Αναφορικά με το Ιδιωτικό Σχολείο Αμερικανικής Ακαδημίας Πάφου Λτδ ν. Αναφορικά με τους Ν. PSARAS CONSTRUCTION CO LTD, Γενική Αίτηση αρ. 477/13, 6/11/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2013:A210 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. Πούγιουρου, Π.Ε.Δ. Γενική Αίτηση αρ. 477/13 Αναφορικά με τον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ.6 και Αναφορικά με τον ένταλμα κατάσχεσης και πώλησης κινητής περιουσίας με αριθμό Σιεριφ 1850/2013 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου και Αναφορικά με το Ιδιωτικό Σχολείο Αμερικανικής Ακαδημίας Πάφου Λτδ και Αναφορικά με τους Ν. PSARAS CONSTRUCTION CO LTD ----------------------- Αίτηση ημερ. 6.9.13 για αναστολή εκτέλεσης εντάλματος κατάσχεσης --------------------- 6.11.13 Για τους Αιτητές: κος Διομήδους (κα Μάγου ν΄ ακούσει απόφαση) Για τους Καθ'ων η Αίτηση: Κα Ε. Σωκράτους A Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα αίτηση οι αιτητές ζητούν τα εξής διατάγματα: Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου διατάσσον την αναστολή και/ή την διακοπή της εκτέλεσης του εντάλματος κατάσχεσης και πώλησης κινητής περιουσίας με αριθμό Σιερίφ 18508/2013 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου, το οποίον εκδόθηκε στην υπ' αριθμό 172/2013 αγωγή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού και το οποίο είναι ορισμένο για εκτέλεση την 9/09/2013, μέχρις ότου εκδικασθεί η αίτηση των ως άνω Αιτητών ημερομηνίας 30.10.2013 περί ακυρώσεως και/ή παραμερισμού και/ή της διακοπής του εκδοθέντος εντάλματος κατάσχεσης και πώλησης κινητής περιουσίας των Αιτητών και/ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Περαιτέρω ή άλλην θεραπείαν την οποίαν το Δικαστήριο κρι΄νει εύλογη και δίκαιη υπό τας περιστάσεις. Τα έξοδα της παρούσας αίτησης, πλέον Φ.Π.Α. και έξοδα επίδοσης. Η αίτηση βασίζεται στα άρθρα 22, 29, 30, 31 και 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60, στα άρθρα 9, 16 και 21 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, στη Δ.48 θ.1-3, 8 και 9, Δ.39, Δ.40 θ.11, 15, 16 και 17, Δ.44 θ.8 και 11 και Δ.64 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, στο Σύνταγμα, στην πρακτική, στις εγγενείς εξουσίες του Δικαστηρίου και στη νομολογία. Την αίτηση συνοδεύει ένορκη δήλωση του κ. Ανδρέα Μιχαηλίδη, ημερ. 6.9.13, εγγεγραμμένου λογιστή και οικονομικού συμβούλου των Αιτητών. Ο κ. Μιχαηλίδης αναφέρει ότι στις 29.8.13 ένας δικαστικός επιδότης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου επισκέφθηκε τις σχολικές εγκαταστάσεις της Ιδιωτικής Αμερικανικής Σχολής Πάφου των Αιτητών και ο οποίος πληροφόρησε τους Αιτητές ότι εκκρεμούσε εναντίον τους το υπ΄αρ. 1850/2013 ένταλμα για την εκποίηση κινητής περιουσίας που εκδόθηκε στα πλαίσια της αγωγής με αρ. 172/2013 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού. Τους πληροφόρησε επίσης ότι θα προέβαινε στις 9.10.13 σε καταγραφή της κινητής περιουσίας της Σχολής και ότι αυτή τελεί υπό κατάσχεση προς το σκοπό πώλησης της δια δημοσίου πλειστηριασμού. Αναφέρει επίσης ότι η Ελληνική Τράπεζα έχει γενικό δικαίωμα επίσχεσης πάνω σε κάθε περιουσιακό στοιχείο των Αιτητών το οποίο ανά πάσα στιγμή μπορεί να περιέλθει στην κατοχή, φύλαξη ή έλεγχο της Τράπεζας, δικαίωμα που προκύπτει από την δανειοδότηση των Αιτητών από την Τράπεζα. Επιπρόσθετα οι Αιτητές με δήλωση τους ημερομηνίας 2.11.09 όρισαν την ίδια Τράπεζα ως τραπεζίτη τους και σε αντάλλαγμα τραπεζικών διευκολύνσεων παρεχώρισαν σ' αυτήν Πρώτη Κυμαινόμενη Επιβάρυνση μέχρι του ποσού των €300.
- Είναι εισήγηση του ότι το εκδοθέν ένταλμα κατάσχεσης της κινητής περιουσίας των Αιτητών θα πρέπει να ακυρωθεί αφ' ενός γιατί παραβιάζει τις πρόνοιες της Δ.44 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών και αφετέρου γιατί το ενεργητικό των Αιτητών εξαιρείται της κατάσχεσης εφόσον δεν τους ανήκει, λόγω των πιο πάνω εξασφαλίσεων της Τράπεζας. Το θέμα είναι επείγον λόγω του ότι τυχόν κατάσχεση της περιουσίας των Αιτητών θα καταστεί ολέθρια και θα επιφέρει οικονομική καταστροφή, ενώ θα δημιουργήσει περαιτέρω προβλήματα στην ομαλή λειτουργία της Σχολής. Καταλήγοντας, εισηγείται ότι σε περίπτωση άρνησης έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος, θα καταστήσει ατελέσφορη την απονομή της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Η αίτηση προσέκρουσε στην ένσταση των Καθ'ων η Αίτηση η οποία συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση της κας Αφροδίτης Ψαρά, μιας εκ των Διευθυντών των Καθ'ων η Αίτηση, ημερ. 2.10.
