A PAPAMILTIADES (CONSTRUCTIONS LTD) ν. ΕΙΡΗΝΗΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ, Αρ. Αγωγής: 2904/09, 19/8/2013

(1)του Συμβολαίου, μετά από ειδοποίηση ημερ. 05/05/

2. Οι Ενάγοντες με επιστολή ημερ. 29/07/09 κάλεσαν τους Εναγόμενους να πληρώσουν τον επισυνημμένο στην επιστολή Τελικό Λογαριασμό-Ιούλιος 2009, όμως οι Εναγόμενοι ουδέν πλήρωσαν.» Εξ αιτίας των παραπάνω ισχυριζόμενων ζητημάτων οι Ενάγοντες ισχυρίζονται ότι υπέστησαν απώλειες και ζημιές ως η απαίτηση. Η ΕΚΘΕΣΗ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ Την 22.01.2010 καταχωρήθηκε εκ μέρους των Εναγομένων η Έκθεση Υπεράσπισης η οποία αποτελείται από 11 παραγράφους. Επισημαίνονται ενδεικτικά κάποιοι από τους ισχυρισμούς της. Σύμφωνα με την παράγραφο 5 με βάση τη σχετική Συμφωνία το κόστος των εργασιών των Εναγόντων συμφωνήθηκε ότι ήταν £90.000,00 μόνο εξαιρουμένου του ΦΠΑ. Αρχιτέκτονας του έργου κατονομάζετο στο εν λόγω συμφωνητικό ό Ανδρέας Βάρδας. Σύμφωνα με την παράγραφο 6(α) «Οι πληρωμές προς τους Ενάγοντες εγίνοντο χωρίς οποιαδήποτε καθυστέρηση εκ μέρους τους με τη πιστή εκ μέρους τους εφαρμογή των όρων του Συμβολαίου ημερ. 5/5/
3. Όλα τα ποσά που πληρώθησαν με διατακτικά συμποσούνται σε £70391 το τελευταίο δε διατακτικό εξεδόθη κατά ή περί τις 21/11/07 και πληρώθηκε κατά ή περί τις 19/12/
4. Επίσης οι Ενάγοντες πληρώθηκαν με επιταγές £3000 στις 28/9/06 και £2000 στις 19/12/06, αντίστοιχα. Συνολικά κατεβλήθηκαν μέχρι τώρα στους Ενάγοντες £75,391» Στη δε παράγραφο 8(α) τίθεται ο εξής ισχυρισμός «Ο Αρχιτέκτονας παύθηκε ουσιαστικά από τους Εναγομένους πριν από τις 4/03/08 και με γνώση των Εναγόντων χωρίς παράβαση από μέρους τους οποιουδήποτε όρου της επίδικης Συμφωνίας της 5/5/
5. Οι λόγοι της παύσης του σχετίζονται με τις καταγγελίες στο ΕΤΕΚ εκ μέρους των Εναγομένων ιδιοκτητών της πολυκατοικίας ΕΙΡΗΝΗ για διορισμό Πραγματογνωμόνων σχετικά με κακοτεχνίες από τους Ενάγοντες και από άλλους εμπλεκόμενους στην ανέγερση της πολυκατοικίας. Για το όλο θέμα διεξάγεται έρευνα από Εμπειρογνώμονες για τη διαπίστωση των ζημιών και καταμερισμό ευθύνης των εμπλεκομένων». Σύμφωνα με τη παράγραφο 9 «Οι εναγόμενοι δεν παραδέχονται τους ισχυρισμούς των Εναγόντων που περιέχονται στις παρ. 8 και 9 της Έκθεσης Απαίτησης τους και ισχυρίζονται ότι οι Ενάγοντες ευθύνονται οι ίδιοι για τις κακοτεχνίες στην επίδικη οικοδομή που αφορά ακόμη και το στατικό μέρος του κτιρίου ή και την ασφάλεια του κτιρίου για την οποία οι Εναγόμενοι επιφυλάσσονται το συντομότερο να απαιτήσουν συγκεκριμένα ποσά ή και αποζημιώσεις..». Είναι η θέση των Καθ' ων η Αίτηση/Εναγομένων ότι δεν οφείλουν οποιαδήποτε ποσά στους Αιτητές/Ενάγοντες και καταλήγουν ως εξής με την παράγραφο 10 της Υπεράσπισης «...Αντίθετα είναι οι Ενάγοντες που ευθύνονται για τις οποιεσδήποτε κακοτεχνίες στην οικοδομή τόσον από δικής τους πλευράς όσον και στο μερίδιο ευθύνης τους για τους Υπεργολάβους για τους οποίους αναμένονται Σχετικές Εκθέσεις Εμπειρογνωμόνων. Για το θέμα αυτό και με τη συμπλήρωση της σχετικής έρευνας επιφυλάσσουν οι Εναγόμενοι όλα τα δικαιώματα τους να απαιτήσουν δικαστικώς ποσά για επί πλέον ζημιές και έξοδα.» Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ Την 26.03.2010 οι Αιτητές/Ενάγοντες καταχώρησαν το δικόγραφο της Απάντησης. ΣΥΝΟΨΗ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΜΕΤΑ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΩΝ ΔΙΚΟΓΡΑΦΩΝ Την 31.03.2010 καταχωρήθηκε από τους Ενάγοντες αίτηση ορισμού της Αγωγής. Ακολούθως σε διάφορες ημερομηνίες μέχρι και την 30.09.2010 η Αγωγή ορίστηκε για οδηγίες κυρίως με σκοπό την προσπάθεια επίτευξης συμβιβασμού. Ακολούθως την 30.09.2010 η αγωγή ορίστηκε για ακρόαση για την 28.03.
6. Ενδιάμεσα υπήρξε διαδικασία αποκάλυψης εγγράφων. Την 28.03.2011 η ακρόαση της Αγωγής αναβλήθηκε λόγω έλλειψης χρόνου του Δικαστηρίου και επαναορίστηκε για ακρόαση την 30.09.
7. Σε διάφορες ημερομηνίες καταχωρήθηκαν ειδοποιήσεις αλλαγής δικηγόρων ως εξής: - Την 30.09.2011 οι Εναγόμενοι καταχώρησαν ειδοποίηση αλλαγής των τότε δικηγόρων τους. - Την 05.06.2012 οι Ενάγοντες καταχώρησαν ειδοποίηση αλλαγής των τότε δικηγόρων τους και συγκεκριμένα διόρισαν ως νέους δικηγόρους τους κ. κ. Πανίκος Α. Λεωνίδου και Σία. - Την 05.06.2012 οι Εναγόμενοι καταχώρησαν νέα ειδοποίηση αλλαγής των δικηγόρων τους. - Τέλος την 27.02.2013 οι Εναγόμενοι με σχετική ειδοποίηση αντικατέστησαν και πάλι τους δικηγόρους τους με νέους δικηγόρους συγκεκριμένα διόρισαν το δικηγορικό γραφείο των κ. κ. Φοίβου, Χρίστου Κληρίδη και Συνεργάτες ΔΕΠΕ. Σε διάφορες ημερομηνίες (πρώτες εμφανίσεις ενώπιον του Δικαστηρίου) οι Εναγόμενοι είχαν εκφράσει την πρόθεση τους για τροποποίηση της Έκθεσης Υπεράσπισης. Όπως ήδη φαίνεται πιο πάνω την 25.04.2013 οι Αιτητές/ Ενάγοντες καταχώρησαν την επίδικη αίτηση για προσωρινό διάταγμα η οποία εξετάζεται με την παρούσα απόφαση. Την 11.06.2013 καταχωρήθηκε εκ μέρους των Εναγομένων αίτηση τροποποίησης της Υπεράσπισης με την οποία ζητούν μεταξύ άλλων και την προσθήκη ανταπαίτησης (Ενόψει της εκκρεμότητας της επίδικης αίτησης η εν λόγω αίτηση τροποποίησης ορίστηκε για οδηγίες την 12.09.2013 με δικαίωμα των Εναγόντων καταχώρησης ένστασης μέχρι τότε). Η ΕΠΙΔΙΚΗ ΑΙΤΗΣΗ Με μονομερή αίτηση ημερομηνίας 25.04.2013 οι Αιτητές/Ενάγοντες ζητούσαν την προσωρινή δέσμευση διαφόρων ακινήτων. Η αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 θ.1-4, 8 και 9 στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6 άρθρο 4, 5, 7, 8 και 9, στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, άρθρα 31 και 32, στις Γενικές και Συμφυείς Εξουσίες του Δικαστηρίου και στην Νομολογία. Η αίτηση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του κ. Αβραάμ Παπαμιλτιάδη ημερομηνίας 25.04.2013, ο οποίος αναφέρει μεταξύ άλλων ότι είναι διευθυντής των Εναγόντων. Με τις πρώτες 11 παραγράφους επαναλαμβάνει στην ουσία τους ισχυρισμούς της έκθεσης απαίτησης επισυνάπτοντας διάφορα τεκμήρια. Είναι η θέση του ότι οι Αιτητές/Ενάγοντες έχουν καλή υπόθεση και ορατές πιθανότητες επιτυχίας. Προσθέτει μεταξύ άλλων ότι πριν μια βδομάδα ο ίδιος είχε πληροφορηθεί από γνωστούς του ότι οι Καθ' ων η Αίτηση/Εναγόμενοι προτίθενται να αποξενώσουν την επίδικη πολυκατοικία καθώς επίσης και την υπόλοιπη ακίνητη ιδιοκτησία που διαθέτουν. Προσθέτει ότι μετά από έρευνα που έκανε στην αγορά πληροφορήθηκε ότι οι Εναγόμενοι διαδίδουν σε γνωστούς και φίλους ότι αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα και έτσι αναζητούν αγοραστές για την ακίνητη περιουσία τους αλλά και προτίθενται να προβούν και σε μεταβιβάσεις επ' ονόματι των παιδιών τους προκειμένου να αποφύγουν την φημολογούμενη επιβολή φορολογίας στην ακίνητη ιδιοκτησία. Μετά από έρευνα στο Κτηματολόγιο διαπίστωσε ότι οι Εναγόμενοι έχουν ήδη υποθηκεύσει την επίδικη πολυκατοικία. Ακολούθως στην παράγραφο 17 περιγράφει το αποτέλεσμα της έρευνας στο Κτηματολόγιο ως προς την ακίνητη περιουσία των Καθ' ων η Αίτηση/ Εναγομένων. Θεωρεί ότι είναι επείγον να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα καθότι διαφορετικά οι Ενάγοντες δεν θα μπορούν να ικανοποιήσουν την απαίτηση τους. Είναι η θέση του επίσης ότι οι Καθ' ων η Αίτηση/ Εναγόμενοι σκόπιμα καθυστερούν την εκδίκαση της αγωγής με αλλαγή διάφορων δικηγόρων και με δηλώσεις περί καταχώρησης αίτησης τροποποίησης της Υπεράσπισης χωρίς να είχαν μέχρι τότε καταχωρήσει τέτοια αίτηση τροποποίησης (βλ. παράγρ. 12 - 25). Η Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση ημερ. 30.04.2013 εκ μέρους των Αιτητών/Εναγόντων Η συμπληρωματική ένορκη δήλωση του κ. Παπαμιλτιάδους ημερ. 30.04.2013 η οποία καταχωρήθηκε κατόπιν αδείας του Δικαστηρίου αποτελείται από 10 παραγράφους. Αναφέρεται αρχικά σε πληροφορίες που κατ' ισχυρισμό έλαβε ως προς την πρόθεση αποξένωσης της ακίνητης περιουσίας των Εναγομένων καθώς και στο χρόνο που κατ' ισχυρισμό ήλθαν εις γνώση του οι πληροφορίες. Επισυνάπτει ως Τεκμήριο πιστοποιητικό του Κτηματολογίου αναφορικά με την ακίνητη περιουσία των Καθ' ων η Αίτηση/Εναγομένων ημερομηνίας 29.04.
8. Επισημαίνει μεταξύ άλλων ότι η σχετική πολυκατοικία είναι ήδη υποθηκευμένη για το ποσό των €341,720 (παράγρ. 5 και 6). Επιπρόσθετα αναφέρει ότι ο εκτιμητής ακινήτων κ. Ανδρέας Μακρής τον έχει πληροφορήσει για την αγοραία αξία της ακίνητης ιδιοκτησίας των Εναγομένων και παραθέτει την ισχυριζόμενη αξία του κάθε ακινήτου (παράγρ. 7 και 8). Τέλος επαναλαμβάνει ότι το θέμα είναι επείγον (παράγρ. 9 και 10). ΤΟ ΕΠΙΔΙΚΟ ΠΡΟΣΩΡΙΝΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ Συνεπεία των πιο πάνω την 30.4.2013 εκδόθηκε προσωρινό διάταγμα το οποίο «απαγορεύει τους εναγόμενους αρ. 1 και 2 - Καθ' ων αίτηση και/ή τους αντιπροσώπους και/ή υπηρέτες του ή οποιοδήποτε από αυτούς, από του να πωλήσουν, υποθηκεύσουν, μεταβιβάσουν, εκχωρήσουν, επιβαρύνουν, διαθέσουν, και/ή καθ' οιονδήποτε τρόπο αποξενώσουν ολόκληρο το συμφέρον τους επί του ακινήτου με αρ. εγγραφής 0/6549, Φ/Σχ. 45/44, τεμάχιο 570 στην τοποθεσία Μεσόγη στην Πάφο, μέχρι την τελική εκδίκαση της πιο πάνω αγωγής και/ή μέχρι νεώτερης διαταγής του Δικαστηρίου». Εγκρίθηκε δηλαδή μονομερώς η παράγραφος (Γ) της αίτησης και οι υπόλοιπες αιτούμενες θεραπείες παρέμειναν ως αίτηση διά κλήσεως. Η ΕΝΣΤΑΣΗ Την 03.06.2013 καταχωρήθηκε εκ μέρους των Καθ' ων η Αίτηση/ Εναγομένων ένσταση. Η ένσταση βασίζεται στο Κεφάλαιο 6 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου άρθρο 4, 5, 7, 8 και 9, στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, στο άρθρο 31 και 32 στη διαταγή 48 καν. 1, 2

(1)και 2, στο άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και στις Γενικές και Συμφυείς Εξουσίες του Δικαστηρίου. Οι λόγοι ένστασης έχουν ως εξής: «

1. Δεν υπήρχαν, δεν υπάρχουν ούτε έχουν αποδειχθεί οι νόμιμες προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Καμία δικαιολογία δε δόθηκε ή αποδείχθηκε γιατί το θέμα είναι κατεπείγον για να εκδοθεί το Διάταγμα μονομερώς.
2. Το Δικαστήριο στερείτο δικαιοδοσίας σύμφωνα με το άρθρο 9 του περί Πολιτικής Δικονομία Νόμο καθότι υπήρξε μακρόχρονη καθυστέρηση εκ μέρους των Εναγόντων να προβούν σε οποιαδήποτε ένδικα μέσα εναντίον της Εναγομένης και δεν παρέχουν οποιαδήποτε εύλογη αιτιολογία γιατί αποτάθηκαν στο Δικαστήριο για έκδοση προσωρινού Διατάγματος μετά από 4 χρόνια που καταχωρήθηκε η αγωγή. Δεν έχουν παρουσιάσει ούτε ιδιαίτερες περιστάσεις που να δικαιολογούν την έκδοση του διατάγματος μονομερώς.
3. Δεν καταδεικνύεται καλή βάση αγωγής ούτε υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Δεν έχει προσαχθεί μαρτυρία που να δείχνει ότι οι Ενάγοντες θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά.
4. Το Διάταγμα εκδόθηκε κατά παράβαση του άρθρου 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.
6. Σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται στην Ένορκο Δήλωση της παρούσας το ισοζύγιο της ευχέρειας είναι υπέρ των Εναγομένων.
7. Η Αίτηση και η συνοδευτική Ένορκος Δήλωση είναι γενική και αόριστη και καταχρηστική.
8. Δεν έχει αποδειχθεί ο κίνδυνος αποξένωσης περιουσίας, ούτε ο κίνδυνος μη ικανοποίησης των Εναγόντων-Αιτητών. Γενικά και αόριστα αναφέρεται ότι υπάρχουν πληροφορίες ότι μπορούν να αποξενωθούν τα ακίνητα. Όπως ήδη αναφέρει ο Αιτητής κάποιο από τα ακίνητα είναι υποθηκευμένα άρα δεν υπάρχει περίπτωση αποξένωσης.
9. Ζητείται η δέσμευση μεγάλης αξίας ακίνητης περιουσίας των Εναγομένων που υπερβαίνει κατά πολύ το αξιωμένο ποσό.
10. Υπάρχει απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων και/ή παραπλάνηση και/ή εξαπάτηση του Δικαστηρίου.
11. Ο Ενάγοντας δεν έρχεται με καθαρά χέρια στο Δικαστήριο και δεν μπορεί να ζητεί την επιείκεια του Δικαστηρίου αλλά αντίθετα ενεργεί καταπιεστικά και καταχρηστικά.
12. Η διατήρηση του Διατάγματος δεν εξυπηρετεί τη δικαιοσύνη.
13. Το Διάταγμα προκαλεί βλάβη και/ή ζημία στους Εναγόμενους αφού πέραν του ότι ήδη δεσμεύθηκε ακίνητο μεγάλης αξίας επιζητείται η περαιτέρω δέσμευση αξίας των ακινήτων τους ενώ η απαίτηση των Εναγόντων είναι της τάξης των ευρώ 166.000 περίπου.
14. Οι Εναγόμενοι είναι αξιόχρεοι και έτοιμοι να ανταποκριθούν σε κάθε οικονομική απαίτηση προκύψει εναντίον τους.
15. Υπάρχει υπέρμετρη καθυστέρηση στην καταχώρηση της αίτησης σε σχέση με την αγωγή η οποία εκκρεμεί από το
17. Η συμπληρωματική ένορκη δήλωση πάσχει αφού δεν φαίνεται ότι έγινε κατόπιν σχετικής άδειας από το Δικαστήριο». Η ένσταση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του Εναγομένου 2 ημερομηνίας 03.06.2013 στην οποία αναφέρει καταρχήν ότι είναι εξουσιοδοτημένος να προβεί στην ένορκη δήλωση και εκ μέρους της Καθ' ης η Αίτηση/Εναγομένης
18. Αρνείται τις παραγράφους 1 - 25 της αρχικής ένορκης δήλωσης του κ. Α. Παπαμιλτιάδη καθώς και τις παραγράφους 1 - 10 της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης και υιοθετεί τους λόγους ένστασης. Με τις πρώτες 8 - 9 σελίδες της ένορκης δήλωσης του ο Εναγόμενος 2 επαναλαμβάνει στην ουσία τους ισχυρισμούς της έκθεσης υπεράσπισης και επισυνάπτει ταυτόχρονα διάφορα Τεκμήρια (Τεκμήριο 1 - 8). Είναι η θέση του ότι οι Αιτητές/Ενάγοντες ευθύνονται για κακοτεχνίες στην επίδικη οικοδομή και προσθέτει ότι πρόσφατα έχουν ολοκληρωθεί οι μελέτες από τον εμπειρογνώμονα Δημοσθένη Χαρίτο όπου καταγράφονται σοβαρά προβλήματα κακοτεχνιών. Αναφέρει επίσης ότι μόλις πριν λίγες μέρες οι Καθ' ων η Αίτηση/Εναγόμενοι έλαβαν την έκθεση του επιμετρητή κ. Ευθυμίου με την οποία υπολογίστηκε το κόστος επιδιόρθωσης των κακοτεχνιών και στην παράγραφο 10 (σελ. 9 - 21 της ένορκης δήλωσης του) αναφέρεται σε ισχυριζόμενες κακοτεχνίες στην πολυκατοικία. Επισυνάπτει ως Τεκμήριο 9 έκθεση του κ. Δημοσθένους Χαρίτου η οποία σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του ενόρκως δηλούντα ολοκληρώθηκε τον Σεπτέμβριο του
19. Επισυνάπτει επίσης ως Τεκμήριο 10 μέρος της έκθεσης του επιμετρητή κ. Ευθύμιου Ανδρέου (η οποία σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του ενόρκως δηλούντα φέρει ημερομηνία 24.05.2013) σύμφωνα με την οποία το φερόμενο κόστος επιδιόρθωσης των ισχυριζόμενων κακοτεχνιών ανέρχεται στο ποσό των €481.507.
20. Είναι η θέση του ότι οι Αιτητές/Ενάγοντες ευθύνονται με μεγάλο μερίδιο ευθύνης για τις ισχυριζόμενες κακοτεχνίες στην πολυκατοικία με συνέπεια οι Καθ' ων η Αίτηση/Εναγόμενοι να έχουν υποστεί μεγάλη ζημιά και προσθέτει τα εξής: «
21. Να σημειώσω επίσης ότι αρνούμαι την παράγραφο 11 της ενόρκου δηλώσεως που αναφέρει τις λεπτομέρειες ζημιών που υπέστησαν καθώς και εργασιών που δήθεν εκτέλεσαν οι Ενάγοντες. Όπως εξήγησα ανωτέρω κανένα ποσό δεν οφείλεται στους Ενάγοντες και εν πάση περιπτώσει τα ποσά που αναγράφουν δεν δικαιολογούνται.
22. Σύμφωνα με τα όσα έχουν αναφερθεί και σύμφωνα με τα όσα μας έχουν συμβουλεύσει οι δικηγόροι μας οι Ενάγοντες δεν έχουν καλή βάση αγωγής (συζητήσιμη υπόθεση) και ορατή πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής. Αντ' αυτού με τα όσα έχουν αναφερθεί προκύπτει ότι όχι μόνο δεν τήρησαν τους όρους του συμβολαίου, οι ίδιοι έχουν μερίδιο ευθύνης για κακοτεχνίες στην Πολυκατοικία. Οι ενάγοντες γνώριζαν ότι εμείς διορίσαμε εμπειρογνώμονες για να ελέγξει αν η Πολυκατοικία κτίσθηκε επιμελώς και σύμφωνα με τα σχέδια και κανονισμούς. Γνώριζαν επίσης ότι εμείς ανησυχούμε για τη νομιμότητα της Πολυκατοικίας και έσπευσαν να εκδώσουν προσωρινό διάταγμα. Μοναδικός σκοπός τους είναι η αποφυγή των ευθυνών τους. Ένας από τους λόγους που ζητήσαμε την εμπλοκή του ΕΤΕΚ (Βλ. Τεκμήρια 5 - 9) για διορισμό πραγματογνωμόνων ήταν όχι μόνο να διαπιστωθούν οι κακοτεχνίες στην Πολυκατοικία που ήταν εμφανείς αλλά και να εξακριβωθεί με μελέτες κατά πόσο ακολουθήθηκαν οι σωστές μελέτες και σχέδια. Όπως διαπιστώθηκε η στατική μελέτη που χρησιμοποιήθηκε δεν ήταν η ίδια με αυτή που καταχωρήθηκε στον Έπαρχο Πάφου, γεγονός το οποίο γνώριζαν οι Ενάγοντες και απέκρυψαν από εμάς και συνέχισαν την εκτέλεση του έργου.
23. Απέκρυψαν όμως από το Δικαστήριο τις πραγματικές προθέσεις τους αλλά και ουσιώδη γεγονότα τα οποία όφειλε να γνώριζε το Δικαστήριο κατά την έκδοση του προσωρινού Διατάγματος. Πρώτα από όλα οι Ενάγοντες γνώριζαν ότι η εκτέλεση του έργου έγινε πλημμελώς. Ήδη ένα από τα θέματα που εγέρθηκαν προς εξέταση μέσω εμπειρογνώμονα ήταν ότι η στατική μελέτη που χρησιμοποιήθηκε δεν ήταν η ίδια με αυτή που καταχωρήθηκε στον Έπαρχο Πάφου, γεγονός το οποίο γνώριζαν οι Ενάγοντες και απέκρυψαν και από εμάς και συνέχισαν την εκτέλεση του έργου. Γνώριζαν ότι με αυτό τον τρόπο θα δημιουργείτο επιπρόσθετο πρόβλημα σε μας λόγω μη έγκρισης της οικοδομής.
24. Κατά δεύτερο οι Ενάγοντες γνώριζαν ότι η οικοδομή λόγω της πλημμελούς εργασίας και προβλημάτων που αντιμετωπίζει θα είναι δύσκολο να αποκτήσει πιστοποιητικό τελικής έγκρισης. Προφανώς «από γνωστούς τους στον ευρύτερο κύκλο των εργασιών τους» αφού λόγω του είδους των εργασιών τους έχουν πάρε δώσε με το Δήμο Πάφου, έλαβαν γνώση ότι εμείς διαβουλευόμαστε με τον Έπαρχο Πάφου το θέμα έγκρισης της οικοδομής μας και έσπευσαν στην έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων φοβούμενοι μάλλον ότι θα τεθούν προ ευθυνών.
25. Συγκεκριμένα στείλαμε επιστολές στο Δήμο Πάφου ζητώντας να εξετάσουν το θέμα έγκρισης της κατασκευής δεδομένου ότι κατασκευάσθηκε με τρόπο που υπερβαίνει το δεξιό πλαϊνό όριο της υφιστάμενης κατασκευής κατά μισό μέτρο περίπου με αποτέλεσμα να πλησιάζει η προσθήκη στο πλαϊνό δεξιό όριο από το δεύτερο όροφο και πάνω κατά μισό μέτρο περισσότερο του αναφερόμενου εγκριμένου στα σχέδια. Επισυνάπτω αντίγραφα επιστολών ως Τεκμήριο
26. Η τελευταία επιστολή που στάλθηκε στο Δήμο Πάφου πριν την καταχώρηση της επίδικης αίτησης ήταν ημερ. 08/04/
27. Προφανώς από τους γνωστούς τους όπως αναφέρει ο κ. Αβραάμ στην ένορκη δήλωση έλαβε γνώση της επιστολής και έσπευσαν στο Δικαστήριο για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Όπως φαίνεται μια εβδομάδα πριν πιθανώς έμαθαν ότι στάλθηκε επιστολή στον Δήμο Πάφου μαζί με επισυνημμένα σχέδια που δόθηκαν στον Δήμο Πάφου για έγκριση της άδειας οικοδομής όπως μαζί και με τα σχέδια που δε δόθηκαν στο Δήμο Πάφου αλλά συμπεριλήφθηκαν στο συμβόλαιο μεταξύ εμάς και των Εναγόντων και τα οποία έπρεπε να δώσουν. Απέκρυψαν να αναφέρουν στο Δικαστήριο από πού έλαβαν τις πληροφορίες τους, ότι δηλαδή εμείς προτιθέμεθα να αποξενώσουμε την ακίνητη περιουσία μας και να προχωρήσουμε σε πωλήσεις. Η δική μας πρόθεση όπως φαίνεται ξεκάθαρα από τις επιστολές μας στο Δήμο Πάφου είναι να διαπιστωθεί αν η οικοδομή είναι νόμιμη ως έχει κατασκευασθεί για να εκδοθεί το πιστοποιητικό τελικής έγκρισης. Αυτό δε σημαίνει ότι εμείς θα πωλήσουμε οτιδήποτε.
28. Οι Ενάγοντες έχουν αποκρύψει ουσιώδη γεγονότα που αφορούν την παρούσα υπόθεση με σκοπό παραπλάνησης του Δικαστηρίου. Δεν έρχονται δηλαδή με καθαρά χέρια και δεν μπορούν να ζητούν την επιείκεια του Δικαστηρίου». Ακολούθως επισημαίνει μεταξύ άλλων ότι οι Αιτητές/Ενάγοντες δεν λένε από ποιους κατ' ισχυρισμό έμαθαν ότι οι Καθ' ων η Αίτηση/Εναγόμενοι προτίθενται να πωλήσουν την ακίνητη ιδιοκτησία τους και αναφέρει στην παράγραφο 19 «Εμείς ουδέποτε διαδώσαμε ότι έχουμε αυτή την πρόθεση ούτε αντιμετωπίζουμε κανένα οικονομικό πρόβλημα..». Ισχυρίζεται επίσης ότι υπήρξε μακρόχρονη καθυστέρηση εκ μέρους των Αιτητών/Εναγόντων χωρίς μάλιστα να υπάρχει εύλογη αιτιολογία. Αναφέρει επίσης ότι τόσα χρόνια οι Καθ' ων η Αίτηση/Εναγόμενοι δεν αποξένωσαν οποιοδήποτε από τα ακίνητα τους και ότι είναι κάτοχοι και ιδιοκτήτες ακίνητης περιουσίας μεγάλης αξίας και είναι οικονομικά αξιόχρεοι και προσθέτει στην παράγραφο 21 «Πάντα πληρώνουμε τις οικονομικές απαιτήσεις που μπορεί να προκύψουν. Αυτό φαίνεται και από το Τεκμήριο 2 που δείχνει ότι πληρώναμε αμέσως ότι εργασίες έκαναν οι ενάγοντες μετά την έκδοση του διατακτικού πληρωμής». Αναφορικά με την υποθήκη της πολυκατοικίας στην παράγραφο 22 αναφέρει τα εξής: «.. Η πολυκατοικία όπως πολύ καλά γνωρίζουν οι Ενάγοντες και απέκρυψαν από το Σεβαστό Δικαστήριο υποθηκεύτηκε αρχικά το 2006 για τις ανάγκες εκτέλεσης του έργου και το οποίο εξοφλήθηκε πλήρως. Επισυνάπτω ως Τεκμήριο 12 σχετικό αποδεικτικό έγγραφο. Πάντα είμαστε επιμελείς στις υποχρεώσεις μας. Το 2007 έγινε νέο δάνειο και υποθηκεύτηκε η επίδικη πολυκατοικία. Η υποθήκη έχει αριθμό Υ1526/2007 και προϋπήρχε της αγωγής. (Επισυνάπτω αντίγραφο υποθήκης ως Τεκμήριο
29. Οι Ενάγοντες το γνώριζαν και όφειλαν να το γνωρίζουν αν προέβαιναν σε έρευνα την ύπαρξη της υποθήκης. Πέραν του ότι υπάρχει η υποθήκη άρα δεν μπορεί να μεταβιβαστεί η πολυκατοικία εμείς πληρώνουμε ανελλιπώς τις δόσεις μας χωρίς καμία καθυστέρηση. Αυτό δείχνει ότι είμαστε αξιόχρεοι. Επισυνάπτω αντίγραφο κατάστασης λογαριασμού ως Τεκμήριο 14 και επιστολή που λάβαμε από το Συνεργατικό Ταμιευτήριο Δασκάλων Κύπρου Λτδ ως Τεκμήριο 15 ότι μέχρι 28/01/2013 το οφειλόμενο ποσό είναι ευρώ 277.802,84σ». Επισυνάπτει ως Τεκμήριο 16 αντίγραφα των τίτλων ακινήτων που έχει στο όνομα του και που αφορά τα ακίνητα τα οποία περιγράφει ο κ. Παπαμιλτιάδης στη συμπληρωματική ένορκη δήλωση του και επίσης επισυνάπτει ως Τεκμήριο 17 ένα επιπλέον αντίγραφο τίτλου ιδιοκτησίας του στην Πόλη Χρυσοχούς. Διαφωνεί με τα ποσά εκτιμήσεων του κ. Παπαμιλτιάδη και επισυνάπτει ως Τεκμήρια 18 και 18Α δύο εκθέσεις εκτίμησης ημερομηνίας 21.05.2013 και γενικά ισχυρίζεται ότι η αξία της περιουσίας τους είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτή που ισχυρίζονται οι Αιτητές Ενάγοντες η οποία υπερβαίνει το ποσό των 2 εκατομμυρίων ευρώ. Είναι γενικότερα η θέση του ότι οι Αιτητές/Ενάγοντες δεν έδειξαν λόγο γιατί να συνεχίσει να ισχύει το διάταγμα ή γιατί να εκδοθούν τα υπόλοιπα αιτούμενα διατάγματα (βλ. παράγρ. 26 μέχρι 31). Η ΑΚΡΟΑΣΗ: Η ακρόαση της επίδικης αίτησης διεξήχθη στη βάση των ενόρκων δηλώσεων, χωρίς αντεξέταση και τέθηκαν οι αγορεύσεις των ευπαιδεύτων συνηγόρων. ΤΟ ΑΡΘΡΟ 32 ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ 14/60 Με βάση το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 το οποίο επικαλούνται οι Αιτητές/Ενάγοντες στην επίδικη αίτηση, το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια σε κάθε πολιτική διαδικασία να εκδώσει οποιοδήποτε προστακτικό ή απαγορευτικό διάταγμα που θα έκρινε δίκαιο ή πρόσφορο εφόσον βέβαια συντρέχουν οι εξής προϋποθέσεις: (α) Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση (β) Η ύπαρξη πιθανότητας ο Ενάγοντας να δικαιούται σε θεραπεία (γ) Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός αν εκδοθεί το διάταγμα. Το άρθρο αυτό ερμηνεύτηκε σε πληθώρα αποφάσεων. Ενδεικτικά αναφέρω την κλασσική για το θέμα Odysseos v. Pieris Estates Ltd and Others

(1982)1 C.L.R. 557 και την Parico Aluminium Designs v. Muskita Aluminium Co. Ltd κ.α.

(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 2015. Επισημαίνεται ότι η ύπαρξη απλώς των πιο πάνω τριών προϋποθέσεων δεν είναι αρκετή για την έκδοση του διατάγματος. Στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθεί ένα τέτοιο διάταγμα (βλ. Odysseos (πιο πάνω) στη σελίδα 570, Κούνουνα v. Simonos

(2002)1 Α.Α.Δ. 1361 στη σελίδα 1366 και Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Πασχάλης Χατζηβασίλης

(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 152). Ο ρόλος του Δικαστηρίου στα πλαίσια εκδίκασης ενδιάμεσης αίτησης όπως η παρούσα διακρίνεται από το ρόλο του Δικαστηρίου όταν εκδικάζει την ουσία της υπόθεσης, δηλαδή την αγωγή. Στην ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα «..το Δικαστήριο εξετάζει τη μαρτυρία με σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδοθεί το διάταγμα, αποφεύγοντας να υπεισέλθει στην ουσία της υπόθεσης.» (Βλ. Επίσημος Παραλήπτης κ.ά. ν. Nicantony Trading Co Ltd,

(1998)1 A.A.Δ. 1653). Όπως λέχθηκε στην Κυρίλλου v. Λάμπρου

(2004)1 Α.Α.Δ. 1528 στη σελίδα 1533: «.Πρέπει να τονισθεί σε αυτό το στάδιο ότι το Δικαστήριο δεν εξετάζει σε βάθος την προσφερόμενη μαρτυρία για να προβεί σε αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων και δεν καταλήγει σε ευρήματα γεγονότων εκτός μόνο για την εξακρίβωση εκείνων των αναγκαίων στοιχείων τα οποία θεωρούνται απαραίτητα για τη θεμελίωση των κριτηρίων του άρθρου 32.» Όπως δε αναφέρεται στην απόφαση Δημοκρατία της Σλοβενίας v. Beogradska Banka D.D.

(1999)1(A) Α.Α.Δ. 225 στη σελίδα 236, διαπιστώσεις γίνονται μόνο για σκοπούς της εξέτασης της έκδοσης ή μη του προσωρινού διατάγματος και «Όλα τα ζητήματα που εγείρονται στην αγωγή παραμένουν ζωντανά για να αποφασιστούν όταν θα εκδικαστεί η ουσία της.» (Βλ. επίσης Parico (πιο πάνω) στις σελίδες 2040, 2042.) Πρώτη προϋπόθεση - η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση: Με βάση τη νομολογία το κριτήριο αυτό ικανοποιείται με την αποκάλυψη μιας συζητήσιμης υπόθεσης. «Ο ενάγων δεν υπέχει υποχρέωση, όπως ήταν προηγουμένως η αντίληψη, να αποδείξει ότι έχει ισχυρή εκ πρώτης όψεως υπόθεση ή εκ πρώτης όψεως υπόθεση ή ακόμα πιθανότητα ότι θα πετύχει στη δίκη. Το βάρος στον ενάγοντα είναι λιγότερο, πρέπει να αποδείξει ότι έχει συζητήσιμη υπόθεση.» (Βλ. Parico (πιο πάνω) όπου υιοθετείται απόσπασμα από το σύγγραμμα Copinger and Skone James on Copyright, 12η έκδοση παράγ. 621.) Δεύτερη προϋπόθεση - η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας: Εδώ η έννοια της πιθανότητας περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι το μέτρο απόδειξης στις αστικές υποθέσεις. Δεν είναι ορθό για το Δικαστήριο στα πλαίσια της επίδικης αίτησης να αξιολογήσει την ορθότητα των θέσεων των δυο πλευρών αλλά θα πρέπει να περιοριστεί στο να διαπιστώσει αν υπάρχει πιθανότητα επιτυχίας για τον Αιτητή με βάση το μαρτυρικό υλικό. Τρίτη προϋπόθεση - κατά πόσο θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός αν εκδοθεί το διάταγμα: Σύμφωνα με τη νομολογία η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 σχετίζεται με το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων κάτω από το φως των γεγονότων της κάθε υπόθεσης (βλ. Odysseos (πιο πάνω) στη σελίδα 570). Αν η επιδίκαση αποζημιώσεων υπέρ του Ενάγοντα στο τελικό στάδιο, είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του, τότε η έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος δεν είναι απαραίτητη (βλ. Κυπριακός Οργανισμός Τουρισμού v. Αλκιβιάδη Θεωρή

(1989)1(A) Α.Α.Δ. 255 στη σελίδα 258. Επιδίκαση αποζημιώσεων, προϋποθέτει ότι αυτές μπορούν να υπολογιστούν δίκαια. Επιπρόσθετα «η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα, μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη.» (Βλ. Papastratis v. Pierides

(1979)1 C.L.R. 231.) Όμως στην προκειμένη περίπτωση η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 θα πρέπει να εξεταστεί χωρίς να αγνοείται το άρθρο 5

(2)του Κεφ. 6. (Βλ. επίσης την πρόσφατη απόφαση Hellenic Bank Public Company Ltd v. Alpha Panareti Public Limited, Πολιτική Έφεση 145/2011, ημερομηνίας 13.06.2013, όπου γίνεται πολύ χρήσιμη περίληψη ως προς τον τρόπο επεξεργασίας των σχετικών κριτηρίων των πρώτων δυο προϋποθέσεων του Άρθρου 32). ΤΟ ΑΡΘΡΟ 5 ΤΟΥ ΚΕΦ. 6 Το άρθρο 5

(1)και

(2)του Κεφ. 6 προβλέπει τα ακόλουθα: «

(1)Οποιοδήποτε δικαστήριο ενώπιον του οποίου εκκρεμεί αγωγή για χρέος ή αποζημιώσεις, μπορεί, οποτεδήποτε μετά την καταχώρηση της αγωγής, με διάταγμα του να διατάξει όπως ο εναγόμενος παρεμποδισθεί από του να αποχωρισθεί τόσου μέρους της ακίνητης περιουσίας που βρίσκεται γραμμένη στο όνομα του ή για την οποία έχει δυνάμει νόμου δικαίωμα να εγγραφεί ως ιδιοκτήτης, όσο κατά τη γνώμη του δικαστηρίου θα είναι αρκετό για να ικανοποιηθεί η απαίτηση του ενάγοντα μαζί με τα έξοδα του στην αγωγή.

(2)Κανένα τέτοιο διάταγμα δεν θα εκδίδεται εκτός αν φαίνεται στο δικαστήριο ότι ο ενάγοντας έχει καλή βάση αγωγής και ότι με την πώληση ή τη μεταβίβαση της περιουσίας σε οποιοδήποτε τρίτο πρόσωπο είναι πιθανό ότι ο ενάγοντας μπορεί να παρεμποδισθεί στο να επιτύχει ικανοποίηση της απόφασης του Δικαστηρίου αν αυτή εκδιδόταν υπέρ του.» Τα εξής σημαντικά στοιχεία προκύπτουν από τη νομολογία σε σχέση με το άρθρο 5: α) Ο όρος καλή βάση αγωγής που τον βρίσκουμε στο άρθρο 5 έχει την ίδια έννοια με τον όρο σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση που τίθεται στην επιφύλαξη του άρθρου 32

(1)του Ν.14/60 (βλ. υπόθεση Τσιολάκκη κ.ά. v. Στυλιανίδη

(1992)1 Α.Α.Δ. 782). β) «Η απαίτηση του άρθρου 5 να υπάρχει πιθανότητα να εμποδιστεί ο Ενάγων στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που τυχόν θα εκδοθεί υπέρ του εάν δεν εκδοθεί το παρεμπίπτον διάταγμα, ουσιαστικά αντιστοιχεί προς την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32, όπως αυτή ερμηνεύθηκε σε σχέση με παρεμπίπτοντα διατάγματα αυτής της φύσης. Δηλαδή τη δυσκολία ή αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο.» (Βλ. C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd v. Σκυροποιΐα «Λεωνικ» Λιμιτεδ

(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 785 στη σελίδα 789. γ) Διάταγμα με βάση το άρθρο 5 μπορεί να εκδοθεί επίσης και δυνάμει του άρθρου 32 του Ν.14/60 αλλά σε τέτοια περίπτωση πρέπει να ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις που τίθενται στα δυο άρθρα στο βαθμό που διαφέρουν. (Βλ. Μ.Μ. Νικολάτου, «Παρεμπίπτοντα Διατάγματα»

(1989)Έκδοση Δικηγορικού Συλλόγου Λεμεσού.) (Σε σχέση με το σημείο αυτό βλέπε επίσης τη Lakatamitis v. Theodorou

(1983)1(B) C.L.R. 520.) Λόγος ένστασης

(9)- μη αποκάλυψη Κρίνεται ορθό όπως εξεταστεί σ' αυτό το στάδιο ο συγκεκριμένος λόγος ένστασης με τον οποίο τίθεται θέμα μη αποκάλυψης. Σ' αυτό το σημείο συνοψίζεται η σχετική νομολογία. i) Σύμφωνα με τη σχετική νομολογία είναι θεμελιωμένο ότι διάδικος ο οποίος επιδιώκει με μονομερή αίτηση τη χορήγηση θεραπείας, πρέπει να προβεί σε πλήρη αποκάλυψη των γεγονότων τα οποία επενεργούν στην άσκηση των εξουσιών του Δικαστηρίου για την παροχή θεραπείας. Η αρχή αυτή συναρτάται με την καλή πίστη η οποία πρέπει να επιδεικνύεται οποτεδήποτε επιδιώκεται η θεραπεία στην απουσία του διαδίκου. Το δε στοιχείο της εξαπάτησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για ακύρωση του διατάγματος. Ότι ανατρέπει τη βάση του διατάγματος είναι η μη αποκάλυψη γεγονότων εξ αντικειμένου ουσιώδους σημασίας για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου (βλ. Demstar Limited v. Zim Israel Navigation Co. Ltd

(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 597). ii) Το ουσιώδες ενός ζητήματος προσδιορίζεται με αναφορά στα επίδικα θέματα (βλ. M & Ch. Mitsingas Trading Ltd και άλλοι v. The Timberland Co.

(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1791). iii) Παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο απαντά «δεν σας ακούω πλέον» και ακυρώνει τη διαταγή που έδωσε χωρίς να εξετάσει την ουσία. Όπως αναφέρεται και πιο πάνω τα γεγονότα πρέπει να είναι ουσιώδη για την απόφαση του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση (βλ. Άκης άλλως Γρηγόρης Ν. Γρηγορίου και άλλοι v. Χριστίνας Σταύρου Χριστοφόρου και άλλων

(1995)1 Α.Α.Δ. 248). iv) Επιπρόσθετα η υποχρέωση πλήρους αποκάλυψης δεν καλύπτει μόνο ουσιώδη γεγονότα που είναι γνωστά στον Αιτητή, αλλά και εκείνα που μπορούσε να ανακαλύψει με εύλογη έρευνα (βλ. Re Fedossove Larissa κ.ά., Αίτηση για έκδοση Certiorari 62/97

(1997)1 Α.Α.Δ. 1333). Στην προκειμένη περίπτωση στην Έκθεση Υπεράσπισης η οποία έχει καταχωρηθεί από τους Καθ' ων η Αίτηση/Εναγόμενους από την 22.01.2010, τίθενται μεταξύ άλλων οι ισχυρισμοί ότι ο ισχυριζόμενος τερματισμός των Αιτητών/Εναγόντων της σχετικής συμφωνίας για την ανέγερση της πολυκατοικίας δεν ήταν νόμιμος. Επίσης ότι στην πολυκατοικία έγιναν ισχυριζόμενες κακοτεχνίες εκ μέρους των Αιτητών/ Εναγόντων ακόμη και για το στατικό μέρος της οικοδομής. Βλ. παράγρ. 8 και 9 της Έκθεσης Υπεράσπισης ημερομηνίας 22.01.2010. Όμως με τη μονομερή αίτηση δεν επισημάνθηκαν τα θέματα αυτά στο Δικαστήριο. Στο ερώτημα κατά πόσο ήταν αρκετό το γεγονός ότι η Έκθεση Υπεράσπισης των Καθ' ων η Αίτηση/Εναγομένων ήταν ήδη καταχωρημένη στο φάκελο του Δικαστηρίου θεωρώ πως η απάντηση είναι αρνητική. Έχω την άποψη πως η πιο κάτω νομολογία στηρίζει την προσέγγιση αυτή: Στην Demstar (πιο πάνω) κρίθηκε ότι οι Αιτητές/Ενάγοντες όφειλαν να είχαν επισύρει την προσοχή του Δικαστηρίου σε συγκεκριμένο όρο φορτωτικής, την οποία είχαν επισυνάψει με την ένορκη δήλωση που συνόδευε τη μονομερή αίτηση. Επίσης στην AK INTERNATIONAL UK LIMITED v. ΤΟΥ ΠΛΟΙΟΥ "NAIME S" ΣΗΜΑΙΑΣ COMOROS ISLANDS (AΡ. 1)

(2004)1(Γ) Α.Α.Δ. 1447 υιοθετήθηκε το εξής απόσπασμα από την απόφαση του δικαστή Bingham στη Siporex Trade n. Comdel [1986] Lloyd's L.R. Vol. 2, σελ.

1. "The scope of the duty of disclosure of a party applying ex parte for injunctive relief is, in broad terms, agreed between the parties. Such an applicant must show the utmost good faith and disclose his case fully and fairly. He must, for the protection and information of the defendant, summarize his case and the evidence in support of it by an affidavit or affidavits sworn before or immediately after the application. He must identify the crucial points for and against the application and not rely on general statements and the mere exhibiting of numerous documents. He must investigate the nature of the cause of action asserted and the facts relied on before applying and identify any likely defences. He must disclose all facts which reasonably could or would be taken into account by the Judge in deciding whether to grant the application. It is no excuse for an application to say that he was not aware of the importance of matters he has omitted to state. If the duty of full and fair disclosure is not observed the Court may discharge the injunction even if after full enquiry the view is taken that the order made was just and convenient and would probably have been made even if there had been full disclosure." Συνεπώς οι Αιτητές/Ενάγοντες όφειλαν στη μονομερή αίτηση να είχαν επισύρει την προσοχή του Δικαστηρίου στα θέματα που είχαν θέσει οι Καθ' ων η Αίτηση/Εναγόμενοι στην Έκθεση Υπεράσπισης. Η παράλειψη αυτή οδηγεί στην ακύρωση του προσωρινού διατάγματος και στην απόρριψη της επίδικης αίτησης χωρίς να χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση. Σημειώνεται όμως ότι ακόμα και αν δεν υπήρχε θέμα μη αποκάλυψης, και πάλι το προσωρινό διάταγμα θα ακυρωνόταν και η επίδικη αίτηση θα απορριπτόταν για ανεξάρτητους λόγους. Με σκοπό την επεξήγηση των επιπρόσθετων αυτών ανεξάρτητων λόγων προχωρώ σε περαιτέρω ανάλυση. Οι πρώτες δύο προϋποθέσεις του Άρθρου 32 του Ν.14/60 Στην πρόσφατη απόφαση Hellenic Bank Public Company Ltd v. Alpha Panareti Public Limited, Πολιτική Έφεση 145/2011, ημερομηνίας 13/06/2013 γίνεται πολύ χρήσιμη περίληψη ως προς τον τρόπο επεξεργασίας των σχετικών κριτηρίων των πρώτων δυο προϋποθέσεων του Άρθρου
2. «Στην Α/φοί Μυλωνά κ.ά. ν. Michalakis Avraamides & Co. Ltd

(1998)1 A.A.Δ. 1513, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα στη σελίδα 1516: «Ερμηνευτική των προϋποθέσεων, που θέτει το Άρθρο 32 του Ν. 14/60, για τη χορήγηση ενδιάμεσης θεραπείας, είναι η Odysseos v. Pieris Estates Ltd and Others

(1982)1 C.L.R. 557, στην οποία παραπέμπει το πρωτόδικο Δικαστήριο. Ενώ, όπως εξηγεί στην απόφαση του, η αποκάλυψη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση κρίνεται αντικειμενικά, με αναφορά στη διατυπωθείσα από τον εφεσείοντα θέση στην αγωγή του, η πιθανότητα επιτυχίας μικρή έστω στο βαθμό που είναι ορατή, πρέπει να αποδειχθεί με τη μαρτυρία που προσάγεται προς υποστήριξη της αίτησης.» Επίσης, στην υπόθεση Eurocypria v. Κυπριακής Δημοκρατίας κ.ά., Π.Ε. 170/2011, ημερ. 20.10.2011, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Οι προϋποθέσεις για έκδοση διατάγματος με βάση το άρθρο 32 του Νόμου 14/1960 έχουν περαιτέρω επεξηγηθεί σε αριθμό αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, μεταξύ των οποίων στην υπόθεση Odysseos v. Pieris Estates Ltd and Others (ανωτέρω) και Πουργουρίδη v. Θέμιδος Μέζου κ.ά.

(1994)1 Α.Α.Δ. 201. Η προϋπόθεση για ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση κατά τη δίκη επεξηγήθηκε ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν του να καταδειχθεί μια συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα δικόγραφα.» Υποστήριξη της πιο πάνω θέσης μπορεί να αντληθεί και από την απόφαση Τσιολάκκη κ.ά. v. Στυλιανίδη

(1992)1 Α.Α.Δ. 782, όπου κρίθηκε ότι ο όρος «καλή αιτία αγωγής» (good cause of action) που προσδιορίζει βάσει του άρθρου 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, το βάσιμο της αγωγής για την έκδοση συντηρητικού διατάγματος αναφορικά με μη επίδικο θέμα της αγωγής, έχει την ίδια έννοια με τον όρο «υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση» που τίθεται στην επιφύλαξη του άρθρου 32

(1)των περί Δικαστηρίων Νόμων. Τη θέση αυτή αποδεχόμεθα ως ορθή και δεχόμαστε ότι, εάν αντικειμενικά από τα δικόγραφα προκύπτει η ύπαρξη καλής βάσης αγωγής, τότε τούτο είναι αρκετό για ικανοποίηση της πρώτης προϋπόθεσης. Ακολούθως, το Δικαστήριο θα πρέπει να προχωρεί στην εξέταση της ύπαρξης πιθανότητας επιτυχίας του Ενάγοντα, με βάση τη μαρτυρία και τα στοιχεία που έχει ενώπιόν του. Περαιτέρω, όσον αφορά αυτή τη δεύτερη προϋπόθεση, με βάση τη νομολογία την οποία παραθέτει το Πρωτόδικο Δικαστήριο, ο Ενάγοντας είναι αρκετό να επιτύχει έκδοση διατάγματος αν πείσει το Δικαστήριο ότι έχει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα επιτυχίας, αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Το Δικαστήριο δεν απαιτείται, αλλά ούτε και πρέπει, να εξετάζει την ενώπιόν του μαρτυρία και να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με συγκρουόμενα γεγονότα, κάτι που θα έχει το καθήκον να πράξει στο τελικό στάδιο της υπόθεσης. Στο αρχικό αυτό στάδιο πρέπει να περιοριστεί στη διαπίστωση ύπαρξης ή μη κάποιας προοπτικής επιτυχίας.» Έχοντας κατά νου τις πιο πάνω νομολογιακές αρχές και το υλικό ενώπιον του Δικαστηρίου για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας, κρίνεται ότι συντρέχουν οι πρώτες δυο προϋποθέσεις του Άρθρου 32 του Νόμου 14/60 (χωρίς το Δικαστήριο να προβαίνει σε ευρήματα επί της ουσίας). Δεν πληρείται η τρίτη προϋπόθεση του Άρθρου 32 του Ν.14/60 / Το άρθρο 5 του Κεφ. 6 Οι ισχυρισμοί των Αιτητών/Εναγόντων για την συγκεκριμένη πτυχή παρέμειναν ατεκμηρίωτοι. Στη δε ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση ο Καθ' ου η Αίτηση/Εναγόμενος 2 τονίζει ότι οι Καθ' ων η Αίτηση/Εναγόμενοι τόσα χρόνια δεν αποξένωσαν οποιαδήποτε από τα ακίνητα τους και αναφέρει ότι δεν υπάρχει τέτοια πρόθεση. Αμφισβήτησε τις αναφορές των Αιτητών/Εναγόντων ότι έλαβαν πληροφορίες περί πρόθεσης των Καθ' ων η Αίτηση/Εναγομένων για αποξένωση της περιουσίας τους. Τονίζει ότι οι Καθ' ων η Αίτηση/Εναγόμενοι δεν αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα. Αντίθετα υποστηρίζει ότι είναι αξιόχρεοι. (Βλ. παράγρ. 19 - 21 της ένορκη δήλωσης του Καθ' ου η Αίτηση/Εναγομένου 2). Με την παράγραφο 23 και 24 ο Καθ' ου η Αίτηση/Εναγόμενος 2 δείχνει με συγκεκριμένα στοιχεία ότι οι Καθ' ων η Αίτηση/Εναγόμενοι (ή έστω ο ίδιος ο Καθ' ου η Αίτηση/Εναγόμενος 2) είναι ιδιοκτήτες ακίνητης ιδιοκτησίας σημαντικής αξίας. Το γεγονός της ύπαρξης υποθήκης στην πολυκατοικία με οφειλόμενο ποσό μέχρι την 28.01.2013 €277.802, δεν οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι Καθ' ων η Αίτηση/Εναγόμενοι είναι αναξιόχρεοι ή ότι χωρίς σχετικό δεσμευτικό διάταγμα δεν θα ικανοποιηθεί η τυχόν απόφαση στην παρούσα αγωγή εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση/Εναγομένων. Στη δε παράγραφο 22 της ένορκης δήλωσης του ο Καθ' ου η Αίτηση/Εναγόμενος 2 δείχνει ότι οι Καθ' ων η Αίτηση/Εναγόμενοι πληρώνουν ανελλιπώς τις δόσεις του σχετικού δανείου (Τεκμήρια 14 και 15). Τα όσα αναφέρει ο Καθ' ου η Αίτηση/Εναγόμενος 2 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση για την οικονομική κατάσταση των Καθ' ων η Αίτηση/Εναγομένων για την ιδιοκτησία ακίνητης περιουσίας από τους Καθ' ων η Αίτηση/Εναγομένους, για την μη πρόθεση αποξένωσης της περιουσίας τους και γενικά για την οικονομική τους δυνατότητα ικανοποίησης τυχόν εξ αποφάσεως χρέους στην παρούσα αγωγή δεν έχουν αμφισβητηθεί με αντεξέταση του ενόρκως δηλούντα ή διαφορετικά (μετά που είχαν τεθεί). Συνεπώς θεωρώ πως οι συγκεκριμένες αναφορές του Εναγομένου 2, οι οποίες σχετίζονται με την τρίτη προϋπόθεση του Άρθρου 32 και με το άρθρο 5, αποτελούν πραγματικά γεγονότα. Συνοψίζοντας δεν θεωρώ πως θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο ή ότι οι Αιτητές/Ενάγοντες μπορεί να παρεμποδιστούν στο να ικανοποιήσουν τυχόν απόφαση υπέρ τους αν δεν διατηρηθεί το σχετικό διάταγμα σε ισχύ ή αν δεν εκδοθούν τα υπόλοιπα αιτούμενα διατάγματα. Για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας τα στοιχεία τα οποία τέθηκαν από τους Καθ' ων η Αίτηση/Εναγόμενους για την οικονομική τους κατάσταση (και τα οποία δεν έχουν αμφισβητηθεί επαρκώς) δεν οδηγούν στο συμπέρασμα ότι είναι επείγον και αναγκαίο όπως εκδοθεί ή διατηρηθεί το προσωρινό διάταγμα. Ούτε και η μη αποκάλυψη συγκεκριμένης κινητής περιουσίας στη συγκεκριμένη περίπτωση οδηγεί σε τέτοιο συμπέρασμα. Και κάτι επιπρόσθετο, η αλλαγή των δικηγόρων των Καθ' ων η Αίτηση/Εναγομένων και η τυχόν καθυστέρηση καταχώρησης αίτησης τροποποίησης της Υπεράσπισης δεν οδηγεί αυτόματα στο συμπέρασμα ότι αυτά έγιναν με σκοπό την αποφυγή ικανοποίησης απόφασης που τυχόν εκδοθεί εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση/Εναγομένων. Δεν αγνοώ τα αναφερόμενα στην υπόθεση C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd v. Σκυροποιϊα «Λεωνικ» Λιμιτεδ

(2001)1 (Β) Α.Α.Δ. 785 όπου κρίθηκε ότι δεν χρειαζόταν προσαγωγή μαρτυρίας για πρόθεση του Καθ' ου η Αίτηση για αποξένωση ή επιβάρυνση της περιουσίας του. Προσθέτοντας ότι το πραγματικό ζητούμενο είναι ο κίνδυνος να μην ικανοποιηθεί η τυχόν δικαστική απόφαση αν μεταβιβαστεί η περιουσία, επισημαίνω ταυτόχρονα το εξής: Διαβάζοντας το σύνολο της συγκεκριμένης απόφασης πιστεύω ότι είναι εμφανές ότι το Ανώτατο Δικαστήριο είχε λάβει υπόψη την γενικότερη δεινή οικονομική κατάσταση του συγκεκριμένου Καθ' ου η Αίτηση, στοιχείο (δηλαδή η δεινή οικονομική κατάσταση) που δεν υπάρχει στην υπόθεση ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου. Παρόλο που στην Spidertrade Com Finance Limited v. Κώστα Χατζηγαβριήλ

(2003)1 Α Α.Α.Δ. 121, το Άρθρο 5 του Κεφ. 6 δεν ήταν αντικείμενο εξέτασης, εντούτοις το σκεπτικό του εξής αποσπάσματος είναι κατ' αναλογία σχετικό και στην παρούσα περίπτωση. «Παρότι όμως το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 παρέχει, εντός των εκεί ρητώς προσδιορισθέντων ορίων, ευρεία διακριτική εξουσία για την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, και παρότι η άσκηση αυτής της εξουσίας πρέπει να διατηρείται ελαστική, ελεύθερη από τυπικούς κανόνες, υπόκειται εντούτοις σε αρχές που αποβλέπουν σε διατήρηση της ισορροπίας στα δικαιώματα των διαδίκων. Η στέρηση, μέχρι την έκδοση τελικής απόφασης την οποία ο εναγόμενος θα υποστεί με τη δέσμευση περιουσιακών στοιχείων που δεν αποτελούν το αντικείμενο της αγωγής, δεν δικαιολογείται παρά μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις, ήτοι σε εκείνες όπου καταδεικνύεται ότι ισχυρή αιτία αγωγής θα παρέμενε χωρίς αντίκρυσμα λόγω άμεσου, απτού κινδύνου απομάκρυνσης περιουσιακών στοιχείων στο εξωτερικό προς παρεμπόδιση ικανοποίησης της αναμενόμενης απόφασης στην αγωγή. Είναι κατά την άποψή μας προφανές ότι η παρούσα δεν ήταν μια τέτοια εξαιρετική περίπτωση.» Συνεπώς το προσωρινό διάταγμα θα ακυρωνόταν και η αίτηση θα απορριπτόταν και με βάση το πιο πάνω σκεπτικό. Στην αγόρευση η πλευρά των Αιτητών/Εναγόντων υποστήριξε ότι η δέσμευση ακίνητης περιουσίας δεν θα προξενήσει ζημιά στους Καθ' ων η Αίτηση/Εναγόμενους (βλ. σελ. 8 και 9 της αγόρευσης των Αιτητών/ Εναγόντων). Δεν συμφωνώ με το σκεπτικό αυτό. Το πρώτιστο ερώτημα για τη διατήρηση σε ισχύ ή έκδοση ενός προσωρινού διατάγματος είναι η αναγκαιότητα έκδοσης ή διατήρησης του με την έννοια ότι αν δεν υπάρχει προσωρινό διάταγμα οι Αιτητές θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά. Η αιτία έκδοσης ή διατήρησης σε ισχύ προσωρινού διατάγματος δεν πηγάζει από την τυχόν μικρή ζημιά που προκαλεί η ύπαρξη τέτοιου διατάγματος. Σε κάθε περίπτωση, η δέσμευση ακίνητης περιουσίας χωρίς εύλογη αιτία παραβιάζει το σχετικό ανθρώπινο δικαίωμα και συνεπώς προκαλεί ζημιά στον ιδιοκτήτη της περιουσίας. Όπως επισημάνθηκε στην υπόθεση DOLEGO ESTATES LTD. κ.α. ν. 1. Θεόδωρου Φιλίππου κ.α.

(1999)1(Β) Α.Α.Δ. 1217, «Είναι νομολογιακά καθιερωμένο ότι η έκδοση ενός προσωρινού διατάγματος μονομερώς δεν μεταθέτει το βάρος της απόδειξης κατά την ακρόαση και επομένως οι εφεσείοντες είχαν το βάρος να ικανοποιήσουν το Δικαστήριο ότι το διάταγμα θα έπρεπε να παραμείνει σε ισχύ». Στην προκειμένη περίπτωση οι Αιτητές/ Ενάγοντες δεν έπεισαν το Δικαστήριο είτε ότι το διάταγμα θα πρέπει να παραμείνει σε ισχύ είτε ότι θα πρέπει να εκδοθούν τα υπόλοιπα αιτούμενα διατάγματα. Και ένα επιπρόσθετο σχόλιο: Στην προκειμένη περίπτωση ένα άλλο σημαντικό κεφάλαιο προς συζήτηση είναι ο χρόνος καταχώρησης της επίδικης αίτησης σε συνδυασμό με το αόριστο της πηγής των πληροφοριών τους περί αποξένωσης της ακίνητης περιουσίας. (Παράγρ. 14 της ένορκης δήλωσης του κ. Παπαμιλτιάδη «όπως πληροφορήθηκα πριν μια βδομάδα από γνωστούς μου..». Παράγρ. 3 της συμπληρωματικής ένορκη δήλωση του κ. Παπαμιλτιάδη «έχουν γίνει γνωστές στον ευρύτερο κύκλο των συναλλαγών μου.») Όμως ήδη έχουν αποκαλυφθεί ικανοποιητικοί λόγοι ακύρωσης του διατάγματος και απόρριψης της αίτησης ώστε να μην υπάρχει αναγκαιότητα συζήτησης και αυτής της πτυχής αλλά και των υπόλοιπων λόγων ένστασης. Το προσωρινό διάταγμα το οποίο εκδόθηκε την 30.04.2013 ακυρώνεται. Η επίδικη αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση/Εναγομένων και εναντίον των Αιτητών/Εναγόντων όπως υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο και να πληρωθούν στο τέλος. (Υπ.) ................ Λ. Μάρκου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΟΟ/Λ.Κ. Subject: Civil / Other Actions / Interim Αναφορά: Προσωρινό Διάταγμα cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο