04.2013 Τεχνική Έκθεση, την οποία κατέθεσε στο δικαστήριο (Τεκ. 5). Στην αντεξέτασή του ανέφερε ότι κάνει αυτή τη δουλειά από το
9. Όπως ισχυρίσθηκε δεν ετοίμασε το 2007 έκθεση, επειδή το δικηγορικό γραφείο του κ. Δημητριάδη του είπε πρόσφατα ότι θα γίνει ακρόαση της υπόθεσης. Τα ευρήματά του από την επιτόπια επίσκεψή του στο επίδικο τεμάχιο στις 08.11.2007, όπως ισχυρίσθηκε, τα είχε καταγράψει , δεν τα έδωσε όμως τότε στους δικηγόρους, αλλά πρόσφατα. Όπως είπε το 2007 είχε πληρωθεί από τον κ. Ανδρέα Μάγο, αλλά δεν θυμόταν ακριβώς το ποσό. Όπως επίσης ισχυρίσθηκε ο κ. Μάγος του έδωσε εντολή να παρουσιάσει εάν υπάρχει επέμβαση στο ακίνητο με βάση τα παλιά στοιχεία του και τη σημερινή υφιστάμενη κατάσταση. Το 2007, που πήγε στο επίδικο ακίνητο, ο τοίχος δεν ήταν στο σύνορο και ο ίδιος δεν γνωρίζει πότε χτίσθηκε. Δεν ετοίμασε τίποτα το 2007 και δεν έχει πληρωθεί για την εργασία του
10. Σε διευκρινιστική ερώτηση του Δικαστηρίου ανέφερε ότι δεν έχει κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει ότι το Τεκ. 5 ετοιμάσθηκε το 2007 και όχι σήμερα. Από την ενδελεχή μελέτη του Τεκ. 5 καθίσταται προφανές ότι για την ετοιμασία του ο Μ.Ε.4 δεν βασίσθηκε σε δικές του μετρήσεις, αλλά στο περιεχόμενο της έκθεσης του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, ημερ. 13.04.2005 (Τεκ. Ζ). Από το περιεχόμενο του ίδιου τεκμηρίου (Τεκ. 5), σε συνδυασμό με την ένορκη μαρτυρία του Μ.Ε.4, είναι επίσης προφανές ότι ο ίδιος δεν επισκέφθηκε το επίδικο τεμάχιο στις 08.11.
11. Είναι τουλάχιστον αυτονόητο ότι εάν έκανε επιτόπια εξέταση το 2007 θα ετοίμαζε και σχετική έκθεση. Στη χειρότερη περίπτωση θα ήταν σε θέση να παρουσιάσει στο δικαστήριο τις επιτόπιες μετρήσεις του. Η εξήγησή του ότι δεν ετοίμασε έκθεση, διότι δεν του ζητήθηκε, δεν πείθει ότι ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Όπως δεν πείθει ότι ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και ο ισχυρισμός του ότι δεν θυμάται ακριβώς το ποσό που τον πλήρωσε το 2007 ο Μ.Ε.
12. Πέραν τούτου ο Μ.Ε.4, στην έκθεσή του, δεν κάνει καμιά αναφορά στην παράνομη επέμβαση, με αναφορά στον ουσιώδη χρόνο της ισχυριζόμενης διάπραξής της, δηλ. το
13. Η μόνη αναφορά του, σε σχέση με το ζήτημα αυτό, πέραν βεβαίως της επανάληψης του περιεχομένου του Τεκ. Ζ, είναι ότι κατά την επιτόπου επίσκεψή του στις 08.11.2007 διαπίστωσε ότι το πλάτος του δρόμου ήταν 20 πόδια και ότι το επίπεδο αυτού ήταν χαμηλότερο από το επίπεδο του επίδικου τεμαχίου κατά 1-3 μέτρα, καθώς και ότι δεν υπήρχε οποιαδήποτε περίφραξη ή τοίχος αντιστήριξης. Είναι προφανές ότι, έστω και εάν γινόταν αποδεκτός ο ισχυρισμός του Μ.Ε.4 ότι επισκέφθηκε το επίδικο τεμάχιο στις 08.11.2007 και οι ανωτέρω διαπιστώσεις του, η μαρτυρία του δεν θα βοηθούσε την υπόθεση των Εναγόντων, όπως αυτή δικογραφείται στην έκθεση απαίτησής τους. Πέραν τούτου ο Μ.Ε.4 στο Τεκ. 4 προσδιορίζει τις εργασίες διαπλάτυνσης του δρόμου στο 2004, στηριζόμενος, προφανώς, στη σχετική ενημέρωσή του από το Μ.Ε.1 ή τους ευπαιδεύτους δικηγόρους του. Όπως όμως έχει ήδη προαναφερθεί η σχετική εκδοχή των Εναγόντων έχει απορριφθεί από το δικαστήριο. Με βάση το πιο πάνω σκεπτικό η μαρτυρία του Μ.Ε.4 απορρίπτεται ως παντελώς αναξιόπιστη. Η μαρτυρία του Βαγγέλη Μαυρονικόλα (Μ.Ε.5), ο οποίος είναι Αρχιτέκτονας-Μηχανικός, είναι σχετική με τη διαφορά του κόστους ανέγερσης του τοίχου αντιστήριξης από οπλισμένο σκυρόδεμα, σε σχέση με τον τοίχο περίφραξης με τσιμεντομπλόκ. Σε σχέση με αυτό το ζήτημα αποδέχομαι τη μαρτυρία του και το περιεχόμενο της έκθεσής του (Τεκ. 7), καθώς έχω πεισθεί ότι ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Αλλωστε σε σχέση με το ζήτημα αυτό ο Μ.