- Η νομική βάση της ένστασης είναι τα άρθρα 9, 16 και 21 τoυ Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, η Δ.39 θ.1-11, Δ.40 θ.11, 15, 16 και 17, Δ.44 θ.8, 11 και 12 Δ.48 θ.1-4, 8 και 9, Δ.55, Δ.64 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, τα άρθρα 90, 298, 299, 300 και 334 του περί Εταιρειών Νόμου, τα άρθρα 128 και 129 του περί Συμβάσεων Νόμου, το Σύνταγμα την πρακτική και τις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και Νομολογία. Εννιά συνολικά είναι οι λόγοι ένστασης, όπως αυτοί εκτίθενται στο σώμα της ειδοποίησης πρόθεσης ένστασης που είναι οι εξής: «
- Η Αίτηση είναι παράτυπη και/ή αντικανονική αφού πρόκειται περί άκυρου δικονομικού μέτρου και το Σεβαστό Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να εκδικάσει την επίδικη αίτηση δυνάμει της Δ.55 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας.
- Οι Αιτητές δεν έρχονται στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και δεν αποκαλύπτουν ενώπιον όλα τα πραγματικά στοιχεία στην προσπάθεια τους να παραπλανήσουν το Σεβαστό Δικαστήριο.
- Οι Αιτητές απέκρυψαν από το Δικαστήριο ουσιώδη και/ή ουσιαστικά στοιχεία και/ή γεγονότα που αφορούν την αίτηση. Η Ένορκη Δήλωση, η οποία υποστηρίζει την αίτηση περιέχει σωρεία ψευδή και εξ ακοής μαρτυρία η οποία είναι νομικά ανεπίτρεπτη και δεν αποκαλύπτεται με αυτή η πηγή της ισχυριζόμενης γνώσης του Ενόρκως Δηλούντα και/ή του προσώπου που του αποκάλυψε τις γνώσεις του. Οι Αιτητές δεν αποκαλύπτουν κανένα έγκυρο general preferential lien (γενικό δικαίωμα επίσχεσης) για λογαριασμό οποιουδήποτε τρίτου προσώπου ως ο ισχυρισμός τους. Οι Αιτητές δεν αποκαλύπτουν καμία παραβίαση της Δ.44 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η ένορκη δήλωση η οποία επισυνάπτεται και/ή συνοδεύει την Αίτηση ημερ. 6/9/2013 έγινε κατά παράβαση της Δ.39 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η Αίτηση είναι αβάσιμη και δεν παρουσιάζει κανένα νόμιμο λόγο για αναστολή και/ή διακοπή της εκτέλεσης του εντάλματος κατάσχεσης και πώλησης κινητών. Η αίτηση είναι παντελώς καταχρηστική των δικαστικών διαδικασιών και στην πραγματικότητα μόνο σκοπό έχει την πρόκληση καθυστέρησης και στο να προξενήσει προβλήματα στην απρόσκοπτη διεξαγωγή εκτέλεσης της προς όφελος του Ενάγοντα απόφασης ημερ. 17/01/2013.» H κα Ψαρά στην ένορκη δήλωση της αναφέρεται στο ιστορικό της υπόθεσης από την ημερομηνία έκδοσης της πιο κάτω εκ συμφώνου απόφασης του Δικαστηρίου στις 17.1.
- Παραθέτω αυτούσιο το κείμενο της απόφασης για σκοπούς καλύτερης παρακολούθησης: «
- Οι Εναγόμενοι να πληρώσουν στους Ενάγοντες το ποσό των €1.095.000,00 με τόκο προς 5.5% ετησίως επ' αυτού από σήμερα (17/01/13) μέχρι εξοφλήσεως.
- Οι Εναγόμενοι να πληρώσουν στους Ενάγοντες το ποσό των €8.076,00 έξοδα της αγωγής αυτής συμπεριλαμβανομένων των εξόδων εκδόσεως της απόφασης αυτής με τόκο προς 5.5% ετησίως από σήμερα (17/01/13) μέχρι εξοφλήσεως, πλέον 18% Φ.Π.Α.
- Όσον αφορά την απόφαση επί της απαίτησης, δίδεται αναστολή εκτέλεσης μέχρι 15/05/13 υπό τον όρο ότι οι Εναγόμενοι θα πληρώσουν μέχρι τότε το ποσό των €65.
- Αν οι Εναγόμενοι πληρώσουν το πιο πάνω ποσό στην καθορισμένη ημερομηνία, τότε θα δίδεται περαιτέρω αναστολή εκτέλεσης μέχρι τις 15/09/13 υπό τον όρο ότι οι Εναγόμενοι θα πληρώσουν μέχρι τότε το ποσό των €65.000 και περαιτέρω αναστολή εκτέλεσης μέχρι 15/12/13 υπό τον όρο ότι οι Εναγόμενοι θα πληρώσουν μέχρι τότε το ποσό των €65.000 και περαιτέρω αναστολή εκτέλεσης μέχρι 15/03/14 υπό τον όρο ότι οι Εναγόμενοι θα πληρώσουν μέχρι τότε το ποσό των €65.
- Αν οι Εναγόμενοι καταβάλουν τα πιο πάνω ποσά στις καθορισμένες ημερομηνίες, τότε θα δίδεται περαιτέρω αναστολή εκτέλεσης μέχρι 15 Σεπτεμβρίου εκάστου έτους, 15 Δεκεμβρίου εκάστου έτους και 15 Μαρτίου εκάστου έτους νοουμένου ότι οι Εναγόμενοι θα συνεχίσουν να καταβάλλουν το ποσό των €65.000 στην κάθε δόση, δηλαδή κάθε 15 Σεπτεμβρίου, 15 Δεκεμβρίου και 15 Μαρτίου εκάστου έτους, μέχρι πλήρους εξόφλησης, του εξ αποφάσεως χρέους.
- Παράλειψη πληρωμής οποιασδήποτε δόσης στην καθορισμένη ημερομηνία με επτά μέρες χάρη, θα καθιστά ολόκληρο το ποσό απαιτητό και πληρωτέο.
- Όσον αφορά τα έξοδα, δίδεται αναστολή εκτέλεσης μέχρι 18/01/13 νοουμένου ότι η επιταγή των Εναγομένων που εκδόθηκε προς όφελος των δικηγόρων των Εναγόντων για το ποσό των €4.000 υπ' αρ. 54240351 της Universal Bank, τιμηθεί. Αν η πιο πάνω επιταγή τιμηθεί τότε θα υπάρχει περαιτέρω αναστολή εκτέλεσης μέχρι 13/04/13 και νοουμένου ότι η επιταγή των Εναγομένων υπ' αρ. 54240351 της Universal Bank προς όφελος των δικηγόρων των Εναγόντων για το ποσό των €4.000 τιμηθεί και πάλι τότε ολόκληρο το ποσό των εξόδων συμπεριλαμβανομένου του Φ.Π.Α. και τόκων, θα θεωρείται ως πλήρως εξοφληθέν.» Όπως αναφέρει η κα Ψαρά, οι Αιτητές θα έπρεπε να είχαν καταβάλει μέχρι τις 15.5.13, σύμφωνα με την πιο πάνω απόφαση, το ποσό των €65.000 ή μέχρι τις 23.5.13 που έληγε η περίοδος χάριτος των επτά ημερών και καταβολή της πρώτης δόσης, αλλά παρέλειψαν να το κάμουν με αποτέλεσμα ολόκληρο τη ποσό της απόφασης να καταστεί απαιτητό και πληρωτέο. Οι Καθ'ων η Αίτηση προχώρησαν στην καταχώριση στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού στις 17.6.13 ένταλμα κατάσχεσης και πώλησης κινητής περιουσίας των Αιτητών προς το σκοπό εκτέλεσης της απόφασης. Ενώ οι Καθ'ων η Αίτηση απευθύνθηκαν δι' επιστολών τους στον Πρωτοκολλητή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού για διερεύνηση του σταδίου στο οποίο βρίσκεται το ένταλμα και ανέμεναν την απάντηση του, τους επιδόθηκε αίτηση για ακύρωση και/ή παραμερισμό και/ή διακοπή του εντάλματος κατάσχεσης μαζί με την παρούσα μονομερή αίτηση για αναστολή του εντάλματος. Είναι εισήγηση της κας Ψαρά, ότι η Τράπεζα δεν έχει δικαίωμα επίσχεσης επί της κινητής περιουσίας των Αιτητών εφόσον ουδέποτε απέκτησε την κατοχή της και ούτε η περιουσία βαρύνεται με οποιαδήποτε επιβάρυνση. Εν πάση περιπτώσει και αν ακόμα υπήρχε οποιαδήποτε κυμαινόμενη επιβάρυνση αυτή δεν προηγείται σε εκτέλεση της απόφασης του Δικαστηρίου. Η κα Ψαρά εκτός των πιο πάνω γεγονότων επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης παραθέτοντας και άλλες λεπτομέρειες και στοιχεία για να καταλήξει στο ότι η παρούσα αίτηση συνιστά άκυρο δικονομικό μέτρο και δεν δικαιολογείται η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος που σκοπό έχει την περαιτέρω καθυστέρηση στην εκτέλεση της δικαστικής απόφασης. Οι δικηγόροι των διαδίκων δεν προέβαλαν οποιοδήποτε αίτημα για καταχώριση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων και ούτε ζήτησαν την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων στη βάση των θεσμών. Περιορίστηκαν μόνο σε γραπτές αγορεύσεις στις οποίες υποστηρίζουν τις εκατέρωθεν θέσεις τους παραθέτοντας και σχετική νομολογία. Ιδιαίτερη αναφορά στις επιμέρους εισηγήσεις τους θα γίνεται στα κατάλληλα σημεία. Οι Αιτητές επικαλούνται διάφορους λόγους για να στηρίξουν το αίτημα τους για αναστολή εκτέλεσης του εντάλματος κατάσχεσης και πώλησης κινητής περιουσίας που συνοψίζονται στους εξής: 1) Ότι στις 29.8.13 επισκέφθηκε τις εγκαταστάσεις των Αιτητών στην Πάφο μόνο ένας δικαστικός επιδότης αντί δύο προς το σκοπό εκτέλεσης του εντάλματος, κατά παράβαση της Δ.44 θ.1 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, 2) ότι το ενεργητικό των Αιτητών δεν τους ανήκει λόγω Γενικού Δικαιώματος Επισχέσεως της Ελληνικής Τράπεζας επ' αυτού και λόγω της παραχώρησης προς όφελος της ίδιας Τράπεζας πρώτης κυμαινόμενης επιβάρυνσης για ποσό μέχρι €300.000 και 3) ότι τυχόν εκτέλεση του εντάλματος θα καταστρέψει ουσιαστικά τους Αιτητές, σε αντίθεση με τους Καθ'ων η Αίτηση που καμία ζημιά δεν θα υποστούν από την τυχόν έγκριση του αιτήματος. Η παρούσα αίτηση καταχωρίστηκε στα πλαίσια Γενικής Αίτησης με την οποία επιζητείται διάταγμα του Δικαστηρίου για ακύρωση και/ή παραμερισμό και/ή διακοπή του εκδοθέντος διατάγματος κατάσχεσης και πώλησης κινητής περιουσίας των Αιτητών με αριθμό Σιέριφ 1850/2013 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου που εκδόθηκε στην Αγωγή αρ. 172/13 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού εναντίον της κινητής περιουσίας των Αιτητών. Η αίτηση αυτή ήταν ορισμένη για πρώτη εμφάνιση στις 30.10.
- Το Δικαστήριο δεν επιλήφθηκε της παρούσας αίτησης μονομερώς, αλλά διέταξε όπως επιδοθεί στην άλλη πλευρά η οποία και καταχώρισε ένσταση. Είναι κοινό έδαφος ότι η εκτέλεση της εκ συμφώνου δικαστικής απόφασης δεν αναστάληκε για οποιοδήποτε λόγο αλλ' ούτε και έχει προσβληθεί δικαστικά προς το σκοπό ακύρωσης της. Πρόκειται συνεπώς περί μιας τελεσίδικης δικαστικής απόφασης δυναμένης να εκτελεστεί. Η παρούσα αίτηση βασίζεται κυρίως στις πρόνοιες του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60)και όπως υποστηρίζει στη γραπτή της αγόρευση η δικηγόρος των Αιτητών, πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις του άρθρου αυτού και της νομολογίας ώστε να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Πρόταξε ότι, στο παρόν στάδιο, το Δικαστήριο δεν μπορεί να καταλήξει σε συμπεράσματα σε σχέση με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Το άρθρο 32 του Ν.14/60 παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία εξουσία σχετικά με την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων. Οι προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για να εκδοθεί παρεμπίπτον διάταγμα σύμφωνα με το άρθρο 32 έχουν συνοψιστεί στην υπόθεση Odysseos v. Pieris (Estates) & Others
(1982)1 A.A.Δ 557 στη σελίδα 568 που είναι τα εξής: Να υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση κατά τη δίκη,
- να υπάρχει πιθανότητα ο ενάγων να δικαιούται σε θεραπεία, και,
- να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εκτός εάν εκδοθεί το διάταγμα. Τελικά, δεν εκδίδεται διάταγμα βάσει του άρθρου 32 αν αυτό είναι δίκαιο και πρόσφορο. Η προϋπόθεση για ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση κατά τη δίκη επεξηγήθηκε ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν του να καταδειχθεί μια συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα δικόγραφα. Η προϋπόθεση ύπαρξης πιθανότητας ο ενάγων να δικαιούται σε θεραπεία, επεξηγήθηκε ότι αναφέρεται σε κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα επιτυχίας αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι ο βαθμός απόδειξης που απαιτείται σε πολιτικές υποθέσεις. Η τρίτη προϋπόθεση εξετάζεται υπό το φως του ερωτήματος κατά πόσο η απονομή αποζημιώσεων θα είναι επαρκής θεραπεία κάτω από τα γεγονότα κάθε υπόθεσης. Στην υπόθεση Παναγίδη ν. Παναγίδη
(2001)1(Α) Α.Α.Δ 397, αναφέρθηκε ότι πλήρης δικαιοσύνη σημαίνει την απόδοση στους ενάγοντες των θεραπειών που δικαιούνται σύμφωνα με το Νόμο. Το Δικαστήριο στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας εξετάζει τη μαρτυρία με σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδοθεί το διάταγμα, αποφεύγοντας να υπεισέλθει στην ουσία της υπόθεσης ή στην εξαγωγή συμπερασμάτων. (Βλ. Επίσημος Παραλήπτης κ.α. ν. Nicantony Trading Co. Ltd.
(1998)1 Α.Α.Δ 1653, P.A Micrologic Consultants Ltd. Microsoft Corporation
(2002)1 A.A.Δ 1802 και Κιτάλα ν. Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1 Α.Α.Δ 253). Εξέταση των θέσεων και εισηγήσεων που προβάλλονται από τους αιτητές θα ισοδυναμούσε με εξέταση και διατύπωση κρίσης ως προς την ύπαρξη των ουσιαστικών δικαιωμάτων, ενώ αυτό που χρειάζεται είναι σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης τους. Το βάρος απόδειξης ανήκει στον Αιτητή να ικανοποιήσει τις προϋποθέσεις του άρθρου 32 (βλ. Σεβαστού ν. Σεβαστού
(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1980). Τα αμφισβητούμενα γεγονότα σε αιτήσεις επιβάλλεται να αποδεικνύονται από το διάδικο που τα επικαλείται (Thinking Steel International Bv. v. Caramondani Bros Public Co. Ltd, Πολ. Έφεση 361/08, ημερομηνίας 29.6.12). Ανκαι είναι πολύ δύσκολο, λόγω της φύσης των θεμάτων που εγείρονται που είναι ουσιαστικά τα ίδια με της κυρίως αίτησης, θα προσπαθήσω, όσο βέβαια είναι δυνατό, να προβώ σε εξέταση της αίτησης στη βάση των ενόρκων δηλώσεων, που συνοδεύουν την αίτηση και ένσταση αποφεύγοντας την αξιολόγηση μαρτυρίας και εξαγωγή τελικών συμπερασμάτων. Ενόψει των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον μου, εκτιμώ ότι δεν υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση κατά τη δίκη και ούτε πιθανότητα οι Αιτητές να δικαιούνται σε θεραπεία. Θα παραθέσω την αιτιολογία μου. Η Δ.44 θ.8
(1)των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών επί της οποίας οι Αιτητές βασίζουν, μεταξύ άλλων, το αίτημα τους για αναστολή του εντάλματος προνοεί τα εξής: «Η εκτέλεση εντάλματος θα διενεργείται από δύο Δικαστικούς Επιδότες, εκτός αν ο οικείος Πρωτοκολλητής διατάξει διαφορετικά και θα κατάσχεται τόση από την κινητή περιουσία του εξ αποφάσεως χρεώστη όση κατά την κρίση των Δικαστικών Επιδοτών ή του Δικαστικού Επιδότη, ως ήθελε είναι η περίπτωση, για την κάλυψη του ποσού του εντάλματος και των εξόδων της κατάσχεσης και θα τίθεται στην κατοχή του Ανώτερου Δικαστικού Επιδότη και ελλείψει τούτου, του αρχαιότερου δικαστικού επιδότη που θα ορίζεται προς τούτο από τον Πρωτοκολλητή.» Σύμφωνα με το λεκτικό της πιο πάνω Διαταγής, η κατάσχεση ενεργείται από δύο δικαστικούς επιδότες εκτός και αν ο οικείος Πρωτοκολλητής διατάξει διαφορετικά. Επίσης στο τέλος του ίδιου Θεσμού αναφέρεται ότι «θα κατάσχεται τόση από την κινητή περιουσία του εξ αποφάσεως χρεώστη όση κατά την κρίση των Δικαστικών Επιδοτών ή του Δικαστικού Επιδότη .». Είναι φανερό ότι είναι δυνατή η κατάσχεση και μόνο από ένα επιδότη, αν αυτό βέβαια διατάξει ο Πρωτοκολλητής. Στην παρούσα περίπτωση, δεν υπάρχει οτιδήποτε είτε στην κυρίως αίτηση, είτε στις ένορκες δηλώσεις του κ. Μιχαηλίδη που να καταδεικνύει ότι το επίδικο ένταλμα κατάσχεσης της κινητής περιουσίας των Αιτητών εκτελέστηκε ή πρόκειται να εκτελεστεί κατά παράβαση των οδηγιών του οικείου Πρωτοκολλητή ή ότι δεν ακολουθήθηκε η ορθή διαδικασία. Συνεπώς, η εισήγηση περί ακυρότητας του εντάλματος κατάσχεσης στη βάση της Δ.44 θ.8
(1)παραμένει ατεκμηρίωτη. Οι Αιτητές με την κυρίως αίτηση και ένορκη δήλωση του κ. Μιχαηλίδη που τη συνοδεύει, επικαλούνται τις εξασφαλίσεις που παραχώρησαν στην Ελληνική Τράπεζα για το δάνειο των €7.000.000 ως βάση για την ακύρωση και/ή παραμερισμό του εντάλματος κατάσχεσης του ενεργητικού της περιουσίας τους. Συγκεκριμένα είναι εισήγηση των Αιτητών ότι το ενεργητικό των Αιτητών, του οποίου σκοπείται η κατάσχεση για σκοπούς εκτέλεσης του εντάλματος, δεν ανήκει στους ίδιους τους Αιτητές, αλλά στην Ελληνική Τράπεζα στην οποία δόθηκε από τους Αιτητές, ως εξασφάλιση, γενικό δικαίωμα επίσχεσης επί της κινητής περιουσίας τους ως αποτέλεσμα του δανείου που τους δόθηκε, αλλά και πρώτη κυμαινόμενη επιβάρυνση για ποσό μέχρι €300.000. Η συμφωνία δανείου κατατέθηκε ως τεκμήριο από τον κ. Μιχαηλίδη στην ένορκη δήλωση του που συνοδεύει την κυρίως αίτηση για ακύρωση και ή παραμερισμό του εντάλματος αλλά και σε εκείνη που συνοδεύει την παρούσα αίτηση. Ο όρος
(7)της συμφωνίας αναφέρεται στο γενικό δικαίωμα επίσχεσης της Τράπεζας και είναι ο εξής: «Νοείται ότι καθ' όλη τη διάρκεια των δοσοληψιών με την Τράπεζα και μέχρι πλήρους και τελικής εξόφλησης όλων των ποσών προς αυτή, η Τράπεζα θα έχει προς εξασφάλιση ή εγγύηση οποιωνδήποτε χρημάτων και υποχρεώσεων τα οποία οφείλονται σήμερα ή δυνατόν να οφείλονται στο μέλλον από τον χρεώστη προς την Τράπεζα ή προς οποιοδήποτε κατάστημα της υπό οποιανδήποτε μορφή (είτε προσωπικά είτε από κοινού με οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο και υπό οποιαδήποτε άλλη ονομασία ή επωνυμία και είτε οι υποχρεώσεις αυτές κατέστησαν ή δυνατόν να καταστούν απαιτητές ή είναι άμεσες ή έμμεσες) γενικό δικαίωμα επίσχεσης (General Preferencial Lien) πάνω σε ολόκληρο και οποιοδήποτε ποσό χρημάτων σε κάθε διαπραγματεύσιμο έγγραφο, καθώς και πάνω σε κάθε είδους στοιχεία ενεργητικού τα οποία ανήκουν στο χρεώστη και σε οποιαδήποτε στιγμή θα μπορούν να περιέλθουν στην κατοχή, φύλαξη ή έλεγχο της Τράπεζας ή οποιουδήποτε από τα καταστήματα της. Eίναι φανερό από τον πιο πάνω όρο ότι το γενικό δικαίωμα επίσχεσης που δόθηκε στην Τράπεζα εφαρμόζεται στην περίπτωση που αυτή αποκτήσει την κατοχή, έλεγχο ή φύλαξη του ενεργητικού των Αιτητών. Η ανάληψη κατοχής μπορεί να γίνει σε οποιαδήποτε στιγμή. Στην παρούσα περίπτωση, καμία αναφορά δεν γίνεται ότι η Τράπεζα άσκησε το πιο πάνω δικαίωμα της και έλαβε την κατοχή της περιουσίας της οποίας σκοπείται η κατάσχεση. Αντίθετα, σύμφωνα με την ένορκη δήλωση του κ. Μιχαηλίδη που συνοδεύει την παρούσα αίτηση, ο δικαστικός επιδότης κατά την επίσκεψη του στις κτιριακές εγκαταστάσεις των Αιτητών τους πληροφόρησε ότι θα προέβαινε στις 9.9.13 σε καταγραφή της κινητής περιουσίας της Σχολής των Αιτητών πληροφορώντας τους ότι η εν λόγω περιουσία τελεί υπό κατάσχεση και θα πωλείτο σε δημόσιο πλειστηριασμό. Εκείνο δε που αναφέρθηκε από τους Καθ'ων η Αίτηση, σύμφωνα πάντοτε με τον κ. Μιχαηλίδη, ήταν ότι στα περιουσιακά στοιχεία της Σχολής που θα καταγράφονταν είχαν συμφέροντα τρίτα πρόσωπα. Άνκαι παραλείπει να αναφέρει ρητά ότι οι Αιτητές εξακολουθούν να διατηρούν την κατοχή της κινητής περιουσίας τους, εντούτοις από τους ισχυρισμούς του ιδίου στην ένορκη δήλωση του που συνοδεύει την παρούσα αίτηση, προκύπτει ότι η περιουσία δεν περιήλθε στην κατοχή τρίτων προσώπων. Επίσης στην ίδια ένορκη δήλωση και σε εκείνη που συνοδεύει την κυρίως αίτηση αναφερόμενος στο δικαίωμα αυτό της Τράπεζας υποστηρίζει ότι ανά πάσα στιγμή το ενεργητικό μπορεί να περιέλθει στην κατοχή της Τράπεζας. Το γεγονός ότι η Τράπεζα δεν απέκτησε την κατοχή ή τον έλεγχο του ενεργητικού των Αιτητών, τονίζει και η κα Ψαρά στη δική της ένορκη δήλωση της οποίας δεν ζητήθηκε η αντεξέταση. Σημειώνεται ότι από το Φάκελο της υπόθεσης διαφαίνεται ότι η Τράπεζα ουδέποτε εμφανίστηκε στο Δικαστήριο έστω και μετά την επίσκεψη του δικαστικού επιδότη για να απαιτήσει την κινητή περιουσία ή να τη διεκδικήσει στη βάση του πιο πάνω κατ' ισχυρισμό δικαιώματος της. Ακόμη και στην περίπτωση που η Τράπεζα έχει αποκτήσει την κατοχή της κινητής περιουσίας των Αιτητών και άσκησε το φερόμενο δικαίωμα επίσχεσης, η περιουσία δεν θα υπόκειται σε κατάσχεση προφανώς, εφόσον δεν θα ανευρεθεί στην κατοχή των Αιτητών. Σημειώνεται ότι απαραίτητο στοιχείο για την εφαρμογή ενός δικαιώματος επίσχεσης είναι όπως ο δικαιούχος έχει ήδη αποκτήσει την κατοχή των αντικειμένων που αυτό αφορά. Στο σύγγραμμα Halsbury`s Laws of England, 3η Έκδ., τόμος 24 σελ. 142, παρ. 258 αναφέρονται τα εξής σε σχέση με το δικαίωμα επίσχεσης: "258. Legal Lien. Lien (
- a)in its primary or legal sense is a right in one man to retain that which is rightfully (
- b)and continuously (
- c)in his possession belonging to another until the present and accrued claims (
- d)of the person in possession are satisfied (
- e)... Α written agreement to give a lien is not a bill of sale (
- h)for a legal lien does not as a rule arise until possession of the property is obtained." Eπίσης στη. σελ. 143 παρ. 262 του ιδίου συγγράμματος αναφέρονται τα εξής: "262. General Lien. A general lien entitles a person in possession of chattels to retain them until all claims or accounts of the person in possession against the owner of the chattel are satisfied (h)". Επίσης στη σελ. 145 παρ. 266 αναφέρoνται τα εξής: «266. Possession. No lien can arise until possession has been obtained by the person claiming the lien." Συνεπώς ενόψει των θέσεων των Αιτητών στην κυρίως αίτηση και ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει, που καταδεικνύουν ότι η Τράπεζα δεν έχει αποκτήσει την κατοχή ή φύλαξη του ενεργητικού των Αιτητών, απαραίτητη προϋπόθεση για άσκηση του δικαιώματος επίσχεσης, κανένα δικαίωμα επίσχεσης δεν μπορεί να επηρεάσει το επίδικο ένταλμα κατάσχεσης της κινητής περιουσίας των Αιτητών. Άλλος λόγος για τον οποίο οι Αιτητές θεωρούν ότι τα αντικείμενα των οποίων σκοπείται η κατάσχεση δεν ανήκουν στους Αιτητές αλλά στην Τράπεζα με αποτέλεσμα να μην υπόκεινται σε κατάσχεση, είναι η παραχώρηση πρώτης κυμαινόμενης επιβάρυνσης για ποσό μέχρι €300.000 επ' αυτών, ως περαιτέρω εξασφάλιση. Δεν δίνεται καμία περιγραφή ή άλλο στοιχείο πληροφόρησης σ' όσον αφορά την ύπαρξη κατ' αρχάς της φερόμενης κυμαινόμενης επιβάρυνσης και σε τι αυτή αφορά. Δεν δίνεται επίσης κανένα στοιχείο κατά πόσο προηγήθηκε η εγγραφή της στον Έφορο Εταιρειών στη βάση του άρθρου 90 του Κεφ. 113. Το άρθρο αυτό επιβάλλει όπως κάθε επιβάρυνση εγγράφεται στον Έφορο Εταιρειών εντός 21 ημερών διαφορετικά είναι άκυρη. Το έγγραφο που κατατέθηκε ως Τεκμήριο 4 στην ένορκη δήλωση του κ. Μιχαηλίδη, δεν συνιστά αποδεικτικό στοιχείο περί της ύπαρξης της κατ' ισχυρισμό ή οποιασδήποτε κυμαινόμενης επιβάρυνσης ή της μορφής της. Είναι απλά ένα έγγραφο που περιέχει μια απόφαση των Αιτητών όπου δίνεται κάποια πληροφόρηση και γίνεται μια γενική αναφορά σε κάποια κυμαινόμενη επιβάρυνση. Ακόμη και αν παραχωρήθηκε από τους Αιτητές στην Τράπεζα κυμαινόμενη επιβάρυνση, ως περαιτέρω εξασφάλιση της για το δάνειο, ο δικαιούχος που είναι η Τράπεζα, έχει τα ίδια δικαιώματα με τους υπόλοιπους γενικούς πιστωτές, χωρίς να προηγείται έναντι κανενός ή του εξ αποφάσεως πιστωτή που είναι η παρούσα περίπτωση. Από την άλλη δεν υπάρχει συγκεκριμένη θέση ή μαρτυρία από μέρους των Αιτητών ότι η Τράπεζα ενεργοποίησε την κατ' ισχυρισμό κυμαινόμενη επιβάρυνση σύμφωνα με τις πρόνοιες των άρθρων 334 και επόμενα του Κεφ. 113. Ως προς τη νομική διάσταση της κυμαινόμενης επιβάρυνσης σχετικά είναι τα εξής αποσπάσματα από το σύγγραμμα Halsbury´s Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 7 στις σελ. 489 και 490: «824. Μeaning of "floating charge". The terms "floating charge" and "floating security" mean a charge or security which is not to be put into immediate operation, but is to float so that the company is to be allowed to carry on its business. It contemplates, for instance, that book debts may be extinguished by payment, and other book debts may come in and take the place of those which have disappearred. While a specific charge is one which without more, fastens on ascertained and definite property or property capable of being ascertained and defined, a floating charge moves with the property which it is intended to affect until some event occurs or some act is done which causes it to settle and fasten on the subject of the charge within its reach and grasp. It is of the essence of a floating charge that it remains dormant until the undertaking charged ceases to be a going concern, or until the person in whose favour the charge is created intervenes. His right to intervene may be suspended by agreement, but if there is no such agreement he may exercise his right whenever he pleases after default. 825. Effect of floating charge. A floating security being only a charge on the assets for the time being, the company may in the ordinary course o its business, unless it is otherwise agreed and until the security becomes fixed, sell, let, mortgage, or otherwise deal with any of its assets, and pay dividends out of profits, just as if the floating charge had not been created. Where a company has created a floating charge on its undertaking and assets and has reserved power to mortgage its property, it cannot in general create another general floating charge over all the assets to rank in priority to or pari passu with the first floating charge; but where the company has reserved power to charge specified assets, it may create a floating charge on those assets in priority to the general floating charge." . Συνεπώς, στη βάση των στοιχείων ενώπιον μου, για σκοπούς και μόνο επαναλαμβάνω της παρούσας αίτησης, η Τράπεζα δεν φαίνεται να άσκησε δικαίωμα επίσχεσης επί της κινητής περιουσίας των Αιτητών οι οποίοι εξακολουθούν να έχουν την κατοχή της και ούτε άσκησε οποιαδήποτε τυχόν δικαιώματα της δυνάμει κυμαινόμενης επιβάρυνσης. Στην περίπτωση που πράγματι παραχωρήθηκε η κατ' ισχυρισμό κυμαινόμενη επιβάρυνση, αυτή δεν επηρεάζει με οποιονδήποτε τρόπο την εκτέλεση της πιο πάνω δικαστικής απόφασης με την εκποίηση της κινητής περιουσίας των Αιτητών, η οποία εξακολουθεί να τους ανήκει. Επίκληση δικαιωμάτων που προκύπτουν από έγκυρο δικαίωμα επίσχεσης ή κυμαινόμενη επιβάρυνση μπορεί να γίνει μόνο από την Τράπεζα, που δεν είναι η παρούσα περίπτωση. Το άρθρο 16 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6 επί του οποίου βασίζεται επίσης η αίτηση καθορίζει τα αντικείμενα που εξαιρούνται από την εκτέλεση και είναι: «16. Τα ακόλουθα πράγματα εξαιρούνται από την εκτέλεση: (α) ο αναγκαίος ιματισμός του οφειλέτη χρέους και της οικογένειας του και το ιματιοφυλάκιο για τη φύλαξη αυτού και οι αναγκαίες κλίνες και στρώματα του οφειλέτη χρέους και της οικογένειας του (β) τα αναγκαία σκεύη για την αρτοποιεία και μαγειρική του οφειλέτη χρέους και της οικογένειας του καθώς επίσης τηλεόραση, ψηγείο, πλυντήριο ρούχων, ηλεκτρική κουζίνα ή κουζίνα υγραερίου, ραδιόφωνο ή οποιαδήποτε συσκευή χρησιμοποιείται για τη μελέτη παιδιών (γ) τα αναγκαία για το επάγγελμα, την τέχνη, τη βιομηχανία και το επιτήδευμα ή την απασχόληση του οφειλέτη χρέους βιβλία, εργαλεία, σύνεργα, αγγεία και δοχεία, των οποίων η συνολική αξία δεν υπερβαίνει τις £3.000. (δ) ένα ζεύγος βόδια ή ένα μουλάρι και ένα γαϊδούρι, ή δύο γαϊδούρια, κατ' επιλογή του οφειλέτη χρέους και όταν ο οφειλέτης χρέους είναι γεωργός διαζευκτικά με την προηγούμενη διάταξη δύο άλογα ή ένα άλογο ή μουλάρι και ένα οποιοδήποτε από τα ζώα που προαναφέρθηκαν κατ' επιλογή του οφειλέτη του χρέους ή διαζευτικά προς τα πιο πάνω, γεωργικός ελκυστήρας ή άλλα μηχανικά γεωργικά εξαρτήματα, των οποίων η αξία δεν υπερβαίνει τις £5.000 (ε) κάθε αντικείμενο το οποίο είναι απαραίτητο για τη χρήση των ζώων ή των μηχανικών γεωργικών εξαρτημάτων που εξαιρούνται (στ) η τροφή που απαιτείται για τρεις μήνες των ζώων που εξαιρούνται (ζ) προμήθειες για τρεις μήνες για τον οφειλέτη χρέους και την οικογένεια του (η) όταν ο οφειλέτης χρέους είναι γεωργός ικανοποιητικό ποσό σπόρου για τη σπορά επί ένα έτος όλης της αγροτικής γης που συνήθως καλλιεργείται από αυτόν: Νοείται ότι, σε περίπτωση αμφισβήτησης της αναγκαιότητας ή της αξίας των εν λόγω αντικειμένων ή πραγμάτων, το δικαστήριο αποφασίζει ύστερα από αίτηση οποιουδήποτε των ενδιαφερομένων: Νοείται περαιτέρω ότι, αν οποιαδήποτε από τα πιο πάνω αντικείμενα ή πράγματα κατέχονται δυνάμει συμφωνίας ενοικιαγοράς ή υπόκεινται σε οποιαδήποτε άλλη επιβάρυνση, αυτά δεν εξαιρούνται της εκτέλεσης σε σχέση μόνο με τον πιστωτή-ιδιοκτήτη του αντικειμένου ή το δικαιούχο της επιβάρυνσης.» Ανκαι δεν δόθηκε καμία πληροφόρηση ως προς την κατηγορία στην οποία εμπίπτει το υπό κατάσχεση ενεργητικό των Αιτητών, είναι φανερό ότι οι πλείστες εξαιρέσεις του πιο πάνω άρθρου αναφέρονται σε φυσικό πρόσωπο που δεν εφαρμόζονται στην παρούσα περίπτωση. Η μόνη πρόνοια που μπορεί να σχετίζεται με την περίπτωση των Αιτητών είναι η παράγραφος (γ) ανωτέρω που αφορά στα αναγκαία αντικείμενα για την επιχείρηση του οφειλέτη. Ενόψει όλων των πιο πάνω, για σκοπούς και μόνο της παρούσας διαδικασίας, οι γενικοί ισχυρισμοί των Αιτητών που καταλήγουν στο ότι η υπό κατάσχεση περιουσία ουσιαστικά δεν τους ανήκει, παρέμειναν μετέωροι. Θα πρέπει να τονιστεί ότι με την πιο πάνω απόφαση μου ότι δηλαδή δεν ικανοποιούνται η πρώτη και η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/60, δεν κρίνεται και η ουσία της κυρίως αίτησης. Απλά η κρίση μου περιορίζεται μόνο για σκοπούς εφαρμογής των προνοιών του άρθρου 32 του Ν.14/60 στην παρούσα αίτηση. Η αίτηση βασίζεται επίσης στη Δ.40 θ.11 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών. Η εν λόγω Διαταγή παρέχει εξουσία αναστολής απόφασης ή διατάγματος στη βάση γεγονότων που προέκυψαν καθυστερημένα και δεν μπορούσαν να περιληφθούν στα δικόγραφα. Στην υπόθεση Stavrou & Another v. Christopoulos
(1985)1 Α.Α.Δ. 449 τονίστηκε ότι η πιο πάνω Διαταγή δεν παρέχει ευχέρεια αναστολής διαδικασίας άλλης απ' εκείνη η οποία αποτελεί αντικείμενο έφεσης. Η επίκληση της Διαταγής 40 είναι δυνατή εκκρεμούσης της περάτωσης έφεσης στη διαδικασία. Στην παρούσα περίπτωση δεν επιδιώκεται η ακύρωση και/ή αναστολή του εντάλματος εκκρεμούσης έφεσης, εφόσον δεν καταχωρήθηκε έφεση και η εκ συμφώνου δικαστική απόφαση κατέστη τελεσίδικη. Συνεπώς οι πρόνοιες της Δ.40 θ.11 δεν τυγχάνουν εφαρμογής. Όσον αφορά τις υπόλοιπες Διατάξεις επί των οποίων στηρίζεται η παρούσα αίτηση, διαπιστώνω ότι δεν παρέχουν νομική βάση για την επιδιωκόμενη θεραπεία. Ενόψει της πιο πάνω απόφασης μου, δεν κρίνω σκόπιμο να ενδιατρίψω σ' όσον αφορά τους υπόλοιπους λόγους ένστασης ή αν πληρούνται οι υπόλοιπες προϋποθέσεις του άρθρου 32. Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Καθ'ων η Αίτηση και εναντίον των Αιτητών, να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ............... Α. Πούγιουρου, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΔΔ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο