Επί τοις αφορώσι την Εταιρεία PAP HOTELS LIMITED (HE 52904), Αρ. Αίτησης: 53/13, 25/10/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2013:A206 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: A. Πούγιουρου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αίτησης: 53/13 Επί τοις αφορώσι την Εταιρεία P.A.P. HOTELS LIMITED (HE 52904) ΚΑΙ Επί τοις αφορώσι τον Περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ.
- ----------- Αίτηση ημερ. 5.9.13 για αποπαγοποίηση τραπεζικού λογαριασμού κ.ά. Ημερομηνία: 25.10.2013 Εμφανίσεις: Για τον Αιτητή: κ. Μακρίδης για κ. Ν. Παπαευσταθίου (κα Ελ. Μιχαήλ ν΄ ακούσει απόφαση) Για τον Καθ΄ ου η Αίτηση: κ. Κούτρας (κα Α. Κωνσταντίνου ν΄ ακούσει απόφαση) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα μονομερή αίτηση η εταιρεία P.A.P. HOTELS LIMITED εξαιτείται: «(Α) Την έκδοση διατάγματος που να επιτρέπει την αποπαγοποίηση του τραπεζικού λογαριασμού υπ΄ αριθμό 522-101-000100-1 με την Alpha Bank Cyprus Co. Ltd του οποίου δικαιούχος είναι η Αιτήτρια. (Β) Την έκδοση διατάγματος που να απαγορεύει στην Alpha Bank Cyprus Co. Ltd να παγοποιεί την κίνηση του λογαριασμού αρ. 522-101-000100-1 που διατηρεί η Αιτήτρια και/ή να παγοποιεί οποιοδήποτε ποσό που βρίσκεται σε πίστη του εν λόγω λογαριασμού. (Γ) Την έκδοση διατάγματος που να επιτρέπει όπως όλες οι πληρωμές της Αιτήτριας που θα γίνονται από τον πιο πάνω λογαριασμό μετά την αποπαγοποίηση του, επικυρωθούν και διά του παρόντος επικυρώνονται μέχρι ακροάσεως και τελείας αποπερατώσεως και/ή μέχρι πλήρους εκδίκασης της κυρίως Αίτησης για εκκαθάριση ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. (Δ) Οποιαδήποτε άλλη θεραπεία την οποία το Δικαστήριο θα κρίνει δίκαιη και εύλογη υπό τις περιστάσεις. (Ε) Έξοδα της αίτησης πλέον Φ.Π.Α..» Η αίτηση βασίζεται στη Δ.48, θ.1-4, 9(ο) των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, στο άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, στα άρθρα 4 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, στα άρθρα 209, 211, 212, 213, 215 και 216 του Περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113, στη Δ.3 και 4 των Περί Εταιρειών Θεσμών, στους Θεσμούς 88, 89 και 92 των Περί Εταιρειών (Εκκαθάριση) Θεσμών, και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου και στη νομολογία. Η παρούσα αίτηση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του κ. Αγαθοκλή Παναγιώτου, ημερ. 5.9.13, Διευθύνοντα Συμβούλου της Αιτήτριας Εταιρείας. Πολύ συνοπτικά αναφέρει ότι η Αιτήτρια είναι η ιδιοκτήτρια και διαχειρίστρια ξενοδοχειακού συγκροτήματος στην Πάφο και μέχρι τον Ιούλιο του 2013 η Καθ΄ ης η Αίτηση την προμήθευε με διάφορα προϊόντα για τη λειτουργία του ξενοδοχείου. Στα πλαίσια της συνεργασίας τους εκδίδοντο τιμολόγια εκ μέρους της Καθ΄ ης η Αίτηση τα οποία η Αιτήτρια εξοφλούσε με επιταγές της. Άνκαι η τελευταία επιταγή εκδόθηκε στις 3.7.2013 η Καθ΄ ης η Αίτηση δεν προχώρησε στην παράδοση των παραγγελθέντων προϊόντων και ενώ η Αιτήτρια διερωτάτο για τους λόγους της παράλειψης, της επιδόθηκε στις 10.7.2013 ειδοποίηση απαίτησης ημερ. 9.7.2013 με την οποία καλείτο να εξοφλήσει το συνολικό ποσό των €45.924,45σ.. Περαιτέρω στις 17.7.2013 παρέλαβε συστημένη επιστολή ημερ. 5.7.2013 με την οποία η Καθ΄ ης η Αίτηση μέσω του δικηγόρου της την καλούσε όπως εντός 5 ημερών εξοφλήσει το ποσό των €32.036,01σ.. Οι προσπάθειες της Αιτήτριας να επικοινωνήσει με την Καθ΄ ης η Αίτηση προς