Δημήτρη Περικέντη ν. Avlida Hotels Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής :- 897/2005, 24/7/2013

Δημήτρη Περικέντη ν. Avlida Hotels Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής :- 897/2005, 24/7/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2013:A180 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον :- Μ. Α. Ματθαίου Α. Ε. Δ. Αρ. Αγωγής :- 897/2005 Μεταξύ :- Δημήτρη Περικέντη Ενάγοντα Και

1. Avlida Hotels Ltd.
2. Χαρίλαος Σταυράκης Λτδ. Εναγόμενες Ημερομηνία :- Τετάρτη 24η Ιουλίου 2013 Για τον ενάγοντα :- κος. Μιχάλης Χάσικος για Μιχαλάκης Κυπριανού & Σία Δ.Ε.Π.Ε. Για ν΄ ακούσει απόφαση :- κα. Χρυστάλλα Φιλίππου Για την εναγόμενη 1 :- κος. Κυριάκος Πρωτοπαπάς Για ν΄ ακούσει απόφαση :- κα. Μαρία Παπακώστα Για την εναγόμενη 2 :- κος. Παύλος Παύλου για Ν. Παπαγεωργίου Δ.Ε.Π.Ε. Για ν΄ ακούσει απόφαση :- κα. Πόπη Πέτρου Περιεχόμενα ΕΙΣΑΓΩΓΗ.. 3 ΤΑ ΔΙΚΟΓΡΑΦΑ.. 3 Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ.. 5 ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ. 7 ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ.. 37 ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ. 39 Η ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ.. 47 ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ.. 55 ΟΙ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ. 62 ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΡΑΦΗΣ - Η ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ.. 72 ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΡΑΦΗΣ - ΣΧΕΤΙΚΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ.. 74 ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΡΑΦΗΣ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ.. 78 ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ. 81 ΕΙΣΑΓΩΓΗ
3. Στις 11/2/2002 ενώ η Νίκη Στυλιανού εργαζόταν στο χώρο υποδοχής του ξενοδοχείου Αυλίδα ξαφνικά είδε από ύψος να πέφτει μπροστά της ένας άνδρας. Ήταν η πρώτη φορά που έβλεπε αυτόν τον άνδρα. Πρόστρεξε να τον βοηθήσει ενώ κάλεσε επίσης και ασθενοφόρο. Ο άνδρας αυτός ήταν ο ενάγων ο οποίος αφού πάτησε πάνω σε μέρος φωταγωγού του χώρου υποδοχής του ξενοδοχείου Αυλίδα στην Πάφο (στο εξής θα καλείται το «ξενοδοχείο»), αυτό υπό το βάρος του υποχώρησε με αποτέλεσμα να πέσει από το ύψος αυτού και να καταλήξει στο δάπεδο του χώρου υποδοχής.
4. Ισχυρίζεται ο ενάγων πως ως αποτέλεσμα της πτώσης του υπέστη διάφορες σωματικές βλάβες και άλλες ζημιές. Σύμφωνα με την έκθεση απαίτησης του βρισκόταν στο ξενοδοχείο «.προς επιθεώρηση και/ή εκτίμηση και/ή προγραμματισμό εκτέλεσης ελαιοχρωματιστικών εργασιών.» και πως «.επισκέφθηκε τους υπό ανακαίνιση χώρους του . ξενοδοχείου με σκοπό την επιθεώρηση χώρων στους οποίους θα εκτελούσε ελαιοχρωματιστικές εργασίες.».
5. Προκύπτουν διάφορα θέματα προς εξέταση από το Δικαστήριο όπως η κατ΄ ισχυρισμό σχέση η οποία υπήρχε μεταξύ του ιδίου και των εναγομένων και κατ΄ επέκταση ο λόγος για τον οποίο βρισκόταν στο χώρο όπου συνέβη το ατύχημα. ΤΑ ΔΙΚΟΓΡΑΦΑ
6. Στη παράγραφο 3 της έκθεσης απαίτησης ισχυρίζεται ότι «.θα εκτελούσε ελαιοχρωματιστικές εργασίες δυνάμει συμφωνίας του μετά της Εναγομένης 2.» Όμως σύμφωνα με τη μαρτυρία ο ενάγων δεν προέβαλε καν ισχυρισμό ως προς την ύπαρξη απευθείας συμφωνίας μεταξύ του και της εναγομένης 2 αλλά ισχυρισμό ως προς την ανάληψη από την εταιρεία του υπεργολαβίας από άλλη εταιρεία η οποία, σύμφωνα με τον ίδιο, είχε συμβατική σχέση με την εναγόμενη
8. Αναφορικά με την εναγόμενη 1 η θέση του ενάγοντα στην έκθεση απαίτησης του είναι ότι αυτή ήταν «.ιδιοκτήτρια και/ή κάτοχος και/ή διαχειρίστρια.» του ξενοδοχείου και πως η εναγόμενη 2 «.ανέλαβε εργολαβικώς και/ή άλλως από την Εναγόμενη 1 την εκτέλεση εργασιών ανακαίνισης.» του ξενοδοχείου «.συμπεριλαμβανομένων εργασιών ελαιοχρωματισμού και «σπάτουλας» σε προεκτάσεις που έγιναν.». Ενώ περαιτέρω «.και/ή διαζευκτικά ο Ενάγων ισχυρίζεται ότι η Εναγόμενη 2 είχε την ευθύνη και/ή τον έλεγχο διεξαγωγής των . εργασιών τη εντολή και/ή για λογαριασμό και/ή προς όφελος της Εναγομένης 1, κατά τρόπο και σε βαθμό που λειτουργούσε και/ή υπήρχε αλληλέγγυος ευθύνη τούτων έναντι του Ενάγοντος και/ή οποιουδήποτε άλλου προσώπου».
9. Ουσιαστικά όπως προκύπτει από τις λεπτομέρειες αμέλειας των εναγομένων εντός της έκθεσης απαίτησης η θέση του ενάγοντα δεν παρέχει οποιαδήποτε διάκριση μεταξύ της ευθύνης της κάθε εναγομένης. Καθότι οι αναφορές σε αυτές τις λεπτομέρειες είναι στον πληθυντικό. Παραδείγματος χάριν, αναφέρεται σε ιδιότητα του ως «.επισκέπτης των υποστατικών τους».
10. Όπως εξάγεται από τη μαρτυρία όμως ο ενάγων διαφοροποίησε την αρχική του θέση υπό την εξής έννοια διάκρισης μεταξύ της ευθύνης των εναγομένων. Σύμφωνα με τον ίδιο φέρουν ευθύνη η μεν εναγόμενη 1 ως υπεύθυνη του χώρου όπου συνέβη το επίδικο ατύχημα υπό την ιδιότητα της ως ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου η δε εναγόμενη 2 ως υπεύθυνη για τη τήρηση ενός ασφαλές συστήματος εργασίας.
11. Βεβαίως, ανεξαρτήτως της μαρτυρίας η οποία παρουσιάστηκε, οι λεπτομέρειες αμελείας των εναγομένων δεν παύουν να είναι αυτές οι οποίες καταγράφονται εντός της έκθεσης απαίτησης. Δεν χρειάζεται επανάληψη τους εντός αυτής της απόφασης. Αρκεί να παρατηρηθεί από το Δικαστήριο πως η παράλειψη διάκρισης της κατ΄ ισχυρισμό αμέλειας της εναγομένης 1 από αυτή της εναγομένης 2 κάθε άλλο παρά εξυπηρετεί το σκοπό ενός δικογράφου.
12. Παραδείγματος χάριν, υπάρχει από κοινού αναφορά στις λεπτομέρειες αμέλειας σε παράλειψη αμφότερων των εναγομένων όπως προνοήσουν και διατηρήσουν ασφαλές σύστημα εργασίας. Όμως έχει νομολογιακά καθιερωθεί πως η φύση της εργασιακής σχέσης είναι θέμα νομικό. Βάσει δε κατάληξης επί αυτού του θέματος είναι δυνατό να κριθεί και κατά πόσο συνυπάρχει η υποχρέωση παροχής ασφαλούς τόπου εργασίας (βλ. σχετικά την απόφαση D. G. Icos Sicapi Ltd. v. D. & G. Products Ltd. κ. ά., Πολιτικές Εφέσεις 22 και 23/2008, ημερομηνίας 22/10/2012 ως επίσης και την απόφαση Wilson v. Tyneside Window Cleaning Co. [1958] 2 All E. R. 265).
13. Θα είχε σημασία δηλαδή ως μέρος των ισχυρισμών του ενάγοντα σε σχέση με τις λεπτομέρειες αμέλειας εντός της έκθεσης απαίτησης του να καθοριζόταν και η θέση του ως προς το κατά πόσο όντως υπήρχε σχέση εργοδότησης μεταξύ του ιδίου και είτε της εναγομένης 1 είτε της εναγομένης
14. Διαφορετικό είναι να αποδίδει ένας διάδικος αμέλεια σε άλλο διάδικο καθότι ως εργοδότης είχε παραβεί το νομικό του καθήκον να εξασφαλίσει ασφαλές σύστημα εργασίας από το να αποδίδει αμέλεια σε ένα διάδικο ως τον κάτοχο ενός τόπου εργασίας.
15. Προκύπτει επίσης θέμα παραγραφής υπό μορφή προβολής προδικαστικής ένστασης εντός της έκθεσης υπεράσπισης της εναγομένης
16. Το Δικαστήριο ήδη έχει εξετάσει αυτό το θέμα και καταλήξει σε σχετικό συμπέρασμα το οποίο όμως παρατίθεται στο τέλος αυτής της απόφασης. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ
17. Ένα από τα βασικά ερωτήματα σε αυτή την αγωγή είναι η ιδιότητα υπό την οποία ο ενάγων βρισκόταν στο χώρο του επίδικου ατυχήματος. Η απάντηση είναι δυνατό να δοθεί μόνο μετά από αξιολόγηση της μαρτυρίας.
18. Ο ενάγων προς απόδειξη της αξίωσης του, συμπεριλαμβανομένης και της δικής του προφορικής κατάθεσης, παρουσίασε συνολικά τη μαρτυρία εφτά μαρτύρων, η εναγόμενη 1 παρουσίασε δύο μάρτυρες ενώ η εναγόμενη 2 περιορίστηκε στη παρουσίαση ενός μάρτυρα μόνο.
19. Οι μάρτυρες οι οποίοι παρουσιάστηκαν προς απόδειξη της αξίωσης είναι ο επιθεωρητής εργασίας Γιώργος Κατσονούρης Επιθεωρητής Εργασίας στο Επαρχιακό Γραφείο Επιθεωρητών Εργασίας στην Πάφο ως Μ. Ε. 1 (στο εξής θα καλείται ο «Κατσονούρης»), ο Ανδρέας Παναγή ως Μ. Ε. 2 (στο εξής θα καλείται ο «Παναγή») , η Χριστίνα Μάνεβα ως Μ. Ε. 3, ο Δρ. Νεόφυτος Παπαγεωργίου ως Μ. Ε. 4, ο Δρ. Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος ως Μ. Ε. 5, ο Δρ. Φίλιππος Κρητιώτης ως Μ. Ε. 6 και τέλος ο ίδιος ο ενάγων ως Μ. Ε.
21. Ως μάρτυρες υπεράσπισης η εναγόμενη 1 παρουσίασε την Νίκη Στυλιανού (στο εξής θα καλείται η «Στυλιανού») ως Μ. Υ. 1 και τον Ανδρέα Στασή, διευθυντή της εναγομένης 1, ως Μ. Υ. 2 (στο εξής θα καλείται ο «Στασής») ενώ η εναγόμενη 2 παρουσίασε τον Μιχαλάκη Ασσιώτη (στο εξής θα καλείται ο «Ασσιώτης»)..
22. Η μαρτυρία έχει σχέση με την ιδιότητα υπό την οποία ο ενάγων βρισκόταν στο χώρο του επίδικου ατυχήματος κατά τον επίδικο χρόνο, τις συνθήκες του ατυχήματος και τις αποζημιώσεις την επιδίκαση των οποίων διεκδικεί.
23. Αναφορικά με τις αποζημιώσεις η μαρτυρία αποτελείται κυρίως από ιατρική μαρτυρία και βεβαίως αυτή του ίδιου του ενάγοντα. Αξιοσημείωτο, είναι το γεγονός πως οι εναγόμενες δεν παρουσίασαν οποιαδήποτε ιατρική μαρτυρία προς αντιπαράθεση με αυτή την οποία παρουσίασε ο ενάγων. Συνεπώς οποιαδήποτε διχογνωμία ή αμφισβήτηση και να εκφράστηκε κατά τη διάρκεια της αντεξέτασης των μαρτύρων του ενάγοντα, οι οποίοι παρουσίασαν ιατρική μαρτυρία, αυτή παραμένει παντελώς ατεκμηριώτη από άποψης παρουσίασης σχετικής μαρτυρίας. Ούτε και έχει οποιοδήποτε λόγο το ίδιο το Δικαστήριο να αμφισβητήσει την ιατρική μαρτυρία την οποία ο ενάγων παρουσίασε στην απουσία αντίθετης μαρτυρίας. Συνεπώς περιορίζεται το έργο του Δικαστηρίου στην όλη εντύπωση την οποία οι συγκεκριμένοι μάρτυρες προκάλεσαν κατά τη διάρκεια της προφορικής κατάθεσης τους. Η οποία στο σύνολο της ήταν επαρκώς θετική έτσι ώστε να κρίνεται εφικτή η εδραίωση της κρίσης του Δικαστηρίου επί αυτής της μαρτυρίας σε συνδυασμό με τη μαρτυρία του ενάγοντα αναφορικά με τις σωματικές βλάβες τις οποίες κατ΄ ισχυρισμό υπέστη και τις επιπτώσεις σε αυτόν. Μαρτυρία του η οποία επίσης κρίνεται θετικά καθότι είναι σύμφωνη και με την ιατρική μαρτυρία δίχως να διαπιστώνεται οποιοδήποτε στοιχείο υπερβολής εντός αυτής. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ
24. Το Δικαστήριο δεν έχει οποιαδήποτε αμφιβολία ως προς την αξιοπιστία και αντικειμενικότητα του Κατσονούρη κατά τη διάρκεια τόσο της διερεύνησης του επίδικου ατυχήματος όσο και της προφορικής κατάθεσης του. Η αντεξέταση του δεν ανέδειξε οποιοδήποτε αρνητικό στοιχείο στη μαρτυρία του.
25. Η μοναδική κριτική η οποία θα μπορούσε να ασκηθεί σε σχέση με τη μαρτυρία του δεν έχει σχέση με την αξιοπιστία ή αντικειμενικότητα της αλλά με τη πληρότητα της. Το γεγονός δηλαδή ότι ο Κατσονούρης πήρε κατάθεση μόνο από τον ενάγοντα και όχι και από άλλα άτομα στα οποία όμως αναφέρεται τόσο στην προφορική κατάθεση του όσο και στο τεκμήριο
26. Όπως, παραδείγματος χάριν, τον διευθυντή της εναγομένης 1 ή τον Λεωνίδα, δηλαδή τον διευθυντή του ξενοδοχείου, ή τον Ασσιώτη, υπάλληλο της εναγομένης
27. Ενδεχομένως η μέθοδος και τακτική διερεύνησης ενός εργατικού ατυχήματος να έχει περιορισμένη εμβέλεια ως προς τη λήψη καταθέσεων. Ενώ όπως ο ίδιος ανέφερε βασίστηκε όχι μόνο στις δικές του διαπιστώσεις αλλά και τις απαντήσεις τις οποίες έλαβε από διάφορα άτομα έτσι ώστε να συντάξει το τεκμήριο
28. Παρέχεται εντούτοις από αυτή τη μαρτυρία σε συνδυασμό με την υπόλοιπη αξιόπιστη μαρτυρία η δυνατότητα στο Δικαστήριο όπως καταλήξει σε ασφαλή ευρήματα αναφορικά με τις συνθήκες υπό τις οποίες συνέβη το επίδικο ατύχημα ανεξάρτητα και από την αδυναμία κατάληξης σε σχέση με τις αμέσως προηγηθείσες συνθήκες υπό τις οποίες ο ενάγων βάδισε επί του φωταγωγού.
29. Στο όλο πλαίσιο αξιολόγησης της μαρτυρίας ιδιαίτερη αναφορά γίνεται σε σχέση με την αξιοπιστία του ενάγοντα ο οποίος όχι μόνο είναι βασικός μάρτυρας προς απόδειξη της αξίωσης αλλά παράλληλα και διάδικος η αξιοπιστία του οποίου ελέγχεται και από το περιεχόμενο των δικογράφων του.
30. Παραδείγματος χάριν, ο ενάγων με την έκθεση απαίτησης του ισχυρίζεται ότι θα εκτελούσε εργασίες στο ξενοδοχείο «.δυνάμει συμφωνίας του μετά της Εναγομένης 2». Βεβαίως όχι μόνο δεν παρουσίασε μαρτυρία ο ενάγων ως προς την ύπαρξη μίας τέτοιας συμφωνίας αλλά αντιθέτως παρουσίασε μαρτυρία αναφορικά με την ύπαρξη συμφωνίας μεταξύ της εναγομένης 2 και άλλης εταιρείας (δηλαδή, της εταιρείας του Παναγή) με την οποία ο ίδιος ή ουσιαστικά η δική του εταιρεία είχε κατ΄ ισχυρισμό συμφωνήσει να εκτελέσει ως υπεργολάβος τις εργασίες τις οποίες αυτή η εταιρεία είχε αναλάβει να εκτελέσει μετά από δική της συμφωνία με την εναγόμενη
32. Αν και αφέθηκε η μαρτυρία αυτή να παρουσιαστεί δίχως να εγερθεί ένσταση ως προς το ότι αυτή ήταν εκτός δικογράφων το δεδομένο αυτό δεν αφήνει ανεπηρέαστη την αξιοπιστία του ενάγοντα ως μάρτυρα και κατ΄ επέκταση βεβαίως και αυτή του Παναγή στο βαθμό στον οποίο αυτή προσφέρθηκε προς υποστήριξη μίας αντίθετης εκδοχής ως προς το λόγο με βάση τον οποίο ο ενάγων βρισκόταν εντός του ξενοδοχείου.
33. Ενδεχομένως να θεωρήθηκε πως η ύπαρξη συμβατικής σχέσης μεταξύ του ενάγοντα και της εναγομένης 2 θα ενίσχυε την αξίωση του εναντίον της. Όμως ο ίδιος εντός του τεκμηρίου 3 (κατάθεση του προς τον Κατσονούρη), δύο ημέρες μόλις μετά το επίδικο ατύχημα, σαφώς δηλώνει πως ο λόγος για τον οποίο βρισκόταν στο ξενοδοχείο ήταν η ανάθεση υπεργολαβικά να αναλάβει εργασίες τις οποίες η εταιρεία Α. Χ. Παναγή Λτδ είχε συμφωνήσει με την εναγόμενη 2 όπως εκτελέσει. Ενώ η όλη παρουσίαση της εκδοχής του ενάγοντα δεν υποστηρίζει με οποιοδήποτε τρόπο την ύπαρξη συμβατικής σχέσης μεταξύ του ιδίου και της εναγομένης
35. Επενεργεί με αμφίδρομο τρόπο η μαρτυρία του ενάγοντα με αυτή του Παναγή υπονομεύοντας παράλληλα την αξιοπιστία και των δύο αυτών μαρτύρων καθώς προκύπτουν διάφορες αντιφάσεις μεταξύ τους. Διαπιστώνεται εντούτοις μία από κοινού προσπάθεια τους να δικαιολογήσουν τη παρουσία του ενάγοντα στο ξενοδοχείο τόσο ως νόμιμη όσο και ως γνωστή στις εναγόμενες 1 και
37. Ο ισχυρισμός του ενάγοντα επίσκεψης του και του Παναγή το Σαββάτο στις 9/2/2002 στο ξενοδοχείο απορρίπτεται ως αναξιόπιστος. Ισχυρίστηκε ο ενάγων πως αφού διαπίστωσαν ορισμένες ατέλειες ο Παναγή επικοινώνησε με κάποιο υπάλληλο της εναγομένης
38. Βεβαίως τέτοια διαπίστωση θα ήταν εφικτή μόνο εάν ο ενάγων και ο Παναγή είχαν όντως επιθεωρήσει τους χώρους διεξαγωγής των εργασιών. Ισχυρισμός ο οποίος δεν γίνεται δεκτός από το Δικαστήριο.
39. Εάν κρινόταν αξιόπιστος αυτός ο ισχυρισμός λογικά ο ενάγων θα αποκτούσε και ικανοποιητική εικόνα της όλης κατάστασης στο χώρο όπου θα εργαζόταν αλλά και χώρου παρόμοιου με το σημείο του επίδικου ατυχήματος. Τέτοια γνώση θα έπρεπε να έθετε τον ενάγοντα σε εγρήγορση αναφορικά με την ασφάλεια ή ουσιαστικά την έλλειψη ύπαρξης προστατευτικών μέτρων στα υπό διαμόρφωση μπαλκόνια. Παραδόξως η απόρριψη αυτού του ισχυρισμού ως αναξιόπιστου λειτουργεί προς όφελος του ενάγοντα ως προς το θέμα της ευθύνης καθότι δεν καθίσταται δυνατό να του καταλογιστεί προγενέστερη γνώση της κατάστασης η οποία επικρατούσε στο συγκεκριμένο χώρο του επίδικου ατυχήματος κάτι το οποίο θα οδηγούσε σε καταλογισμό αυξημένου ποσοστού συντρέχουσας αμέλειας.
40. Η απόρριψη των ισχυρισμών του ενάγοντα και του Παναγή ως προς οποιαδήποτε προγενέστερη επίσκεψη τους οδηγεί στο εξής εύρημα. Η πρώτη επίσκεψη του ενάγοντα στο ξενοδοχείο ήταν κατά την ημερομηνία του επίδικου ατυχήματος. Επίσκεψη σκοπός της οποίας ήταν η εκτίμηση από τον ενάγοντα των εργασιών τις οποίες θα αναλάμβανε η εταιρεία του Παναγή έτσι ώστε να υποβαλλόταν σχετική προσφορά προς την εναγόμενη
42. Ενώ ο ενάγων εντός του τεκμηρίου 3 δεν αναφέρεται σε συνάντηση στην προφορική κατάθεση του προέβαλε ισχυρισμό τέτοιας συνάντησης του και του Παναγή με το διευθυντή της εναγομένης 1, δηλαδή τον Στασή. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός πως ο Παναγή δεν κάνει οποιαδήποτε αναφορά σε αυτή τη συνάντηση. Αυτή και άλλες αντιφάσεις μεταξύ των ισχυρισμών του ενάγοντα και του Παναγή δημιουργούν αρνητική εικόνα όχι μόνο ως προς την αξιοπιστία αμφότερων των μαρτύρων αλλά κυρίως αυτής του ενάγοντα και της όλης εκδοχής του.
43. Ο Παναγή αναφέρεται σε έναρξη των εργασιών κατά την ημερομηνία του επίδικου ατυχήματος ενώ ο ενάγων αναφέρεται σε υπόδειξη ατελειών έτσι ώστε να ήταν εφικτή η έναρξη των εργασιών. Σε σχέση με τις ατέλειες ο υπεύθυνος της εναγομένης 2 (κάποιος Γιάννος) θα έπρεπε να προωθήσει κάποιες εργασίες. Έτσι ώστε ο ενάγων να μπορούσε να αρχίσει εργασίες μόλις η εναγόμενη 2 διόρθωνε τις ατέλειες τις οποίες θα υποδείκνυε. Βεβαίως ο Ασσιώτης, ο οποίος κρίνεται αξιόπιστος επί του προκειμένου, αναφέρεται απλώς σε επιθεώρηση του εργοταξίου με σκοπό την υποβολή προσφοράς.
44. Ισχυρίστηκε ο Παναγή ότι μετά από ειδοποίηση του μηχανικού της εναγομένης 2 πως ήταν έτοιμοι έτσι ώστε να ξεκινήσει τις δικές του εργασίες, τότε παρουσίασε τον ενάγοντα ως τον αντιπρόσωπο του για να αναλάβει αυτές τις εργασίες. Μάλιστα ο Παναγή ισχυρίστηκε ότι μια έως δύο μέρες πριν το επίδικο ατύχημα πήρε απάντηση ότι ήταν έτοιμος ο χώρος για εργασίες. Πέραν από τη διαπίστωση αντίφασης σε σχέση με τους ισχυρισμούς του ενάγοντα ο ισχυρισμός αυτός εξουδετερώνει ουσιαστικά και τον ισχυρισμό ως προς την ανεύρεση ατελειών το Σάββατο πριν από τη Δευτέρα κατά την οποία θα άρχιζε εργασίες ο ενάγων. Όταν υποβλήθηκε προς τον Παναγή πως δεν πήρε τέτοια απάντηση ο ίδιος ερώτησε το εξής. Πως έστειλε τότε τον ενάγοντα για να δουλέψει τη Δευτέρα; Σημειωτέον και πάλι πως ο ενάγων δεν προβάλει τέτοιο ισχυρισμό αναφορικά δηλαδή με την έναρξη των εργασιών τη Δευτέρα.
45. Όταν ο Παναγή - όπως ισχυρίστηκε - επισκέφθηκε το εργοτάξιο μαζί με τον ενάγοντα πήγαν στα δωμάτια στο πρώτο όροφο όπου κατασκευάζονταν οι επεκτάσεις των δωματίων ενώ μάλιστα ισχυρίστηκε ότι τη πρώτη φορά πήγε ακριβώς στο χώρο όπου γινόταν η επέκταση. Αναφέρθηκε στην ύπαρξη ενός «χάους». Ως επίσης ότι ο φωταγωγός δεν φαινόταν διότι ήταν καλυμμένος με τσιμεντοσανίδες και πηλό ελαφρομπετόν. Ο ίδιος εντόπισε τον κίνδυνο ενώ παρατήρησε ότι δεν υπήρχε οποιαδήποτε πινακίδα. Όλοι αυτοί οι ισχυρισμοί του Παναγή απορρίπτονται ως αναξιόπιστοι.
46. Δεν πείθει ο Παναγή ότι όντως προηγήθηκε της επίσκεψης του ενάγοντα η κατάληξη σε οποιαδήποτε συμφωνία μεταξύ της εταιρείας του και της εναγομένης
47. Δίχως βεβαίως να αποκλείεται αυτή να είχε επιτευχθεί μετά από το επίδικο ατύχημα. Εάν εξεταστεί με προσοχή η όλη εκδοχή η οποία παρουσιάστηκε από τον Παναγή είναι εμφανές ότι προκύπτουν αντιφάσεις στα όσα ανέφερε κατά τη διάρκεια της προφορικής κατάθεσης του αναφορικά με το χρονικό σημείο εμπλοκής του ενάγοντα.
48. Επίσης ήταν τόσο αόριστος στις αναφορές του αναφορικά με το φωταγωγό σε βαθμό που εύλογα να μην γίνεται πιστευτός ως προς το κατά πόσο ο ίδιος όντως είχε επισκεφθεί το συγκεκριμένο χώρο και είχε αντιληφθεί τα όσα περιέγραψε σε σχέση με τη κατάσταση του. Ιδιαίτερα δε ως προς τον ισχυρισμό του αναφορικά με την ύπαρξη μπαζών ή τσιμεντοσανίδων επί του φωταγωγού. Μάλιστα σε ένα σημείο της αντεξέτασης του ανέφερε ότι θα πρέπει να είναι άλλο φωταγωγό που είδε. Εμφανής πραγματικά η αοριστία της μαρτυρίας του. Ενώ ακόμη και μέχρι την ημερομηνία της προφορικής κατάθεσης του δεν γνώριζε από ποιο σημείο ακριβώς είχε πέσει ο ενάγων. Αναφέρθηκε στο «περιορισμένο» χρόνο των 25 λεπτών που βρισκόταν εκεί έτσι ώστε να είχε καλύτερη αντίληψη του χώρου όπου βρισκόταν ο φωταγωγός ενώ αναφέρθηκε και σε ύπαρξη πέραν του ενός φωταγωγού διαφόρων διαστάσεων. Πολύ φτωχή πραγματικά η εντύπωση την οποία ο μάρτυρας αυτός προκάλεσε όχι απλώς ως προς την ακρίβεια της μαρτυρίας του αλλά ως προς την αξιοπιστία της. Σε τέτοιο βαθμό έτσι ώστε να ενισχύεται η εντύπωση ότι κύρια πρόθεση του μάρτυρα αυτού ήταν να βοηθήσει τον ενάγοντα στη προώθηση της αγωγής του ανεξάρτητα από το κατά πόσο όντως η δική του μαρτυρία ανταποκρινόταν στη πραγματικότητα.
49. Σε σχέση με τους ισχυρισμούς του Παναγή ο ενάγων κάθε άλλο παρά ισχυρίζεται ότι και εκείνος εντόπισε οποιοδήποτε κίνδυνο κατά τη διάρκεια της πρώτης του επίσκεψης. Η διάρκεια της επίσκεψης τους ήταν μία ώρα σε όλη την οικοδομή και στο συγκεκριμένο χώρο 25 λεπτά περίπου. Ο ισχυρισμός ως προς την ύπαρξη καν μίας τέτοιας επίσκεψης δεν πείθει το Δικαστήριο ως αξιόπιστος. Παρατηρείται επίσης ότι πολύ βολικά ούτε ο Παναγή αλλά ούτε και ο ενάγων τοποθετούν μαζί τους οποιοδήποτε άλλο άτομο το οποίο να τους συνοδεύει κατά τη διάρκεια της επίσκεψης τους για επιθεώρηση του εργοταξίου. Πολύ πιθανό και η επιλογή της ημέρας Σαββάτου ως ενδεχομένως μη εργάσιμης ημέρας να εξυπηρετούσε αυτό το σκοπό καθώς οι ισχυρισμοί τους δεν θα μπορούσαν εύκολα να διαψευστούν από άλλους παρευρισκομένους στο χώρο εκ μέρους της εναγομένης
51. Ισχυρίστηκε ο Παναγή πως η συμφωνία με την εναγόμενη 2 έγινε περίπου 10 ημέρες πριν τη πρώτη του επίσκεψη στο εργοτάξιο ενώ ο ενάγων ισχυρίζεται πως ήδη είχε ενημερωθεί από τον Παναγή από τα μέσα του Ιανουαρίου του 2002 πως είχε συμφωνήσει με την εναγόμενη
52. Ισχυρίστηκε επίσης πως η ανάθεση στον ενάγοντα έγινε επί τόπου όπου και του υπέδειξε τι εργασίες θα έπρεπε να κάνει. Ισχυρίστηκε επίσης ο Παναγή πως η εναγόμενη 2 γνώριζε για αυτή τη διευθέτηση. Ενώ ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου ενημερώθηκε τηλεφωνικώς στη παρουσία του από τον «άνθρωπο» της εναγομένης. Ούτε και αυτοί οι ισχυρισμοί του Παναγή κρίνονται αξιόπιστοι.
53. Βασική διάσταση ως προς τον ισχυρισμό του ενάγοντα ότι μαζί με τον Παναγή είχαν πιεί καφέ με τον ιδιοκτήτη του ξενοδοχείου προκύπτει από τον ισχυρισμό του ίδιου του Παναγή ότι δεν είδε ποτέ του τον ιδιοκτήτη του ξενοδοχείου.
54. Μάλιστα η αντίληψη του Παναγή ως προς το ότι ο Στασής πίεζε για το χρονοδιάγραμμα ήταν η τηλεφωνική διαβεβαίωση από τον Ασσιώτη (την οποία άκουσε) ότι θα έλθει από εβδομάδας ο μπογιατζής να αναλάβει εργασία. Ερωτήθηκε πότε ο ίδιος θα αναλάμβανε εργασία, αφού του επισημάνθηκε πως ήταν ο ιδιοκτήτης στη γραμμή. Απάντησε πως θα πάει ο ενάγων τη Δευτέρα για ν΄ αρχίσει. Εννοώντας δηλαδή την ημερομηνία του επίδικου ατυχήματος. Πρόσθεσε μάλιστα ότι τη Δευτέρα θα βρίσκονταν με 4 έως 5 ανθρώπους στο εργοτάξιο. Σαφώς προκύπτει αντίφαση σε σχέση με τα όσα σε αντίθεση ο ενάγων ισχυρίστηκε ως προς τη διευθέτηση για τη Δευτέρα.
55. Ο ενάγων ήταν σαφής ως προς το ότι δεν είχε οποιαδήποτε συμφωνία είτε γραπτή είτε προφορική με το ξενοδοχείο εννοώντας ουσιαστικά την εναγόμενη
56. Ισχυρίστηκε όμως πως ο διευθυντής της εναγομένης 1 γνώριζε τη σχέση της εναγομένης 2 με την εταιρεία του Παναγή. Όταν ερωτήθηκε πως γνώριζε ισχυρίστηκε ότι ενημερώθηκε κατά την πρώτη του επίσκεψη στο εργοτάξιο όταν μάλιστα του κέρασε και καφέ στο γραφείο του.
57. Το Δικαστήριο κρίνει ότι ο ενάγων κατασκεύασε τον ισχυρισμό του κεράσματος έτσι ώστε να συνδέσει τον διευθυντή της εναγομένης 1 με τα γεγονότα και να του αποδώσει γνώση την οποία ο ίδιος δεν είχε και βεβαίως κατ΄ επέκταση αποδοχή των δεδομένων της ύπαρξης συμφωνίας μεταξύ της εταιρείας του Παναγή και αυτής του ενάγοντα ή του ίδιου του ενάγοντα για υπεργολαβική εκτέλεση των εργασιών τις οποίες η εναγόμενη 2 είχε κατ΄ ισχυρισμό αναθέσει στην εταιρεία του Παναγή.
58. Ισχυρίστηκε πως ο διευθυντής της εναγομένης 1 ήταν ενήμερος για την παρουσία του στο χώρο του ξενοδοχείου καθότι είχε ενημερωθεί σχετικά από το Σάββατο κατά την πρώτη του επίσκεψη εκεί, ότι δηλαδή τη Δευτέρα είχε ραντεβού με τον υπεύθυνο της εναγομένης
59. Ισχυρίστηκε ο ενάγων ότι το ραντεβού της Δευτέρας κλείστηκε το Σαββάτο κατά τη διάρκεια της επίσκεψης για καφέ στο γραφείο του διευθυντή της εναγομένης
60. Τονίζεται και πάλι ότι ο Παναγή δεν ισχυρίστηκε κάτι ανάλογο με αυτό το οποίο ο ενάγων ισχυρίστηκε. Μάλιστα ούτε καν ισχυρίστηκε οτιδήποτε αναφορικά με επίσκεψη στο γραφείο του διευθυντή της εναγομένης
62. Ενώ ο ενάγων προσπάθησε όχι μόνο να προβάλει μία τέτοια επίσκεψη ως ένα δεδομένο αλλά παράλληλα ισχυρίστηκε πως κατά τη διάρκεια αυτής, στη παρουσία και του υπευθύνου της εναγομένης 2, διευθετήθηκε και το συγκεκριμένο ραντεβού και ότι έγινε συζήτηση και για τις ατέλειες οι οποίες υπήρχαν δίδοντας έμφαση στην ύπαρξη ατελειών οι οποίες δεν επέτρεπαν την έναρξη των μπογιαντισμάτων προτού αυτές διευθετηθούν. Τονίζεται και πάλι πως ο Παναγή αναφερόταν σε έναρξη των εργασιών τη Δευτέρα και όχι υπόδειξη ατελειών.
63. Ο δε διευθυντής της εναγομένης 1, Στασής, απέρριψε τους ισχυρισμούς του ενάγοντα αναφορικά με την ύπαρξη μίας τέτοιας συνάντησης. Δεν υποβλήθηκε στον ενάγοντα ότι τέτοια συνάντηση δεν υπήρχε. Υποβλήθηκε ότι ο ίδιος δεν είχε οποιαδήποτε σχέση με την εναγόμενη
64. Εντούτοις η έλλειψη μίας τέτοιας υποβολής, ιδιαίτερα δε διατηρώντας υπόψη και αξιόπιστη μαρτυρία περί του αντιθέτου, δηλαδή αυτή του διευθυντή της εναγομένης 1, δεν οδηγεί αυτόματα σε αποδοχή αυτού του ισχυρισμού ως αξιόπιστου ενόψει της αναντίλεκτης του φύσης, υπό την έννοια παράλειψης αντεξέτασης επί του συγκεκριμένου θέματος, καθότι το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη του στο σύνολο τη μαρτυρία την οποία ο ενάγων παρουσίασε και όχι αποσπασματικά. Έτσι ώστε να κριθεί στο σύνολο και η αξιοπιστία του ιδίου ως μάρτυρα αλλά και των οποιωνδήποτε ισχυρισμών του.
65. Αντεξετάστηκε ο ενάγων αναφορικά με τη κατ΄ ισχυρισμό συνάντηση με τον Στασή και από τον ευπαίδευτο συνήγορο της εναγομένης 2 δίχως όμως οι απαντήσεις του να καθιστούν αξιόπιστους τους ισχυρισμούς του αναφορικά είτε με την ύπαρξη είτε με το περιεχόμενο αυτής της συνάντησης. Προέβαλε και ισχυρισμούς τους οποίους δεν προέβαλε κατά την αντεξέταση του από τον ευπαίδευτο συνήγορο της εναγομένης
67. Όπως, σε απάντηση γιατί πήγε να πιει καφέ, ότι με τον Στασή γνωριζόταν από παλιά και ότι του είχε μπογιαντίσει αρκετές οικοδομές. Γι΄ αυτό και τον κάλεσε να πιουν καφέ σαν παλιοί γνωστοί που ήταν. Επίσης, είναι σε αυτό το στάδιο της προφορικής κατάθεσης του που πλέον ευθέως ξεκαθάρισε ότι μαζί του ήταν και ο Παναγή. Ο οποίος τονίζω δεν αναφέρεται καν στην ύπαρξη μίας τέτοιας συνάντησης όπως λογικά θα αναμενόταν. Εφόσον δηλαδή αυτή αποτελούσε μέρος της όλης κατ΄ ισχυρισμό συνεννόησης μεταξύ του και της εναγομένης 2 ως προς την ανάληψη των εργασιών ελαιοχρωματισμού.
68. Ο ίδιος ο ενάγων μάλιστα ισχυρίστηκε πως ο Στασής τους κάλεσε για να συζητήσουν πως θα προχωρούσε η δουλειά. Πρόσθεσε δε ότι έλεγε χαρακτηριστικά ότι «καιγότανε» να τελειώσει η δουλειά διότι ήταν εκτός χρονοδιαγράμματος. Η εντύπωση η οποία δημιουργείται από αξιολόγηση της μαρτυρίας του ενάγοντα είναι πως στη προσπάθεια του να γίνει πιο πειστικός κάθε φορά που ερχόταν στην επιφάνεια ένα θέμα αναφορικά με το οποίο προηγουμένως είχε προβάλει κάποιους ισχυρισμούς πλέον προέβαλε και νέους ισχυρισμούς σε μία προσπάθεια προφανώς να καταστεί πειστικότερος.
69. Εύλογα ερωτήθηκε εάν ο λόγος για τον οποίο πήγε στον Στασή ήταν γιατί οι δύο ήταν φίλοι και συνεργάζονταν ή για να συζητήσουν για τη δουλειά. Η απάντηση του ενάγοντα δεν ήταν η αναμενόμενη καθώς ισχυρίστηκε ότι δεν είχαν καμιά δουλειά να συζητήσουν με τον Στασή αλλά σαν γνωστοί στον τόπο μας είναι συνηθισμένο να καλούμε ο ένας τον άλλο για να πιεί καφέ. Πρόσθεσε ότι ήταν φυσιολογικό στη διάρκεια του καφέ να συζητήσουν και λίγο για τη δουλειά. Προκαλεί απορία αυτός ο ισχυρισμός. Είτε ο Στασής καιγότανε και ήταν εκτός χρονοδιαγράμματος και γνωρίζοντας πως ο ενάγων είχε αναλάβει την υπεργολαβία θα τον έκαιγε επίσης να επισπεύσουν τις εργασίες είτε απλά έτυχε να κεράσει τον ενάγοντα και τον Παναγή καφέ και παράλληλα να συζητήσουν και λίγο για τη δουλειά.
70. Ουσιαστικά όσο πιο πολύ αντεξεταζόταν ο ενάγων τόσο μειωνόταν και η σταθερότητα των απαντήσεων του και κατ΄ επέκταση η αξιοπιστία του ως μάρτυρας. Ερωτήθηκε τι ήταν αυτό το οποίο ουσιαστικά είπαν μαζί με τον Στασή εκτός από το ότι βιαζόταν. Δεν είπαν τίποτε ιδιαίτερο στη διάρκεια ενός καφέ, απάντησε, και δεν είχαν καμία υποχρέωση, πρόσθεσε, να συζητήσουν μαζί με τον Στασή. Ολοκλήρωσε, λέγοντας ότι ήταν μία καθαρά φιλική συζήτηση. Ενώ ως προς την εντύπωση πίεσης για να τελειώσουν τη δουλειά απάντησε ότι δεν ήταν πίεση αλλά κάτι σαν «να χαρείτε ρε κοπέλια να τελειώσει». Πραγματικά δεν πείθει καθόλου ο ενάγων αναφορικά με την ύπαρξη καν μίας τέτοιας επίσκεψης.
71. Βεβαίως όταν ο ενάγων αντεξεταζόταν από τον ευπαίδευτο συνήγορο της εναγομένης 1 - κατά την ίδια ημερομηνία μάλιστα που είχε αντεξεταστεί από τον ευπαίδευτο συνήγορο της εναγομένης 2 - δημιούργησε την εντύπωση πως με το κέρασμα του καφέ τους τόνισε ότι βιάζεται πάρα πολύ διότι ήταν εκτός χρονοδιαγράμματος. Ενώ το ραντεβού της Δευτέρας διευθετήθηκε ενώ έπιναν καφέ και αφού είχαν εξηγήσει ότι υπήρχαν ατέλειες οι οποίες δεν τους επέτρεπαν να αρχίσουν τα μπογιαντίσματα και το ραντεβού αυτό κλείστηκε στη παρουσία και του υπευθύνου της εναγομένης
73. Δηλαδή κάθε άλλο παρά μία καθαρά φιλική συζήτηση. Αντιθέτως μία συνάντηση εργασίας.
74. Ως προς τη παρουσία υπεύθυνου της εναγομένης 2 υπενθυμίζω πως στη γραπτή δήλωση του ο ενάγων αναφέρεται σε επικοινωνία μπροστά του (προφανώς τηλεφωνικώς) από τον Παναγή με κάποιο πρόσωπο Γιάννο για τις εργασίες και διευθέτηση συνάντησης μαζί του τη Δευτέρα έτσι ώστε να του υποδείξει τις εργασίες τις οποίες θα έπρεπε να προωθήσει για να μπορεί εκείνος να αρχίσει τις δικές του εργασίες.
75. Στη συνέχεια για κάποιο λόγο επέλεξε πλέον ο ενάγων να μην δώσει έμφαση στο ρόλο του διευθυντή της εναγομένης
76. Ερωτήθηκε τότε εάν είναι ο Παναγή ο οποίος τον προέτρεψε να αρχίσει τις εργασίες τη Δευτέρα. Εξήγησε ότι ο ίδιος δεχόταν πιέσεις και παροτρύνσεις από τον Παναγή ο οποίος του έλεγε πως τον πίεζε η εναγόμενη 2 για να αρχίσουν αμέσως οι εργασίες. Δέχτηκε όμως πως δεν τον πίεζε άμεσα η εναγόμενη 2 ενώ διευκρίνισε πως δεν δέχτηκε πίεση ούτε από τον Στασή.
77. Προσπάθησε ο ενάγων να δικαιολογήσει τη μετάβαση του στο συγκεκριμένο χώρο όπου συνέβη το επίδικο ατύχημα αναφέροντας πως αυτό ήταν αναγκαίο έτσι ώστε αφού είχε ήδη δει κάποια λάθη κατασκευής στη τοιχοποιία των γυψοσανίδων έπρεπε ο ίδιος να βγάλει συμπέρασμα πως αυτά θα επιδιορθώνονταν για να το ζητήσει από τους υπεύθυνους τεχνικούς της εναγομένης
78. Όταν ερωτήθηκε εάν ο Παναγή τον ενημέρωσε για τη κατάσταση του εργοταξίου απάντησε πως δεν χρειαζόταν ιδιαίτερη ενημέρωση καθότι ήταν αρκετά χρόνια στο επάγγελμα για να μπορεί να βγάλει συμπέρασμα. Πρόσθεσε όμως ότι τους είχε κάνει τρομερή εντύπωση η ακαταστασία η οποία υπήρχε στο εργοτάξιο τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά της οικοδομής. Διαπιστώνεται επί αυτού του σημείου μία ανεπιτυχής προσπάθεια συμφωνίας της δικής του μαρτυρίας με αυτή του Παναγή επί του προκειμένου έτσι ώστε ο ίδιος να καταστεί πειστικότερος (βλ. σχετικά τις παραγράφους 31 και 55 αυτής της απόφασης).
79. Επίσης ο Παναγή αναφέρθηκε σε ηλιοφάνεια κατά τη διάρκεια της επίσκεψης τους το Σάββατο. Σε αντίθεση με τα όσα ανέφερε ο ενάγων αναφορικά με την αδυναμία του ιδίου να αντιληφθεί την ύπαρξη του φωταγωγού στο χώρο υποδοχής εφόσον υπήρχε αναμμένος εσωτερικός φωτισμός εξαιτίας του συννεφιασμένου καιρού. Επιπλέον διαπιστώνεται ασάφεια ως προς τα όσα ο Παναγή ισχυρίστηκε σε σχέση με τις διάφορες επισκέψεις του στο ξενοδοχείο. Όμως αυτό το οποίο με βεβαιότητα προκύπτει από τη προφορική κατάθεση του Παναγή είναι πως εάν αυτή γίνει δεκτή ως αξιόπιστη τότε τόσο ο ίδιος όσο και ο ενάγων είχαν την ευκαιρία να δουν το χώρο όπου θα αναλάμβαναν εργασίες ο οποίος βεβαίως βρισκόταν πλησίον του φωταγωγού.
80. Υπάρχουν ισχυρισμοί του Παναγή οι οποίοι έρχονται σε εντυπωσιακή αντίθεση με αυτούς του ενάγοντα. Ισχυρίστηκε ο Παναγή πως ο ενάγων, περιγράφοντας πως χτύπησε, του ανέφερε πως περπατούσε μαζί με τον επιστάτη για να του υποδείξει από ποιο σημείο να αρχίσει δουλειά. Ισχυρίστηκε μάλιστα ότι μιλούσε μαζί με τον ενάγοντα μισή ώρα πριν το επίδικο ατύχημα και ήξερε τι έκανε στην οικοδομή. Ισχυρίστηκε ο Παναγή πως ο υπεύθυνος του ξενοδοχείου ήξερε ποιος θα αναλάμβανε την υπεργολαβία δίχως όμως να αναφερθεί σε οποιαδήποτε συνάντηση μαζί του και στη παρουσία του ενάγοντα. Ισχυρίστηκε πως ο υπεύθυνος πίεζε συνεχώς για χρονοδιάγραμμα εργασιών ενώ ήθελε να μάθει πόσο προσωπικό είχε και πόσες δουλειές έκανε στο παρελθόν.
81. Ισχυρίστηκε ότι ήλθε δύο φορές στην οικοδομή πριν την επίσκεψη του μαζί με τον ενάγοντα αν και σε άλλο σημείο της προφορικής κατάθεσης του ισχυρίστηκε πως ο ενάγων ήταν μαζί του τη δεύτερη φορά αντί τη τρίτη φορά. Προκαλώντας σύγχυση με αυτή την ασάφεια ως προς τα όσα ισχυριζόταν. Δέχτηκε ότι ήταν τη δεύτερη φορά που είχε δει το «χάος» και πως ο ενάγων ήταν μαζί του και είδε και εκείνος αυτό το «χάος». Ενώ αμέσως με την έναρξη της αντεξέτασης του από τον ευπαίδευτο συνήγορο της εναγομένης 2 ανέφερε ότι συνολικά πήγε στο εργοτάξιο τρεις φορές δηλαδή δύο μόνος του και τη τρίτη μαζί με τον ενάγοντα.
82. Αξίζει να σημειωθεί επίσης πως ο Παναγή ισχυρίστηκε ότι όταν πήγε στο ξενοδοχείο μαζί με τον επιστάτη της εναγομένης 2 ο κεντρικός χώρος υποδοχής (reception) ήταν κλειστός και βγήκαν πάνω από κάποιο κλιμακοστάσιο.
83. Μάλιστα η αντίληψη του Παναγή ως προς τις διαστάσεις του φωταγωγού ή της ύπαρξης πέραν του ενός φωταγωγού έρχεται σε αντίθεση με την υπόλοιπη μαρτυρία επί του συγκεκριμένου θέματος. Ακόμη και ο ίδιος υπέθεσε ότι θα πρέπει να είδε άλλο φωταγωγό (βλ. σχετικά τη παράγραφο 33 αυτής της απόφασης). Έστω και εάν δεν υπήρχε σύμφωνα με τη μαρτυρία άλλος φωταγωγός παρόμοιου μεγέθους.
84. Απορρίπτεται ο ισχυρισμός του ως προς την ύπαρξη μπαζών και τσιμεντοπυλού πάνω στο φωταγωγό όπως και οι αναφορές του για κάλυψη του με τσιμεντοσανίδες. Εάν όλα αυτά ευσταθούσαν τότε εύλογα θα αναμενόταν να είχε προκληθεί προηγουμένως ζημιά πάνω στο εύθραυστο διαφανές υλικό του φωταγωγού. Όσο καλυμμένο και να ήταν αυτό από ενδεχομένως υγροποιημένη σκόνη τσιμέντου αυτό δεν θα επαύξανε την ανθεκτικότητα του ως υλικό.
85. Ουσιαστικά διαπιστώνονται διάφορα στοιχεία τα οποία καθιστούν αμφότερους αυτούς τους μάρτυρες αναξιόπιστους υπό την έννοια απουσίας της δυνατότητας να γίνουν δεκτοί στο σύνολο τους όλοι οι ισχυρισμοί τους ως αξιόπιστοι. Εντούτοις σε σχέση με ένα σημαντικό στοιχείο η μαρτυρία τους σε συνάρτηση με την υπόλοιπη αξιόπιστη μαρτυρία γίνεται μερικώς δεκτή από το Δικαστήριο.
86. Αυτή είναι η μαρτυρία η οποία έχει σχέση με το στοιχείο της ιδιότητας υπό την οποία ο ενάγων εν τέλει βρέθηκε στο συγκεκριμένο χώρο του επίδικου ατυχήματος. Ανεξάρτητα από τη γενικότερη αναξιοπιστία αυτών των δύο μαρτύρων η αξιολόγηση αυτή από νομικής άποψης δεν επηρεάζει αυτή την ιδιότητα. Η οποία προκύπτει από τη μαρτυρία ιδωμένη στο σύνολο της. Όμως η κρίση του Δικαστηρίου ως προς την αξιοπιστία τους έχει γενικότερη σημασία, ιδιαίτερα δε ως προς την αξιοπιστία του ενάγοντα και όχι απλώς ως προς τη σχέση η οποία υπήρχε μεταξύ του ή της εταιρείας του και του Παναγή ή της εταιρείας του Παναγή.
87. Αν και δεν αμφισβητήθηκε ευθέως ο Παναγή από τον ευπαίδευτο συνήγορο της εναγομένης 2 ως προς το ότι η εταιρεία του είχε αναλάβει τις εργασίες μπογιαντίσματος στο ξενοδοχείο του υποβλήθηκε η εξής θέση με την οποία ο Παναγή διαφώνησε. Ότι κατά την επίδικη ημερομηνία ο ενάγων δεν πήγε στο ξενοδοχείο για να εκτελέσει εργασίες αλλά για να δει την υπάρχουσα κατάσταση έτσι ώστε να συνεννοηθεί μετά μαζί με τον Παναγή ως προς το κατά πόσο θα αναλάμβανε τη δουλειά και στη συνέχεια να συνεννοείτο ο Παναγή με την εναγόμενη 2 για την έναρξη των εργασιών. Ενώ με τη μαρτυρία του Ασσιώτη προωθήθηκε η θέση πως η επίσκεψη του ενάγοντα είχε σχέση με την υποβολή προσφοράς αναφορικά με αυτές τις εργασίες.
88. Το ερώτημα το οποίο εύλογα προκύπτει όμως είναι το εξής. Έχει σημασία κατά πόσο ο ενάγων βρισκόταν εκεί είτε για να αρχίσει εργασίες είτε για να ελέγξει την υπάρχουσα κατάσταση ή ακόμη και για να εκτιμήσει το κόστος των εργασιών, έτσι ώστε στη συνέχεια να συνεννοείτο με τον Παναγή αναφορικά με την οποιαδήποτε πιθανή εξέλιξη στη συνεργασία τους; Σημασία δηλαδή ως προς την ιδιότητα με την οποία ο ενάγων βρέθηκε στο συγκεκριμένο χώρο;
89. Υπό τις περιστάσεις η απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν μπορεί παρά να είναι αρνητική. Σε όλες τις περιπτώσεις ο ενάγων θα βρισκόταν εκεί ως απεσταλμένος ή εξουσιοδοτημένος ουσιαστικά αντιπρόσωπος του Παναγή στην εταιρεία του οποίου η ίδια η εναγόμενη 2 δεν έχει αμφισβητήσει με την αντεξέταση του Παναγή ως μάρτυρα πως είχε πρόθεση να ανέθετε τις εργασίες. Συνεπώς βρισκόταν εκεί ο ενάγων ως συνεργάτης της εταιρείας του Παναγή στην οποία η εναγόμενη 2 είχε πρόθεση να αναθέσει τις εργασίες υπό μορφή υπεργολαβίας και της οποίας εναγομένης η παρουσία στο χώρο όχι μόνο των υπαλλήλων της αλλά και των οποιωνδήποτε πιθανών συνεργατών της ήταν συνεπώς δικαιωματική. Ανάθεση από την εναγόμενη 2 υπεργολαβίας την οποία στη συνέχεια η εταιρεία του Παναγή θα ανέθετε επίσης υπό μορφή υπεργολαβίας στην εταιρεία του ενάγοντα.
90. Έχει ιδιαίτερη σημασία αυτή η αλυσίδα εξουσιοδότησης της παρουσίας τόσο του ενάγοντα όσο και του οποιουδήποτε άλλου απεσταλμένου της εταιρείας του Παναγή προς εκτέλεση των εργασιών τις οποίες η εναγόμενη 2 είχε πρόθεση να αναθέσει σε αυτή. Η οποία εναγόμενη 2 νόμιμα και δικαιωματικά βρισκόταν στο χώρο του ξενοδοχείου ως προσκεκλημένη της εναγομένης 1 ως ιδιοκτήτρια και κάτοχος του συγκεκριμένου κτιρίου.
91. Η κρινόμενη ως ανεπιτυχής προσπάθεια του ενάγοντα και του Παναγή να προβάλουν μία εκδοχή ως προς τη παρουσία του ενάγοντα στο χώρο του επίδικου ατυχήματος κατά την επίδικη ημερομηνία προφανώς προερχόταν - ενδεχομένως από λανθασμένη δική τους αντίληψη - ως η ευνοϊκότερη υπό τις περιστάσεις εκδοχή για την αποτελεσματικότερη προώθηση αυτής της αγωγής. Παρά το γεγονός αυτό το Δικαστήριο δεν έχει οποιαδήποτε αμφιβολία πως ο Παναγή με τον ενάγοντα είχαν μία σχέση συνεργασίας μεταξύ τους αναλαμβάνοντας ο καθένας δια μέσω της εταιρείας του εργασίες εξυπηρετώντας ο ένας τον άλλο εκτός της πόλης η οποία αποτελούσε την έδρα ή βάση της διεξαγωγής των εργασιών τους γενικότερα.
92. Η θέση της εναγομένης 2 ως προς το ότι ο ενάγων δεν είχε καμία επαγγελματική σχέση με αυτή υπό την έννοια της ύπαρξης μίας συμφωνίας δεν αναιρεί την έλλειψη αμφισβήτησης από την ίδια ως προς την ύπαρξη μίας συνεννόησης μεταξύ της και της εταιρείας του Παναγή αναφορικά με την εκτέλεση των εργασιών. Ο οποίος Παναγή όσο και να κρίνεται αναξιόπιστος, τουλάχιστον επί του συγκεκριμένου σημείου, ότι δηλαδή ο ενάγων ή ουσιαστικά η εταιρεία του ενάγοντα θα αναλάμβανε τις οποιεσδήποτε εργασίες τις οποίες θα του ανέθετε η εναγόμενη 2, κρίνεται αξιόπιστος. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είχαν καταλήξει σε σχέση με όλες τις λεπτομέρειες αυτής της ανάθεσης ή ότι δεν αναμενόταν η υποβολή μίας προσφοράς αναφορικά με το κόστος αυτών, ιδιαίτερα δε διατηρώντας υπόψη ότι τις εργασίες αυτές δεν θα τις εκτελούσε η εταιρεία του Παναγή αλλά υπεργολαβικά άλλη εταιρεία δηλαδή αυτή του ενάγοντα ο οποίος δεν είχε ακόμη επιθεωρήσει το χώρο σε σχέση με τις εργασίες τις οποίες θα αναλάμβανε.
93. Αναφορικά με αυτό το σημείο γενικότερα έχει ιδιαίτερη σημασία και η αξιολόγηση της μαρτυρίας του μοναδικού μάρτυρα της εναγομένης 2, δηλαδή του Ασσιώτη.
94. Υπάρχει αναφορά στο όνομα του Ασσιώτη εντός του τεκμηρίου 1 αν και ο Κατσονούρης στη μία περίπτωση αναφέρεται σε αυτόν ως «Γιώργο» Ασσιώτη ενώ στη δεύτερη ως «Μιχαλάκη» Ασσιώτη όμως και στις δύο περιπτώσεις ο αριθμός κινητού τηλεφώνου (σε παρένθεση) είναι ο ίδιος. Συνεπώς πρόκειται για το ίδιο άτομο. Περιγράφει ο Κατσονούρης τον Ασσιώτη ως υπάλληλο της εναγομένης 2 και ως τον «επί τόπου υπεύθυνο».
95. Η αξιολόγηση του Ασσιώτη αναδεικνύει το εξής βασικό στοιχείο. Η αντίθεση η οποία διαπιστώνεται μεταξύ της γραπτής δήλωσης του και της προφορικής κατάθεσης του.
96. Βεβαίως η γραπτή δήλωση με την υιοθέτηση της αποτελεί μέρος της όλης προφορικής κατάθεσης του αλλά και το σύνολο της κύριας εξέτασης του. Κατά την αντεξέταση του, δίχως μάλιστα οποιαδήποτε ιδιαίτερη προσπάθεια από τον ευπαίδευτο δικηγόρο του ενάγοντα, προέκυψαν τέτοιες αντιφάσεις μεταξύ των ισχυρισμών του Ασσιώτη και το περιεχόμενο της γραπτής δήλωσης έτσι ώστε πλέον να μην τίθεται μόνο θέμα αρνητικής αξιολόγησης του συγκεκριμένου μάρτυρα επί ορισμένων ισχυρισμών του αλλά ακόμη και ενδεχόμενο απόρριψης του συνόλου της μαρτυρίας του ως αναξιόπιστης. Εάν βεβαίως δεν καθίστατο εφικτή η διάσωση της αξιοπιστίας του από την έντονα θετική ζωντανή εντύπωση την οποία προκάλεσε ως μάρτυρας.
97. Βάσει της ευθύτητας και λογικής σταθερότητας με την οποία απαντούσε, τόσο θετική υπήρξε η ζωντανή εντύπωση του Ασσιώτη ως μάρτυρα που το Δικαστήριο οδηγείται σε αποδοχή ως αξιόπιστου του μεγαλύτερου μέρους των ισχυρισμών του όπως αυτοί προβλήθηκαν κατά τη διάρκεια της αντεξέτασης του ενώ ασφαλώς δεν είναι δυνατό, διατηρώντας υπόψη την ύπαρξη οποιασδήποτε εμφανούς αντίφασης, να γίνουν δεκτοί όλοι οι ισχυρισμοί του όπως αυτοί εμπεριέχονται εντός της γραπτής δήλωσης του. Δημιουργείται μάλιστα η εντύπωση ετοιμασίας ενός κειμένου αναφορικά με το οποίο ο ίδιος ο μάρτυρας δεν είχε ιδιαίτερη γνώση ή πλήρη αντίληψη του περιεχομένου του και το οποίο πολύ πιθανώς να παρουσιάστηκε σε αυτόν αυθημερόν λίγο προ της έναρξης της προφορικής κατάθεσης του. Ενώ στη συνέχεια αφού δόθηκε σε αυτόν ο λόγος και προσφέρθηκε η ευκαιρία να απευθυνθεί προφορικά στο Δικαστήριο παρουσίασε μία πειστική και γνησιότερη εκδοχή των όσων ο ίδιος βίωσε κατά τον επίδικο χρόνο.
98. Βεβαίως δεν διαπιστώνεται λόγος μη αποδοχής ισχυρισμών εντός της γραπτής δήλωσης όπως αυτοί των παραγράφων 1 και 2 της γραπτής δήλωσης ή και άλλων ισχυρισμών οι οποίοι συνάδουν με τα όσα στη συνέχεια προφορικά ανέφερε ο Ασσιώτης. Παραδείγματος χάριν, ο ισχυρισμός του πως ήταν ο επιστάτης της εναγομένης 2 στο εργοτάξιο συνάδει με τη μαρτυρία του Κατσονούρη. Απορρίπτονται όμως ισχυρισμοί οι οποίοι τείνουν να καταδείξουν μία εκ των υστέρων προσπάθεια της εναγομένης 2 όπως κατασκευάσει μία ευνοϊκότερη γι΄ αυτή εκδοχή. Παραδείγματος χάριν, η εκδοχή περιορισμού των εργασιών σε 5 διαμερίσματα (παράγραφος 6).
99. Σημαντικότερο παράδειγμα αντίφασης είναι η αναφορά του σε διαδικασία επιθεώρησης του εργοταξίου από εργολάβους ελαιοχρωματιστές σε σχέση με τον ενάγοντα. Καθότι, όπως ισχυρίζεται (παράγραφος 10), στη περίπτωση του ενάγοντα δεν είχε διευθετηθεί τέτοια διαδικασία ενώ «.αυτός αυτοβούλως και χωρίς να γνωρίζουμε οτιδήποτε εισήλθε στο ξενοδοχείο».
100. Κατά την αντεξέταση του όμως, αντιφατικά ισχυρίστηκε τα εξής. Πως ο Γιάννος Μελισσάς του είχε δώσει το τηλέφωνο του ενάγοντα. Ως επίσης ότι 2-3 μέρες πριν από το ατύχημα του είχε τηλεφωνήσει ο ενάγων για να βρεθούν στο ξενοδοχείο. Έτσι ώστε να δει το χώρο και να κάνει προσφορά. Αναφέρθηκε και σε λεπτομέρειες διευθέτησης της συνάντησης τους έξω από το ξενοδοχείο. Απέρριψε τη θέση η οποία του υποβλήθηκε κατά την αντεξέταση του, πως του είχε τηλεφωνήσει ο ενάγων για να έλθει στο ξενοδοχείο για τις εργασίες μπογιαντίσματος (θέση μάλιστα αντίθετη με τη μαρτυρία του ενάγοντα), προσθέτοντας πως η επίσκεψη του θα ήταν έτσι ώστε ο ίδιος να του δείξει το χώρο και ο ενάγων να τον μετρήσει και να του κάνει προσφορά. Ακόμη και όταν του υποβλήθηκε πως τελικά ο ενάγων δεν ήλθε απρόσκλητος αλλά ήλθε για κάποιο σκοπό δεν απέρριψε τη θέση πως ο ενάγων ήταν όντως προσκεκλημένος στο συγκεκριμένο χώρο.
101. Ανέφερε όμως χαρακτηριστικά και τον εξής επιπρόσθετο ισχυρισμό ο οποίος γίνεται δεκτός ως αξιόπιστος. Ότι ο σκοπός για τον οποίο ήλθε ο ενάγων ήταν για να συναντήσει τον ίδιο και όχι το δωμάτιο. Εννοώντας δηλαδή πως η διευθέτηση της συνάντησης ήταν όπως τη περιέγραψε. Ότι δηλαδή ήταν να βρεθούν μαζί έξω από το ξενοδοχείο. Πρόσθεσε ότι θα έπρεπε να είχε βρει τον ίδιο όπως είχαν ραντεβού για να του υποδείξει το δωμάτιο σε ασφαλές χώρο, να του δείξει σημεία για μπογιάντισμα και σπάτουλα έτσι ώστε να γνωρίζει ο ενάγων σε σχέση με τι να υποβάλει προσφορά.
102. Αξιολογείται θετικά ο ισχυρισμός του Ασσιώτη αναφορικά με τη διευθέτηση η οποία είχε συμφωνηθεί μεταξύ του και του ενάγοντα και της μεταγενέστερης εισόδου του εντός του εργοταξίου κατά παράβαση αυτής.
103. Καθιστά η αποδοχή αυτή την ιδιότητα του ενάγοντα ως αυτή ενός επεμβασία. Καθώς όφειλε να αναμένει τον Ασσιώτη έτσι ώστε να εισέλθουν εντός του ξενοδοχείου με τη συνοδεία του και όχι μόνος του. Είναι αυτή η διευθέτηση ή προϋπόθεση ουσιαστικά η οποία προϋπήρχε της εισόδου του ενάγοντα εντός του ξενοδοχείου η οποία καθιστά την ιδιότητα του ως αυτή ενός επεμβασία. Η οποία ιδιότητα θα ήταν διαφορετική (δηλαδή, αυτή ενός κατ΄ επέκταση προσκεκλημένου του κατόχου του ξενοδοχείου, δηλαδή της εναγομένης 1, δια μέσω του Ασσιώτη ως υπαλλήλου της εναγομένης 2) εάν ο ενάγων είχε τηρήσει τη διευθέτηση την οποία παρέβηκε με την ασυνόδευτη του είσοδο εντός του ξενοδοχείου. Βεβαίως η διαπίστωση αυτή δεν αποκλείει το ενδεχόμενο ο ενάγων ή οποιοσδήποτε άλλος ο οποίος ανέμενε να συναντήσει τον Ασσιώτη, εάν δεν υπήρχε ο οποιοσδήποτε τρόπος παρεμπόδισης αυτού ή η οποιαδήποτε προειδοποίηση αναφορικά με την οποιαδήποτε ενδεχόμενη επικινδυνότητα του οποιουδήποτε χώρου εντός του ξενοδοχείου, δίχως συνοδεία να εισερχόταν εντός του ξενοδοχείου.
104. Υπό τις περιστάσεις ο ισχυρισμός ως προς τη διευθέτηση συνάντησης εκτός του ξενοδοχείου και όχι σε οποιοδήποτε χώρο εντός αυτού έχει μία πειστική λογική. Εφόσον δηλαδή το ξενοδοχείο κατά τον ουσιώδη χρόνο ουσιαστικά αποτελούσε ένα εργοτάξιο τότε δεν θα ήταν και τόσο πρακτικό να καθοριζόταν ως χώρος συνάντησης ο οποιοσδήποτε χώρος εντός αυτού. Ακόμη δηλαδή και ο χώρος υποδοχής. Μάλιστα η εναγόμενη 2 δεν αποκλείεται να απέφευγε χρήση του συγκεκριμένου χώρου υποδοχής καθότι αυτός ήταν και χώρος εντός του οποίου σύμφωνα με τους μάρτυρες της εναγομένης 1 εξακολουθούσαν να εργάζονται σε περιορισμένο βαθμό υπάλληλοι του ξενοδοχείου με καθήκοντα ασύνδετα απευθείας με οποιεσδήποτε εργασίες ανακαίνισης του ξενοδοχείου.
105. Στην έκθεση υπεράσπισης της η εναγόμενη 2 αν και προβάλει ισχυρισμό πως ο ενάγων εισήλθε στο χώρο εργασιών του ξενοδοχείου χωρίς να είχε διευθετηθεί συνάντηση μαζί του παράλληλα προβάλει διαζευκτικά και ισχυρισμό πως ο ενάγων εισήλθε ενεργώντας «εξ΄ ιδίας πρωτοβουλίας και/ή ενεργώντας παράνομα και/ή ως trespasser». Συνεπώς παρέχεται περιθώριο προβολής του ισχυρισμού του Ασσιώτη ως αυτός εν τέλει διαμορφώθηκε κατά την αντεξέταση του. Βεβαίως στις λεπτομέρειες αμέλειας του ενάγοντα αναφέρεται πως αυτός ουδέποτε προσκλήθηκε στο ξενοδοχείο όμως και πάλι ο ισχυρισμός αυτός προβάλλεται διαζευκτικά αφήνοντας περιθώριο αποδοχής του ισχυρισμού ως προς το ότι η εναγόμενη 2 απλώς αγνοούσε τη παρουσία του ενάγοντα στο ξενοδοχείο.
106. Επιστρέφοντας σε αξιολόγηση της αξιοπιστίας του ενάγοντα υπενθυμίζω πως μέρος της όλης εκδοχής του ενάγοντα εμπεριέχεται και στο τεκμήριο
107. Εντός του οποίου αξιοσημείωτα διαπιστώνεται μία αναξιόπιστη προσπάθεια του να απομονώσει τον εαυτό του αμέσως πριν από το επίδικο ατύχημα. Αναφέρεται σε προσυνεννοημένη επίσκεψη του στο εργοτάξιο και σε κάποιο Γιάννο (δηλαδή τον αποβιώσαντα Γιάννο Μελισσά) ως υπεύθυνο της εναγομένης 2 και ως το άτομο το οποίο θα συναντούσε. Προφανώς ο Παναγή τον είχε ενημερώσει σχετικά με αυτό το όνομα. Ισχυρίζεται αόριστα ότι στον πρώτο όροφο συνάντησε «κάποια άτομα υπεργολάβους» της εναγομένης
108. Οι οποίοι όχι μόνο τον ενημέρωσαν πως ο Γιάννος δεν θα ερχόταν αλλά αυτά τα άτομα πήγαν να φωνάξουν κάποιο Ραφαέλλο ως τον επί τόπου υπεύθυνο του συνεργείου.
109. Πολύ βολικά δηλαδή αφήνεται μόνος του ο ενάγων. Πραγματικά δεν πείθει καθόλου ο ενάγων ως προς τον τρόπο με τον οποίο εισήλθε εντός του εργοταξίου και στη συνέχεια αφού πρώτα κατά κάποιο τρόπο «επικύρωσε» την είσοδο του στη παρουσία άλλων πλέον αφέθηκε μόνος του. Δηλαδή, δεν κρίνεται πειστικός ο ισχυρισμός πως ήταν απαραίτητο απλά για να ειδοποιηθεί ένα άτομο να εγκαταλείψουν όλα τα άτομα (είτε δύο είτε περισσότερα) τις επί τόπου εργασίες τους έτσι ώστε να ειδοποιήσουν τον Ραφαέλλο. Η αναξιοπιστία του ενάγοντα ως μάρτυρα οδηγεί σε απόρριψη αυτού του ισχυρισμού ενώ η σαφής εικόνα η οποία δημιουργείται είναι αυτή της ανεξέλεγκτης και μοναχικής εισόδου του ενάγοντα εντός του εργοταξίου δίχως να αναμένει τη συνοδεία οποιουδήποτε επί τόπου υπεύθυνου ατόμου.
110. Σημειώνεται επίσης πως εντός του τεκμηρίου 1, παρά και το γεγονός πως αυτό ετοιμάστηκε μετά από τη λήψη της κατάθεσης του ενάγοντα (τεκμήριο 3) ο Κατσονούρης αναφέρει τον Ασσιώτη ως το άτομο με το οποίο θα έπρεπε να συνομιλήσει ο ενάγων. Ότι δηλαδή αυτό είναι το άτομο, αντί ο Ραφαέλλο, ο οποίος θα ειδοποιείτο.
111. Εντούτοις, το κατά πόσο ο Παναγή είχε ή δεν είχε αναφέρει στην εναγόμενη 2 πως ο ενάγων, ή η εταιρεία αυτού, θα αναλάμβανε τις εργασίες τις οποίες θα του ανέθετε, δεν αλλοιώνει με οποιοδήποτε τρόπο τη δυνατότητα η οποία υπήρχε για τον ίδιο να απέστελλε στο εργοτάξιο όχι μόνο τον ενάγοντα αλλά τον οποιοδήποτε υπάλληλο ή εργάτη ή συνεργάτη του έτσι ώστε να επιθεωρούσε το συγκεκριμένο χώρο. Δεν προκύπτει από τη μαρτυρία η οποιαδήποτε απαγορευτική πρόνοια αναφορικά με αυτή τη δυνατότητα στην όλη διευθέτηση μεταξύ της εναγομένης 2 και του Παναγή.
112. Αυτό είναι και το κύριο αξιόπιστο στοιχείο το οποίο προκύπτει από τη μαρτυρία του Παναγή και του ενάγοντα. Ότι δηλαδή όντως οι δύο αυτοί μάρτυρες είχαν συνεννοηθεί μεταξύ τους ως προς την εκτέλεση των εργασιών τις οποίες η εταιρεία του Παναγή θα αναλάμβανε από την εναγόμενη 2 μετά βεβαίως από υποβολή σχετικής προσφοράς σύμφωνα και με τη μαρτυρία του Ασσιώτη. Συνεπώς, εάν ο ενάγων τηρούσε τη συνεννόηση την οποία είχε με τον Ασσιώτη, τότε η παρουσία του στο χώρο του επίδικου ατυχήματος ούτε τυχαία θα ήταν δυνατό να θεωρηθεί αλλά ούτε και παράνομη θα ήταν δυνατό να κριθεί υπό την έννοια της παράνομης επέμβασης στο ξενοδοχείο αλλά ως αυτή ενός κατ΄ επέκταση προσκεκλημένου ατόμου βάσει και της αλυσίδας εξουσιοδότησης η οποία προέκυπτε από τις εργασίες οι οποίες διεξάγονταν στο ξενοδοχείο βάσει της συμφωνίας μεταξύ της εναγομένης 1 και της εναγομένης
114. Ιδιαίτερης σημασίας βεβαίως σε σχέση με το θέμα της ευθύνης είναι η αξιολόγηση της μαρτυρίας του ενάγοντα ως προς τις συνθήκες του επίδικου ατυχήματος. Αναξιόπιστος κρίνεται ο ενάγων σε σχέση με τον απόλυτο ισχυρισμό του ως προς το ότι από το σημείο του δωματίου (εντός αυτού δηλαδή) δεν φαινόταν καμία διαφορά αναφορικά με το «υψίπεδο» (όπως χαρακτηριστικά το περιέγραψε) προσθέτοντας ότι ήταν «όλο ενιαίο». Η αναφορά βεβαίως ήταν στη διαφορά ύψους μεταξύ της μεταλλικής κατασκευής προέκτασης του μπαλκονιού και του φωταγωγού.
115. Εντούτοις είναι εμφανές από το περιεχόμενο των φωτογραφιών πως όντως υπήρχε διαφορά στο ύψος μεταξύ της μεταλλικής κατασκευής και του φωταγωγού. Αυτή φαίνεται αρκετά καθαρά στη φωτογραφία 2.Β. Βεβαίως δεν διαφεύγει της προσοχής του Δικαστηρίου πως η κατ΄ ισχυρισμό οπτική γωνία από την οποία ο ενάγων έβλεπε αυτό το σημείο είναι αυτή από την οποία αυτό απεικονίζεται στη φωτογραφία 2.Α. Όμως ακόμη και σε αυτή τη φωτογραφία δεν είναι δυνατό να γίνει δεκτό από το Δικαστήριο ότι η εντύπωση η οποία δημιουργείται είναι ότι το ύψος της μεταλλικής κατασκευής είναι το ίδιο με αυτό του φωταγωγού. Μάλιστα διατηρώντας υπόψη το γεγονός πως ο φωταγωγός είχε κωνικό σχήμα και συνεπώς το οποιοδήποτε μέρος αυτού είχε μία σχετική κλίση προς τη κορυφή αυτού, τότε καθίσταται ακόμη πιο δύσκολο να γίνει δεκτός ο ισχυρισμός του ενάγοντα ως προς το ότι η εντύπωση η οποία είχε δημιουργηθεί στον ίδιο ήταν πως επρόκειτο για μία ενιαία επιφάνεια.
116. Το σημείο αυτό έχει σημασία σε σχέση με το καθορισμό της οποιασδήποτε συντρέχουσας αμέλειας του ενάγοντα. Σαφώς διαπιστώνεται διατηρώντας υπόψη στο σύνολο τη μαρτυρία η οποία παρουσιάστηκε επί του προκειμένου πως ο ισχυρισμός του ενάγοντα αποτελεί υπερβολή.
117. Ενώ παράλληλα το Δικαστήριο διατηρεί αμφιβολίες ως προς το κατά πόσο ο ενάγων όντως είχε εξέλθει του συγκεκριμένου δωματίου και δεν είχε βαδίσει από διπλανό δωμάτιο επί της σανίδας η οποία φαίνεται στη φωτογραφία 2.Γ και πως η πτώση του είχε συμβεί κατά τη προσπάθεια του να εισέλθει εντός του διπλανού δωματίου όπου αντί να βαδίσει επί της μεταλλικής κατασκευής πάτησε επί του φωταγωγού με το αποτέλεσμα το οποίο προέκυψε. Δεν υπάρχει όμως οποιαδήποτε μαρτυρία αυτόπτη μάρτυρα ως προς τον τρόπο με τον οποίο προέκυψε η πτώση του ενάγοντα. Οι αμφιβολίες του Δικαστηρίου πηγάζουν κυρίως από την αρνητική εντύπωση την οποία ο ενάγων προκάλεσε ως μάρτυρας αλλά και από την εξίσου αρνητική εντύπωση η οποία δημιουργείται σε σχέση με τη συνοχή της εκδοχής του ως προς τη πτώση του από το φωταγωγό. Εντούτοις είτε από το δωμάτιο αμέσως μπροστά από το σημείο πτώσης είχε εξέλθει ο ενάγων είτε το διπλανό αυτό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία σε σχέση με τη δυνατότητα, ανεμπόδιστα λόγω έλλειψης είτε περίφραξης είτε οποιασδήποτε προειδοποίησης, ένα οποιοδήποτε άτομο να εξερχόταν από το εσωτερικό μέρος ενός δωματίου και στη συνέχεια να πατούσε επί του φωταγωγού. Είτε αυτό συνέβαινε αμέσως μετά την έξοδο από το δωμάτιο είτε μετά από μικρή διαδρομή από διπλανό προς άλλο δωμάτιο.
118. Ως προς την ανυπαρξία διαφοράς ύψους αναφέρθηκε ο ενάγων και στο ξύλινο πάτωμα του Δικαστηρίου ως κάτι ανάλογο εννοώντας τη διαφορά του ύψους μεταξύ του πατώματος επί του οποίου υπάρχει η έδρα και το υπόλοιπο πάτωμα. Πρόσθεσε μάλιστα πως δεν θα μπορούσε να ξέρει αν σε δύο μέτρα υπήρχε κενό από τη στιγμή που είχε το ίδιο χρώμα. Ακόμη και να μπορούσε να λεχθεί αυτό σε σχέση με το σχετικά ομοιόμορφο πάτωμα της αίθουσας του Δικαστηρίου πως είναι δυνατό να υποστηριχθεί σε σχέση με τη σαφή οπτική διαφορά μεταξύ της μεταλλικής κατασκευής της προέκτασης του μπαλκονιού και του φωταγωγού;
119. Ισχυρίστηκε βεβαίως ο ενάγων ότι όπως ήταν μαύρο το πάτωμα του υπνοδωματίου καλυμμένο με ελαφρομπετόν έτσι ήταν και το ίδιο μαύρο το «κάλυμμα» του φωταγωγού το οποίο επίσης ήταν «περασμένο» με ελαφρομπετόν. Πρόσθεσε πως δεν μπορούσε να πει πόσο πάχος είχε το ελαφρομπετόν ή αν απλώς ήταν λερωμένος ο φωταγωγός αλλά δεν φαίνονταν τα «γυαλιά». Τόνισε πως σημασία είχε ότι όλα φαίνονταν ως μία επιφάνεια.
120. Αναφορικά δε με το χρώμα στο οποίο αναφέρθηκε ο ενάγων ακόμη και να ληφθεί υπόψη η περιγραφή του μαύρου ως αντίστοιχη με κάτι το οποίο να προσεγγίζει περισσότερο το χρώμα γκρίζο παρά το μαύρο και πάλι ο ίδιος δεν πείθει ως προς τη βασιμότητα του ισχυρισμού του αναφορικά με την εντύπωση σχηματισμού ενιαίας επιφάνειας του φωταγωγού και της μεταλλικής κατασκευής ή ότι εκείνη τη στιγμή προ της πτώσης του φαινόταν ότι ήταν επίπεδο και πως έτσι το είχε αντιληφθεί. Καθόλου δεν πείθει ο ενάγων πως δεν ξεχώριζε ο φωταγωγός από το σημείο όπου ισχυρίζεται πως βρισκόταν.
121. Πέραν και από το δεδομένο πως ο ενάγων δεν πείθει αναφορικά με το στιγμιότυπο του κεράσματος του καφέ από τον διευθυντή της εναγομένης 1 πλησίον του χώρου υποδοχής δεν πείθει επίσης ως προς το ότι παρέλειψε να προσέξει την ύπαρξη του φωταγωγού προηγουμένως, δηλαδή από το χώρο υποδοχής του ξενοδοχείου. Ισχυρίστηκε ότι το γραφείο του διευθυντή όπου είχαν πιεί καφέ ήταν δίπλα από το χώρο υποδοχής (reception όπως χαρακτηριστικά ανέφερε). Ισχυρίστηκε πως για να επισκεφθεί κάποιος αυτό το χώρο περνάει από την είσοδο του ξενοδοχείου.
122. Ερωτήθηκε τότε εάν δεν πρόσεξε ότι υπήρχε φωταγωγός σε όλο το χώρο της υποδοχής. Ισχυρίστηκε πως δεν πρόσεξε προσθέτοντας προς ενίσχυση του ισχυρισμού του πως ήταν Φεβράρης, ότι είχε συννεφιά (σε αντίφαση με τον Παναγή όπως αναφέρεται σχετικά στη παράγραφο 53 αυτής της απόφασης) και πως ήταν αναμμένα τα φώτα. Πραγματικά σε σχέση με την αξιολόγηση της αξιοπιστίας του ενάγοντα δεν είναι δυνατό να αγνοηθεί το δεδομένο πως εάν γινόταν πιστευτός ως προς τη προηγούμενη επίσκεψη του στο εργοτάξιο τότε δίχως αμφιβολία δεν θα μπορούσε να μην κριθεί ότι είχε αντιληφθεί πλήρως και τη σημασία ύπαρξης του φωταγωγού. Δεδομένο το οποίο αναπόφευκτα θα προσμετρούσε εις βάρος του σε σχέση με το καθορισμό του βαθμού της οποιασδήποτε συντρέχουσας αμέλειας του.
123. Όντως ο φωταγωγός στις φωτογραφίες δεν φαίνεται να ήταν διαφανής. Εντούτοις, έχοντας υπόψη το υλικό από το οποίο ήταν φτιαγμένος, όπως το περιέγραψε ο Κατσονούρης, δηλαδή σαν ζελατίνη, λογικά θα ανέμενε το Δικαστήριο το φως της ημέρας να διαπερνούσε αυτό το υλικό και ο ενάγων να είχε όντως παρατηρήσει την ύπαρξη του φωταγωγού έστω και εάν υπήρχε λόγος τα φώτα εντός του χώρου της υποδοχής να ήταν αναμμένα. Δημιουργείται και πάλι η εντύπωση προσπάθειας του ενάγοντα να ενισχύσει τους ισχυρισμούς του με τη προσθήκη παράλληλων ισχυρισμών οι οποίοι όμως και αυτοί με τη σειρά τους προκαλούν εύλογα ερωτήματα ως προς τη βασιμότητα τους. Αναφέρει σχετικά ο Κατσονούρης στο τεκμήριο 1 πως «.ο φωταγωγός αυτός φώτιζε τον χώρο της αίθουσας υποδοχής του ξενοδοχείου» έστω και εάν η αναφορά του ήταν σε άλλη ημερομηνία.
124. Απορρίπτεται και ο ισχυρισμός του ενάγοντα πως ο φωταγωγός παρά και το μέγεθος του - όπως αυτό του υποβλήθηκε - από αμέλεια του προσώπου που εργαζόταν εκεί είχε καλυφθεί από ελαφρομπετόν έτσι ώστε ούτε μεταλλικές κατασκευές (δηλαδή, οι ακτίνες του σκελετού του φωταγωγού) αλλά ούτε και τα γυαλιά (δηλαδή, τα φύλλα ζελατίνης) ξεχώριζαν. Φαίνεται καθαρά στις φωτογραφίες πως οι μεταλλικές ακτίνες του σκελετού του φωταγωγού ξεχωρίζουν επαρκώς έτσι ώστε να θέσουν σε εγρήγορση κάποιον ο οποίος προσεγγίζει αυτό το σημείο από το δωμάτιο (όπως ο ενάγων ισχυρίστηκε). Η αναφορά του ενάγοντα είναι δυνατό να πείσει μόνο στον εξής βαθμό. Ως προς το ότι τα φύλλα ζελατίνης είχαν ένα χρώμα το οποίο ήταν γκριζωπό και παρόμοιο με μπετόν. Όμως γι΄ αυτό ακριβώς το λόγο ξεχώριζαν από την όψη της μεταλλικής κατασκευής.
125. Η κατ΄ επανάληψη αναφορά σε ελαφρομπετόν δεν βοηθά ιδιαίτερα καθότι εάν ο φωταγωγός είχε αποκτήσει διαφορετική όψη ή χρώμα από κάτι αυτό μάλλον θα ήταν σκόνη ή άλλο παρόμοιο υλικό η οποία είχε εναποτεθεί επί του φωταγωγού. Όμως η αναφορά σε κάλυψη από ελαφρομπετόν παραβλέπει πως δεν υπήρχε ελαφρομπετόν επί της μεταλλικής κατασκευής αλλά ουσιαστικά ούτε και επί του φωταγωγού. Θα μπορούσε βεβαίως ο φωταγωγός να είχε αποκτήσει το χρώμα το οποίο είχε αποκτήσει από κάποιες εργασίες σχετικές με τη τοποθέτηση υλικού από σκόνη τσιμέντου ή και σκόνη ελαφρομπετόν (αν βεβαίως κάτι τέτοιο υπάρχει) ίσως σε άλλους ορόφους του ξενοδοχείου και η όλη κατάσταση πιθανώς να είχε επιδεινωθεί από τα νερά της βροχής. Όμως όλες αυτές οι εικασίες δεν εντάσσονται ουσιαστικά στους ισχυρισμούς του ενάγοντα ο οποίος αναφέρεται σε κάλυψη και του μεταλλικού μέρους του φωταγωγού.
126. Βεβαίως υποστηρίζεται η όλη εκδοχή του ενάγοντα ως προς την εντύπωση την οποία του προκάλεσε όπως ισχυρίζεται το δωμάτιο και ο φωταγωγός ως μία ενιαία επιφάνεια από τη μαρτυρία του Κατσονούρη. Όμως ο μάρτυρας αυτός ήταν προσεχτικός ως προς τη διατύπωση της δικής του εντύπωσης, με ορισμένες επιφυλάξεις να εμπεριέχονται σε αυτή οι οποίες δείχνουν ότι ο Κατσονούρης αναφερόταν στη περίπτωση κάποιου ο οποίος δεν ήταν ιδιαίτερα προσεχτικός. Ανέφερε συγκεκριμένα ο Κατσονούρης πως, όπως ήταν όλος ο χώρος στο συγκεκριμένο σημείο, θα μπορούσε να οδηγήσει κάποιον ο οποίος δεν έβλεπε με λεπτομέρεια και προσεχτικά τον όλο χώρο, ότι αποτελούσε ενιαίο χώρο ειδικά όταν προσέγγιζε από το εσωτερικό δωματίου προς το εξωτερικό. Ότι δηλαδή με τον τρόπο που ήταν ο συγκεκριμένος χώρος, λαμβάνοντας υπόψη τη μικρή απόσταση ύψους μεταξύ μπαλκονιού και του φωταγωγού και το χρώμα του, όπως ήταν ο χώρος του «σκεπάστρου», θα μπορούσε κάποιος ο οποίος επισκεπτόταν για πρώτη φορά το συγκεκριμένο χώρο να δημιουργήσει την εντύπωση αν δεν κοίταζε με λεπτομέρεια ότι επρόκειτο για ενιαία προέκταση του μπαλκονιού με το φωταγωγό.
127. Βεβαίως ο ίδιος ο ενάγων δεν ισχυρίστηκε ότι αυτή ήταν η πρώτη φορά που επισκεπτόταν το συγκεκριμένο χώρο. Διατηρώντας όμως υπόψη τη μαρτυρία του Κατσονούρη ενισχύεται η αρνητική αξιολόγηση της μαρτυρίας τόσο του ενάγοντα όσο και του Παναγή αναφορικά με την οποιαδήποτε προηγούμενη επίσκεψη του ενάγοντα στο εργοτάξιο. Ακόμη όμως και να γινόταν δεκτή ως αξιόπιστη η θέση του ενάγοντα ότι είχε επισκεφθεί και προηγουμένως το εργοτάξιο είναι φανερό πως ο Κατσονούρης είναι αρκετά προσεχτικός ως προς τη διατύπωση της εντύπωσης η οποία θα μπορούσε να δημιουργηθεί σε κάποιον ο οποίος προσέγγιζε το φωταγωγό με τον τρόπο τον οποίο ο ενάγων ισχυρίστηκε ότι είχε προσεγγίσει το σημείο της πτώσης του.
128. Επίσης κατά την αντεξέταση του ο Κατσονούρης ανέφερε πως κάποιος ο οποίος θα εστίαζε τη προσοχή του στο φωταγωγό θα μπορούσε να διακρίνει πως ήταν φτιαγμένος με διαφορετικό υλικό από αυτό της λαμαρίνας, παρά και την ομοιότητα ως προς το γκρίζο χρώμα αυτών των δύο επιφανειών. Παρά και το αποτέλεσμα της επίσκεψης του στο συγκεκριμένο χώρο ο ενάγων ισχυρίστηκε πως έβλεπε πάρα πολύ καλά και ότι διάθετε τεράστια πείρα στις οικοδομές και κατασκευές προσθέτοντας όμως πως δεν αντιλήφθηκε πως έπεσε ενώ προσπάθησε παράλληλα να εξηγήσει τη πτώση του όχι με αναφορά σε οτιδήποτε το οποίο θα μπορούσε να τον είχε παραπλανήσει αλλά με αναφορά στο ότι δεν υπήρχε τίποτε που να τον προειδοποιεί. Διατηρώντας υπόψη τη μαρτυρία του Κατσονούρη θεωρώ ως δεδομένο ότι όντως δεν υπήρχε οποιαδήποτε προειδοποίηση προς οποιοδήποτε άτομο το οποίο προσέγγιζε την προέκταση του μπαλκονιού από το εσωτερικό μέρος του δωματίου είτε οποιαδήποτε περίφραξη ή κιγκλίδωμα για ασφάλεια είτε των εργαζομένων στο συγκεκριμένο χώρο είτε του οποιουδήποτε επισκέπτη.
129. Ήταν σαφής όμως η θέση του Κατσονούρη όπως αυτή προέκυψε από ερώτηση κατά την αντεξέταση ως προς το κατά πόσο ο συγκεκριμένος χώρος θα έπρεπε να ήταν περιφραγμένος. Απάντησε ως εξής. Ειδικά στο συγκεκριμένο σημείο το οποίο γειτνίαζε με το φωταγωγό το εξωτερικό μπαλκόνι οπωσδήποτε θα έπρεπε να υπήρχαν μέτρα προστασίας. Αναφερόταν βεβαίως συνεχώς ο Κατσονούρης σε μία αναγκαία εκτίμηση του κινδύνου από τον οποιοδήποτε εμπλεκόμενο τόσο σε σχέση με το συγκεκριμένο σημείο όσο και το εργοτάξιο γενικότερα. Καθώς ερωτήθηκε, και πάλι κατά την αντεξέταση του, κατά πόσο όλο το ξενοδοχείο θα έπρεπε να ήταν περιφραγμένο. Εάν από αυτή την εκτίμηση (η οποία βάσει της μαρτυρίας ουδέποτε διενεργήθηκε) προέκυπτε ότι οποιοσδήποτε μπορούσε να μπει στο ξενοδοχείο ανεξέλεγκτα και θα προέκυπτε θέμα ασφάλειας του αυτό θα έπρεπε να καταδειχθεί από αυτή την εκτίμηση. Την οποία όμως όταν ερωτήθηκε ποιος θα έπρεπε να κάνει αναφέρθηκε στον οποιοδήποτε εμπλεκόμενο.
130. Σε αυτή την αγωγή στο καθορισμό της ύπαρξης ευθύνης ή καθήκοντος επιμέλειας του οποιουδήποτε αυτό είναι και το ερώτημα το οποίο δημιουργείται διατηρώντας υπόψη την εμπλοκή όχι μόνο της εναγομένης 2 για διεξαγωγή εργασιών αλλά και της τρίτης εταιρείας για τις μεταλλικές κατασκευές προέκτασης των μπαλκονιών ενώ η εναγόμενη 1 όχι μόνο ήταν κάτοχος και ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου αλλά παράλληλα το προσωπικό της συμμετείχε στη διεξαγωγή εργασιών ασχολούμενο ή με πρόθεση να ασχοληθεί με τη τοποθέτηση ελαφρομπετόν. Επιπλέον εφόσον η εταιρεία του Παναγή θα αναλάμβανε τις εργασίες ελαιοχρωματισμού και θα ανέθετε στον ενάγοντα ή στην εταιρεία του την υπεργολαβία αυτών των εργασιών τότε θα μπορούσε να λεχθεί ότι ακόμη και αυτή η εταιρεία ήταν μία από τις εμπλεκόμενες εταιρείες στη διεξαγωγή των εργασιών ή στη προετοιμασία γι΄ αυτή τη διεξαγωγή.
131. Βεβαίως όταν ο ενάγων ερωτήθηκε γιατί δεν κίνησε αγωγή και της εταιρείας του Παναγή απάντησε ότι κατά τη δική του άποψη δεν είχε ευθύνη ενώ πρόσθεσε πως δεν είχαν καν αρχίσει εργασίες. Ασφαλώς η οποιαδήποτε άποψη του ενάγοντα δεν έχει νομική σημασία και ούτε και αποτελεί επιτρεπτή μαρτυρία. Όμως εφόσον η κατ΄ ισχυρισμό συμβατική σχέση της εταιρείας του ενάγοντα με την εταιρεία του Παναγή η οποία είχε κατ΄ ισχυρισμό συνάψει συμφωνία με την εναγόμενη 2 είναι ο κρίκος της αλυσίδας με τον οποίο ο ενάγων προτάσσει το δικαίωμα εισόδου του στο ξενοδοχείο δεν είναι δυνατό να αποκλειστεί πλήρως το ενδεχόμενο ο ενάγων να είχε κινηθεί νομικά εναντίον όχι μόνο της τρίτης εταιρείας αλλά και της εταιρείας του Παναγή. Βεβαίως εντός της έκθεσης υπεράσπισης της εναγομένης 2 δεν γίνεται παραδεκτή η ύπαρξη οποιασδήποτε συμβατικής σχέσης μεταξύ της και της εταιρείας του Παναγή. Ενώ υπενθυμίζω πως ο ενάγων στην έκθεση απαίτησης του ισχυρίζεται απευθείας συμφωνία με την εναγόμενη 2 δίχως οποιαδήποτε αναφορά του ιδιαίτερου τρόπου με τον οποίο ο ίδιος είχε κατ΄ ισχυρισμό εξασφαλίσει την υπεργολαβία από την εταιρεία του Παναγή.
132. Βεβαίως η δυνητική και μελλοντική συμμετοχή της εταιρείας του Παναγή στις εργασίες ασφαλώς δεν έχει την ίδια σημασία με τη δεδομένη ύπαρξη στο χώρο άλλων τριών εταιρειών οι οποίες ήδη διεξήγαγαν εργασίες ή είχαν διεξάγει και ολοκληρώσει αυτές ή και θα διεξήγαγαν άλλες εργασίες μελλοντικά. Το τελευταίο αυτό δεδομένο δεν καθορίζεται με σαφήνεια από τη μαρτυρία.
133. Υποστηρίζει πλήρως με τη μαρτυρία του ο Κατσονούρης τον ισχυρισμό του ενάγοντα ως προς το ότι δεν υπήρχε οποιοδήποτε προστατευτικό μέτρο και καμία αποτελεσματική περίφραξη η οποία να οριοθετεί το σημείο μέχρι το οποίο θα μπορούσε κάποιος να προσεγγίσει από τον εσωτερικό χώρο του δωματίου το φωταγωγό, δηλαδή κάποια προειδοποίηση ότι από ένα σημείο και μετά υπήρχε μη ασφαλές δάπεδο ή ότι αυτό ήταν εύθραυστο. Σημαντικό επίσης είναι το δεδομένο πως, όπως ο Κατσονούρης εξήγησε, μετά και από το επίδικο ατύχημα, σε δεύτερη επίσκεψη του ιδίου, είχε προσέξει ότι πλέον είχαν ληφθεί προστατευτικά μέτρα ενώ στο συγκεκριμένο σημείο υπήρχε περίφραξη προς οριοθέτηση και αποτροπή προσέγγισης του προσωπικού.
134. Υπενθυμίζω πως ο ενάγων ισχυρίστηκε ότι μπαίνοντας στο δωμάτιο η πρώτη εντύπωση ήταν ότι όλη η επιφάνεια του δωματίου και του έξω χώρου ήταν ενιαία. Πρόσθεσε μάλιστα ότι δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία στις κατασκευές ενώ καθώς έλεγχε τη τοιχοποιία βρέθηκε στο κενό. Ανέφερε ότι εάν υπήρχε ένα σημάδι, ένα κάγκελο ή μία περίφραξη σίγουρα θα του κινούσε τη περιέργεια και θα πρόσεχε. Υπό τις περιστάσεις παρασύρθηκε από την εντύπωση ότι ήταν μία ενιαία επιφάνεια και δεν πρόσεξε. Ενώ, ως προς τις καιρικές συνθήκες, υπενθυμίζω πως ανέφερε ότι το Σάββατο έβρεχε ενώ τη Δευτέρα είχε ήλιο όμως ο φωταγωγός ήταν καλυμμένος με ελαφρομπετόν και δεν μπορούσε να δει αν υπήρχε φως.
135. Ως προς τον ισχυρισμό του ότι είχε διευθετηθεί συνάντηση εξήγησε ότι δεν περίμενε για να τον συνοδεύσει κάποιος και ότι προχώρησε μόνος του για να επισημάνει τα σημεία τα οποία θα υποδείκνυε. Ισχυρίστηκε ότι αυτή είναι η πρακτική η οποία ακολουθείται.
136. Καθόλου δεν πείθει ο ισχυρισμός περί ύπαρξης μίας τέτοιας γενικής πρακτικής ιδιαίτερα δε στη συγκεκριμένη περίπτωση όπου το Δικαστήριο, αποδεχόμενο τη μαρτυρία του Ασσιώτη, θεωρεί ως δεδομένο πως η διευθέτηση ήταν να είχε προηγηθεί συνάντηση έξω από το ξενοδοχείο και μετά είσοδος εντός αυτού. Συνεπώς η οποιαδήποτε επιλογή του ενάγοντα να προχωρήσει σε είσοδο εντός του ξενοδοχείου μόνος του δίχως τη συνοδεία οποιουδήποτε υπεύθυνου προσώπου αποτελούσε ουσιαστικά ανάληψη κινδύνου ο οποίος θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί με τη κατάλληλη συνοδεία ατόμου το οποίο τουλάχιστον να είχε γνώση των οποιωνδήποτε πιθανών κινδύνων εντός του ξενοδοχείου. Ανάληψη κινδύνου παρά και την ύπαρξη προγενέστερης συνεννόησης για συνοδεία του και κατ΄ επέκταση αύξηση του βαθμού της οποιασδήποτε κρινόμενης ως υπάρχουσας συντρέχουσας αμέλειας του ενάγοντα.
137. Επιπλέον εύλογα δημιουργείται το εξής σημαντικό ερώτημα σε σχέση με δύο χρονικά σημεία, αυτό της εισόδου εντός του ξενοδοχείου και στη συνέχεια της εισόδου εντός δωματίου του ξενοδοχείου. Εφόσον μόλις δύο μέρες προηγουμένως είχε κατ΄ ισχυρισμό επισκεφθεί τον ίδιο χώρο και είχαν εντοπίσει ατέλειες όπως ισχυρίστηκε με τον Παναγή, ποια ήταν η αναγκαιότητα να επισκεφθεί εκ νέου τον ίδιο χώρο και δεν περίμενε απλά να τον συνοδεύσει το άτομο στο οποίο θα υποδείκνυε αυτές τις ατέλειες; Εφόσον ο κατ΄ ισχυρισμό σκοπός της επίσκεψης του αυτός ήταν, να συναντηθεί δηλαδή με συγκεκριμένο άτομο, τον Γιάννο. Ισχυρίζεται ότι επειδή ενημερώθηκε πως ο Γιάννος δεν θα ερχόταν κάποιος πήγε να φωνάξει τον Ραφαέλλο και ο ίδιος προχώρησε. Εγείρεται και πάλι το ίδιο ερώτημα. Εφόσον ο σκοπός της επίσκεψης του ήταν να υποδείξει τις εργασίες τις οποίες θα έπρεπε να προωθήσει η εναγόμενη 2 γιατί δεν περίμενε να έλθει κάποιο υπεύθυνο άτομο στο οποίο θα υποδείκνυε τις ατέλειες τις οποίες κατ΄ ισχυρισμό εντόπισαν μαζί με τον Παναγή το Σάββατο; Πραγματικά όσο πιο ενδελεχώς εξετάζεται η όλη εκδοχή του ενάγοντα σε συνάρτηση με τη μαρτυρία του Παναγή τόσο πιο δύσκολο καθίσταται η αποδοχή της ως αξιόπιστης.
138. Τέλος, αναφορικά με τους μάρτυρες των οποίων η μαρτυρία αποτελεί μέρος της όλης ιατρικής μαρτυρίας την οποία ο ενάγων παρουσίασε τονίζω το εξής απλό δεδομένο. Οι εναγόμενες δεν παρουσίασαν οποιαδήποτε ιατρική μαρτυρία. Αποτέλεσμα βεβαίως αυτής της επιλογής είναι ότι η οποιαδήποτε υποβολή έγινε κατά την αντεξέταση αυτών των μαρτύρων του ενάγοντα παρέμεινε ατεκμηρίωτη από άποψης παρουσίασης μαρτυρίας προς υποστήριξη της.
139. Όμως πέραν και από αυτό το απλό δεδομένο αυτό το οποίο διαπιστώνεται είναι πως όλοι οι μάρτυρες οι οποίοι κατέθεσαν μαρτυρία υπό την ιατρική τους ιδιότητα πραγματικά δεν έχουν δώσει οποιοδήποτε λόγο στο Δικαστήριο, είτε βάσει του τρόπου με τον οποίο κατέθεσαν είτε διατηρώντας υπόψη το περιεχόμενο της προφορικής κατάθεσης τους, έτσι ώστε οι ίδιοι να μην κριθούν αξιόπιστοι ή το οποιοδήποτε μέρος της μαρτυρίας τους να μην γίνει δεκτό ως αξιόπιστο. Διαπιστώνεται επίσης η ύπαρξη συνοχής στο βαθμό στον οποίο υπάρχει η οποιαδήποτε ομοιότητα ή αλληλοκάλυψη της μαρτυρίας αυτών των μαρτύρων επί οποιουδήποτε σημείου ιατρικής σημασίας.
140. Συνεπώς, το Δικαστήριο δεν κρίνει σκόπιμο να αναλύσει ενδελεχώς αυτό το μέρος της μαρτυρίας το οποίο ο ενάγων παρουσίασε προς απόδειξη της αξίωσης του. Αρκεί να αναφερθεί ότι αυτό κρίνεται αξιόπιστο στο σύνολο του παρέχοντας στο Δικαστήριο μία σταθερή βάση επί της οποίας να καταλήξει σε ευρήματα αναφορικά με τις σωματικές βλάβες και άλλες συνέπειες τις οποίες ο ενάγων υπέστη ως αποτέλεσμα της πτώσης του από το φωταγωγό του χώρου υποδοχής του ξενοδοχείου.
141. Βεβαίως μέρος της μαρτυρίας αναφορικά με τις αποζημιώσεις είχε σχέση και με την απώλεια εισοδημάτων του ενάγοντα, αναφορικά όμως με το ύψος των οποίων εν τέλει δηλώθηκε και παραδεκτό γεγονός σε σχέση με τα έτη 2001 και
143. Αναφορικά με την αξιοπιστία των μαρτύρων της εναγομένης 1 αν και αυτοί κρίνονται γενικά αξιόπιστοι δεν κρίνονται ως πειστικοί οι ισχυρισμοί τους ως προς το ότι υπήρχε προειδοποιητική πινακίδα στην είσοδο του ξενοδοχείου ή αναφορικά με οποιαδήποτε μέτρα ελέγχου προς παρεμπόδιση της εισόδου των οποιωνδήποτε πιθανώς εισερχομένων ατόμων εντός του ξενοδοχείου ή σε σχέση με την αποτελεσματικότητα τέτοιων μέτρων και περιορισμό των πιθανών εισόδων εντός του ξενοδοχείου αποκλειστικά στη κύρια είσοδο αυτού η οποία οδηγούσε στο χώρο υποδοχής του. Επί του θέματος αυτού η ανεξάρτητη και κρινόμενη ως αξιόπιστη μαρτυρία του Κατσονούρη είναι καθοριστική. Δεν προκύπτει από τη μαρτυρία του Κατσονούρη η ύπαρξη τέτοιας πινακίδας ή άλλων παρόμοιων μέτρων όμως αυτό το οποίο έχει περισσότερη σημασία δεν είναι τόσο η ύπαρξη μίας τέτοιας πινακίδας αλλά η αποτυχία της εναγομένης 1 με βάση τη μαρτυρία η οποία παρουσιάστηκε στο σύνολο της να έχει αναδείξει τη δυνατότητα παρεμπόδισης εισόδου του οποιουδήποτε ατόμου εντός του ξενοδοχείου. Δεν καταδεικνύεται από τη μαρτυρία του Κατσονούρη να υπήρχε οποιοσδήποτε αποτελεσματικός έλεγχος εισόδου ή απαγόρευσης εισόδου σε μη εξουσιοδοτημένα άτομα εντός του ξενοδοχείου ή ακόμη και του περιβάλλοντα αυτού χώρου. ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
144. Οι κύριες διαπιστώσεις του Δικαστηρίου αναφορικά με τη πραγματική πτυχή αυτής της αγωγής υπό μορφή ευρημάτων είναι οι ακόλουθες.
145. Κατ΄ αρχάς διευκρινίζεται πως το Δικαστήριο καταλήγει στην εξής βασική διαπίστωση. Ότι δηλαδή ο ενάγων βρισκόταν εντός του ξενοδοχείου ως επεμβασίας (trespasser). Η διαπίστωση αυτή σαφώς προκύπτει από την αξιολόγηση της μαρτυρίας.
146. Διευκρινίζεται πως εάν ο ενάγων είχε συμμορφωθεί με τη συνεννόηση και διευθέτηση συνάντησης η οποία υπήρχε μεταξύ του και του Ασσιώτη τότε η ιδιότητα με την οποία θα βρισκόταν εντός του ξενοδοχείου θα ήταν αυτή του προσκεκλημένου εφόσον η εναγόμενη 1 είχε αναθέσει στην εναγόμενη 2 εργασίες μέρος των οποίων η εναγόμενη 2 είχε πρόθεση να αναθέσει στην εταιρεία του Παναγή ο οποίος με τη σειρά του υπεργολαβικά θα ανέθετε αυτές τις εργασίες στην εταιρεία του ενάγοντα. Η οποία ως συνεργάτης του ενάγοντα ή της εταιρείας του ενάγοντα παρείχε συνεπώς το δικαίωμα σε αυτόν όπως επισκεφθεί νόμιμα το χώρο του ξενοδοχείου και το συγκεκριμένο σημείο στο οποίο συνέβη το επίδικο ατύχημα για σκοπούς είτε υποβολής προσφοράς είτε στη συνέχεια διεξαγωγής των εργασιών τις οποίες η εταιρεία θα αναλάμβανε από την εταιρεία του Παναγή.
147. Πέραν των όσων είναι κοινά αποδεκτά από τους διάδικους τα βασικά ευρήματα του Δικαστηρίου επί των αμφισβητούμενων γεγονότων σε σχέση με τα επίδικα θέματα είναι τα ακόλουθα. 117.
148. Κατά τον ουσιώδη χρόνο διεξάγονταν στο ξενοδοχείο εργασίες ανακαίνισης τόσο από την εναγόμενη 2 όσο και την εναγόμενη 1 αλλά και από την εταιρεία Kisa Machine Service Ltd. 117.
149. Η εναγόμενη 2 βρισκόταν στο στάδιο διαπραγμάτευσης των λεπτομερειών για την ανάθεση εργασιών μπογιαντίσματος στην εταιρεία του Παναγή όπως το κόστος αυτών σύμφωνα και με σχετική εκτίμηση και υποβολή σχετικής προσφοράς. 117.
150. Η πρώτη επίσκεψη του ενάγοντα στο ξενοδοχείο ήταν κατά την ημερομηνία του επίδικου ατυχήματος, δηλαδή στις 11/2/
151. 117.
152. Σκοπός της επίσκεψης του ενάγοντα στο ξενοδοχείο ήταν με τη συνοδεία του Ασσιώτη να επιθεωρήσει τους χώρους διεξαγωγής μπογιαντισμάτων έτσι ώστε η εταιρεία του Παναγή να υποβάλει προσφορά αναφορικά με το κόστος ανάληψης αυτών των εργασιών. 117.
153. Παρά την ύπαρξη συνεννόησης με τον Ασσιώτη όπως συναντηθεί μαζί του εκτός του ξενοδοχείου ο ενάγων εισήλθε εντός του ξενοδοχείου προ της άφιξης του Ασσιώτη στο ξενοδοχείο. 117.
154. Δίχως τη συνοδεία οποιουδήποτε άλλου ατόμου ο ενάγων εισήλθε εντός του ξενοδοχείου δίχως παράλληλα να γίνει αντιληπτός από οποιοδήποτε άτομο το οποίο βρισκόταν εντός αυτού. 117.
155. Δεν υπήρχε οποιαδήποτε προειδοποιητική πινακίδα η οποία να απαγορεύει την είσοδο οποιουδήποτε μη εξουσιοδοτημένου ατόμου εντός του ξενοδοχείου ή η λήψη οποιουδήποτε αποτελεσματικού μέτρου ελέγχου τέτοιας εισόδου από το προσωπικό του ξενοδοχείου, δηλαδή της εναγομένης
156. 117.
157. Ούτε υπήρχε η οποιαδήποτε περίφραξη ή κιγκλίδωμα ή η οποιαδήποτε προειδοποίηση υπό μορφή πινακίδας ή διαφορετικά μεταξύ του δωματίου και της προέκτασης του μπαλκονιού ή του φωταγωγού και της προέκτασης. 117.
158. Ο ενάγων είτε εξερχόμενος από το δωμάτιο παρακείμενο στο σημείο της πτώσης του είτε εισερχόμενος σε αυτό πάτησε επί φύλλου ζελατίνης το οποίο αποτελούσε μέρος της κατασκευής του φωταγωγού με αποτέλεσμα αυτό να υποχωρήσει και ο ενάγων να πέσει από το ύψος του φωταγωγού εντός του χώρου υποδοχής του ξενοδοχείου. 117.
159. Από την πτώση του από το φωταγωγό ο ενάγων υπέστη τις ακόλουθες κύριες σωματικές βλάβες. 117.10.
160. Επιπεπλεγμένο κάταγμα αριστερής κνήμης. 117.10.
161. Παρουσίαση αποδιοργανωμένου σακχαρώδη διαβήτη. 117.10.
162. Αρτηριακή υπέρταση. 117.
163. Ως αποτέλεσμα των σωματικών βλαβών τις οποίες υπέστη ο ενάγων αδυνατούσε να εργαστεί για περίοδο 14 μηνών ενώ προέκυψαν επίσης και άλλα προβλήματα ως ακολούθως,:- 117.11.
164. Χωλότητα κατά τη βάδιση. 117.11.
165. Περιορισμός κινητικότητας. 117.11.
166. Στυτική δυσλειτουργία. ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ
167. Σύμφωνα και με τη μαρτυρία του Κατσονούρη για την ανακαίνιση του ξενοδοχείου θα κατασκευαζόταν και προέκταση των δωματίων με τη χρήση μεταλλικής κατασκευής κυματοειδών φύλλων λαμαρίνας, ελαφρομπετόν και τη τοποθέτηση γυψοσανίδων για το εσωτερικό μέρος των δωματίων και τσιμεντοσανίδων για το εξωτερικό μέρος (δηλαδή, το μπαλκόνι) πάνω σε μεταλλικούς σκελετούς.
168. Ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον στοιχείο το οποίο προκύπτει από τη μαρτυρία του Κατσονούρη είναι ότι τις εργασίες των μεταλλικών κατασκευών στο ξενοδοχείο τις είχε αναλάβει η εταιρεία Kisa Machine Service Ltd. (στο εξής θα καλείται η «τρίτη εταιρεία»). Η οποία βεβαίως δεν είναι διάδικος στη παρούσα αγωγή.
169. Πραγματικά δεν είναι δυνατό να αγνοηθεί η επιλογή αλλά παράλληλα και παράλειψη του ενάγοντα να είχε συνενώσει ως συνεναγόμενη και την εταιρεία αυτή στην αγωγή του.
170. Το ίδιο βεβαίως θα μπορούσε να λεχθεί στη συνέχεια και σε σχέση με την επιλογή των εναγομένων να μην προσθέσουν ως τριτοδιάδικο τη συγκεκριμένη εταιρεία. Καθότι η επιλογή έκδοσης ειδοποίησης τριτοδιαδίκου θα μπορούσε λογικά να είχε ασκηθεί από ένα διάδικο ο οποίος όντως θεωρούσε πως δεν ήταν ο ίδιος ο οποίος έφερε ευθύνη ή όλη την ευθύνη για το επίδικο ατύχημα. Ουδέποτε όμως έλαβαν τέτοιο δικονομικό διάβημα οι εναγόμενες εταιρείες προς υποστήριξη ενδεχομένως της υπεράσπισης τους. Η δε αναφορά του ευπαίδευτου συνηγόρου της εναγομένης 2 στην τελική αγόρευση του στη μη ολοκλήρωση των εργασιών των άλλων εταιρειών αγνοεί αυτή τη δικονομική δυνατότητα.
171. Όμως παράλληλα δεν είναι δυνατό να αγνοηθεί το εξής απλό δεδομένο. Ότι είναι ο ενάγων ο οποίος έφερε το βάρος απόδειξης της αξίωσης του.
172. Σε σχέση δε με τον ενάγοντα, ήταν εξ αρχής υπαρκτή η δικονομική δυνατότητα αναφορικά με τη δική του επιλογή ως προς τις εταιρείες ή τον αριθμό των εταιρειών εναντίον των οποίων θα μπορούσε να είχε εγείρει την αγωγή του. Καθότι υπήρχαν διαθέσιμα τα εκ πρώτης όψεως δεδομένα της αγωγής, όπως αυτά θα ήταν δυνατό να εξαχθούν μερικώς και από το τεκμήριο 1 (δηλαδή, το «Σημείωμα Διερεύνησης Ατυχήματος» το οποίο ετοίμασε ο Κατσονούρης και τις φωτογραφίες εντός αυτού). Σαφώς η πτώση του ενάγοντα προέκυψε σε ένα σημείο ακριβώς μπροστά από μεταλλική κατασκευή δηλαδή την προέκταση μπαλκονιού, την οποία κατασκεύασε η τρίτη εταιρεία, και τα κενά της οποίας στη συνέχεια θα γέμιζαν με ελαφρομπετόν «.το προσωπικό του ίδιου του ξενοδοχείου [δηλαδή, της εναγομένης 1] και το υπόλοιπο μέρος των εργασιών.» η εναγόμενη
173. Αναφέρεται στη περιγραφή της φωτογραφίας 2 ότι η μεταλλική αυτή κατασκευή θα αποτελούσε προέκταση του μπαλκονιού δωματίου στο ξενοδοχείο.
174. Σαφώς προκύπτει και από τη μαρτυρία του Κατσονούρη πως η εναγόμενη 2 τοποθετούσε τις τσιμεντοσανίδες δημιουργώντας την εξωτερική τοιχοποιία των μπαλκονιών των δωματίων, πως θα ανέθετε τις εργασίες ελαιοχρωματισμού και σπατουλαρίσματος σε υπεργολάβο ελαιοχρωματιστή ενώ τη τοποθέτηση του ελαφρομπετόν θα αναλάμβανε το προσωπικό του ίδιου του ξενοδοχείου.
175. Όταν ερωτήθηκε ο Κατσονούρης σχετικά με την ύπαρξη διερεύνησης αναφορικά με το ποίος έφερε ευθύνη απάντησε πως «όλοι» έφεραν ευθύνη προσθέτοντας πως έγιναν συγκεκριμένες υποδείξεις στην εναγόμενη 1 ως διαχειρίστρια του ξενοδοχείου ως επίσης και στην εταιρεία KISA Machine Service Ltd. αλλά και στην εναγόμενη 2 ως προς τη λήψη τέτοιων μέτρων έτσι ώστε τόσο οι εργοδοτούμενοι όσο και άλλα πρόσωπα να μην εκτίθενται σε κίνδυνο.
176. Βεβαίως αν και δεν είναι ο μάρτυρας αυτός ο οποίος θα καθορίσει το θέμα της ευθύνης αλλά το ίδιο το Δικαστήριο δεν είναι δυνατό πραγματικά να αγνοηθεί η ύπαρξη μαρτυρίας αναφορικά με την εμπλοκή και άλλης εταιρείας ιδιαίτερα δε ως προς τη κατασκευή των μεταλλικών προεκτάσεων των μπαλκονιών των δωματίων.
177. Βεβαίως υπάρχει και μαρτυρία αναφορικά με τη χρονική έκταση της εμπλοκής αυτής της εταιρείας σε σχέση με την ημερομηνία του επίδικου ατυχήματος. Βάσει αυτής της μαρτυρίας ακόμη και να κρινόταν πως ο ενάγων δεν φέρει οποιοδήποτε ποσοστό ευθύνης υπό την έννοια της συντρέχουσας αμέλειας σε σχέση με το επίδικο ατύχημα δεν είναι δυνατό να αποκλειστεί ότι η τρίτη αυτή εταιρεία ενδεχομένως να ευθυνόταν όχι μόνο μερικώς αλλά και εξ ολοκλήρου για τη πρόκληση του επίδικου ατυχήματος. Καθότι εφόσον αυτή ήταν υπεύθυνη για τη μεταλλική κατασκευή επέκτασης του μπαλκονιού του δωματίου του ξενοδοχείου μπροστά από το οποίο βρισκόταν και το σημείο πτώσης του ενάγοντα δεν αποκλείεται αυτή να μην είχε λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα προστασίας ή προειδοποίησης προς αποφυγή του κινδύνου εξόδου του οποιουδήποτε ατόμου από το μπαλκόνι και επί της εύθραυστου επιφανείας του φωταγωγού.
178. Εάν βεβαίως αυτό ήταν το τι είχε συμβεί στη περίπτωση του ενάγοντα. Καθότι δεν είναι δυνατό να αποκλειστεί και το ενδεχόμενο η πτώση του ενάγοντα να είχε ακολουθήσει όχι έξοδο του από το μπαλκόνι του συγκεκριμένου δωματίου αλλά απόπειρα εισόδου εντός αυτού καθώς προηγουμένως είχε εξέλθει από γειτονικό μπαλκόνι και είχε βαδίσει πάνω σε σανίδι (βλ. σχετικά τη φωτογραφία τεκμήριο 2.Γ) το οποίο παρείχε επαρκή προστασία προς αυτόν μέχρι και του σημείου της πτώσης του κατά την προσπάθεια του να εισέλθει εντός του δωματίου βαδίζοντας στη συνέχεια επί της μεταλλικής κατασκευής σκοπός της οποίας ήταν η επέκταση του μπαλκονιού. Βεβαίως ακόμη και σε αυτή τη περίπτωση ο ενάγων θα είχε εξέλθει από το μπαλκόνι του γειτονικού μπαλκονιού δίχως να υπήρχε οποιαδήποτε προειδοποίηση ή σήμανση ή προστατευτικό κιγκλίδωμα.
179. Αναφορικά με τη χρονική εμπλοκή αυτής της τρίτης εταιρείας η μαρτυρία η οποία υπάρχει δεν είναι καθοριστική ούτε όμως παράλληλα είναι δυνατό αυτή να απομακρυνθεί χρονικά από το χρονικό σημείο του επίδικου ατυχήματος. Ο Κατσονούρης αρχικά ανέφερε ότι όταν επισκέφθηκε το ξενοδοχείο κατά την ημερομηνία του επίδικου ατυχήματος συνάντησε υπαλλήλους του ξενοδοχείου και της εναγομένης
180. Όταν όμως ερωτήθηκε, και μάλιστα κατά την κύρια εξέταση του, ποιοι εργάζονταν εκεί αναφέρθηκε τόσο σε υπαλλήλους του ξενοδοχείου και της εναγομένης 2 αλλά και της τρίτης εταιρείας. Προκύπτει συνεπώς ότι ακόμη και κατά την ημερομηνία του επίδικου ατυχήματος η τρίτη εταιρεία δεν είχε ολοκληρώσει τις εργασίες της στο ξενοδοχείο.
181. Διευκρίνισε μάλιστα, αφού πρώτα ερωτήθηκε, ότι αυτοί οι υπάλληλοι δεν ήταν εκεί για τη λειτουργία του ξενοδοχείου αλλά για την ανακαίνιση του. Ενώ σε σχέση με τη τοποθέτηση ελαφρομπετόν εντός των μεταλλικών κατασκευών προέκτασης των μπαλκονιών εύλογη απορία δημιουργείται ως προς το κατά πόσο χρονικά αυτή θα ήταν προγενέστερη των οποιωνδήποτε εργασιών μπογιαντίσματος των προεκτάσεων. Αν και δεν παρουσιάστηκε μαρτυρία αναφορικά με αυτή τη χρονική σειρά λογικά θα αναμενόταν όπως οι οποιεσδήποτε εργασίες κατασκευής των προεκτάσεων - μαζί δηλαδή και με τη τοποθέτηση ελαφρομπετόν - θα ολοκληρώνονταν προ της έναρξης οποιωνδήποτε εργασιών μπογιαντίσματος.
182. Έχει ιδιαίτερη σημασία η ύπαρξη της μαρτυρίας ως προς την εμπλοκή και άλλης εταιρείας όχι απλώς στις εργασίες οι οποίες διεξάγονταν στο συγκεκριμένο χώρο αλλά και ως προς τη παράλειψη λήψης μέτρων είτε προστασίας, υπό την έννοια τοποθέτησης κιγκλιδώματος, είτε προειδοποίησης, με πινακίδα ή οποιαδήποτε άλλης μορφής σήμανσης (παραδείγματος χάριν, κορδέλα) σε σχέση με την επικινδυνότητα της εγγύτητας του φωταγωγού, υπό την έννοια ενός εύθραυστου υλικού επί του οποίου λόγω ακριβώς αυτής της παράλειψης θα μπορούσε κάποιο άτομο να πατήσει και στη συνέχεια να πέσει από ύψος με ορατό τον κίνδυνο πρόκλησης σοβαρών σωματικών βλαβών από αυτή τη πτώση.
183. Προέκυψαν και άλλα σημαντικά στοιχεία κατά την αντεξέταση αυτού του μάρτυρα. Ερωτήθηκε εάν είχε εντοπίσει κάποιες ελλείψεις ή ατέλειες στα μέτρα ασφάλειας των εργαζομένων. Απάντησε ότι βάσει των πληροφοριών τις οποίες είχε ζητήσει αναφορικά με το ρόλο του κάθε εμπλεκομένου που συνάντησε στο συγκεκριμένο χώρο διαπίστωσε ότι δεν υπήρχε ένας γενικός συντονιστής ή κάποιος ο οποίος να είχε αναλάβει εξ ολοκλήρου τις εργασίες. Αντιθέτως όλοι οι εμπλεκόμενοι είχαν αναλάβει διάφορα τμήματα εργασίας για να ολοκληρωθεί η ανακαίνιση.
184. Έχει την ιδιαίτερη του σημασία αυτό το δεδομένο τόσο ως προς την ύπαρξη ευθύνης του οποιουδήποτε εμπλεκομένου σε αυτή τη διαδικασία ανακαίνισης όσο και ως προς το καταμερισμό αυτής της ευθύνης. Η ανυπαρξία συντονιστή θα μπορούσε να θεωρηθεί ως παράλειψη εκ μέρους της εναγομένης 1 ιδιοκτήτριας του ξενοδοχείου και ως εργοδότριας ουσιαστικά τόσο της εναγομένης 2 όσο και της τρίτης εταιρείας. Παράλληλα όμως θα μπορούσε να θεωρηθεί και ως παράλειψη είτε της εναγομένης 2 είτε της τρίτης εταιρείας ανάλογα και με τη συνεννόηση η οποία υπήρχε μεταξύ των τριών εταιρειών. Όπως, βεβαίως, θα μπορούσε και να θεωρηθεί και ως παράλειψη όλων των εμπλεκομένων εταιρειών. Αναλόγως και πάλι της οποιασδήποτε συνεννόησης υπήρχε μεταξύ αυτών των 3 εταιρειών. Θέμα αναφορικά με το οποίο δεν παρουσιάστηκε οποιαδήποτε μαρτυρία η οποία να αναδεικνύει οτιδήποτε περισσότερο από αυτό το οποίο προκύπτει από τη μαρτυρία του Κατσονούρη. Η ανυπαρξία δηλαδή ενός συντονιστή.
185. Ασφαλώς η οποιαδήποτε δυνατότητα κρίσης ως προς την ύπαρξη ή μη ευθύνης ή ποσοστού ευθύνης αμφότερων των εναγομένων, σε συνάρτηση και με την ενδεχόμενη ευθύνη άλλης εταιρείας η οποία να μην ήταν διάδικος σε αυτή την αγωγή, εξαρτάται άρρηκτα από τη μαρτυρία η οποία παρουσιάστηκε προς απόδειξη της αξίωσης (διατηρώντας υπόψη βεβαίως παράλληλα και τη μαρτυρία προς υποστήριξη της υπεράσπισης) υπό την έννοια της ποιότητας ή επάρκειας αυτής της μαρτυρίας. Ενώ βεβαίως η δυνατότητα καθορισμού ευθύνης ή ποσοστού ευθύνης της τρίτης εταιρείας θα αποτελούσε απλά θεωρητική άσκηση η σημασία της οποίας θα περιοριζόταν σε διαπίστωση αδυναμίας επακριβές καθορισμού ποσοστού ευθύνης των διαδίκων σε αυτή την αγωγή. Δίχως βεβαίως παράλληλα να αποκλειόταν βάσει επαρκώς σαφούς μαρτυρίας, εάν αυτή υπήρχε, η δυνατότητα καθορισμού ποσοστού ευθύνης τόσο του ενάγοντα για συντρέχουσα αμέλεια όσο και των εναγομένων 1 και
186. Ανεξαρτήτως και του δεδομένου αποτελέσματος σε σχέση με την αναστολή της διαδικασίας εναντίον της εναγομένης
188. Ζητήθηκε κατά την αντεξέταση του Κατσονούρη η γνώμη του ως επιθεωρητή εργασίας ως προς το κατά πόσο ο χώρος όπου συνέβη το επίδικο ατύχημα θα έπρεπε να ήταν περιφραγμένος. Απάντησε ότι οπωσδήποτε ειδικά στα σημεία τα οποία γειτνιάζουν τα μπαλκόνια με το φωταγωγό θα έπρεπε να υπήρχαν μέτρα προστασίας.
189. Βεβαίως όπως και σε κάθε άλλη επισήμανση η οποία προκύπτει από τη προφορική κατάθεση αυτού του μάρτυρα το ερώτημα το οποίο εγείρεται είναι το εξής. Ποιος ήταν ο υπεύθυνος κατά τον ουσιώδη χρόνο για τη λήψη αυτών των απαιτούμενων μέτρων; Αναδεικνύεται αυτό και από τον τρόπο με τον οποίο ολοκλήρωσε την απάντηση του προσθέτοντας τα εξής. Έπρεπε να γίνει εκτίμηση του κινδύνου, μία ενέργεια η οποία επιβαλλόταν από τον οποιοδήποτε εμπλεκόμενο έτσι ώστε να εντοπίζεται ο πιθανός κίνδυνος και να ληφθούν κατάλληλα προληπτικά μέτρα ασφαλείας προς αποτροπή ατυχήματος ή μείωσης της πιθανότητας του.
190. Η αναφορά και πάλι στον «οποιοδήποτε εμπλεκόμενο» αναδεικνύει την αοριστία, χρονική αλλά και γενικότερα, της μαρτυρίας την οποία ο ενάγων παρουσίασε προς απόδειξη της αξίωσης του και τη συνεπακόλουθη αβεβαιότητα η οποία εντοπίζεται στη συγκεκριμένη περίπτωση ως προς το άτομο ακριβώς ή ουσιαστικά την εταιρεία η οποία έφερε ευθύνη ή καθήκον επιμέλειας για τη λήψη μέτρων προστασίας τόσο γενικότερα στο ξενοδοχείο όσο και ειδικότερα στο συγκεκριμένο σημείο όπου συνέβη το επίδικο ατύχημα.
191. Αναδεικνύεται αυτή η αβεβαιότητα και από τις επόμενες απαντήσεις του Κατσονούρη αναφορικά με το κατά πόσο θα έπρεπε ο χώρος του ξενοδοχείου γενικά να ήταν περιφραγμένος. Εξήγησε ότι μία τέτοια απόφαση θα έπρεπε να βασιζόταν σε μία ενδελεχή εκτίμηση κινδύνου. Εάν από αυτή την εκτίμηση προέκυπτε ότι οποιοσδήποτε μπορούσε να μπει στο ξενοδοχείο ανεξέλεγκτα και να προέκυπτε θέμα ασφάλειας δικής του ή οποιοσδήποτε άλλος λόγος σχετικός με θέμα περίφραξης αυτό θα έπρεπε να καταδειχθεί από μία εκτίμηση κινδύνου. Εύλογα ερωτήθηκε ως προς το ποιος θα έπρεπε να κάνει αυτή την εκτίμηση. Εξήγησε πως την εκτίμηση κινδύνου με απώτερο σκοπό την αποτροπή οποιωνδήποτε ατυχημάτων την έχει ο κάθε εμπλεκόμενος σε οποιεσδήποτε εργασίες κατά τις οποίες μπορεί είτε εργοδοτούμενοι είτε πρόσωπα που δεν εργοδοτούνται αλλά που μπορεί να επηρεαστούν από τις δραστηριότητες που διεξάγονται να υποστούν κάποιο ατύχημα ή γενικά να εκτεθούν σε κίνδυνο. Η θέση αυτή του Κατσονούρη κρίνεται εύλογη δίχως όμως βάσει αυτής να αναδεικνύεται η ευχέρεια καθορισμού ποσοστού ευθύνης μεταξύ όλων των εμπλεκομένων.
192. Εύλογα ο Κατσονούρης εξέφρασε την άποψη πως στη προκειμένη περίπτωση ο κάθε εμπλεκόμενος ο οποίος βρισκόταν στο χώρο και εκτελούσε εργασία η οποία ήταν πιθανό να έθετε σε κίνδυνο είτε εργοδοτούμενους είτε τρίτα πρόσωπα θα έπρεπε να λαμβάνει μέτρα ασφάλειας. Όμως η γνώμη αυτή, όσο εύλογη και να φαίνεται εκ πρώτης όψεως, όχι μόνο δεν είναι δεσμευτική για το Δικαστήριο, έστω και προερχόμενη από ένα ειδικό επί θεμάτων ασφάλειας σε χώρους εργασίας, αλλά παράλληλα κρίνεται και αόριστη ως προς το έργο το οποίο αντιμετωπίζει το Δικαστήριο αναφορικά τόσο με τον εντοπισμό ύπαρξης ευθύνης ή καθήκοντος επιμέλειας όσο και ενδεχομένως καταμερισμού αυτής της ευθύνης μεταξύ των διαδίκων.
193. Η αοριστία αυτής της πτυχής της μαρτυρίας του Κατσονούρη αποκαλύφθηκε με ιδιαίτερα χαρακτηριστικό τρόπο όταν ερωτήθηκε εάν διερεύνησε ποιος είχε την ευθύνη. Απάντησε, μάλιστα. Ερωτήθηκε τότε, ποιος; Όλοι, απάντησε. Μάλιστα στη συνέχεια ανέφερε πως έγιναν υποδείξεις από τον ίδιο τόσο σε αμφότερες τις εναγομένες όσο και στη τρίτη εταιρεία. Λογικότατη η απάντηση του Κατσονούρη αλλά δεν παύει και αυτή με τη σειρά της να αναδεικνύει την αοριστία αυτής της πτυχής της μαρτυρίας προς απόδειξη της αξίωσης του ενάγοντα.
194. Ιδιαίτερη σημασία έχει το δεδομένο πως η αοριστία αυτή προκύπτει και από την υπόλοιπη μαρτυρία ιδωμένη στο σύνολο της σε συνάρτηση βεβαίως και με τη μαρτυρία του Κατσονούρη. Διαδραματίζει εν τέλει ιδιαίτερο ρόλο η ύπαρξη αυτής της αοριστίας ως προς τη δυνατότητα του Δικαστηρίου να καταλήξει σε ένα βάσιμο και λογικό αλλά και εν τέλει δίκαιο συμπέρασμα αναφορικά είτε με την ύπαρξη καθήκοντος επιμέλειας του οποιουδήποτε διαδίκου είτε με τον επιμερισμό της ευθύνης των εναγομένων μεταξύ τους και κατ΄ επέκταση σε σχέση και με την οποιαδήποτε κρινόμενη ως συντρέχουσα αμέλεια του ενάγοντα. Η ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ
195. Αναφορικά με τη νομική πτυχή αυτής της αγωγής σημειώνονται τα ακόλουθα.
196. Ισχυρίζεται ο ενάγων την ύπαρξη αμέλειας των εναγομένων ως η αιτία των σωματικών βλαβών και άλλων ζημιών τις οποίες υπέστη ο ενάγων. Αμφότερες οι εναγόμενες εταιρείες ισχυρίζονται την ύπαρξη αμέλειας ή συντρέχουσας αμέλειας του ενάγοντα ως την αιτία των όσων κατ΄ ισχυρισμό υπέστη.
197. Αναφορικά γενικά με το θέμα της αμέλειας αλλά και συντρέχουσας αμέλειας και του καθορισμού αυτής σε κάθε περίπτωση διατηρώ υπόψη μου την υπάρχουσα νομολογία και τις αρχές τις οποίες αυτή καθορίζει. Αναφέρεται σχετικά στην απόφαση Συκοπετρίτης ν. Χριστοδούλου