← Κύπρος

CSG NEOKLEOUS BROTHERS CONSTRUCTIONS LTD ν. PLAYAR HOLDINGS LTD, Αγωγή αρ. 3658/12, 28/6/2013

CSG NEOKLEOUS BROTHERS CONSTRUCTIONS LTD ν. PLAYAR HOLDINGS LTD, Αγωγή αρ. 3658/12, 28/6/2013 (ΜΕ1), Άντρη Ευαγγέλου (ΜΕ2), Καίτη Ματθαίου (ΜΕ3), Μάριος Γεωργίου (ΜΕ4), Παναγιώτης Μαρτούδης (ΜΕ5) ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2013:A179 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. ΜΑΡΚΟΥ, Α.Ε.Δ. Αγωγή αρ. 3658/12 Μεταξύ: C.S.G. NEOKLEOUS BROTHERS CONSTRUCTIONS LTD Εναγόντων -και- PLAYAR HOLDINGS LTD Εναγομένων ------------------- Αίτηση ημερ. 23/11/2012 Ημερομηνία: 28/06/2013 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους Αιτητές/Ενάγοντες: κ. Μ. Λιώτης για κ. Α. Γεωργιάδη Για Καθ' ων η Αίτηση/Εναγόμενους: κα Ε. Μιχαήλ για Τ. Παπαδόπουλος & Συνεργάτες ΔΕΠΕ --------------------- Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Με το ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο το οποίο καταχωρήθηκε την 15/11/2012 οι Ενάγοντες απαιτούν από τους Εναγόμενους ποσό €122.328.18 στη βάση ισχυριζόμενου τελικού πιστοποιητικού πληρωμής αριθμός 18, πλέον έξοδα και Φ.Π.Α. (βλ. παράγραφος Α του παρακλητικού της Έκθεσης Απαίτησης. Επίσης για τη βάση της εν λόγω απαίτησης βλ. παραγράφους 3 - 7 της Έκθεσης Απαίτησης). Η ΕΠΙΔΙΚΗ ΑΙΤΗΣΗ Με την επίδικη αίτηση, η οποία καταχωρήθηκε δια κλήσεως την 23/11/2012 εκ μέρους των Αιτητών/Εναγόντων ζητείται: «

  1. Παρεμπίπτον διάταγμα που να απαγορεύει στους Εναγόμενους την πώληση, μεταβίβαση, επιβάρυνση ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο αποξένωση ή διαφορετικά διάθεση της ακίνητης ιδιοκτησίας που είναι εγγεγραμμένη στο όνομά τους με αρ. εγγραφής 0/8453, Φυλ./Σχέδ. 0/2-164-339, Τμήμα 4, Τεμ. 344, Κούκλια, Πάφος.
  2. Οποιοδήποτε άλλο διάταγμα το Δικαστήριο κρίνει ορθό και δίκαιο να εκδώσει.
  3. Τα έξοδα της παρούσας αίτησης.» Η αίτηση βασίζεται στο Άρθρο 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, στο Άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 και τη Δ.48, Κ.2 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του κ. Σάββα Νεοκλέους, ημερομηνίας 23/11/2012, ο οποίος αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής: «
  4. Οι ενάγοντες αποτελούν εταιρεία περιορισμένης ευθύνης και σε κάθε ουσιώδη χρόνο ήταν και είναι εγγεγραμμένοι εργολήπτες.
  5. Οι εναγόμενοι επίσης αποτελούν εταιρεία περιορισμένης ευθύνης και σε κάθε ουσιώδη χρόνο ήταν και είναι ιδιοκτήτες των ακινήτων με αρ. εγγραφής 0/8453, Φυλ.Σχέδ.0/2-164-339, Τμήμα 4, Τεμ.343, Κούκλια, Πάφος («τα Ακίνητα»), όπως φαίνεται στο Πιστοποιητικό Έρευνας Ακίνητης Ιδιοκτησίας ημερ. 16/11/12, Τεκμήριο Α. Από το Τεκμήριο Α φαίνεται επίσης πως τα Ακίνητα είναι ήδη υποθηκευμένα.
  6. Με το συμβόλαιο εργολαβίας ημερ. 31/07/07, Τεκμήριο Β («η Συμφωνία»), οι εναγόμενοι ανέθεσαν στους ενάγοντες οικοδομικές εργασίες στα Ακίνητα, αντί αρχικού ποσού €1.751.316,40 πλέον Φ.Π.Α.
  7. Ήταν όρος της Συμφωνίας ότι οι πληρωμές από τους εναγόμενους στους ενάγοντες θα γίνονταν με τη μέθοδο της έκδοσης πιστοποιητικών πληρωμής από τους αρχιτέκτονες Athos Dikaios Associates, από τη Λευκωσία («οι Αρχιτέκτονες»), τα οποία θα ήταν πληρωτέα εντός 14 ημερών από την παρουσίασή τους στους εναγόμενους.
  8. Οι Αρχιτέκτονες στις 27/09/12 εκδώσαν το πιστοποιητικό πληρωμής αρ. 18, ποσού €122.328,18, Τεκμήριο Γ («το Πιστοποιητικό»).
  9. Το Πιστοποιητικό παρουσιάστηκε στους εναγόμενους από τους Αρχιτέκτονες στις 27/09/
  11. Με επιστολή τους ημερ. 28/09/12, Τεκμήριο Δ, οι εναγόμενοι αποδέχτηκαν το ποσό του Πιστοποιητικού. Στην ίδια επιστολή παραδέχονται την αδυναμία τους να πληρώσουν το εν λόγω ποσό.
  12. Με επιστολή τους ημερ. 09/10/12, Τεκμήριο Ε, οι ενάγοντες παρουσίασαν εκ νέου το Πιστοποιητικό στους εναγόμενους και ζήτησαν πληρωμή εντός 14 ημερών. Οι εναγόμενοι απάντησαν με επιστολή ημερ. 11/10/12, Τεκμήριο Στ αλλά ουδέν πλήρωσαν έναντι του Πιστοποιητικού.
  13. Με επιστολή τους ημερ. 02/11/12, Τεκμήριο Ζ, οι ενάγοντες ζήτησαν ξανά πληρωμή, αλλά οι εναγόμενοι αρνήθηκαν να πληρώσουν, όπως φαίνεται και από την επιστολή ημερ. 06/11/12, Τεκμήριο Η.
  14. Προκύπτει από τα παραπάνω πως οι ενάγοντες επανειλημμένα κάλεσαν τους εναγόμενους να πληρώσουν το ποσό του Πιστοποιητικού αλλά οι τελευταίοι ουδέν πλήρωσαν, κατά παράβαση της Συμφωνίας.» Σύμφωνα με τον κ. Νεοκλέους οι Καθ' ων η Αίτηση/Εναγόμενοι δεν διαθέτουν άλλη ακίνητη περιουσία στην Κύπρο εκτός από τα Ακίνητα. Είναι η θέση του ότι ενδεχόμενη πώληση, περαιτέρω υποθήκευση ή κάποια άλλη διάθεση ή δέσμευση των ακινήτων θα εμποδίσει τους Αιτητές/Ενάγοντες να εισπράξουν το λαβείν τους με αποτέλεσμα να υποστούν σοβαρή ζημιά. Και προσθέτει ότι αν δεν εκδοθεί το διάταγμα θα είναι πολύ δύσκολο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Αναφέρει επίσης ότι οι Αιτητές/Ενάγοντες είναι φερέγγυοι και σε θέση να πληρώσουν οποιαδήποτε αποζημίωση δυνατόν να καταδικαστούν να πληρώσουν στους Καθ' ων η Αίτηση/Εναγόμενους ως αποτέλεσμα της έκδοσης του διατάγματος. Περίληψη Τεκμηρίων που επισυνάπτονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση: Τεκμήριο Γ Σύμφωνα με το ισχυριζόμενο τελικό πιστοποιητικό πληρωμής αριθμός 18 (Τεκμήριο Γ στην ένορκη δήλωση του κ. Νεοκλέους) το οφειλόμενο ποσό προς τους Αιτητές/Ενάγοντες από τους Καθ' ων η Αίτηση/Εναγόμενους είναι €122.328.
  15. Στο ίδιο φερόμενο πιστοποιητικό πληρωμής φέρεται να έχει προηγηθεί αποκοπή ποσού €238.392 από κατ' ισχυρισμό οφειλόμενα ποσά από τους Καθ' ων η Αίτηση/Εναγόμενους προς τους Αιτητές/Ενάγοντες για ισχυριζόμενες κακοτεχνίες και ισχυριζόμενη καθυστερημένη παράδοση εκ μέρους των Αιτητών/Εναγόντων. Τεκμήριο Δ Επιπρόσθετα, για σκοπούς πληρέστερης περιγραφής των ισχυρισμών των Αιτητών/Εναγόντων σε σχέση με διάφορες πτυχές που εγείρονται εκ μέρους τους για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας, παρατίθεται αυτούσια η ισχυριζόμενη απάντηση/επιστολή ημερομηνίας 28.09.2012 των Καθ' ων η Αίτηση/Εναγομένων (Τεκμήριο Δ στην ως άνω ένορκη δήλωση του κ. Νεοκλέους), η οποία κατ' ισχυρισμό ακολούθησε την παρουσίαση προς τους Καθ' ων η Αίτηση/Εναγόμενους για πληρωμή του εν λόγω πιστοποιητικού πληρωμής αριθμός 18: "Dear Sirs, Following the Final Certificate (N.18) released by Athos Dikaios & Associates-Architecture/Planning, the amount due for payment including VAT of Euro 122,328.18 will be paid as following: 1-Cheque of Euro 30,000 (thirty thousands, only) at the 31st October 2012 2-Cheque of Euro 30,000 (thirty thousands, only) at the 31st January 2013 3-The difference of Euro 62,328.18 (sixty two thousands three hundred twenty eight, 18) will be paid during the 2013 soon as the old villa will be sale. We are sorry for it, but the difficult situation of the cash flow situation of Playar Holdings Ltd, the unexpected not sale of the old villa until now and the bankruptcy of one activity in Russia didn't permit any other solution. We are waiting for your written answer to accept our plan so that we can prepare all the necessary steps to do the described payments. You can provide your written answer to accept our mail address:............................ Best regards. Roberto Piona Director" Τεκμήριο Ε Με βάση δε την ισχυριζόμενη επιστολή των Αιτητών/Εναγόντων ημερομηνίας 09/10/2012 προς τους Καθ' ων η Αίτηση/Εναγόμενους (Τεκμήριο Ε στην ένορκη δήλωση του κ. Νεοκλέους), οι Αιτητές/Ενάγοντες μεταξύ άλλων: α) Ζήτησαν την πληρωμή του πιο πάνω ποσού των €122.328.18 με βάση το πιστοποιητικό αριθμός 18 και απορρίπτουν την εισήγηση της πιο πάνω επιστολής των Καθ' ων η Αίτηση/Εναγομένων ημερομηνίας 28/09/2012 (Τεκμήριο Δ). β) Ταυτόχρονα σε σχέση με άλλη ισχυριζόμενη απαίτηση των Αιτητών/ Εναγόντων και συγκεκριμένα με τον ισχυρισμό ότι λανθασμένα αποκόπηκε το ποσό των €238.392 από το ως άνω πιστοποιητικό αριθμός 18, οι Αιτητές/Ενάγοντες ζήτησαν παραπομπή σε διαιτησία. Τεκμήριο ΣΤ Ακολούθως με βάση τη φερόμενη επιστολή ημερομηνίας 11/10/2012 των δικηγόρων των Καθ' ων η Αίτηση/Εναγομένων, (Τεκμήριο ΣΤ στην ένορκη δήλωση του κ. Νεοκλέους) οι δικηγόροι των Καθ' ων η Αίτηση φέρονται να αποδέχονται την εισήγηση των Αιτητών/Εναγόντων για διαιτησία και επιμένουν στην ορθότητα της αποκοπής των €238.392 από το πιστοποιητικό αριθμός 18 . Τεκμήριο Ζ Με επιστολή των δικηγόρων των Αιτητών/Εναγόντων ημερομηνίας 02/11/2012 προς τους δικηγόρους των Καθ' ων η Αίτηση/Εναγομένων οι Αιτητές/Ενάγοντες φέρονται να επιμένουν στην απαίτηση τους για πληρωμή του ποσού του ισχυριζόμενου πιστοποιητικού
  16. Τεκμήριο Η Επιπρόσθετα, η ισχυριζόμενη επιστολή ημερομηνίας 06/11/2012 των δικηγόρων των Καθ' ων η Αίτηση/Εναγομένων (Τεκμήριο Η στην ένορκη δήλωση του κ. Νεοκλέους) φέρεται να έχει το εξής περιεχόμενο: «Ανα: Residence for Playar Holdings Ltd - Συμβόλαιο ημερ. 31/7/2007 Αναφέρομαι στο πιο πάνω θέμα και στην επιστολή σας ημερ. 2/11/2012 και παρακαλώ σημειώστε τα πιο κάτω. Θα αναμένω τα ονόματα των διαιτητών τα οποία προτίθεστε να προτείνετε και ο πελάτης μου θα τοποθετηθεί όταν μας κοινοποιηθούν. Σε σχέση με την απαίτηση σας για πληρωμή παρακαλώ σημειώστε ότι είναι ολοφάνερο ότι υφίσταται διαφωνία και διαφορά σε σχέση με το πιστοποιητικό αρ.18 και το περιεχόμενο του και το ίδιο το πιστοποιητικό αρ.18 θα αποτελέσει το αντικείμενο διαδικασίας διαιτησίας. Κατ' επέκταση δεν είναι δυνατό να γίνεται επιλεκτική ή αποσπασματική αναφορά σε μέρος του πιστοποιητικού και κλήση για εκτέλεση του τη στιγμή που αυτό είναι υπό αμφισβήτηση. Όλα τα δικαιώματα των πελατών μας επιφυλάσσονται.» Η ΕΝΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΙΚΗ ΑΙΤΗΣΗ:
  17. Ειδοποίηση πρόθεσης ένστασης στην επίδικη αίτηση καταχωρήθηκε εκ μέρους των Καθ' ων η Αίτηση/Εναγομένων την 11.02.
  19. Η ένσταση βασίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς, Δ.39, Δ.48, κ.κ.1-4, 7, 8 και 9, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6, (όπως αυτός τροποποιήθηκε μεταγενέστερα) άρθρα 4, 5, 6, 7 και 9, στον περί Δικαστηρίων Νόμο, Νόμο 14/1960, (όπως αυτός τροποποιήθηκε), στο Άρθρο 32, στη διακριτική ευχέρεια, στη Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στο Κοινοδίκαιο, στο δίκαιο της Επιείκειας, στις γενικές και συμφυείς εξουσίες και στη γενική πρακτική του Δικαστηρίου.
  20. Φέρει τους εξής λόγους ένστασης: «

(1)Η αίτηση είναι νομικά και πραγματικά αβάσιμη και αστήρικτη.
(2)Δεν συντρέχουν οι νομοθετικές ή/και απαραίτητες προϋποθέσεις για την έκδοση ή τη διατήρηση σε ισχύ του αιτούμενου προσωρινού διατάγματος.
(3)Περαιτέρω ή/και ειδικότερα σε σχέση με τον υπό
(2)λόγο: (α) Δεν αποκαλύπτεται οποιαδήποτε ή/και εύλογη αιτία αγωγής της Ενάγουσας εναντίον της Εναγομένης. (β) Δεν αποκαλύπτεται οποιαδήποτε ή/και καλή βάση αγωγής ή οποιαδήποτε ή/και σοβαρή πιθανότητα επιτυχίας. (γ) Δεν αποκαλύπτεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση ή η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται η Ενάγουσα σε θεραπείες κατά τη δίκη. (δ) Θα προκληθεί μεγαλύτερη ταλαιπωρία στην Εναγόμενη, και αποστέρηση διαχείρισης και/ή εκμετάλλευσης της ακίνητης ιδιοκτησίας, από την έκδοση του διατάγματος παρά στην Ενάγουσα με τη μη έκδοση ή διατήρηση σε ισχύ του προσωρινού διατάγματος.
(4)Παρατηρείται προφανής αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην προώθηση της παρούσας αίτησης.» 4. Η ένσταση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του κ. Roberto Piona ημερομηνίας 11/02/2013 στην αγγλική γλώσσα όπου επισυνάπτει τέσσερα Τεκμήρια. (Στην ένσταση επισυνάπτεται επίσης η ένορκη δήλωση ημερομηνίας 11/02/2013 της κας Αιμιλίας Δρουσιώτη η οποία επισυνάπτει τη μετάφραση της ένορκης δήλωσης του κ. R. Piona στην Ελληνική (Τεκμήρια 1Α και 1Β).) Στην ένορκη δήλωση του ο κ. R. Piona αναφέρει ότι εκτός όπου πιο κάτω ρητά προβαίνει σε παραδοχή αρνείται όλους μαζί και τον καθένα ξεχωριστά τους ισχυρισμούς των Αιτητών που περιέχονται στην ένορκη δήλωση του κ. Νεοκλέους. Αφού επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης και τονίζει ότι ελλείπει το στοιχείο του επείγοντος, αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής (απόσπασμα σε μετάφραση στα Ελληνικά): «4.
(2)Η Αιτήτρια δεν έχει συζητήσιμη υπόθεση ούτε πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής της, αφού λόγω της παραπομπής σε διαιτησία το ίδιο το πιστοποιητικό πληρωμής ημερ. 27/9/2012 βρίσκεται υπό αμφισβήτηση όπως ορθά επισημαίνουν οι δικηγόροι της Καθ' ης η Αίτηση στην επιστολή τους ημερ. 6/11/2012 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ «1») δεν έχει ούτε και διατήρησε κανένα δικαίωμα δυνάμει των προνοιών του συμβολαίου και συνεπώς δεν δικαιούται αλλά ούτε και νομιμοποιείται στην καταχώρηση και προώθηση της παρούσας υπόθεσης. Επισυνάπτεται επίσης ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ «2» αντίγραφο της συμφωνίας Διαιτησίας μεταξύ των διαδίκων ημερ. 29/11/2012.
(3)Δεν τεκμηριώνεται ούτε και γίνεται ισχυρισμός για πιθανότητα αποξένωσης του επίδικου ακινήτου.
(4)Το επίδικο ακίνητο είναι υποθηκευμένο προς όφελος της ΛΑΙΚΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ για ποσό €2.000.000,00 πλέον τόκους και εκ των πραγμάτων δεν υπάρχει οποιαδήποτε πιθανότητα αποξένωσης/μεταβίβασης του επίδικου ακινήτου. Επισυνάπτεται επίσης ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ «3» αντίγραφο της σχετικής έρευνας από τον Έφορο Εταιρειών.
(5)Καμία ανεπανόρθωτη ζημιά δεν θα υποστεί η Αιτήτρια με την μη έκδοση του διατάγματος ημερομηνίας 23/11/2012 αφού πέραν του γεγονότος ότι δεν έχει κανένα δικαίωμα δυνάμει του επίδικου πιστοποιητικού, το εν λόγω πιστοποιητικό μαζί με άλλες διαφορές των διαδίκων είναι το αντικείμενο της διαιτησίας.
(6)Αντίθετα με την έκδοση του διατάγματος η Καθ' ης η Αίτηση θα υποστεί τεράστιες ζημιές και βλάβες αφού εκτός από το πλήγμα στην επιχειρηματική τους φήμη, δεν θα είναι σε θέση να προωθήσουν την πώληση της επίδικης οικίας για ελάχιστη απαίτηση σε σύγκριση με την ισχυριζόμενη απαίτηση της Ενάγουσας. Σε κάθε περίπτωση ζητείται η δέσμευση περιουσίας τουλάχιστο €4.000.000= για ισχυριζόμενη οφειλή μόνον €122.000 περίπου. Επισυνάπτεται αντίγραφο σχετικής εκτίμησης της αξίας του επίδικου ακινήτου ημερ. 23/09/2010 ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ «4».»
(7).............................
(8).............................
(9)............................» Δ. Η ΑΚΡΟΑΣΗ: Η ακρόαση της επίδικης αίτησης διεξήχθη στη βάση των ενόρκων δηλώσεων, χωρίς αντεξέταση και τέθηκαν οι αγορεύσεις των ευπαιδεύτων συνηγόρων. Ε. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το άρθρο 32 του Νόμου 14/60 Με βάση το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 το οποίο επικαλούνται οι Αιτητές στην επίδικη αίτηση, το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια σε κάθε πολιτική διαδικασία να εκδώσει οποιοδήποτε προστακτικό ή απαγορευτικό διάταγμα που θα έκρινε δίκαιο ή πρόσφορο εφόσον βέβαια συντρέχουν οι εξής προϋποθέσεις: (α) Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση (β) Η ύπαρξη πιθανότητας ο Ενάγοντας να δικαιούται σε θεραπεία (γ) Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός αν εκδοθεί το διάταγμα. Το άρθρο αυτό ερμηνεύτηκε σε πληθώρα αποφάσεων. Ενδεικτικά αναφέρω την κλασσική για το θέμα Odysseos v. Pieris Estates Ltd and Others
(1982)1 C.L.R. 557 και την Parico Aluminium Designs v. Muskita Aluminium Co. Ltd κ.α.
(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 2015. Επισημαίνεται ότι η ύπαρξη απλώς των πιο πάνω τριών προϋποθέσεων δεν είναι αρκετή για την έκδοση του διατάγματος. Στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθεί ένα τέτοιο διάταγμα (βλ. Odysseos (πιο πάνω) στη σελίδα 570, Κούνουνα v. Simonos
(2002)1 Α.Α.Δ. 1361 στη σελίδα 1366 και Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Πασχάλης Χατζηβασίλης
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 152). Ο ρόλος του Δικαστηρίου στα πλαίσια εκδίκασης ενδιάμεσης αίτησης όπως η παρούσα διακρίνεται από το ρόλο του Δικαστηρίου όταν εκδικάζει την ουσία της υπόθεσης, δηλαδή την αγωγή. Στην ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα «.το Δικαστήριο εξετάζει τη μαρτυρία με σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδοθεί το διάταγμα, αποφεύγοντας να υπεισέλθει στην ουσία της υπόθεσης.» (Βλ. Επίσημος Παραλήπτης κ.ά. ν. Nicantony Trading Co Ltd,
(1998)1 A.A.Δ. 1653). Όπως λέχθηκε στην Κυρίλλου v. Λάμπρου
(2004)1 Α.Α.Δ. 1528 στη σελίδα 1533: «.Πρέπει να τονισθεί σε αυτό το στάδιο ότι το Δικαστήριο δεν εξετάζει σε βάθος την προσφερόμενη μαρτυρία για να προβεί σε αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων και δεν καταλήγει σε ευρήματα γεγονότων εκτός μόνο για την εξακρίβωση εκείνων των αναγκαίων στοιχείων τα οποία θεωρούνται απαραίτητα για τη θεμελίωση των κριτηρίων του άρθρου 32.» Όπως δε αναφέρεται στην απόφαση Δημοκρατία της Σλοβενίας v. Beogradska Banka D.D.
(1999)1(A) Α.Α.Δ. 225 στη σελίδα 236, διαπιστώσεις γίνονται μόνο για σκοπούς της εξέτασης της έκδοσης ή μη του προσωρινού διατάγματος και «Όλα τα ζητήματα που εγείρονται στην αγωγή παραμένουν ζωντανά για να αποφασιστούν όταν θα εκδικαστεί η ουσία της.» (Βλ. επίσης Parico (πιο πάνω) στις σελίδες 2040, 2042.) Πρώτη προϋπόθεση - η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση: Με βάση τη νομολογία το κριτήριο αυτό ικανοποιείται με την αποκάλυψη μιας συζητήσιμης υπόθεσης. «Ο ενάγων δεν υπέχει υποχρέωση, όπως ήταν προηγουμένως η αντίληψη, να αποδείξει ότι έχει ισχυρή εκ πρώτης όψεως υπόθεση ή εκ πρώτης όψεως υπόθεση ή ακόμα πιθανότητα ότι θα πετύχει στη δίκη. Το βάρος στον ενάγοντα είναι λιγότερο, πρέπει να αποδείξει ότι έχει συζητήσιμη υπόθεση.» (Βλ. Parico (πιο πάνω) όπου υιοθετείται απόσπασμα από το σύγγραμμα Copinger and Skone James on Copyright, 12η έκδοση παράγ. 621.) Δεύτερη προϋπόθεση - η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας: Εδώ η έννοια της πιθανότητας περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι το μέτρο απόδειξης στις αστικές υποθέσεις. Δεν είναι ορθό για το Δικαστήριο στα πλαίσια της επίδικης αίτησης να αξιολογήσει την ορθότητα των θέσεων των δυο πλευρών αλλά θα πρέπει να περιοριστεί στο να διαπιστώσει αν υπάρχει πιθανότητα επιτυχίας για τους Αιτητές με βάση το μαρτυρικό υλικό. Τρίτη προϋπόθεση - κατά πόσο θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός αν εκδοθεί το διάταγμα: Σύμφωνα με τη νομολογία η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 σχετίζεται με το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων κάτω από το φως των γεγονότων της κάθε υπόθεσης (βλ. Odysseos (πιο πάνω) στη σελίδα 570). Αν η επιδίκαση αποζημιώσεων υπέρ του Ενάγοντα στο τελικό στάδιο, είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του, τότε η έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος δεν είναι απαραίτητη (βλ. Κυπριακός Οργανισμός Τουρισμού v. Αλκιβιάδη Θεωρή
(1989)1(A) Α.Α.Δ. 255 στη σελίδα 258. Επιδίκαση αποζημιώσεων, προϋποθέτει ότι αυτές μπορούν να υπολογιστούν δίκαια. (Όμως την προκειμένη περίπτωση Επιπρόσθετα «η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα, μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη.» (Βλ. Papastratis v. Pierides
(1979)1 C.L.R. 231.) Όμως στην προκειμένη περίπτωση η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 θα πρέπει να εξεταστεί χωρίς να αγνοείται το άρθρο 5
(2)του Κεφ.
  1. Στην πολύ πρόσφατη απόφαση Hellenic Bank Public Company Ltd v. Alpha Panareti Public Limited, Πολιτική Έφεση 145/2011, ημερομηνίας 13/06/2013 γίνεται πολύ χρήσιμη περίληψη ως προς τον τρόπο επεξεργασίας των σχετικών κριτηρίων των πρώτων δυο προϋποθέσεων του Άρθρου
  2. «Στην Α/φοί Μυλωνά κ.ά. ν. Michalakis Avraamides & Co. Ltd
(1998)1 A.A.Δ. 1513, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα στη σελίδα 1516: «Ερμηνευτική των προϋποθέσεων, που θέτει το Άρθρο 32 του Ν. 14/60, για τη χορήγηση ενδιάμεσης θεραπείας, είναι η Odysseos v. Pieris Estates Ltd and Others
(1982)1 C.L.R. 557, στην οποία παραπέμπει το πρωτόδικο Δικαστήριο. Ενώ, όπως εξηγεί στην απόφαση του, η αποκάλυψη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση κρίνεται αντικειμενικά, με αναφορά στη διατυπωθείσα από τον εφεσείοντα θέση στην αγωγή του, η πιθανότητα επιτυχίας μικρή έστω στο βαθμό που είναι ορατή, πρέπει να αποδειχθεί με τη μαρτυρία που προσάγεται προς υποστήριξη της αίτησης.» Επίσης, στην υπόθεση Eurocypria v. Κυπριακής Δημοκρατίας κ.ά., Π.Ε. 170/2011, ημερ. 20.10.2011, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Οι προϋποθέσεις για έκδοση διατάγματος με βάση το άρθρο 32 του Νόμου 14/1960 έχουν περαιτέρω επεξηγηθεί σε αριθμό αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, μεταξύ των οποίων στην υπόθεση Odysseos v. Pieris Estates Ltd and Others (ανωτέρω) και Πουργουρίδη v. Θέμιδος Μέζου κ.ά.
(1994)1 Α.Α.Δ. 201. Η προϋπόθεση για ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση κατά τη δίκη επεξηγήθηκε ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν του να καταδειχθεί μια συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα δικόγραφα.» Υποστήριξη της πιο πάνω θέσης μπορεί να αντληθεί και από την απόφαση Τσιολάκκη κ.ά. v. Στυλιανίδη
(1992)1 Α.Α.Δ. 782, όπου κρίθηκε ότι ο όρος «καλή αιτία αγωγής» (good cause of action) που προσδιορίζει βάσει του άρθρου 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, το βάσιμο της αγωγής για την έκδοση συντηρητικού διατάγματος αναφορικά με μη επίδικο θέμα της αγωγής, έχει την ίδια έννοια με τον όρο «υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση» που τίθεται στην επιφύλαξη του άρθρου 32
(1)των περί Δικαστηρίων Νόμων. Τη θέση αυτή αποδεχόμεθα ως ορθή και δεχόμαστε ότι, εάν αντικειμενικά από τα δικόγραφα προκύπτει η ύπαρξη καλής βάσης αγωγής, τότε τούτο είναι αρκετό για ικανοποίηση της πρώτης προϋπόθεσης. Ακολούθως, το Δικαστήριο θα πρέπει να προχωρεί στην εξέταση της ύπαρξης πιθανότητας επιτυχίας του Ενάγοντα, με βάση τη μαρτυρία και τα στοιχεία που έχει ενώπιόν του. Περαιτέρω, όσον αφορά αυτή τη δεύτερη προϋπόθεση, με βάση τη νομολογία την οποία παραθέτει το Πρωτόδικο Δικαστήριο, ο Ενάγοντας είναι αρκετό να επιτύχει έκδοση διατάγματος αν πείσει το Δικαστήριο ότι έχει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα επιτυχίας, αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Το Δικαστήριο δεν απαιτείται, αλλά ούτε και πρέπει, να εξετάζει την ενώπιόν του μαρτυρία και να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με συγκρουόμενα γεγονότα, κάτι που θα έχει το καθήκον να πράξει στο τελικό στάδιο της υπόθεσης. Στο αρχικό αυτό στάδιο πρέπει να περιοριστεί στη διαπίστωση ύπαρξης ή μη κάποιας προοπτικής επιτυχίας.» ------------------------ Το άρθρο 5 του Κεφ. 6 Το άρθρο 5
(1)και
(2)του Κεφ. 6 προβλέπει τα ακόλουθα: «
(1)Οποιοδήποτε δικαστήριο ενώπιον του οποίου εκκρεμεί αγωγή για χρέος ή αποζημιώσεις, μπορεί, οποτεδήποτε μετά την καταχώρηση της αγωγής, με διάταγμα του να διατάξει όπως ο εναγόμενος παρεμποδισθεί από του να αποχωρισθεί τόσου μέρους της ακίνητης περιουσίας που βρίσκεται γραμμένη στο όνομα του ή για την οποία έχει δυνάμει νόμου δικαίωμα να εγγραφεί ως ιδιοκτήτης, όσο κατά τη γνώμη του δικαστηρίου θα είναι αρκετό για να ικανοποιηθεί η απαίτηση του ενάγοντα μαζί με τα έξοδα του στην αγωγή.
(2)Κανένα τέτοιο διάταγμα δεν θα εκδίδεται εκτός αν φαίνεται στο δικαστήριο ότι ο ενάγοντας έχει καλή βάση αγωγής και ότι με την πώληση ή τη μεταβίβαση της περιουσίας σε οποιοδήποτε τρίτο πρόσωπο είναι πιθανό ότι ο ενάγοντας μπορεί να παρεμποδισθεί στο να επιτύχει ικανοποίηση της απόφασης του Δικαστηρίου αν αυτή εκδιδόταν υπέρ του.» Τα εξής σημαντικά στοιχεία προκύπτουν από τη νομολογία σε σχέση με το άρθρο 5: α) Ο όρος καλή βάση αγωγής που τον βρίσκουμε στο άρθρο 5 έχει την ίδια έννοια με τον όρο σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση που τίθεται στην επιφύλαξη του άρθρου 32
(1)του Ν.14/60 (βλ. υπόθεση Τσιολάκκη (πιο πάνω)). β) «Η απαίτηση του άρθρου 5 να υπάρχει πιθανότητα να εμποδιστεί ο Ενάγων στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που τυχόν θα εκδοθεί υπέρ του εάν δεν εκδοθεί το παρεμπίπτον διάταγμα, ουσιαστικά αντιστοιχεί προς την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32, όπως αυτή ερμηνεύθηκε σε σχέση με παρεμπίπτοντα διατάγματα αυτής της φύσης. Δηλαδή τη δυσκολία ή αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο.» (Βλ. C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd v. Σκυροποιΐα «Λεωνικ» Λιμιτεδ
(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 785 στη σελίδα 789. γ) Διάταγμα με βάση το άρθρο 5 μπορεί να εκδοθεί επίσης και δυνάμει του άρθρου 32 του Ν.14/60 αλλά σε τέτοια περίπτωση πρέπει να ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις που τίθενται στα δυο άρθρα στο βαθμό που διαφέρουν. (Βλ. Μ.Μ. Νικολάτου, «Παρεμπίπτοντα Διατάγματα»
(1989)Έκδοση Δικηγορικού Συλλόγου Λεμεσού). Σε σχέση με το σημείο αυτό το εξής απόσπασμα από τη Lakatamitis v. Theodorou
(1983)1(B) C.L.R. 520 είναι χρήσιμο. "Law 14/60 is a Law containing, inter alia, general provisions about the jurisdiction and powers of the Courts of the Republic and one of such powers is that granted by means of its section
  1. On the other hand section 5 of Cap. 6 is a provision of a specific nature. We see no reason, as at present advised, why an order of the nature envisaged by section 5 if Cap 6 cannot be made, also, under section 32 of Law 14/60, and, especially, simultaneously under both section 32 of Law 14/60 and section 5 of Cap.
  2. .............. it is possible to make under section 5 of Cap. 6 and section 32 of Law 14/60 an order such as that envisaged by section 5 of Cap.
  3. But, in making such an order under section 32, the specific criteria laid down in section 5 should be, also, taken into account in so far as they do not coincide with the criteria set out in the said section
  4. In the present case the trial Court proceeded to examine whether the criteria laid down by section 32 of Law 14/60 were satisfied, but it did not make any finding at all as regards a very important specific criterion in section 5, namely whether or not if the interim order was not made absolute it was probable that the respondent, as plaintiff, might be hindered in obtaining satisfaction of the judgment of the trial Court if given later in his favour. It follows from the foregoing that the discretionary powers of the trial Court were exercised in a defective manner, in that a most material consideration was not duly weighed, and for this reason we have decided to set aside its appealed from decision and to order that the question of whether the interim order which was made ex parte should remain in force until the determination of the action concerned has to be retried, necessarily by a differently constituted bench of the District Court of Nicosia. As a result this appeal is allowed with costs." ------------------ Έχοντας κατά νου τις πιο πάνω νομολογιακές αρχές και χωρίς το Δικαστήριο να προβαίνει σε οποιαδήποτε ευρήματα για την ουσία της υπόθεσης είτε όσον αφορά γεγονότα είτε νομικά σημεία, κρίνω ότι οι πρώτες δυο προϋποθέσεις του Άρθρου 32 πληρούνται. Η πρώτη με βάση το περιεχόμενο της Έκθεσης Απαίτησης και η δεύτερη με βάση το μαρτυρικό υλικό που έχει τεθεί ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου για σκοπούς και μόνο της αίτησης για έκδοση ή όχι προσωρινού διατάγματος και συνυπολογίζοντας μόνο γι' αυτό το σκοπό της παρούσας διαδικασίας και τις θέσεις της πλευράς των Εναγομένων. Σε σχέση με τούτο επισημαίνεται η εξής πτυχή που υπέδειξε εμφαντικά η πλευρά των Εναγόντων: Ότι η διαδικασία διαιτησίας που σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους τροχιοδρομήθηκε, αφορά τη διαφωνία των Εναγόντων για την αποκοπή ποσού €238.392 από το πιστοποιητικό αριθμός 18 και ότι ουδείς έχει ευθέως διαφωνήσει με το ισχυριζόμενο οφειλόμενο €122.328,16 προς τους Ενάγοντες πλην του ότι οι Εναγόμενοι δεν έχουν πληρώσει το ποσό εκείνο. Βεβαίως η πλευρά των Καθ' ων η Αίτηση/Εναγομένων έχει προβάλει τη δική της θέση περί μη νομιμοποίησης των Αιτητών/Εναγόντων για απαίτηση του ποσού των €122.328,18 με βάση την παρούσα αγωγή (βλ. ενδεικτικά παράγ. 3.1 - 3.2.7 της αγόρευσης των Καθ' ων η Αίτηση/ Εναγομένων. Όμως οι θέσεις των Καθ' ων η Αίτηση/Εναγομένων δεν οδηγούν το Δικαστήριο σε άλλη κατάληξη σε σχέση με την ικανοποίηση των πρώτων δυο προϋποθέσεων του Άρθρου
  5. Με βάση δε την ίδια ανάλυση βρίσκω ότι υπάρχει καλή βάση αγωγής με βάση το άρθρο 5 του Κεφ.
  6. Συνεπώς προχωρώ σε περαιτέρω ανάλυση αναφορικά με τη δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 5 καθώς και το υπόλοιποι σκέλος του άρθρου 32 του Ν.14/60: Κατ' αρχή δεν αγνοούνται για σκοπούς και μόνο της παρούσας διαδικασίας οι αναφορές των Καθ' ων η Αίτηση/Εναγομένων στην επιστολή που επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Δ στην ένορκη δήλωση της Αίτησης. Ενδεικτικά: «difficult situation of the cash flow». Ταυτόχρονα όμως επισημαίνεται ότι σύμφωνα με την ίδια επιστολή είχε τροχιοδρομηθεί συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα για την αποπληρωμή των απαιτούμενων ποσών των €122.328.18, εισήγηση που σύμφωνα με την επιστολή των Αιτητών/ Εναγόντων, την οποία επισύναψαν ως Τεκμήριο Ε, οι Αιτητές/Ενάγοντες είχαν απορρίψει. Δεν αγνοείται επίσης το γεγονός ότι είναι παραδεκτό ότι τα ακίνητα είναι υποθηκευμένα για χρέος £2.000.000 προς όφελος της πρώην Λαϊκής Τράπεζας, και ακόμη ότι δεν έχει αμφισβητηθεί ότι οι Καθ' ων η Αίτηση/Εναγόμενοι δεν κατέχουν άλλη ακίνητη περιουσία. Δεν αγνοείται επίσης κάποιο στοιχείο φαινομενικής αντιφατικότητας στις θέσεις των Καθ' ων η Αίτηση/Εναγομένων ως προς την πρόθεση αποξένωσης της σχετικής ακίνητης περιουσίας. (Βλ. παράγραφο 4
(4)της ένορκης δήλωσης του κ Roberto Piona που συνοδεύει την ένσταση, σύμφωνα με την οποία ενόψει της υποθήκης δεν υπάρχει οποιαδήποτε πιθανότητα αποξένωσης/μεταβίβασης του επίδικου ακινήτου και την παράγραφο 4
(6)της ίδιας ένορκης δήλωσης σύμφωνα με την οποία με την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος οι Καθ' ων η Αίτηση/ Εναγόμενοι θα υποστούν τεράστιες ζημιές αφού μεταξύ άλλων δεν θα είναι σε θέση να προωθήσουν την πώληση της επίδικης οικίας.) Ούτως ή άλλως στην υπόθεση Phasarias (πιο πάνω) αποφασίστηκε ότι δε χρειάζεται προσαγωγής μαρτυρίας για πρόθεση του Καθ' ου η Αίτηση/ Εναγόμενου για αποξένωση ή επιβάρυνση της περιουσίας του. Το πραγματικό ζητούμενο είναι ο κίνδυνος να μην ικανοποιηθεί η τυχόν δικαστική απόφαση αν μεταβιβαστεί η περιουσία. Στην υπόθεση Larticon Co. v. Detergenta Developments Ltd
(2004)1 A.A.Δ. 1121, λέχθηκαν τα εξής: «Στην παρούσα περίπτωση η επιβάρυνση της ακίνητης περιουσίας με το ποσό των £1.000.000 μετά τόκων δεν αμφισβητήθηκε. Ανεξάρτητα από την εισήγηση των εφεσιβλήτων ότι το απαιτούμενο ποσό των £820.000 ετησίως από την εφεσείουσα χαρακτηρίζεται ως έσοδο και όχι ως κέρδος, η απαίτηση παραμένει σε ψηλά επίπεδα και το παραμένον υπόλοιπο της αξίας της ακίνητης περιουσίας δεν παρέχει τα εχέγγυα ικανοποίησης μιας πιθανής δικαστικής απόφασης υπέρ της εφεσείουσας. Κάτω από τις περιστάσεις κρίνουμε ότι η εφεσείουσα απέδειξε και την τρίτη προϋπόθεση ότι θα είναι δύσκολο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε αργότερο στάδιο και έτσι η έκδοση του προσωρινού διατάγματος κρίνεται ότι είναι επιτρεπτή και δίκαιη.» Η προκειμένη περίπτωση δεν είναι πανομοιότυπη ή αντίστοιχη της Larticon (πιο πάνω). Οι Καθ' ων η Αίτηση/Εναγόμενοι επισύναψαν εκτίμηση (έστω ημερομηνίας Σεπτεμβρίου 2010) με βάση την οποία η αξία της σχετικής ακίνητης περιουσίας είναι της τάξεως των €4.000.000. Δεν υπήρξε αντεξέταση επί της ορθότητας του περιεχομένου τέτοιας εκτίμησης, ούτε κατατέθηκε συμπληρωματική ένορκη δήλωση για δραστικά διαφορετική εκτίμηση έστω στη βάση των σημερινών δεδομένων. Έστω με την υποθήκη των €2.000.000 το παραμένον υπόλοιπο της αξίας της, τουλάχιστον με τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, είναι δυσανάλογα μεγάλο σε σχέση με την απαίτησης των Αιτητών/ Εναγόντων. Βεβαίως το άρθρο 5
(1)του Κεφ. 6 προνοεί για διάταγμα δέσμευσης: «........τόσου μέρους της ακίνητης περιουσίας.... όσο κατά τη γνώμη του δικαστηρίου θα είναι αρκετό για να ικανοποιηθεί η απαίτηση του ενάγοντα....». Όμως δεν έχουν εν πάση περιπτώσει τεθεί τα απαραίτητα στοιχεία ώστε να μπορεί το Δικαστήριο να αποφασίσει ως προς το πόσο μερίδιο του ακινήτου θα μπορούσε να δεσμευθεί με βάση τα σημερινά δεδομένα. Επιπρόσθετα, στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Ένσταση γίνεται αναφορά στην επιχειρηματική δραστηριότητα των Καθ' ων η Αίτηση/ Εναγομένων και στις συνέπειες του τυχόν διατάγματος στη φήμη τους αλλά και στην προσπάθεια πώλησης σπιτιού που βρίσκεται στα ακίνητα. Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται στην έκδοση προσωρινών διαταγμάτων που θα μπορούσαν να επηρεάσουν επιχειρηματικές δραστηριότητες ιδιαίτερα στις σημερινές δύσκολες συνθήκες. Επιπρόσθετα, έχω την άποψη πως το Δικαστήριο δεν θα πρέπει να επεξεργάζεται τις προϋποθέσεις του άρθρου 5 (ή του Άρθρου 32) ωσάν να είναι θέμα μια στεγνής μαθηματικής εξίσωσης. Ακόμα και αν οι Καθ' ων η Αίτηση/ Εναγόμενοι πωλήσουν το σπίτι που είναι κτισμένο στα ακίνητα, αυτό δεν δημιουργεί αυτόματα κίνδυνο για μη πληρωμή της τυχόν δικαστικής απόφασης στην παρούσα αγωγή. Εξάλλου, στην επιστολή που οι ίδιοι οι Αιτητές/Ενάγοντες επισύναψαν ως Τεκμήριο Δ, οι Καθ' ων η Αίτηση/Εναγόμενοι φέρονται να συνέδεαν τουλάχιστο τότε, τη δυνατότητα πληρωμής με την πώληση του σχετικού σπιτιού: «...3-The difference of Euro 62,328.18 (sixty two thousands three hundred twenty eight, 18) will be paid during the 2013 soon as the old villa will be sale...» Συνοψίζοντας, έχοντας συνυπολογίσει όλους τους σχετικούς παράγοντες καταλήγω ότι οι Αιτητές/Ενάγοντες δεν έχουν δείξει ότι πληρείται το δεύτερο σκέλος του Άρθρου 5
(2), ότι δηλαδή «.με την πώληση ή τη μεταβίβαση της περιουσίας σε οποιοδήποτε τρίτο πρόσωπο είναι πιθανό ότι ο ενάγοντας μπορεί να παρεμποδισθεί στο να επιτύχει ικανοποίηση της απόφασης του Δικαστηρίου αν αυτή εκδιδόταν υπέρ του.», ή η τρίτη προϋπόθεση του Άρθρου 32. Σε κάθε περίπτωση κρίνω ότι δεν είναι δίκαιο όπως εκδοθεί το προσωρινό διάταγμα. Συνεπώς η επίδικη αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί χωρίς να χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση. Ενόψει των πιο πάνω η επίδικη αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση/Εναγομένων και εναντίον των Αιτητών/ Εναγόντων όπως υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο και να πληρωθούν στο τέλος. (Υπ.) ................ Λ. Μάρκου, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής ./Λ.Κ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.