διευκρίνιση του χρεωστικού υπολοίπου απέβησαν άκαρπες. Όπως δε εξήγησε ο δικηγόρος της, οι οδηγίες που είχε από την πελάτιδα του ήταν να προχωρήσει με τη λήψη δικαστικών μέτρων. Στο στάδιο αυτό η Αιτήτρια πληροφορήθηκε από υποκατάστημα της Alpha Bank (Cyprus) Ltd που είναι η μόνη και αποκλειστική Τράπεζα με την οποία συνεργάζεται και διατηρεί χρεωπιστωτικό λογαριασμό για τις επιχειρηματικές, εμπορικές και οικονομικές της δραστηριότητες, ότι της είχε επιδοθεί αίτηση εκκαθάρισης, αίτηση που δεν είχε επιδοθεί στην ίδια, γι΄ αυτό και δεν θα προέβαινε σε οποιαδήποτε συναλλαγή της Αιτήτριας. Επιπρόσθετα η Καθ΄ ης η Αίτηση απέστειλε πανομοιότυπες επιστολές απαίτησης και σε δύο άλλες εταιρείες του ιδίου ομίλου που ασχολούντο επίσης με ξενοδοχειακές επιχειρήσεις. Ο κ. Παναγιώτου θεωρεί πλασματικό το φερόμενο χρεωστικό υπόλοιπο και αναληθές, γεγονός που αποδεικνύεται από τα διάφορα έγγραφα. Είναι η άποψη του ότι δεν πρόκειται περί εκκαθαρισμένης οφειλής και ούτε αναγνωρίστηκε ποτέ τέτοιο χρέος από μέρους της Αιτήτριας, εξού και δεν λήφθηκαν δικαστικά μέτρα εναντίον της. Πρόταξε ότι η δέσμευση του λογαριασμού της Αιτήτριας θα έχει ανυπολόγιστες συνέπειες για την ίδια με αποτέλεσμα να μην μπορεί να συναλλάττεται για τις καθημερινές της συναλλαγές αλλά και για τα άμεσα και τρέχοντα έξοδα που είναι απαραίτητα για τη συνέχιση της λειτουργίας της επιχείρησης της. Καταλήγοντας αναφέρει ότι τα ποσά που είναι κατατεθειμένα στο λογαριασμό της στη πιο πάνω Τράπεζα της ανήκουν αποκλειστικά και η ίδια είναι πλήρως αξιόχρεη και ικανή να πληρώσει τα χρέη της, εφόσον είναι ιδιοκτήτρια κινητής και ακίνητης περιουσίας μεγάλης αξίας. Η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε στα πλαίσια της υπό τον άνω αριθμό και τίτλο αίτησης με την οποία η Εταιρεία Clappas Trading House Ltd, Καθ΄ ης η Αίτηση στην παρούσα, εξαιτείται διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει την εκκαθάριση της εταιρείας P.A.P. Hotels Ltd, Αιτήτριας στην παρούσα αίτηση, όπου στο εξής θα αναφέρεται «η Εταιρεία». Η κύρια αίτηση καταχωρίστηκε στις 29.8.2013 και βασίζεται στα άρθρα 209, 211(ε)(στ), 212(α) και 214 του Περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ.
- Στις 5.9.2013 εκδόθηκαν μονομερώς διατάγματα ως οι παράγραφοι (Α), (Β) και (Γ) της αίτησης κάτω από τους εξής όρους: «Νοείται ότι το πιο πάνω διάταγμα περιορίζεται μόνο σε πληρωμές/αποσύρσεις χρημάτων από τον επίδικο λογαριασμό για τη διεξαγωγή των συνήθων εργασιών της P.A.P. HOTELS LIMITED στα πλαίσια των σκοπών της και για την εξόφληση και/ή κάλυψη των υποχρεώσεων της έναντι παντός προσώπου και δημόσιας και κυβερνητικής αρχής. Νοείται ότι το πιο πάνω διάταγμα θα εφαρμόζεται από την Alpha Bank Cyprus Co. Ltd στο βαθμό που δεν είναι αντίθετο κατά πάντα ουσιώδη χρόνο με οποιοδήποτε κανονισμό/διάταγμα της Κεντρικής Τράπεζας αναφορικά με περιορισμούς στη διακίνηση κεφαλαίων. Να καταχωρηθεί εγγύηση ύψους €15.000 εκ μέρους των Αιτητών για τυχόν ζημιές που θα ήθελαν προκληθεί από την έκδοση του διατάγματος χωρίς εύλογη αιτία. Το διάταγμα ορίζεται επιστρεπτέο την 11.09.2013, 9:00 π.μ.. Εν τω μεταξύ να επιδοθεί σε οποιοδήποτε τυχόν άλλο ενδιαφερόμενο πρόσωπο» Η αίτηση προσέκρουσε στην ένσταση της Καθ΄ ης η Αίτηση η οποία προβάλλει συνοπτικά τους εξής λόγους ένστασης:
- Η εταιρεία απέκρυψε ουσιώδη γεγονότα από το Δικαστήριο, όπως το ότι η επιστολή που αναφερόταν σε καθυστερημένο υπόλοιπο δεν αφορούσε το τελικό.