Ε.5 δεν αντεξετάσθηκε από τον ευπαίδευτο συνήγορο υπεράσπισης. Η μαρτυρία του Σέργη Αρέστη (Μ.Υ.1), αρμόδιου από το 2008 Βοηθού Επαρχιακού Επόπτη στην Επαρχιακή Διοίκηση Πάφου για τους Εναγόμενους περιορίσθηκε στην εκτίμηση ότι οι Εναγόμενοι δεν διέπραξαν την παράνομη επέμβαση, βασιζόμενος στο περιεχόμενο των σχετικών φακέλων, που αφορούν την υπόθεση, δηλ. το φάκελο οικοδομής των Εναγόντων και το σχετικό φάκελο που αφορά τους δρόμους εντός του χωριού Κάθηκα. Όπως ανέφερε επίσης μίλησε με τους Εναγόμενους για να πάρει κάποιες πληροφορίες για το θέμα, μίλησε μαζί με συναδέλφους του των τεχνικών υπηρεσιών για να τον ενημερώσουν εάν υπάρχει κάτι σχετικό για αυτό το θέμα και μέσω όλης αυτής της έρευνας που είχε κάνει δεν διαπιστώθηκε ότι υπήρχαν κάποιες συγκεκριμένες εντολές για να γίνει αυτή η επέμβαση στο δρόμο, είτε από συναδέλφους του, είτε από τον προηγούμενο Κοινοτάρχη ή από άλλο μέλος του Κοινοτικού Συμβουλίου Κάθηκα. Δεν έχω κανένα λόγο να ισχυριστώ ότι ο μάρτυρας αυτός δεν ήταν ειλικρινής και δεν είπε την αλήθεια στο δικαστήριο. Δέχομαι ότι από την έρευνα που έκανε στους φακέλους της επαρχιακής διοίκησης και με βάση τα όσα του είπαν τα πρόσωπα με τα οποία συνομίλησε, καλόπιστα κατέληξε στο συμπέρασμα που κατέληξε. Πως όμως μπορεί να γίνει αποδεκτή η μαρτυρία του, λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι η έρευνά του έγινε το 2013 και έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το περιεχόμενο του Τεκ. Θ, στο οποίο ο τότε Διευθυντής του Τμήματος Δημοσίων Εργων αναφέρει, ότι, μετά από διερεύνηση, η ισχυριζόμενη επέμβαση στο επίδικο τεμάχιο έγινε μετά από οδηγίες των Εναγομένων. Το γεγονός δε ότι η συγκεκριμένη επιστολή, ημερ. 26.03.2009, ήταν στους φακέλους που εξέτασε ο Μ.Υ.1, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ο Μ.Υ.1 δεν την έλαβε καθόλου υπόψη, ενώ γνώριζε το περιεχόμενό της, εκθεμελιώνει την αντικειμενικότητα του συμπεράσματος στο οποίο κατέληξε. Με βάση το πιο πάνω σκεπτικό απορρίπτω τη μαρτυρία του Μ.Υ.
14. Η μαρτυρία του Μάριου Πόγιαννου (Μ.Υ.2), ο οποίος εργάζεται στα Δημόσια Εργα, ως Τεχνικός Επίβλεψης έργων που εκτελούνται από ιδιώτες εργολάβους για λογαριασμό των Δημοσίων Εργων, όπως έχει προαναφερθεί είναι αναντίλεκτη, καθώς ο συγκεκριμένος μάρτυρας δεν αντεξετάσθηκε από τον ευπαίδευτο συνήγορο υπεράσπισης. Το δυστύχημα για τους Ενάγοντες είναι ότι, όπως επίσης έχει προαναφερθεί, από τη μαρτυρία του Μ.Υ.2, σε συνδυασμό με το περιεχόμενο των Τεκ. Θ, Κ και 9, προκύπτει ότι η «επέμβαση», στην οποία αναφέρεται το Τμήμα Δημοσίων Εργων, έγινε στα τέλη Οκτωβρίου 2003 και όχι το Μάϊο του 2004, όπως είναι η δικογραφημένη εκδοχή των Εναγόντων. Κατάληξη Καταληκτικά και με βάση το πιο πάνω σκεπτικό κρίνω, ότι οι Ενάγοντες απέτυχαν να αποδείξουν την απαίτησή τους εναντίον των Εναγομένων. Ως εκ τούτου η αγωγή απορρίπτεται. Οσον αφορά τα έξοδα της αγωγής, ακολουθώντας το αποτέλεσμα, όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των Εναγομένων και εναντίον των Εναγόντων. (Υπ.) ...................................... Κ. Σατολιάς, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Actions/Final (Αναφορά: Αγωγή για παράνομη επέμβαση - Αξιολόγηση μαρτυρίας). cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο