← Κύπρος

Ηρόδοτος Παναγή ν. Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Στρουμπιού, Αρ. Αγωγής: 3256/12, 30/9/2013

Ηρόδοτος Παναγή ν. Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Στρουμπιού, Αρ. Αγωγής: 3256/12, 30/9/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2013:A198 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Λ. Μάρκου, Α. Ε. Δ. Αρ. Αγωγής: 3256/12 Μεταξύ: Ηρόδοτος Παναγή Ενάγοντας - Αιτητής και Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Στρουμπιού Εναγομένοι - Καθών η αίτηση Αίτηση δια κλήσεως του Αιτητή - Ενάγοντα ημ. 11.10.12 Ημερομηνία: 30 Σεπτεμβρίου, 2013 Εμφανίσεις: Για Αιτητή - Ενάγοντα : κα. Μ. Καραγιαννίδου για κ. κ. Ι. Παπαζαχαρία ΔΕΠΕ Για Καθ΄ων η αίτηση -Εναγόμενους: κα. Μάγου για κ. κ. Κ. Π. Δημητριάδη ΔΕΠΕ Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΟΥ ΦΑΚΕΛΛΟΥ - ΚΥΡΙΑ ΣΗΜΕΙΑ · Με το ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο που καταχωρήθηκε την 11.10.12 ο Αιτητής - Ενάγοντας ζητά: «Αναγνωριστική Απόφαση και/ή Δήλωση του Δικαστηρίου ότι η συμφωνία δανείου ημερ. κατά ή περί την 29.12.04 μεταξύ των εναγομένων ως δανειστών και του ενάγοντα ως πρωτοφειλέτη - χρεώστη μαζί με άλλα πρόσωπα για παραχώρηση δανείου ύψους Λ.Κ. £90.000,00 ήτοι €153.774,12 είναι άκυρη και/ή παράνομη.... επειδή έχει καταρτιστεί με δόλο και/ή ψευδείς παραστάσεις .... εις βάρος του από τους εναγόμενους... και κατά συνέπεια δεν είναι δεσμευτική για τον ενάγοντα και το υπόλοιπο του χρέους δεν είναι ανακτήσιμο αφού ο Ενάγοντας εξαπατήθηκε ως προς το ότι δεν του αποκαλύφθηκε ότι υπόγραφε τα επίδικα έγγραφα ως πρωτοφειλέτης - χρεώστης ενώ θεωρούσε και/ή τον είχαν πληροφορήσει ...... ότι θα ήταν ένας εκ των εγγυητών και/ή το έγγραφο το οποίο υπέγραψε δεν ήταν πλήρες ...και/ή δεν συνεβλήθησαν ως εγγυητές πρόσωπα τα οποία τον επιβεβαίωσαν ότι θα είναι συνεγγυητές και/ή γενικά παραπλανήθηκε ως προς το αληθινό περιεχόμενο της συμφωνίας .. και/ή κανένα ποσό εισέπραξε από τους εναγόμενους και/ή διαφορετικά» Με την παράγραφο 2 της οπισθογράφησης, ζητείται επίσης: διάταγμα με το οποίο να ακυρώνεται η πιο πάνω ισχυριζόμενη συμφωνία δανείου ημ. 29.12.14 για τους πιο πάνω προβαλλόμενους λόγους. Με την παράγραφο 3 ζητείται διάταγμα και/ή απόφαση ότι η διαιτητική απόφαση του διαιτητή Ιωάννη Χαραλαμπίδη, ημερομηνίας 4.12.09 που εκδόθηκε προς όφελος των Εναγομένων και εναντίον του Ενάγοντα που αφορούσε την πιο πάνω συμφωνία δανείου, για το ποσό των €209.054,41 πλέον τόκους και έξοδα είναι άκυρη για τους ίδιους λόγους. Επίσης, αποζημιώσεις, τόκους και έξοδα. · Την ίδια ημερομηνία, 11.10.12 καταχωρήθηκε στην παρούσα αγωγή η επίδικη αίτηση η οποία είναι δια κλήσεως και είχε ως πρώτη ημερομηνία εμφάνισης την 5.11.

  1. · Σύμφωνα με τις Ένορκες Δηλώσεις ιδιώτη επιδότη η αγωγή και η επίδικη αίτηση επιδόθηκαν στους Καθ΄ων η αίτηση - Εναγομένους την 20.10.
  2. · Την 2.11.12 καταχωρήθηκε από τους Καθ΄ων η αίτηση - Εναγομένους στην αγωγή σημείωμα εμφάνισης εκ μέρους των Καθ΄ων η αίτηση - Εναγομένων. · Τη 17.04.13 καταχωρήθηκε η ένσταση στην επίδικη αίτηση. · Την 29.04.13 οι Καθ΄ων η αίτηση - Εναγόμενοι καταχώρησαν στην παρούσα αγωγή αίτηση με την οποία ζητούσαν διάταγμα για απόρριψη της αγωγής λόγω μη προώθησης της και συγκεκριμένα λόγω μη καταχώρησης Έκθεσης Απαίτησης. Η αίτηση αυτή επιδόθηκε στην πλευρά του Αιτητή - Ενάγοντα την 29.04.
  3. · Την 2.05.13 καταχωρήθηκε η Έκθεση Απαίτησης εκ μέρους του Αιτητή - Ενάγοντα οπότε την 30.05.13 η αίτηση των Καθ΄ων η αίτηση - Εναγομένων ημ. 29.04.13 αποσύρθηκε και απορρίφθηκε. · Την 23.05.13 καταχωρήθηκε αίτηση για απόφαση λόγω μη καταχώρισης υπεράσπισης η οποία αποσύρθηκε την 13.06.
  4. Η ΕΠΙΔΙΚΗ ΑΙΤΗΣΗ Με την επίδικη αίτηση ζητείται: «Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να αναστέλλεται η εκδίκαση της Γενικής Αίτησης 388/2012 ημερομηνίας 02/07/12 που καταχώρησε η ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΣΤΡΟΥΜΙΠΙΟΥ εναντίον του ενάγοντα - αιτητή με την οποία ζητούν διάταγμα του Δικαστηρίου για εγγραφή και εκτέλεση της απόφασης του Διαιτητού ημερομηνίας 4 Δεκεμβρίου 2009 η οποία εκδόθηκε υπέρ των εναγόμενων - καθ΄ων η αίτηση και εναντίον του ενάγοντα - αιτητή και/ή αναστολή οποιουδήποτε μέτρου εκτέλεσης εναντίον του ενάγοντα μέχρι την πλήρη εκδίκαση της παρούσας και/ή μέχρις νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου». H αίτηση βασίζεται στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6 άρθρα 4, 5, 7 και 9, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 άρθρο άρθρο 32, στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμό Δ.48, στον Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο Ν.22/85άρθρο 52, στον Περί Διαιτησίας Νόμο (Κεφ. 4) άρθρο 21, στους Περί Συνεργατικών Εταιρειών Θεσμούς, Θεσμός 79, στον Περί Συμβάσεων Νόμο Κεφ. 149 Άρθρα 2, 3, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 82 έως 105 στις γενικές και συμφυείς εξουσίες και την Πρακτική του Δικαστηρίου. Η αίτηση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του Αιτητή - Ενάγοντα ημ. 11.10.12 στην οποία αναφέρει μεταξύ άλλων ότι η πιο πάνω διαιτητική απόφαση ημ. 4.12.09 του επιδόθηκε την 23.04.
  5. Ακολούθως αναφέρει τα εξής σε σχέση με την συμφωνία δανείου αντικείμενο της πιο πάνω απόφασης: «
  6. Η συγκεκριμένη συμφωνία δανείου αφορούσε δάνειο το οποίο επιθυμούσε να αποκτήσει ο Χαράλαμπος Χαραλάμπους (Δ.Τ.627231) από το Λατσί της Επαρχίας Πάφου. Το συγκεκριμένο πρόσωπο διατηρούσε εστιατόριο - ψαροταβέρνα το οποίο λειτουργούσε στο Λατσί και μου ζήτησε να υπογράψω ως εγγυητής στη συμφωνία δανείου.
  7. Επίσης με ενημέρωσε ότι ως εγγυητές θα υπόγραφαν επιπρόσθετα για την εξασφάλιση του συγκεκριμένου δανείου η μητέρα του Χαραλάμπους Χαριτίνη, η σύζυγος του Χαραλάμπους Πώλα, ο Γερασίμου Ηλίας και ο Στυλιανού Αντρέας οι οποίοι ήταν φίλοι του Χαράλαμπου Χαραλάμπους.
  8. Λόγω και της δικής μου φιλικής σχέσης με τον Χαράλαμπο Χαραλάμπους τον ενημέρωσα ότι θα του υπέγραφα ως εγγυητής για να εξασφαλίσει το επίδικο δάνειο.
  9. Στη συνέχεια και κατά ή περί την 29.12.04 μεταβήκαμε μαζί με τον Χαράλαμπο Χαραλάμπους στην Συνεργατική Εταιρεία Στρουμπιού για την υπογραφή του εγγράφου στο οποίο θα εγγυόμουνα μαζί με τους άλλους συνεγγυητές που ανέφερε και πιο πάνω τον πρωτοφειλέτη Χαράλαμπο Χαραλάμπους.
  10. Χωρίς να μου παρουσιαστεί όλο το έγγραφο της συμφωνίας δανείου και κυρίως οι πρώτες σελίδες του εγγράφου στις οποίες αναγραφόταν ποιο θα ήταν ο πρωτοφειλέτης της επίδικης συμφωνίας μου ζητήθηκε όπως υπογράψω σε μια σελίδα όπου υπήρχαν χώροι για υπογραφές πράγμα το οποίο και έπραξα αφού θεώρησα ότι υπέγραφα ως εγγυητής του επίδικου δανείου.
  11. Μετά την υπογραφή του εγγράφου μόνο στη μια σελίδα που μου ζητήθηκε έφυγα από το χώρο της Τράπεζας και το θέμα δεν με είχε απασχολήσει ξανά μέχρι και τις 23.04.10 όπου μου είχε επιδοθεί η απόφαση του Διαιτητή αναφορικά με το πιο πάνω δάνειο.
  12. Με την παραλαβή της διαιτητικής απόφασης χωρίς να γνωρίζω ούτε και σε εκείνο το στάδιο ότι ήμουν πρωτοφειλέτης - χρεώστης επικοινώνησα με τον Χαράλαμπο Χαραλάμπους ο οποίος υποσχέθηκε ότι θα διευθετούσε το χρέος». Ακολούθως αναφέρει ότι στις 9.7.2012 του επιδόθηκε η Γενική Αίτηση 388/2012 Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου η οποία καταχωρήθηκε στις 2.7.2012 από τους Καθ΄ων η αίτηση - Εναγομένους στην οποία παρουσιάζεται ως Καθ΄ ου η Αίτηση 4 με την οποία επιζητείται από τους Αιτητές η εγγραφή και εκτέλεση της πιο πάνω απόφασης του Διαιτητή ημερομηνίας 4 Δεκεμβρίου
  13. Αμέσως μόλις παρέλαβε την Γενική Αίτηση 388/2012 αποτάθηκε στον δικηγόρο του. Ο δικηγόρος του κ. Ιωάννης Παπαζαχαρία αφού εξέτασε την αίτηση, τον ενημέρωσε ότι στην διαιτητική απόφαση παρουσιάζεται ως πρωτοφειλέτης - χρεώστης και όχι ως εγγυητής του Χαράλαμπου Χαραλάμπους όπως τον είχαν διαβεβαιώσει. Περαιτέρω τα άλλα δύο πρόσωπα που η ΣΠΕ τον είχε διαβεβαιώσει ότι θα ήταν εγγυητές δεν υπέγραψαν τελικά και/ή είχαν απαλλαγεί. Ακολούθως αναφέρει τα εξής: «
  14. Αμέσως μερίμνησα έτσι ώστε να λάβω στην κατοχή μου αντίγραφο της συμφωνίας δανείου ημερομηνίας 29/12/04 στην οποία διαπίστωσα στην πρώτη σελίδα του δανείου ότι το όνομα μου αναγραφόταν μέσα στα ονόματα των πρωτοφειλετών - χρεωστών και ότι δεν ήμουν εγγυητής του δανείου παρά του γεγονότος ότι με διαβεβαίωσαν τόσο ο Χαράλαμπος Χαραλάμπους, ο Στυλιανού Ανδρέας αλλά και οι εναγόμενοι ότι ως τέτοιος υπέγραφα.
  15. Περαιτέρω πρόσεξα ότι τα άλλα πρόσωπα των Χαραλάμπους Πώλα, Γερασίμου Ηλίας, Χαραλάμπους Χαριτίνη και Στυλιανού Αντρέας οι οποίοι με είχαν διαβεβαιώσει ότι θα υπέγραφαν ως συνεγγυητές μου ήταν και αυτοί πρωτοφειλέτες - χρεώστες του επίδικου δανείου.
  16. Όμως στην προτελευταία σελίδα του επίδικου δανείου παρατήρησα ότι στο μέρος 4 και 6 δεν είχαν υπογράψει οι Γερασίμου Ηλίας και Στυλιανού Αντρέας ούτε και υπήρχαν μονογραφές στις υπόλοιπες σελίδες του επίδικου δανείου.
  17. ............................ Α. Οι Εναγόμενοι προέβησαν σε τέτοιες παραστάσεις και/ή διαβεβαιώσεις προς το πρόσωπο μου ότι η υπογραφή μου θα ήταν με σκοπό την εξασφάλιση του επίδικου δανείου ως εγγυητή μαζί με άλλα πρόσωπα. Β. Μου ζητήθηκε να υπογράψω από του εναγόμενους μόνο την σελίδα 4 της επίδικης συμφωνίας διαβεβαιώνοντας με ότι η υπογραφή μου θα ήτο υπογραφή εγγυητή του επίδικου δανείου» Προσθέτει ότι κανένα ποσό δεν του δόθηκε από το ποσό του επίδικου δανείου ύψους Λ.Κ.90.000,00 και ότι κανένα όφελος δεν προσπορίστηκε από αυτήν την συμφωνία ούτε και αναζήτησε οποιαδήποτε χρήματα αφού γνώριζε και/ή ήταν με την εντύπωση ότι η υποχρέωση του ήταν αυτή του εγγυητή. Ισχυρίζεται ότι έχει καλή υπόθεση και σοβαρό ενδεχόμενο να ακυρωθεί η επίδικη συμφωνία δανείου. Εξ΄ όσων τον πληροφορούν οι δικηγόροι του το στάδιο εγγραφής μιας διαιτητικής απόφασης είναι τυπικό και περιορίζεται στο ζήτημα της εγγραφής και το Δικαστήριο εκεί δεν θα εξετάσει θέματα νομιμότητας της επίδικης συμφωνίας δανείου και δεν θα ληφθούν υπόψη τέτοιοι λόγοι ένστασης. Συνεπώς λαμβάνοντας υπόψη ότι δεν προχώρησε στο στάδιο των 21 ημερών μετά την έκδοση της διαιτητικής απόφασης να καταχωρήσει έφεση κατά της απόφασης του Διαιτητή, μπορεί πλέον να προχωρήσει με καταχώρηση αγωγής εναντίον των εναγομένων για να εξεταστούν πλέον ως βάση αγωγής οι συνθήκες κατάρτισης της επίδικης συμφωνίας δανείου και ισχυρισμούς περί δόλου. Τέλος αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι σε περίπτωση που η Γενική Αίτηση 388/12 προωθηθεί και από τη στιγμή που με την εν λόγω διαδικασία δεν μπορεί να εγείρει τους ισχυρισμούς που εγείρονται με την παρούσα αγωγή τότε η διαιτητική απόφαση θα εγγραφεί ως απόφαση Δικαστηρίου και θα είναι αδύνατο να προχωρήσει με την αγωγή του. Περαιτέρω με την εγγραφή της διαιτητικής απόφασης οι Καθ΄ ων-Εναγόμενοι θα έχουν δικαίωμα να προχωρήσουν σε εκτέλεση της απόφασης εναντίον του προκαλώντας του ανεπανόρθωτη ζημιά ενώ σε περίπτωση έκδοσης του διατάγματος οι Καθ΄ ων-Εναγόμενοι δεν θα υποστούν ιδιαίτερη ζημιά. Εισηγείται να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα ενόψει του κατεπείγοντος του θέματος και του ύψους και του βάσιμου της επιτυχίας των θεραπειών που ζητά. (Επισυνάπτει τα Τεκμήρια 1 - 3). Η ΕΝΣΤΑΣΗ Την 17.04.13 καταχωρήθηκε από τους Καθ΄ ων-Εναγόμενους ένσταση στην επίδικη αίτηση. Βασίζεται στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6 άρθρα 4, 5, 7 και 9, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 άρθρο 32, στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.48, στον Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο Ν.22/85άρθρο 52 στις γενικές και συμφυείς εξουσίες και την πρακτική του Δικαστηρίου. Οι λόγοι ένστασης έχουν ως εξής: "
  18. Δεν μπορεί και δεν είναι νομικά και δικονομικά επιτρεπτό/ορθό ένα ισόβαθμο δικαστήριο στα πλαίσια ενώπιον του υπόθεσης, να εκδίδει διάταγμα αναστολής της διαδικασίας σε άλλη υπόθεση την οποία χειρίζεται/ επιλαμβάνεται άλλο Δικαστήριο.
  19. Ο Ενάγοντας/Αιτητής έδειξε αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην καταχώριση της παρούσας Αίτηση ενώ παρέλειψε να προωθήσει την παρούσα αγωγή.
  20. Δεν υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση ή ορατή πιθανότητα επιτυχίας της αξίωση του Ενάγοντα / Αιτητή.
  21. Δεν είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του απαιτούμενου διατάγματος.
  22. Τόσο η παρούσα αίτηση όσο και η αγωγή στα πλαίσια της οποίας καταχωρούνται συνιστούν κατάχρηση της διαδικασίας.
  23. Δεν είναι σε καμία περίπτωση δίκαιο ή εύλογο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα." Συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση της κας Γεωργίας Κούσουλου η οποία αναφέρει μεταξύ άλλων ότι είναι στην υπηρεσία των Καθ΄ ων η αίτηση -Εναγομένων. Προσθέτει ότι διάβασε την Ένορκη Δήλωση του Αιτητή - Ενάγοντα και πλην των παραγράφων 1, 2, 3, 11 και 12 και όσων παραδέχεται ρητά, αρνείται τις υπόλοιπες παραγράφους της εν λόγω Ένορκης Δήλωσης. Είναι η θέση της ότι η επίδικη αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί (βλ. παράγραφο 4). Ακολούθως αναφέρει τα εξής: «
  24. Αρνούμαι την παράγραφο 4 της Ένορκης Δήλωσης του Ενάγοντα και αναφέρω ότι τόσο αυτός όσο και οι υπόλοιποι πέντε των οποίων τα ονόματα αναφέρονται στην πρώτη σελίδα της Συμφωνίας Στεγαστικού Δανείου ημερομηνίας 29/12/2004, Τεκμήριο 2 στην εν λόγω Ένορκη Δήλωση, το γνώριζαν ότι ήταν και όντως ήταν χρεώστες/πρωτοφειλέτες αλλά επειδή ο 4ος και ο 6ος δεν υπόγραψαν την εν λόγω Συμφωνία Δανείου, γι΄ αυτό η αίτηση αρ. 388/2012 για εγγραφή της διαιτητικής απόφασης, Τεκμήριο 3, είναι εναντίον μόνο των τεσσάρων που την υπόγραψαν.
  25. Ούτε εγώ ούτε οποιοσδήποτε άλλος υπάλληλος/αξιωματούχος των Εναγομένων/Καθ΄ ων η Αίτηση γνωρίζουμε εάν ο Χαράλαμπος Χαραλάμπους ζήτησε από τον Ενάγοντα/Αιτητή και από άλλους να υπογράψουν ως εγγυητές στην εν λόγω Συμφωνία Δανείου και ως εκ τούτου αρνούμαι τους ισχυρισμούς του Ενάγοντα/Αιτητή που περιέχονται στις παραγράφους 4, 5, 6, 7 & 8 της εν λόγω Ένορκης Δήλωσης του Ενάγοντα/Αιτητή.
  26. Αρνούμαι ρητά και κατηγορηματικά τους ισχυρισμούς του Ενάγοντα/Αιτητή ότι δήθεν δεν του παρουσιάστηκε ολόκληρη η Συμφωνία Δανείου, ότι του ζητήθηκε να υπογράψει σε μια σελίδα ως εγγυητής και μετά του είπαν να φύγει από τον χώρο της Τράπεζας. Ήμουν παρούσα όταν ο Ενάγοντας και οι άλλοι τρεις πρωτοφειλέτες, Χαράλαμπος Χαραλάμπους, Χαριτίνη Χαραλάμπους και Πώλα Χαραλάμπους, υπόγραψαν την εν λόγω Συμφωνία Δανείου. Παρούσα ήταν και η συνάδελφος μου Γιάννα Μαυρόσαββα, και είμαστε και οι δύο μάρτυρες των υπογραφών τους.
  27. Τόσο στον Ενάγοντα όσο και στους άλλους τρεις που υπόγραψαν την εν λόγω Συμφωνία Δανείου, τους εξηγήθηκε ότι είναι πρωτοφειλέτες και εν πάση περιπτώσει το γνώριζαν όταν την υπόγραψαν.» Επισημαίνει ότι στην διαιτητική απόφαση ημ. 4.12.09 υπάρχει ρητή αναφορά ότι ο Αιτητής - Ενάγοντας ήταν πρωτοφειλέτης και ισχυρίζεται ότι δεν είναι αλήθεια ότι και σ' εκείνο ακόμη το στάδιο δεν γνώριζε ο Ενάγοντας ότι είναι πρωτοφειλέτης. Το εάν του υποσχέθηκε ο Χαράλαμπος Χαραλάμπους ότι δεν θα διευθετούσε το χρέος, οι Εναγόμενοι δεν τον γνωρίζουν αλλά ούτε και οποιαδήποτε νομική σημασία έχει. Ισχυρίζεται επίσης, ότι τουλάχιστον μέχρι την ημερομηνία καταχώρισης της ένστασης στην επίδικη αίτηση (17.04.2013) ο Αιτητής - Ενάγοντας δεν είχε καταχωρίσει ένσταση στην Γενική Αίτηση 388/
  28. Αρνείται τους ισχυρισμούς του Αιτητή - Ενάγοντα που περιέχονται στις παραγράφους 14, 15 16 & 17 της Ένορκης Δήλωσης του και ισχυρίζεται ότι είναι δεύτερες εκ του πονηρού σκέψεις για να αποφύγει τις υποχρεώσεις του. Ισχυρίζεται επίσης ότι η επίδικη αίτηση έχει υποβληθεί καθυστερημένα. Επίσης ότι, εάν οι ισχυρισμοί του Αιτητή - Ενάγοντα περί εξαπάτησης του από τους Καθ΄ων η αίτηση - Εναγομένους ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, θα είχε προ πολλού καταγγείλει την υπόθεση στην Αστυνομία και θα είχε καταχωρίσει αγωγή προ πολλού ή θα καταχωρούσε τουλάχιστον ένσταση στην Γενική Αίτηση 388/
  29. Είναι η θέση της ότι δεν αποκαλύπτεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση ή ορατή πιθανότητα επιτυχίας (βλ. παράγραφο 14 της Ένορκης Δήλωσης) . Υποστηρίζει επίσης, ότι δεν θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του απαιτούμενου διατάγματος αφού η οποιαδήποτε απόφαση υπέρ του Αιτητή-Ενάγοντα θα είναι υπό μορφή εύκολα υπολογίσιμων χρηματικών αποζημιώσεων. Δεν αποκαλύπτεται οτιδήποτε στην Ένορκη Δήλωση του Αιτητή -Ενάγοντα που να υποδεικνύει το αντίθετο ή ότι οι Καθ΄ων η αίτηση -Εναγόμενοι δεν θα είναι σε θέση να ανταποκριθούν σε τυχόν απόφαση υπέρ του Αιτητή-Ενάγοντα για αποζημιώσεις. Τέλος υποστηρίζει ότι η αγωγή συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας και τούτο γιατί η παρούσα αγωγή έχει κινηθεί ενώ εκκρεμεί ενώπιον άλλου Δικαστηρίου η Γενική Αίτηση 388/2012 η οποία αφορά ακριβώς την εγγραφή της επίδικης διαιτητικής απόφασης. Η ΑΚΡΟΑΣΗ Η ακρόαση της επίδικης αίτηση διεξήχθη στη βάση των ενόρκων δηλώσεων, χωρίς αντεξέταση και τέθηκαν οι αγορεύσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η αγόρευση προωθήθηκε κυρίως στη βάση του άρθρου
  30. Το άρθρο 32 του Νόμου 14/60 Με βάση το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 το οποίο επικαλούνται οι Αιτητές στην επίδικη αίτηση, το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια σε κάθε πολιτική διαδικασία να εκδώσει οποιοδήποτε προστακτικό ή απαγορευτικό διάταγμα που θα έκρινε δίκαιο ή πρόσφορο εφόσον βέβαια συντρέχουν οι εξής προϋποθέσεις: (α) Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση (β) Η ύπαρξη πιθανότητας ο Ενάγοντας να δικαιούται σε θεραπεία (γ) Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός αν εκδοθεί το διάταγμα. Το άρθρο αυτό ερμηνεύτηκε σε πληθώρα αποφάσεων. Ενδεικτικά αναφέρω την κλασσική για το θέμα Odysseos v. Pieris Estates Ltd and Others

(1982)1 C.L.R. 557 και την Parico Aluminium Designs v. Muskita Aluminium Co. Ltd κ.α.
(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 2015. Επισημαίνεται ότι η ύπαρξη απλώς των πιο πάνω τριών προϋποθέσεων δεν είναι αρκετή για την έκδοση του διατάγματος. Στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθεί ένα τέτοιο διάταγμα (βλ. Odysseos (πιο πάνω) στη σελίδα 570, Κούνουνα v. Simonos
(2002)1 Α.Α.Δ. 1361 στη σελίδα 1366 και Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Πασχάλης Χατζηβασίλης
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 152). Ο ρόλος του Δικαστηρίου στα πλαίσια εκδίκασης ενδιάμεσης αίτησης όπως η παρούσα διακρίνεται από το ρόλο του Δικαστηρίου όταν εκδικάζει την ουσία της υπόθεσης, δηλαδή την αγωγή. Στην ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα «.το Δικαστήριο εξετάζει τη μαρτυρία με σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδοθεί το διάταγμα, αποφεύγοντας να υπεισέλθει στην ουσία της υπόθεσης.» (Βλ. Επίσημος Παραλήπτης κ.ά. ν. Nicantony Trading Co Ltd,
(1998)1 A.A.Δ. 1653). Όπως λέχθηκε στην Κυρίλλου v. Λάμπρου
(2004)1 Α.Α.Δ. 1528 στη σελίδα 1533: «.Πρέπει να τονισθεί σε αυτό το στάδιο ότι το Δικαστήριο δεν εξετάζει σε βάθος την προσφερόμενη μαρτυρία για να προβεί σε αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων και δεν καταλήγει σε ευρήματα γεγονότων εκτός μόνο για την εξακρίβωση εκείνων των αναγκαίων στοιχείων τα οποία θεωρούνται απαραίτητα για τη θεμελίωση των κριτηρίων του άρθρου 32.» Όπως δε αναφέρεται στην απόφαση Δημοκρατία της Σλοβενίας v. Beogradska Banka D.D.
(1999)1(A) Α.Α.Δ. 225 στη σελίδα 236, διαπιστώσεις γίνονται μόνο για σκοπούς της εξέτασης της έκδοσης ή μη του προσωρινού διατάγματος και «Όλα τα ζητήματα που εγείρονται στην αγωγή παραμένουν ζωντανά για να αποφασιστούν όταν θα εκδικαστεί η ουσία της.» (Βλ. επίσης Parico (πιο πάνω) στις σελίδες 2040, 2042.) Πρώτη προϋπόθεση - η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση: Με βάση τη νομολογία το κριτήριο αυτό ικανοποιείται με την αποκάλυψη μιας συζητήσιμης υπόθεσης. «Ο ενάγων δεν υπέχει υποχρέωση, όπως ήταν προηγουμένως η αντίληψη, να αποδείξει ότι έχει ισχυρή εκ πρώτης όψεως υπόθεση ή εκ πρώτης όψεως υπόθεση ή ακόμα πιθανότητα ότι θα πετύχει στη δίκη. Το βάρος στον ενάγοντα είναι λιγότερο, πρέπει να αποδείξει ότι έχει συζητήσιμη υπόθεση.» (Βλ. Parico (πιο πάνω) όπου υιοθετείται απόσπασμα από το σύγγραμμα Copinger and Skone James on Copyright, 12η έκδοση παράγ. 621.) Δεύτερη προϋπόθεση - η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας: Εδώ η έννοια της πιθανότητας περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι το μέτρο απόδειξης στις αστικές υποθέσεις. Δεν είναι ορθό για το Δικαστήριο στα πλαίσια της επίδικης αίτησης να αξιολογήσει την ορθότητα των θέσεων των δυο πλευρών αλλά θα πρέπει να περιοριστεί στο να διαπιστώσει αν υπάρχει πιθανότητα επιτυχίας για τους Αιτητές με βάση το μαρτυρικό υλικό. Τρίτη προϋπόθεση - κατά πόσο θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός αν εκδοθεί το διάταγμα: Σύμφωνα με τη νομολογία η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 σχετίζεται με το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων κάτω από το φως των γεγονότων της κάθε υπόθεσης (βλ. Odysseos (πιο πάνω) στη σελίδα 570). Αν η επιδίκαση αποζημιώσεων υπέρ του Ενάγοντα στο τελικό στάδιο, είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του, τότε η έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος δεν είναι απαραίτητη (βλ. Κυπριακός Οργανισμός Τουρισμού v. Αλκιβιάδη Θεωρή
(1989)1(A) Α.Α.Δ. 255 στη σελίδα 258. Επιδίκαση αποζημιώσεων, προϋποθέτει ότι αυτές μπορούν να υπολογιστούν δίκαια. (Επιπρόσθετα «η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα, μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη.» (Βλ. Papastratis v. Pierides
(1979)1 C.L.R. 231.) Στην πρόσφατη απόφαση Hellenic Bank Public Company Ltd v. Alpha Panareti Public Limited, Πολιτική Έφεση 145/2011, ημερομηνίας 13/06/2013 γίνεται πολύ χρήσιμη περίληψη ως προς τον τρόπο επεξεργασίας των σχετικών κριτηρίων των πρώτων δυο προϋποθέσεων του Άρθρου 32. «Στην Α/φοί Μυλωνά κ.ά. ν. Michalakis Avraamides & Co. Ltd
(1998)1 A.A.Δ. 1513, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα στη σελίδα 1516: «Ερμηνευτική των προϋποθέσεων, που θέτει το Άρθρο 32 του Ν. 14/60, για τη χορήγηση ενδιάμεσης θεραπείας, είναι η Odysseos v. Pieris Estates Ltd and Others
(1982)1 C.L.R. 557, στην οποία παραπέμπει το πρωτόδικο Δικαστήριο. Ενώ, όπως εξηγεί στην απόφαση του, η αποκάλυψη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση κρίνεται αντικειμενικά, με αναφορά στη διατυπωθείσα από τον εφεσείοντα θέση στην αγωγή του, η πιθανότητα επιτυχίας μικρή έστω στο βαθμό που είναι ορατή, πρέπει να αποδειχθεί με τη μαρτυρία που προσάγεται προς υποστήριξη της αίτησης.» Επίσης, στην υπόθεση Eurocypria v. Κυπριακής Δημοκρατίας κ.ά., Π.Ε. 170/2011, ημερ. 20.10.2011, λέχθηκαν τα ακόλουθα: .......................... Η προϋπόθεση για ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση κατά τη δίκη επεξηγήθηκε ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν του να καταδειχθεί μια συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα δικόγραφα.» ................................ Εάν αντικειμενικά από τα δικόγραφα προκύπτει η ύπαρξη καλής βάσης αγωγής, τότε τούτο είναι αρκετό για ικανοποίηση της πρώτης προϋπόθεσης. Ακολούθως, το Δικαστήριο θα πρέπει να προχωρεί στην εξέταση της ύπαρξης πιθανότητας επιτυχίας του Ενάγοντα, με βάση τη μαρτυρία και τα στοιχεία που έχει ενώπιον του. Περαιτέρω, όσον αφορά αυτή τη δεύτερη προϋπόθεση, με βάση τη νομολογία την οποία παραθέτει το Πρωτόδικο Δικαστήριο, ο Ενάγοντας είναι αρκετό να επιτύχει έκδοση διατάγματος αν πείσει το Δικαστήριο ότι έχει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα επιτυχίας, αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Το Δικαστήριο δεν απαιτείται, αλλά ούτε και πρέπει, να εξετάζει την ενώπιον του μαρτυρία και να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με συγκρουόμενα γεγονότα, κάτι που θα έχει το καθήκον να πράξει στο τελικό στάδιο της υπόθεσης. Στο αρχικό αυτό στάδιο πρέπει να περιοριστεί στη διαπίστωση ύπαρξης ή μη κάποιας προοπτικής επιτυχίας.» Αναφορικά με την 1η προϋπόθεση του άρθρου 32: Έχοντας κατά νου τους ισχυρισμούς του Αιτητή - Ενάγοντα στην αγωγή περί κατάρτησης της συμφωνίας δανείου ημ. 29.12.04 συνεπεία ψευδών παραστάσεων κ.λ.π. κρίνεται πως πληρείται η 1η προϋπόθεση. Αναφορικά με την 2η προϋπόθεσης του άρθρου 32: Η 2η προϋπόθεση του άρθρου 32 δεν πληρείται. Ο Αιτητής - Ενάγοντας κατά την εκδίκαση της αγωγής θα έχει να αντιμετωπίσει το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι δεν εφεσίβαλε τη διαιτητική απόφαση εντός 21 ημερών από την κοινοποίηση (στις ποικίλες του πτυχές, νομικές και άλλες) σε σχέση μεταξύ άλλων και με το ερώτημα ως προς το πότε έλαβε γνώση ότι υπέγραψε ως πρωτοφειλέτης. Ο Αιτητής - Ενάγοντας δεν έθεσε στην επίδικη αίτηση τα απαραίτητα στοιχεία/ την απαραίτητη ανάλυση ώστε το Δικαστήριο να μπορεί να καταλήξει (για σκοπούς και μόνο κατά πόσο πληρείται η 2η προϋπόθεση) ότι με βάση τη προσκομισθείσα μαρτυρία έχει κάτι περισσότερο από απλή πιθανότητα επιτυχίας ή προοπτική επιτυχίας. Επιπρόσθετα ο ισχυρισμός ότι δεν έλαβε τα χρήματα του δανείου δεν οδηγεί από μόνος του σε συμπέρασμα προοπτικής επιτυχίας, έστω για σκοπούς κρίσεως κατά πόσο θα εκδοθεί ή όχι το προσωρινό διάταγμα. Αναφορικά με την 3η προϋπόθεση του άρθρου 32: Η 3η προϋπόθεση του άρθρου 32 δεν πληρείται. Στην παράγραφο 18 (Ι) την Ένορκης Δήλωσης του Αιτητή - Ενάγοντα η οποία συνοδεύει την επίδικη αίτηση τίθεται ο ισχυρισμός ότι σε περίπτωση που επίδικη αίτηση απορριφθεί τότε η Διαιτητική απόφαση θα εγγραφεί ως απόφαση Δικαστηρίου και θα είναι αδύνατο να προχωρήσει με την παρούσα αγωγή. Επίσης με την εγγραφή η Καθ΄ων η αίτηση -Εναγομένοι θα έχουν δικαίωμα να προβούν σε εκτέλεση της απόφασης εναντίον του προκαλώντας του ανεπανόρθωτη ζημιά. Σε σχέση με τα πιο πάνω επισημαίνονται τα εξής:
  1. Δεν έχει εξηγήσει γιατί θα είναι αδύνατο να προωθηθεί η παρούσα αγωγή (έστω ενδεχομένως τροποποιημένη, αν χρειαστεί) αν τελικά εγγραφεί η απόφαση.
  2. Με την εγγραφή οι Καθ΄ων η αίτηση - Εναγομένοι θα έχουν όντως δικαίωμα εκτέλεσης της απόφασης. Όμως δεν έχει επεξηγηθεί γιατί η τυχόν ζημιά του Αιτητή - Ενάγοντα θα είναι ανεπανόρθωτη, αφού σε περίπτωση που πετύχει η παρούσα αγωγή τότε ο Αιτητής - Ενάγοντας θα δικαιούται σε αποζημιώσεις. Ούτε και έχει τεθεί ισχυρισμός ότι οι Καθ΄ων η αίτηση - Εναγόμενοι δεν θα έχουν την δυνατότητα να αποζημιώσουν των Αιτητή -Ενάγοντα, αν χρειαστεί. Ούτε και έχει τεθεί ενόρκως οποιοσδήποτε ισχυρισμός ότι ο ίδιος ο Αιτητής Ενάγοντας δεν έχει την δυνατότητα να ικανοποιήσει το εξ΄αποφάσεως χρέος ούτως ώστε με την εκτέλεση της απόφασης να είναι καταστροφικό το αποτέλεσμα (ο ισχυρισμός ότι δεν έλαβε το ποσό του δανείου δεν οδηγεί αυτόματα στο συμπέρασμα ότι δεν έχει την γενική δυνατότητα ικανοποίησης του χρέους). Επισημαίνεται επίσης ότι η αγόρευση των ευπαίδευτων δικηγόρων του Αιτητή - Ενάγοντα στη σελίδα 10 εμπεριέχει θέματα τα οποία δεν επικαλείται ο Αιτητής - Ενάγοντας στην Ένορκη Δήλωση του και συνεπώς δεν μπορεί να ληφθούν υπόψη. ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ Στην αγόρευση εκ μέρους του Αιτητή - Ενάγοντα καταγράφεται η εξής εισήγηση: "Το στοιχείο του κατεπείγοντος εις την υπό κρίση αίτηση ευσεβάστως θεωρώ ότι δεν πρέπει να εξεταστεί από το Σεβαστό Δικαστήριο καθότι η αίτηση που καταχωρήθηκε από μέρους του ενάγοντα - αιτητή για την έκδοση του αιτούμενου προσωρινού διατάγματος έγινε δια κλήσεως έτσι δεν τυγχάνει εφαρμογής το Άρθρο 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου ΚΕΦ. 6, καθότι δεν εκδόθηκε οποιοδήποτε διάταγμα μονομερώς (ex-parte) στα πλαίσια της υπό κρίση αίτησης." Παρόλο που στη νομική βάση της αίτησης γίνεται αναφορά στο άρθρο 9, εντούτοις, το άρθρο 9 αναφέρεται στην εξουσία του Δικαστηρίου να εκδίδει διατάγματα μονομερώς σε ιδιαίτερες και επείγουσες περιστάσεις. Συνεπώς συμφωνώ ότι στην προκειμένη περίπτωση που η αίτηση έγινε δια κλήσεως, δεν εφαρμόζεται το άρθρο
  3. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο παράγοντας χρόνος δεν είναι σημαντικός. Όπως αναφέρεται στη μελέτη «Παρεμπίπτοντα Διατάγματα» του Μ. Νικολάτου τότε Ε. Δ. και τώρα Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου, «Ο παράγοντας όμως χρόνος, είναι σημαντικός όχι μόνο σε σχέση με τις αιτήσεις ex-parte, αλλά και γενικά σε σχέση με την έκδοση οποιουδήποτε παρεμπίπτοντος διατάγματος, έστω και κατόπιν ειδοποίησης. Τα παρεμπίπτοντα διατάγματα και γενικά όλα τα διατάγματα έχουν την καταγωγή τους στους κανόνες της επιείκειας (equity) και στα Δικαστήρια της επιείκειας (Courts of Equity), στα οποία αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην προώθηση μιας υπόθεσης στο Δικαστήριο (Laches) λαμβάνονταν σοβαρά υπόψη και μπορούσε να αποβεί μοιραία για την υπόθεση του αιτητή.» Στην προκείμενη περίπτωση, ο Αιτητής-Ενάγοντας δεν έδωσε οποιαδήποτε εξήγηση γιατί, ενώ του επιδόθηκε η δικαστική απόφαση την 23.04.10 εντούτοις καταχώρισε την αγωγή 2,5 χρόνια περίπου μετά και εφόσον του επιδόθηκε πλέον η Γενική Αίτηση 388/
  4. Πιο συγκεκριμένα στην παράγραφο 10 της Ένορκης Δήλωσης του ανάφερε ότι δεν γνώριζε ότι ήταν πρωτοφειλέτης ούτε και με την παραλαβή της δικαστικής απόφασης ημ. 23.04.
  5. Το σημείο αυτό δεν το έχει επεξηγήσει επαρκώς (για σκοπούς και μόνο κρίσεως κατά πόσο ενήργησε έγκαιρα) για τους εξής λόγο: Στην κοινοποίηση για την διαιτητική απόφαση ημ. 4.12.09 την οποία ο ίδιος ο Αιτητής παραδέχεται ότι του επιδόθηκε την 23.04.10 και την οποία επισυνάπτει στην Ένορκή Δήλωση του ως Τεκμήριο 1 σε δύο σημεία αναφέρεται ο ίδιος ως πρωτοφειλέτης. Παρατίθεται απόσπασμα του Τεκμηρίου 1: «................................... Αναφέρομαι στη διαιτησία ημερ. 4.12.2009 μεταξύ της Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Στρουμπίου για τα ακόλουθα χρέη: (α) Ως Πρωτοφειλέτης: Γραμμάτιο αρ.: 72-10603-3 €209.054,41 « αρ.: ....... €....... « αρ.: ....... €....... (β) Ως Εγγυητής: Γραμμάτιο αρ.: ........ €....... « αρ.: ....... €....... « αρ.: ....... €....... ...............................» (Η έμφασης είναι του Δικαστηρίου). Σχεδόν πανομοιότυπο λεκτικό όπου παρουσιάζεται ως πρωτοφειλέτης ο Αιτητής - Ενάγοντας, υπάρχει και σε άλλο σημείο του Τεκμηρίου
  6. Αυτό το σημείο δεν το εξήγησε ούτε και μετά που επισημάνθηκε στην παράγραφο 9 της Ένορκης Δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση (ενδεχομένως ζητώντας άδεια για συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση). Επιπρόσθετα δεν εξήγησε πως τελικά εκδικάστηκε η διαιτησία με αποτέλεσμα την απόφαση του διαιτητή ημ. 4.12.09 και μάλιστα στην απουσία του χωρίς, ούτε και τότε να είχε λάβει γνώση, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του (οι οποίοι βέβαια δεν αξιολογούνται στην ουσία τους σ΄αυτό το στάδιο) ότι στη διαιτησία ήταν διάδικος ως πρωτοφειλέτης. Επισημαίνεται επίσης ότι ο Αιτητής - Ενάγοντας δεν παραπονείται ότι δεν είχε ειδοποιηθεί για την εκδίκαση της διαιτησίας πριν την έκδοση της απόφασης ημ. 4.12.
  7. Με βάσει τα πιο πάνω η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί λόγω καθυστέρησης στην προώθηση της όλης υπόθεσης αλλά και λόγω απουσίας εξήγησης ως προς την καθυστέρηση. Δεν αγνοείται ότι προφανώς το συγκεκριμένο αίτημα για αναστολή της Γενικής Αίτησης 388/12 θα μπορούσε να είχε καταχωρηθεί μετά την καταχώρηση της εν λόγω αίτησης 388/
  8. Όμως, ο Αιτητής - Ενάγοντας κατέληξε να επιχειρεί να αναστείλει τη διαδικασία στη Γενική Αίτηση 388/12, το έτος 2012 χωρίς να εξηγεί επαρκώς γιατί δεν κινήθηκε ενωρίτερα δικαστικά για να αμφισβητήσει τη νομιμότητα της Διαιτητικής απόφασης ημ. 4.12.09 ή να προλάβει την έκδοση της απόφασης. Καθυστέρηση στην προώθηση της παρούσας αγωγής Είναι παραδεκτό ότι η Γενική Αίτηση 388/12 επιδόθηκε στον Αιτητή - Ενάγοντας της παρούσας αγωγής (εκεί Καθ΄ου η αίτηση) την 9.07.
  9. Και από εκείνο το χρονικό σημείο διαπιστώνεται καθυστέρηση από την πλευρά του Αιτητή - Ενάγοντα αφού η παρούσα αγωγή και η επίδικη αίτηση καταχωρήθηκε τρεις μήνες μετά. Αλλά και αν ακόμα αυτό το διάστημα των τριών μηνών κρίνεται δικαιολογημένο, παρατηρείται περαιτέρω καθυστέρηση στην καταχώριση της Έκθεσης Απαίτησης ως εξής: ενώ η παρούσα αγωγή καταχωρήθηκε την 11.10.12, η Έκθεση Απαίτησης καταχωρήθηκε μόνο μετά την καταχώρηση και επίδοση της αίτησης των Καθ΄ων η αίτηση - Εναγομένων στην παρούσα αγωγή ημ. 29.04.13 για απόρριψη της αγωγής λόγω μη καταχώρησης της έκθεσης απαίτησης. Η έκθεση απαίτησης καταχωρήθηκε τελικά την 2.05.13 ----------------- Για όλους τους πιο πάνω λόγους η επίδικη αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί χωρίς να χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση. ------------------ Συνεπώς η επίδικη αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Καθ΄ων η αίτηση - Εναγομένων και εναντίον του Αιτητή - Ενάγοντα όπως υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο και να πληρωθούν στο τέλος . Υπ. .......... Λ. Μάρκου, Α. Ε. Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil Court - Interim Αναφορά: Αναστολή διαδικασίας /ΧΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.