- Η αίτηση βασίζεται στο άρθρο 211(Ε) του Περί Εταιρειών Νόμου ότι δηλαδή είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της γι΄ αυτό και η οριστικοποίηση του διατάγματος θα προκαλούσε ανεπανόρθωτη ζημιά όχι μόνο στην Καθ΄ ης η Αίτηση αλλά και στους άλλους πιστωτές της με τη διάθεση περιουσιακών της στοιχείων.
- Η αίτηση δεν βασίζεται στο άρθρο 32 του Νόμου 14/60 και τον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο.
- Το περιεχόμενο του διατάγματος δεν αποτελεί αντικείμενο της αίτησης εκκαθάρισης.
- Το Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας στην έκδοση του διατάγματος εφόσον αυτό στρέφεται εναντίον μη διαδίκου.
- Το διάταγμα εκδόθηκε κατόπιν προσυνεννόησης της Αιτήτριας με την Alpha Bank (Cyprus) Ltd.
- Δεν βασίζεται σε νομικούς λόγους ή στην ύψιστη καλή πίστη αλλά εξαπατήθηκε το Δικαστήριο.
- Καταστρατηγεί το Νόμο και την έννοια της διαδικασίας εκκαθάρισης. Η νομική βάση της ένστασης είναι η Δ.48 θ.4 και Δ.64 Θ.1-3 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, το άρθρο 32 του Νόμου 14/60, τα άρθρα 4 και 9 του Κεφ. 6, τα άρθρα 216 και 218 του Περί Εταιρειών Νόμου , τον Κανονισμό 92 των Περί Εταιρειών Κανονισμών 1933-1999 και το άρθρο 211(Ε) του Κεφ.
- Συνοδεύεται δε από την ένορκη δήλωση του κ. Ιωάννη Κλάππα, ημερ. 16.10.2013, Διευθύνοντα Συμβούλου της Καθ΄ ης η Αίτηση. Ο κ. Κλάππας επαναλαμβάνει ουσιαστικά τους λόγους ένστασης δίδοντας παραπάνω στοιχεία και τονίζοντας την κακή πίστη από μέρους της Αιτήτριας. Οι δικηγόροι των διαδίκων στις αγορεύσεις τους υποστήριξαν τις θέσεις τους παραθέτοντας και σχετική νομολογία. Ο δικηγόρος της Αιτήτριας εισηγήθηκε στο Δικαστήριο ότι η αίτηση εκκαθάρισης είναι καταδικασμένη σε αποτυχία εφόσον η ένορκη δήλωση του κ. Κλάππα που την συνοδεύει είναι μεταγενέστερης ημερομηνίας απ΄ εκείνη της αίτησης. Έχω ανατρέξει στο Φάκελο της αίτησης και πράγματι εκ πρώτης όψεως διαφαίνεται ότι η αίτηση καταχωρήθηκε στις 29.8.13 ενώ η πιστοποίηση του Πρωτοκολλητή στην ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει φέρει ημερομηνία 30.8.
- Δεν είναι όμως θέμα που μπορεί να απασχολήσει το Δικαστήριο και να αποφασίσει στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας. Είναι προφανώς ένας από τους λόγους ένστασης στη κυρίως αίτηση που θα αποφασιστεί κατά την ακρόαση της αίτησης εκκαθάρισης. Από τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον μου από τις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν την αίτηση και ένσταση είναι κοινό έδαφος ότι η εταιρεία ασχολείται με ξενοδοχειακές δραστηριότητες. Το άρθρο 216 του περί Εταιρειών Νόμου επί του οποίου εδράζεται κυρίως η παρούσα αίτηση προνοεί τα εξής: «Κατά την εκκαθάριση εταιρείας από το Δικαστήριο οποιαδήποτε διάθεση της ιδιοκτησίας της εταιρείας, περιλαμβανομένων και αγωγίμων δικαιωμάτων, και οποιαδήποτε μεταβίβαση μετοχών, ή αλλαγή της υπόστασης των μελών της εταιρείας, που γίνεται μετά την έναρξη της εκκαθάρισης είναι άκυρη, εκτός αν το Δικαστήριο διατάξει διαφορετικά». Σύμφωνα με το άρθρο 218
(2)του περί Εταιρειών Νόμου: «Η εκκαθάριση εταιρείας από το Δικαστήριο λογίζεται ότι αρχίζει από το χρόνο της υποβολής της αίτησης για εκκαθάριση» Σκοπός της πρόνοιας αυτής σύμφωνα με το σύγγραμμα Κυπριακό Εταιρικό Δίκαιο του Γεώργιου Π. Κακογιάννη, σελ. 170 «είναι να εμποδίσει, στην περίοδο που θα μεσολαβήσει μέχρι την ακρόαση της Αίτησης, οποιαδήποτε παράτυπη διάθεση και εξαφάνιση περιουσίας της εταιρείας. Το Δικαστήριο όμως μπορεί να εγκρίνει τη διεξαγωγή των συνηθισμένων δραστηριοτήτων ρουτίνας της εταιρείας γιατί αλλιώς η υποβολή Αίτησης είτε βάσιμη είτε όχι, θα παραλύει τη διεξαγωγή οποιασδήποτε εργασίας από την εταιρεία». Η αντίστοιχη διάταξη του άρθρου 216 στον Αγγλικό περί Εταιρειών Νόμο είναι το άρθρο 227 και μετέπειτα το άρθρο 127 του Αγγλικού περί Εκκαθάρισης Νόμου του 1986. Στην υπόθεση Re A. I. Levy (Holdings) Ltd
(1963)1 ΑLL E.R. 556, 560 αναγνωρίστηκε η εξουσία του Δικαστηρίου να εκδίδει διατάγματα προκαταβολικής επικύρωσης συναλλαγών εταιρείας μετά την καταχώρηση αίτησης για εκκαθάριση της και πριν την ακρόαση, που διαφορετικά θα ήταν άκυρες. Κατά την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου, θα πρέπει να διασφαλίσει ότι τα συμφέροντα των μη εξασφαλισμένων πιστωτών δεν θα επηρεαστούν δυσμενώς και τότε το Δικαστήριο θα επικυρώσει συναλλαγές της εταιρείας που έγιναν καλή τη πίστη κατά τη συνήθη πορεία των εργασιών της και που ολοκληρώθηκαν πριν την έκδοση του διατάγματος εκκαθάρισης, προς αποφυγή ζημιάς της εταιρείας (βλ. Re Park, Ward & Co Ltd [1926] Ch 828, Re Steane's (Bournemouth) Ltd [1950] 1 All E.R. 21). Το Δικαστήριο σε κάθε περίπτωση αποφασίζει στη βάση των γεγονότων και των ειδικών περιστάσεων της κάθε υπόθεσης, εστιάζοντας την προσοχή του στο κατά πόσο η διάθεση της περιουσίας θα μειώσει τα διαθέσιμα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας κατά τη διαδικασία εκκαθάρισης (Re Gray's Inn Construction Co Ltd
(1980)1 ALL E.R. 814) και στο ερώτημα κατά πόσο ενυπάρχει καλή πίστη και ειλικρινή πρόθεση των ενδιαφερομένων (Re Steane's (Bournemouth) Ltd (ανωτέρω)). Το Δικαστήριο έχει την εξουσία να εγκρίνει συγκεκριμένες συναλλαγές αλλά και γενικά να επιτρέψει τη συνέχιση της εμπορικής δραστηριότητας από μέρους της εταιρείας καθώς και να εγκρίνει επικείμενες συναλλαγές (βλ. Re Operator Control Cabs Ltd
(1970)3 ALL E.R. 657). Όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα Charlesworth & Morse Company Law 14η έκδ. στη σελίδα 759 όταν η εταιρεία ασκεί εμπορική δραστηριότητα, το Δικαστήριο δύναται να εκδώσει διάταγμα επικύρωσης συνηθισμένων εμπορικών συναλλαγών της εταιρείας διαφορετικά η αίτηση εκκαθάρισης είτε καλώς είτε κακώς θα παρέλυε την εμπορική της δραστηριότητα. Συνεπώς το Δικαστήριο μπορεί να επικυρώσει τη συνέχιση της κίνησης των Τραπεζικών Λογαριασμών της εταιρείας κατά τη συνήθη πορεία των εργασιών της για όσο χρόνο δεν δημιουργείται σοβαρή αμφιβολία ως προς τη φερεγγυότητα της εταιρείας. Γενικά από την πιο πάνω νομολογία προκύπτει ότι το Δικαστήριο προτού εκδώσει διάταγμα προκαταβολικής επικύρωσης εμπορικών δραστηριοτήτων της εταιρείας θα πρέπει να πειστεί ότι οι μη εξασφαλισμένοι πιστωτές δεν επηρεάζονται δυσμενώς. Στην Πολιτική Αίτηση αρ. 153/13 αναφορικά με την αίτηση του Νίκου Χριστοφή, ημερ. 9.8.13 που αφορούσε σε θέματα παρόμοια με τα εγειρόμενα στην παρούσα αίτηση, ο Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Ναθαναήλ ασχολήθηκε, μεταξύ άλλων, με την εξέταση του άρθρου 216 του περί Εταιρειών Νόμου. Τόνισε ότι εκείνο που απαγορεύεται δυνάμει του άρθρου 216 του Περί Εταιρειών Νόμου είναι «η διάθεση της ιδιοκτησίας της εταιρείας, η αλλαγή της υπόστασης των μελών αυτής και η μεταβίβαση μετοχών ούτως ώστε να μην αλλοιώνεται το υφιστάμενο, κατά το χρόνο της εταιρικής αίτησης για διάλυση, ιδιοκτησιακό καθεστώς της εταιρείας. Δεν απαγορεύεται η λειτουργία της εταιρείας ως ζούσας επιχείρησης κατά τη διάρκεια της εκκρεμοδικίας της αίτησης για διάλυση». Παραθέτω επίσης το εξής απόσπασμα από την απόφαση: «Στην απόφαση είναι σαφές, με βάση και τις αντίστοιχες πρόνοιες της Αγγλίας, (s. 227 του Companies Law 1948) και τα συναφή συγγράμματα, ότι το άρθρο 216 στοχεύει στην προστασία και την «.. παρεμπόδιση των αξιωματούχων της εταιρείας από του να αποξενώσουν περιουσιακά της στοιχεία μετά την υποβολή αίτησης για διάλυση της». Δεν στοχεύει στον παρεμποδισμό της ζώσας λειτουργίας της εταιρείας στο μεταξύ και ούτε υπάρχει είτε στα Companies Winding Up Rules 1933-1938, είτε στα Companies Rules, Subsidiary Legislation of Cyprus, Τόμος ΙΙ, σελ. 279, οποιαδήποτε αναγκαιότητα για επίδοση ή ειδοποίηση των πιστωτών σε περίπτωση αίτησης για διάλυση με βάση τις αρχές του δικαίου της επιείκειας ή της καταπίεσης της μειοψηφίας. Υπάρχει στο θέμα παρερμηνεία από τον αιτητή της έννοιας του άρθρου 216 και της νομολογίας. Η αναγκαιότητα ειδοποίησης των πιστωτών υπάρχει στην περίπτωση αίτησης για αλλαγή των σκοπών της εταιρείας ή για μείωση κεφαλαίου ή για διακανονισμό οφειλετών και μετόχων οπότε το Δικαστήριο διατάσσει τη δημοσίευση της αίτησης και προβαίνει σε καθορισμό καταλόγου πιστωτών, κλπ. Εδώ δεν ήταν ούτε αναγκαίο, ούτε επιβαλλόμενη από τη νομολογία, η προηγούμενη ειδοποίηση ή επίδοση της εταιρικής αίτησης προς διάλυση της εταιρείας, στους οποιουσδήποτε πιστωτές. Σχετική παραπομπή για την εμβέλεια και έννοια του άρθρου 216, γίνεται με ιδιαίτερη γλαφυρότητα στον Pennington: Company Law 3η έκδ. σελ. 701 και 704-707, όπου και μνημονεύεται η υπόθεση Re Wiltshire Iron Co
(1868)3 Ch. App. 443, απ΄ όπου και το εξής σχετικό απόσπασμα: «This is a wholesome and necessary provision, to prevent, during the period which must elapse before a petition can be heard, the improper alienation and dissipation of the property of a company in extremis. But where a company actually trading, which it is in the interests of everyone to preserve, and ultimately to sell, as a going concern, is made the object of a winding up petition which may fail or may succeed, if it were to be supposed that transactions in the ordinary course of its current trade, bona fide entered into and completed, would be avoided, and would not in the discretion given to the court, be maintained, the result would be that the presentation of a petition, groundless or well-founded, would, ipso facto, paralyze the trade of the company, and great injury, without any counter-balance of advantage, would be done to those interested in the assets of the company.»» Δεν συμφωνώ με την εισήγηση του δικηγόρου της Καθ΄ ης η Αίτηση ότι στην παρούσα περίπτωση δεν εφαρμόζονται οι αρχές που έθεσε η πιο πάνω απόφαση, λόγω του διαφορετικού λόγου για τον οποίον ζητείται η εκκαθάριση της εταιρείας. Στην πιο πάνω απόφαση τέθηκαν οι κατευθυντήριες γραμμές που ισχύουν γενικά για την εφαρμογή του άρθρου 216 του Περί Εταιρειών Νόμου που αναφέρεται σε διάθεση περιουσίας μετά την έναρξη διαδικασίας εκκαθάρισης. Το Δικαστήριο στην κάθε περίπτωση αποφασίζει στη βάση των γεγονότων της υπόθεσης αφού σταθμίσει όλους τους παράγοντες, κυρίως τη φερεγγυότητα της εταιρείας. Ερχόμενη στα γεγονότα της παρούσας αίτησης κρίνω ότι είναι προς το συμφέρον όλων αλλά και της ίδιας της Καθ΄ ης η Αίτηση να εξακολουθήσει η εταιρεία να παραμένει ως μια δραστήρια επιχείρηση και να προβαίνει σε συναλλαγές με την Τράπεζα της στα πλαίσια της συνήθους πορείας των εργασιών της που γίνονται καλή τη πίστη και στα πλαίσια των δραστηριοτήτων της. Στην κατάληξη μου αυτή έλαβα ιδιαίτερα υπόψη τα εξής: Ότι ο τραπεζικός λογαριασμός της εταιρείας παρουσιάζει πιστωτικό υπόλοιπο έστω €33.882,96 ο οποίος δεν είναι δεσμευμένος ή επιβαρύνεται με δικαιώματα τρίτων· η Αιτήτρια είναι ιδιοκτήτρια κινητής και ακίνητης περιουσίας μεγάλης αξίας· το ακίνητο επί του οποίου ανηγέρθη το ξενοδοχειακό συγκρότημα της Αιτήτριας έχει εκτιμημένη αξία αγοράς πολλαπλάσια των υποχρεώσεων της. Επίσης σε περίπτωση απόρριψης της αίτησης η εταιρεία θα υπολειτουργεί, εφόσον δεν θα είναι σε θέση να προβαίνει σε παραγγελίες προϊόντων και υπηρεσιών· επιταγές που έχει εκδώσει στα πλαίσια της δραστηριότητας της κινδυνεύουν να μην τιμηθούν με αποτέλεσμα να κριθεί ως αναξιόπιστη οφειλέτιδα· η εταιρεία δεν θα είναι σε θέση να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της έναντι διαφόρων αρχών του Κράτους όπως Φ.Π.Α., Κοινωνικές Ασφαλίσεις και Φόρο Εισοδήματος. Τα πιο πάνω προκύπτουν από την ένορκη δήλωση του κ. Παναγιώτου που συνοδεύει την αίτηση, για τα οποία δεν ζητήθηκε η αντεξέταση του από πλευράς Καθ΄ ης η Αίτηση. Ήταν εισήγηση του δικηγόρου της Καθ΄ ης η Αίτηση, χωρίς να συνιστά λόγο ένστασης, ότι δεν ικανοποιείται το κατεπείγον για έκδοση του διατάγματος μονομερώς. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Έλενα Αμβροσιάδου ν. Martin Coward Πολ. Έφ. 3/01 και 4/11, ημερ. 15.1.13, το θέμα του κατεπείγοντος μπορεί να εξετάζεται ως δικαιοδοτικός όρος, εφόσον εγείρεται στην ένσταση κατά του διατάγματος. Πάρα ταύτα το Δικαστήριο εξέτασε και αυτή την εισήγηση. Από τα γεγονότα που τίθενται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση διαφαίνεται ότι για πρώτη φορά η Αιτήτρια πληροφορήθηκε την εναντίον της διαδικασία εκκαθάρισης στις 4.9.13 όταν αντιπρόσωπος της προσπάθησε να προχωρήσει στη πληρωμή των μισθών των υπαλλήλων της εταιρείας και η Τράπεζα της στην οποία αποτάθηκε για το σκοπό αυτό, αρνήθηκε να προβεί στη σχετική συναλλαγή λόγω του ότι της επιδόθηκε η αίτηση εκκαθάρισης της εταιρείας. Σημειώνεται ότι από το φάκελο της υπόθεσης δεν εντοπίζεται ένορκη δήλωση επίδοσης της αίτησης εκκαθάρισης στην εταιρεία. Επίσης διαφαίνεται ότι την επόμενη μέρα δηλαδή στις 5.9.13 η Αιτήτρια κατεχώρησε την παρούσα αίτηση και αυθημερόν εξασφάλισε μονομερώς τα αιτούμενα διατάγματα. Συνεπώς κρίνω ότι το θέμα του κατεπείγοντος, ως δικαιοδοτικού όρου, έχει αποδειχθεί. Άλλη εισήγηση του δικηγόρου της Καθ΄ ης η Αίτηση που συνιστά και λόγο ένστασης είναι ότι σκόπιμα απέκρυψε η Αιτήτρια ουσιώδη γεγονότα από το Δικαστήριο, όταν επιλαμβάνετο μονομερώς της αίτησης, που αφορούν στο τελικό υπόλοιπο του λογαριασμού που οφείλεται στην Καθ΄ ης η Αίτηση. Σημειώνεται ότι η νομική βάση της αίτησης για εκκαθάριση είναι τα άρθρα 209, 211(ε)(στ), 212(α) και 214 του Κεφ. 113 λόγω του ότι η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της. Ο λόγος για τον οποίο λογίζεται ότι είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της περιορίζεται στο άρθρο 212(α) που αφορά στην περίπτωση επίδοσης στην εταιρεία απαίτησης με την οποίαν ο πιστωτής απαιτεί την καταβολή του ποσού που οφείλεται και η εταιρεία για τις επόμενες τρεις εβδομάδες αμέλησε να καταβάλει το ποσό ή να εξασφαλίσει ή να το διευθετήσει προς εύλογη ικανοποίηση του πιστωτή. Είναι πράγματι καλά καθιερωμένη η αρχή σύμφωνα με την οποία εάν διαπιστωθεί ότι μια εισήγηση για μη πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη στο στάδιο της μονομερούς προσφυγής στο Δικαστήριο ευσταθεί, τότε το Δικαστήριο πολύ πιθανόν να θέσει τέρμα στην ισχύ εκδοθέντος διατάγματος, χωρίς να εξετάσει άλλα θέματα ουσίας. (Βλ. Rybolovlev v. Rybolovleva
(2010)1(Α) Α.Α.Δ. 82). Το στοιχείο της εξαπάτησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για την ακύρωση εκδοθέντος διατάγματος λόγω παράλειψης πλήρους αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων. Αρκεί η διαπίστωση ότι η μη αποκάλυψη συγκεκριμένων γεγονότων, συνιστούσε εξ αντικειμένου ουσιώδες στοιχείο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου (βλ. Resola (Cyprus) Ltd v. Χρήστου
(1998)1(Α) Α.Α.Δ. 598 και Rybolovlev v. Rybolovleva (ανωτέρω)). Σύμφωνα με την ένορκη δήλωση του κ. Κλάππα που συνοδεύει την ένσταση, η παράλειψη αναφοράς του κ. Παναγιώτου ότι η επιστολή του δικηγόρου της Καθ΄ ης η Αίτηση ημερ. 5.7.13 δεν αναφέρεται στο τελικό υπόλοιπο του οφειλόμενου ποσού αλλά στο καθυστερημένο υπόλοιπο, εφόσον το τελικό ανέρχετο σε €45.924,45, έγινε σκόπιμα και παραπλανητικά ώστε να δημιουργηθούν αμφιβολίες στο Δικαστήριο για το πραγματικά οφειλόμενο υπόλοιπο. Σημειώνεται ότι ειδική αναφορά στα δύο πιο πάνω ποσά γίνεται στο σώμα της κυρίως αίτησης για εκκαθάριση της εταιρείας από την ίδια την Καθ΄ ης η Αίτηση. Δεν πρόκειται για κάτι νέο που τέθηκε σκόπιμα στην ένορκη δήλωση του κ. Παναγιώτου για παραπλάνηση του Δικαστηρίου. Στην παρούσα περίπτωση η μονομερής αίτηση στόχευε κατά κύριο λόγο στην έκδοση διατάγματος αποπαγοποίησης τραπεζικού λογαριασμού για να μπορέσει η εταιρεία να συνεχίσει την επιχειρηματική της δραστηριότητα. Βρίσκω ότι ο τρόπος που έγινε η αναφορά στα δύο ποσά στην ένορκη δήλωση του κ. Παναγιώτου δεν είναι παραπλανητικός στο βαθμό που το Δικαστήριο να το θεωρήσει ως ουσιώδες στοιχείο που δεν υπήρξε δίκαιη ή επαρκής αποκάλυψη. Δεν προσδίδω κακή πίστη ή αλλότρια κίνητρα αλλ΄ ούτε και τη σημασία που έχει αποδώσει η πλευρά της Καθ΄ ης η Αίτηση, εφόσον και η ίδια με την ένορκη δήλωση του κ. Παναγιώτου έχει αποκαλύψει τα ποσά. Συνεπώς και αυτός ο λόγος ένστασης θα πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. Άλλη εισήγηση του δικηγόρου της Καθ΄ ης η Αίτηση είναι ότι τα διατάγματα θα πρέπει να απορριφθούν και για το λόγο ότι στρέφονται εναντίον προσώπου, δηλαδή της Τράπεζας που δεν είναι διάδικος στη διαδικασία της αίτησης εκκαθάρισης, γεγονός ανεπίτρεπτο. Πράγματι τα διατάγματα της παραγράφου (Α) και (Β) της αίτησης που αφορούν σε αποπαγοποίηση λογαριασμού στρέφονται εναντίον της Τράπεζας Alpha Bank Cyprus Co Ltd η οποία δεν είναι διάδικος στη διαδικασία της αίτησης εκκαθάρισης. Σε τέτοια περίπτωση η έκδοση ενός προσωρινού διατάγματος δεν είναι αδύνατη αλλά ανάγεται στη διακριτική κρίση και ευχέρεια του Δικαστηρίου αφού σταθμίσει τα ενώπιον του δεδομένα και γεγονότα. Από αναδρομή στα πρακτικά του Φακέλου διαφαίνεται ότι στις 8.10.13 που τα προσωρινά διατάγματα ήταν επιστρεπτέα εμφανίστηκε δικηγόρος εκ μέρους της Alpha Bank και όχι μόνο δεν διατύπωσε κανένα παράπονο αλλά αντίθετα συμφώνησε όπως τα διατάγματα αποπαγοποίησης και προκαταβολικής επικύρωσης συναλλαγών καταστούν απόλυτα. Το ότι συμφώνησε, από μόνο του ασφαλώς δεν σημαίνει ότι υπήρξε και προσυνεννόηση της Τράπεζας με την Αιτήτρια ως ο σχετικός λόγος ένστασης. Σ΄ όσον αφορά την εισήγηση ότι η αίτηση δεν προωθήθηκε ούτε εξάλλου μπορούσε να προωθηθεί στη βάση του άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, αρ. 14/60 γιατί η Καθ΄ ης η Αίτηση στερείται αγώγιμου δικαιώματος και ούτε υπάρχει Ανταπαίτηση και αυτή θα πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη. Με τον τροποποιητικό Νόμο αρ. 17
(1)/2004 με ισχύ από 20.2.04 η λέξη «Ενάγων» αντικαταστάθηκε με τις λέξεις «ο αιτών διάδικος» στην επιφύλαξη του εδαφίου
(1)του άρθρου 32 και συναφή τροποποίηση στο εδάφιο
- Συνεπώς προσωρινό διάταγμα μπορεί να ζητηθεί πλέον από οποιοδήποτε διάδικο, όπως έγινε και στην παρούσα περίπτωση. Το άρθρο 32 περιλαμβάνεται στη νομική βάση της αίτησης ενώ στη γραπτή αγόρευση του δικηγόρου της εταιρείας γίνεται αναφορά στις γενικές αρχές έκδοσης διαταγμάτων στη βάση του άρθρου
- Στην παρούσα περίπτωση ενόψει των γεγονότων που τέθηκαν ενώπιον μου από τις ενόρκους δηλώσεις που συνοδεύουν την αίτηση και ένσταση κρίνω ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις έκδοσης του στη βάση του άρθρου
- Σημειώνεται ότι το άρθρο 209 του Κεφ. 113 επί του οποίου επίσης βασίζεται η αίτηση δίνει δικαιοδοσία στο Δικαστήριο στην έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων κατά τη διάρκεια της διαδικασίας εκκαθάρισης. Ως εκ των ανωτέρω κρίνω ότι πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις οριστικοποίησης των εκδοθέντων προσωρινών διαταγμάτων με τις επιφυλάξεις που τέθηκαν από την αδελφή Δικαστή που επιλήφθη μονομερώς της αίτησης. Τα διατάγματα κάτω από τις πιο πάνω επιφυλάξεις καθίστανται απόλυτα. Όσον αφορά τα έξοδα της αίτησης κρίνω δίκαιο όπως αυτά ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της κύριας αίτησης. (Υπ.) ........... Α. Πούγιουρου, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής. /ΜΙ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο