ΑΝΤΩΝΙΟΥ & ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΛΤΔ ν. ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΙΛΤΙΑΔΟΥΣ κ.α., Αρ. αγωγής: 1634/13, 20/12/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2013:A234 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: ΑΛ. ΦΥΛΑΚΤΟΥ Ε.Δ. Αρ. αγωγής: 1634/13 ΑΝΤΩΝΙΟΥ & ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΛΤΔ Ενάγοντες Εναντίον ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΙΛΤΙΑΔΟΥΣ ΕΛΕΝΗ ΛΑΜΠΡΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΜΑΡΙΟΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΧΙΛΛΕΩΣ ΔΗΜΟΣ ΠΑΦΟΥ Εναγόμενοι ---------------------------------- ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 20/12/2013 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για ενάγοντες - αιτητές: κος Αλέξανδρος Αλεξάνδρου Για εναγόμενο - καθ΄ ου η αίτηση 1: κα Χρυστάλλα Φιλίππου Για εναγόμενο - καθ΄ ου η αίτηση 3: κος Γιώργος Σιαηλής Για εναγόμενο - καθ΄ ου η αίτηση 4: κα Ελίνα Κωνσταντινίδου Για εναγόμενο - καθ΄ ου η αίτηση 6: κος Γιώργος Δημητριάδης ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με ενδιάμεση αίτηση τους η Αιτητές ζητούν την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων που να τους απαγορεύει να επεμβαίνουν στους δημόσιους χώρους που αναφέρονται στην ενδιάμεση αίτηση τους που σχετίζονται με τις επιχειρήσεις των εναγομένων 1-5 ( η υπόθεση εναντίον των εναγομένων 2 και 5 αποσύρθηκε σε προηγούμενο στάδιο της διαδικασίας),να τους απαγορεύει να τοποθετούν τα αντικείμενα στους δημόσιους χώρους που σχετίζονται με τις επιχειρήσεις των εναγομένων 1-5, προσωρινό διάταγμα που να διασφαλίζει την απρόσκοπτη χρήση από τους πεζούς στον δημόσιο χώρο που σχετίζονται με τις επιχειρήσεις των εναγομένων 1-5, προσωρινό διάταγμα που να απαγορεύει στους εναγόμενους 1-5 να κάνουν χρήση που σχετίζονται με τις επιχειρήσεις των Εναγομένων 1-5 και προσωρινό διάταγμα σύμφωνα με το οποίο να απαγορεύεται στον εναγόμενο 6 να υποβοηθά με οποιοδήποτε τρόπο ή να επιτρέπει στους εναγόμενους 1-5 να χρησιμοποιούν τους δημόσιους χώρους που αναφέρονται στην αίτηση για οποιοδήποτε άλλο σκοπό εκτός από τον σκοπό που θέτει ο νόμος, μέχρι εκδίκαση της αγωγής ή νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου. Νομοθετικά, η αίτηση στηρίχθηκε στους περί Δικαστηρίων Νόμους του 1960 έως (αρ.3) 1998 αρ. 2 και 32, στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.48 Θ. 1 και 2 και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση, ο ενόρκως δηλών αναφέρεται στην ιδιότητα των εναγόντων και στο είδος της ενασχόλησης τους στα· επίδικα υποστατικά που αναφέρονται στην αίτηση και στην ένορκη του δήλωση. Ο ενόρκως δηλών αναφέρει ότι οι εναγόμενοι 1-5 είναι ιδιοκτήτες, νόμιμοι κάτοχοι και διαχειριστές των υποστατικών που αναφέρονται στην αγωγή, στην ενδιάμεση αίτηση και στην ένορκη δήλωση του και που γειτνιάζουν με τα υποστατικά της ενάγουσας όπως αυτά καταγράφονται στην αγωγή, στην ενδιάμεση αίτηση και στην ένορκη δήλωση του. Ο εναγόμενος 6 είναι ο Δήμος Πάφου και ενάγεται υπό την ιδιότητα του ως δημοτική αρχή της οποίας με βάση τον νόμο ανατέθηκε η ευθύνη της διασφάλισης της ελεύθερης χρήσης των δημοσίων δρόμων από το κοινό και η Λεωφόρος Ποσειδώνος στην Κ. Πάφο εμπίπτει στα δημοτικά όρια του Δήμου Πάφου και με τις πράξεις και/ή ενέργειες του υποβοηθεί και/ή συναινεί και/ή ανέχεται και/ή επιτρέπει δημόσιο μέρος το οποίο ο σκοπός του είναι να χρησιμοποιείται από τους πεζούς και/ή το κοινό, παράνομα να χρησιμοποιείται από τους εναγόμενους 1 έως 5 και να χρησιμοποιείται ως χώρος των δικών τους επιχειρήσεων και να εστιάζουν πελάτες. Οι εναγόμενοι 1 έως 5 από το έτος 2009 και μετέπειτα και/ή μετά την ανάπλαση του παραλιακού μετώπου της Κ. Πάφου, κατά την λειτουργία των επιχειρήσεων που διατηρούν, παράνομα κάνουν χρήση των πεζοδρομίων και/ή του πεζόδρομου που ευρίσκονται έξωθεν των υποστατικών που στεγάζονται οι επιχειρήσεις τους με συνεπακόλουθο να παρεμποδίζουν δραστικά την ομαλή και απρόσκοπτη λειτουργία της επιχείρησης της ενάγουσας. Ο δε εναγόμενος 6 ανέχεται και/ή επιτρέπει και/ή συναινεί στην πιο πάνω παρανομία με αντάλλαγμα οικονομικά οφέλη και/ή εισπράττοντας τέλη για δήθεν καθαριότητα. Ειδικότερα οι εναγόμενοι 1 έως 5 αυθαίρετα και παράνομα κατέχουν μεγάλο μέρος των πεζοδρομίων και/ή του πεζόδρομου μετατρέποντας ουσιαστικά τον χώρο αυτό σε ιδιωτική τους αυλή, παρεμποδίζοντας με τον τρόπο αυτό την ελεύθερη διακίνηση των πεζών και έτσι δυσχερένεται και/ή αποκόπτεται η πρόσβαση των πεζών στην επιχείρηση της ενάγουσας με συνεπακόλουθο να προκαλείται σοβαρή απώλεια εισοδημάτων. Συγκεκριμένα οι εναγόμενοι 1 έως 5 τοποθετούν επί των πεζοδρομίων και/ή πεζόδρομου έμπροσθεν των υποστατικών τους και/ή πλησίον αυτών τραπέζια, καρέκλες, διαφημιστικές πινακίδες και/ή ομπρέλες και δυσχεραίνουν και/ή εμποδίζουν με τον τρόπο αυτό την διακίνηση των πεζών στην περιοχή με αποτέλεσμα να έχει μειωθεί σημαντικά η εμπορική κίνηση στην επιχείρηση της ενάγουσας. Επίσης η τοποθέτηση όλων των πιο πάνω αντικειμένων επί των πεζοδρομίων και/ή πεζόδρομου από τους εναγόμενους 1 έως 5, μείωσε την ελεύθερη πρόσβαση του κοινού και ακόμα και την ορατότητα προς τα υποστατικά που στεγάζεται η επιχείρηση της ενάγουσας και με τον τρόπο αυτό που ενεργούν θέτουν σε άμεσο κίνδυνο την βιωσιμότητα της επιχείρησης της ενάγουσας. Η ενάγουσα λόγω των σοβαρών προβλημάτων που προκλήθηκαν από την πιο πάνω συμπεριφορά των εναγομένων 1 έως 5 και της μείωσης δραματικά του κύκλου εργασιών της, διαμαρτυρήθηκε τόσο προς τους εναγόμενους 1 έως 5 όσο και προς τον εναγόμενο 6 τόσο προφορικά, όσο και γραπτώς μέσω του δικηγόρου της και δυστυχώς μέχρι σήμερα αρνούνται και/ή παραλείπουν να λάβουν οποιαδήποτε μέτρα προς άρση της παρανομίας και ο εναγόμενος 6 υποβοηθά στην συνέχιση της παρανομίας από πλευράς των εναγομένων 1 έως
- Επειδή όλοι οι εναγόμενοι συνεχίζουν να παρανομούν ως ανωτέρω αναφέρεται και επειδή προτίθενται να συνεχίζουν και στο μέλλον και επειδή οι πιο πάνω πράξεις και ενέργειες των εναγομένων επηρεάζουν δραστικά την ομαλή λειτουργία της επιχείρησης της ενάγουσας, η ενάγουσα καταχώρησε την παρούσα αγωγή με την οποία ζητά αποζημιώσεις και Διατάγματα δια των οποίων να αίρεται η παρανομία έτσι ώστε να δύναται να λειτουργεί την επιχείρηση της ομαλά και απρόσκοπτα. Επειδή, ήδη είναι (ως ήταν κατά την καταχώρηση της ένορκης δήλωσης) αρχή της τουριστικής περιόδου και επειδή τον τελευταίο καιρό παρατηρείται σοβαρή επέκταση του δημόσιου χώρου που παράνομα κατέχουν και χρησιμοποιούν οι εναγόμενοι 1 έως 5 υπό την ανοχή και συναίνεση του εναγομένου 6 σε βαθμό που έχει περικλείσει το κατάστημα της ενάγουσας με τις παράνομες επεμβάσεις έτσι ώστε να αποκόπτεται η ορατότητα και η πρόσβαση και επειδή η κατάσταση αυτή επηρεάζει δραστικά την επιχείρηση της ενάγουσας σε βαθμό που η συνέχιση αυτής της κατάστασης θα οδηγήσει στο κλείσιμο της επιχείρησης ενάγουσας, είναι κατεπείγον η έκδοση των προσωρινών διαταγμάτων καθ΄ ότι σε αντίθετη περίπτωση θα είναι αδύνατο στο μέλλον να απονεμηθεί δικαιοσύνη. Από όσο γνωρίζει και πιστεύει και σύμφωνα με νομική συμβουλή που έλαβε, υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και υπάρχει σοβαρή πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής και εν΄ όψει του γεγονότος ότι παρόλες τις παραστάσεις προφορικές και γραπτές μέσω του δικηγόρου και της Επιτρόπου Διοικήσεως, μέχρι σήμερα οι εναγόμενοι εξακολουθούν να μην συμμορφώνονται με αποτέλεσμα η ενάγουσα να εξακολουθεί να υφίσταται τεράτιες ζημιές και ετσιθελικά θα συνεχίσουν να παρανομούν με κίνδυνο την οικονομική κατάρρευση της ενάγουσας και το κλείσιμο της επιχείρησης, είναι κατεπείγον η έκδοση των πιο πάνω διαταγμάτων. Με συμπληρωματική του ένορκη δήλωση ο ενόρκως δηλών αναφέρει ότι λόγω της ισχυριζόμενης παράνομης χρήσης των δημόσιων χώρων που βρίσκονται έξω από τα υποστατικά των εναγομένων 1-5 έχει μειωθεί δραματικά ο όγκος εργασιών της ενάγουσας και προκαλείται σοβαρή απώλεια εισοδημάτων διότι δυσχεραίνεται και παρακωλύεται η διακίνηση των πεζών και η πρόσβαση των πεζών προς την επιχείρηση της ενάγουσας από την εσωτερική πλευρά του δρόμου και έχει μειωθεί η ορατότητα στα καταστήματα της ενάγουσας και είναι σχετικό παράπονο στην επίτροπο διοικήσεως η οποία εξέδωσε την απόφαση της στις 29.11.
- Ο εναγόμενος - καθ΄ ου η αίτηση 1, έγειρε ένσταση στην πιο πάνω αίτηση και νομοθετικά την στήριξε στον περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο Κεφ. 148, άρθρο 43, στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 άρθρο 32, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6 άρθρα 4 έως 9, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ. 1, 2, 3, 8 και 9 και στις συμφυείς και γενικές εξουσίες του Δικαστηρίου. Ως λόγοι ένστασης έχουν προβληθεί ότι η αίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμη, ότι οι προυποθέσεις που απαιτούνται από το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 δεν πληρούνται και/ή δεν συνυπάρχουν και/ή δεν ικανοποιούνται, ότι η επίδικη διαφορά είναι διοικητικής φύσεως και το εκδικάζον Δικαστήριο στερείται καθ΄ ύλην δικαιοδοσίας και συγκεκριμένα τα επίδικα ζητήματα αφορούν ισχυριζόμενες πράξεις και/ή παραλείψεις του Δήμου Πάφου ως νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου κατά την άσκηση της δημόσιας εξουσίας του εκ των οποίων γεννώνται αγώγιμα δικαιώματα αστικής φύσεως, ότι τα γεγονότα που αναφέρονται στην ένορκη δήλωση των αιτητών δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, ότι ο εναγόμενος 1 δεν είναι ιδιοκτήτης και/ή ο διαχειριστής και/ή νόμιμος κάτοχος των καταστημάτων 47 και 48 αλλά αυτά ενοικιάζονται και/ή κατέχονται νομίμως από την εταιρεία A.G.M. Restaurants Ltd που έχει αναλάβει την διαχείριση τους, ότι οι αιτητές δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και δεν προέβησαν σε πλήρη και αληθινή αποκάλυψη των γεγονότων που αφορούν την παρούσα υπόθεση, ότι οι αιτητές δεν αποκάλυψαν οποιαδήποτε βάση αγωγής καί/ή αίτησης και/ή αγώγιμο δικαίωμα και δεν έχουν την δυνατότητα να προβαίνουν σε αξίωση θεραπειών για παράνομη επέμβαση καθ΄ ότι δεν είναι οι νόμιμοι κάτοχοι του δημοσίου χώρου στον οποίον ισχυρίζονται ότι επεμβαίνει ο εναγόμενος 1 και ο δημόσιος χώρος βρίσκεται υπό τον έλεγχο και/ή διαχείριση του Δήμου Πάφου ως αρμόδιας αρχής, ότι οι ενάγοντες δεν έχουν αιτία αγωγής, ούτε σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση με πιθανότητα επιτυχίας καθώς δεν μπορούν να αξιώνουν αποζημιώσεις δυνάμει του αστικού αδικήματος της παράνομης επέμβασης, ότι από την αίτηση δεν αποκαλύπτονται γεγονότα που να καθιστούν την έκδοση του διατάγματος επείγουσα, οι ενάγοντες αιτητές δεν προσκόμισαν οποιανδήποτε μαρτυρία ικανοποιητική για την ύπαρξη του επείγοντος διότι οι ισχυριζόμενες πράξεις και γεγονότα λαμβάνουν χώρα από το 2009, ότι δεν έχουν ικανοποιηθεί και αποδειχθεί ότι συντρέχουν οποιοιδήποτε λόγοι που να ικανοποιούν την προυπόθεση ότι οι αιτητές θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά στην περίπτωση που το αιτούμενο διάταγμα δεν εκδοθεί, ότι στην περίπτωση που εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα ο νόμιμος κάτοχος του επίδικου υποστατικού θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά η οποία θα είναι αδύνατο να αποκατασταθεί στο μέλλον και θα έχει ως αποτέλεσμα την αλλαγή υφιστάμενης κατάστασης και του status quo ante, ότι δεν υπάρχει πραγματική μαρτυρία που να υποστηρίζει τους ισχυρισμούς των αιτητών, ότι η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση στηρίζεται και/ή περιέχει ψευδείς και/ή αναληθείς και/ή ανακριβείς και/ή παραπλανητικούς ισχυρισμούς, ότι Δικαιοσύνη μπορεί να απονεμηθεί σε μεταγενέστερο στάδιο και/ή οι αιτητές δεν έχουν καταδείξει ότι θα είναι αδύνατο ή δύσκολο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, ότι οι ενάγοντες επικαλούνται ζημιά ύψους € 98,000 χωρίς να προσκομίζουν οποιαδήποτε τεκμήρια ή αποδείξεις σε σχέση με απώλεια κερδών τος ύψος της οποίας δεν δικαιολογείται, λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι οι ενάγοντες εξασκούν τις επιχειρηματικές τους δραστηριότητες από το 2009, ότι οι ενάγοντες δεν παρουσίασαν καμία μαρτυρία που να συνδέει την ισχυριζόμενη επέμβαση με την ισχυριζόμενη απώλεια κερδών, ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας είναι σαφώς υπέρ των καθ΄ ων η αίτηση και δεν είναι δίκαιο η έκδοση των πιο πάνω διαταγμάτων και ότι δια μέσου αυτών οι αιτητές επιδιώκουν την εξέταση της ουσίας της αγωγής και την απονομή θεραπειών προτού ακουστεί μαρτυρία στην παρούσα αγωγή. Το μαρτυρικό υπόβαθρο που έχει τεθεί προς υποστήριξη της ένστασης του εναγόμενου καθ΄ ου η αίτηση 1, προέρχεται από την ένορκη δήλωση του εναγόμενου 1 ο οποίος στην ένορκη του δήλωση επαναλαμβάνει τους πιο πάνω λόγους ένστασης. Περαιτέρω αναφέρει ότι δεν είναι ο ιδιοκτήτης και/ή νόμιμος κάτοχος των καταστημάτων 47 και 48 επί της Λεωφόρου Ποσειδώνος στην Κάτω Πάφο αλλά ιδιοκτήτρια είναι η εταιρεία Baffinia Holdings Ltd και τα ενοικιάζει προς την εταιρεία A.G.M. Restaurants Ltd από το έτος 2008 και η οποία διατηρεί την επιχείρηση εστιάσεως στα εν λόγω υποστατικά με την ονομασία Bacchus Bistro και έχει αναλάβει την διαχείριση της επιχείρησης και ο ενόρκως δηλών είναι ο διευθυντής της εταιρείας A.G.M. Restaurants Ltd και την αντιπροσωπεύει στις συναλλαγές τις, συμπεριλαμβανομένων και όλων των συναλλαγών που αφορούν την διαχείριση του Bacchus Bistro που βρίσκεται στην Κάτω Πάφο. Το εν λόγω εστιατόριο ενοικιάστηκε από τον ενόρκως δηλούντα και τον Νεοκλή Κωνσταντίνου περί το έτος 1994 από την εταιρεία Baffinia Holdings Ltd. Σύμφωνα με τους όρους του εν λόγω ενοικιαστηρίου εγγράφου (τεκμήριο 1), στην περίπτωση που οι ενοικιαστές συστήσουν εταιρεία, η εταιρεία αυτή συνεχίζει την ενοικίαση του υποστατικού αντί των φυσικών προσώπων και αναλαμβάνει όλες τις δεσμεύσεις απέναντι στον ιδιοκτήτη του υποστατικού. Η ενοικίαση συνεχίστηκε από την εταιρεία Antonis Miltiades & Neoklis Constantinou Restaurants Ltd η οποία μετονομάστηκε σε A.G.M. Restaurants Ltd (τεκμήριο 2). Η εταιρεία A.G.M. Restaurants Ltd είναι το νομικό πρόσωπο που διαχειρίζεται την επιχείρηση με την ονομασία εστιατόριο Bacchus από το 2008 και κατά συνέπεια έχει αναλάβει όλες τις υποχρεώσεις που σχετίζονται με την λειτουργία της. Επιπρόσθετα η εταιρεία A.G.M. Restaurants Ltd έχει αναλάβει και τις συναλλαγές που αφορούν το εν λόγω εστιατόριο με τις αρμόδιες αρχές και τον Δήμο Πάφου σε σχέση με την χρήση χώρου έμπροσθεν του εστιατορίου και επισυνάφθηκε ως τεκμήριο η άδεια λειτουργίας από τον Κ.Ο.Τ. και αντίγραφα των επιταγών με τις οποίες πληρώθηκαν στον Δήμο Πάφου τα δικαιώματα χρήσης έμπροσθεν του εστιατορίου, ως επίσης και οι λογιστικές καταστάσεις πληρωμών της εν λόγω εταιρείας προς τον Δήμο Πάφου σε σχέση με τα δικαιώματα χρήσης. Από ότι συμβουλεύεται από τους δικηγόρους του, το θέμα της παροχής άδειας αξιοποίησης του χώρου έμπροσθεν του εν λόγω εστιατορίου, συνιστά διοικητική πράξη και σε περίπτωση που παραβλάπτεται τρίτο πρόσωπο, τότε θα μπορεί να προσφύγει για ακύρωση αυτής μέσω διοικητικής διαδικασίας. Αρνείται τους ισχυρισμούς ότι παρακωλύεται η πρόσβαση των πεζών προς το κατάστημα των εναγόντων και απεναντίας η δραστηριοποίηση του πιο πάνω εστιατορίου και άλλων κέντρων στην περιοχή, έχει ως αποτέλεσμα την οικονομική άνθιση της περιοχής συμπεριλαμβανομένης και της επιχείρησης των εναγόντων και επιπλέον η πιο πάνω Λεωφόρος χρησιμοποιείται αποκλειστικά από τους πεζούς κατά το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας ιδιαίτερα κατά την τουριστική περίοδο και οι πεζοί έχουν εύκολη πρόσβαση επί της Λεωφόρου. Περαιτέρω οι ενάγοντες δεν προσέρχονται στην διαδικασία με καθαρά χέρια καθώς αναφέρουν αναληθώς ότι το εστιατόριο Bacchus που βρίσκεται στην Λεωφόρο Ποσειδώνος 47 - 48 γειτνιάζει και/ή συνορεύει και/ή είναι πλησίον με τα υποστατικά των εναγόντων και πιο συγκεκριμένα μεταξύ του εν λόγω εστιατορίου και του υποστατικού των εναγόντων, παρεμβάλλονται άλλα 6 ακόμα υποστατικά και δημόσιος δρόμος, γεγονός που παραλείπουν να αναφέρουν οι ενάγοντες. Η εταιρεία A.G.M. Restaurants Ltd δεν χρησιμοποιεί άλλο εξωτερικό χώρο πέραν αυτού που της υποδείχθηκε από τον Δήμο Πάφου που βρίσκεται αποκλειστικά έμπροσθεν του εν λόγω εστιατορίου και δεν χρησιμοποιεί χώρο μπροστά από άλλα υποστατικά και χώρο προς ή πάνω στον δημόσιο δρόμο που βρίσκεται μπροστά από το υποστατικό των εναγόντων. Από ότι τον συμβουλεύουν οι δικηγόροι του, οι ενάγοντες δεν νομιμοποιούνται στην καταχώρηση της παρούσας αγωγής διότι δεν είναι νόμιμοι κάτοχοι του δημόσιου χώρου αλλά ο δημόσιος χώρος είναι υπό την κατοχή και έλεγχο του Δήμου Πάφου και συνεπώς από την στιγμή που το αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης προστατεύει τον κάτοχο της ακίνητης ιδιοκτησίας, δεν υπάρχει νομιμοποίηση για τους ενάγοντες. Επίσης εξέφρασε την άποψη ότι η νομική βάση της αίτησης είναι ελλιπής διότι δεν αναγράφονται τα άρθρα 4 - 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου. Αναφέρει περαιτέρω ο ενόρκως δηλών ότι δεν έχει γίνει καμία επέκταση είτε από τον ίδιο, είτε από την εταιρεία A.G.M. Restaurants Ltd αφού η υφιστάμενη κατάσταση είναι η ίδια από το 2009 όπου και οι ενάγοντες άρχισαν την δραστηριοποιήση τους στην περιοχή έχοντας γνώση για το γεγονός ότι οι υπηρεσίες εστίασης στην περιοχή έχουν την συγκατάθεση του δήμου Πάφου να χρησιμοποιούν μέρος του δημόσιου χώρου και γενικά η ίδια κατάσταση είναι από το 2008 και δεν έχει προσκομιστεί κανένα αποδεικτικό μέσο για να αποδειχθεί η ισχυριζόμενη επέκταση, ισχυρισμό τον οποίο χαρακτήρισε γενικό και αόριστο και απέδωσε τον ισχυρισμό περί επέκτασης στην ολιγωρία των εναγόντων να λάβουν Δικαστικά μέτρα. Αρνήθηκε την θέση ότι ο ενάγοντας έχει διαμαρτυρηθεί για την συγκεκριμένη κατάσταση στον ίδιο ή στην εταιρεία A.G.M. Restaurants Ltd αφού δεν προσκόμισαν κανένα τεκμήριο προς τούτο και εξέφρασε την άποψη ότι τυχόν έκδοση των αιτούμενων Διαταγμάτων, θα έχει άμεσο οικονομικό δυσμενή αντίκτυπο στην διαχειρίστρια εταιρεία, στους εργαζομένους της και στον ίδιο ως διευθυντή, υπάλληλο και μέτοχο αυτής με ενδεχόμενο το εστιατόριο να κλείσει και οι ζημιές να μην μπορούν να αποκατασταθούν στο μέλλον. Περαιτέρω ο εναγόμενος 1 αρνήθηκε την ύπαρξη των ισχυριζόμενων ζημιών των € 80,000 από το 2009 επειδή δεν έχει προσκομιστεί κανένα τεκμήριο προς απόδειξη αυτού του ποσού και να συνδεθούν οι ισχυριζόμενες παραβάσεις με την απώλεια εισοδημάτων, το οποίο ποσό χαρακτήρισε υπερτιμημένο και δεν δικαιολογείται από το είδος της επιχείρησης των εναγόντων και από τον χρόνο άσκησης της επιχείρησης των εναγόντων. Ένσταση καταχώρησε και ο εναγόμενος - καθ΄ ου η αίτηση 3, ο οποίος ουσιαστικά βάσισε την ένσταση του στην ίδια νομική βάση και στους ίδιους λόγους ένστασης με αυτήν του εναγόμενου - καθ΄ ου η αίτηση 4 με το ίδιο ουσιαστικά μαρτυρικό υλικό, με εξαίρεση βεβαίως την εμπλοκή του όσον αφορά την διαχείριση της επιχείρησης που τον αφορά και στην διαχείριση του κέντρου από το νομικό πρόσωπο που έχει κατονομάσει και στα τεκμήρια που κατέθεσε προς υποστήριξη των θέσεων του περί αυτών των θεμάτων. Ένσταση καταχώρησε και ο εναγόμενος - καθ΄ ου η αίτηση
- Νομοθετικά, βάσισε την ένσταση του στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ.Θ. 1 - 8 και 11, Δ.48 Θ.Θ. 1 -
- 8 και 9 όπως τροποποιήθηκαν από τους νόμους 134
(1)/99 και 138
(1)/2006, επί του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 και στην συμφυή εξουσία του Δικαστηρίου. Ως λόγοι ένστασης έχουν προβληθεί ότι τα γεγονότα όπως εκτίθενται στην ένορκη δήλωση των αιτητών δεν αποκαλύπτουν οποιοδήποτε δικαίωμα αστικής φύσεως και συνακόλουθα αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του εναγομένου 4, στο ότι την διαχείριση του επίδικου κέντρου με την ονομασία Ideal Restaurant Snack Bar έχει η εταιρεία P &S CATERING SERVICES LIMITED και όχι ο εναγόμενος 4 ο οποίος είναι εκ των διευθυντών της εταιρείας, στο ότι δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητα των Επαρχιακών Δικαστηρίων η διάγνωση παρανομίας και/ή ενεργειών και/ή παραλείψεων Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου στα πλαίσια άσκησης των διοικητικών αρμοδιοτήτων και/ή καθηκόντων τους και συνεπώς οι ισχυρισμοί των αιτητών θα πρέπει να αγνοηθούν, στο ότι στην ένορκη δήλωση των αιτητών δεν αποκαλύπτονται όλα τα γεγονότα και/ή αποκρύπτονται ουσιώδη γεγονότα με τρόπο που την καθιστά ελλιπή και παραπλανητική, στο ότι οι ενάγοντες δεν έχουν βάση αγωγής και/ή δεν έχουν αποκαλύψει ξεκάθαρα τις αιτίες και τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η αγωγή και δεν αποκάλυψαν και δεν υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, στο ότι οι ενάγοντες δεν έχουν πιθανότητες επιτυχίας στην υπόθεση τους και δεν αποκάλυψαν και δεν υπάρχει πιθανότητα αυτοί να δικαιούνται σε θεραπεία, στο ότι οι ενάγοντες δεν θα εμποδιστούν να ικανοποιήσουν τυχόν απόφαση υπέρ τους και δεν αποδεικνύεται ότι θα εμποδιστούν, στο ότι η έκδοση του Διατάγματος δεν είναι επείγουσας και απαραίτητης φύσεως και οι ενάγοντες απέτυχαν να το αποδείξουν, στο ότι οι ενάγοντες δεν ενήργησαν όσο το δυνατό γρηγορότερα, στο ότι η έκδοση των εν λόγω Διαταγμάτων θα έχει ως αποτέλεσμα την ανατροπή του status quo και όχι την συντήρηση του status quo ante και θα ισοδυναμούσε με ικανοποίηση της θεραπείας που επιδιώκεται με την αγωγή αφού είναι πανομοιότυπα με τα Διατάγματα που αιτούνται με την αγωγή, στο ότι η αίτηση είναι καταχρηστική των Δικαστικών Κανονισμών και του χρόνου του Δικαστηρίου, στο ότι οι ενάγοντες απέτυχαν να συνδέσουν οποιανδήποτε ζημιά που ισχυρίζονται ότι παθαίνουν δυνάμει της ισχυριζόμενης παράνομης επέμβασης, στο ότι η αίτηση στερείται νομικού ερείσματος και στο ότι δεν πληρούνται οι προυποθέσεις που θέτει η ο νόμος και η νομολογία για την έκδοση απαγορευτικού Διατάγματος. Το μαρτυρικό υπόβαθρο που έχει τεθεί προς υποστήριξη της αίτησης, είναι η ένορκη δήλωση του εναγόμενου
- Ο εναγόμενος 4 αναφέρει ότι γνωρίζει τα γεγονότα της υπόθεσης και επί νομικών θεμάτων συμβουλεύεται τους δικηγόρους του. Απορρίπτει τους ισχυρισμούς του ενάγοντα ως αυτοί αναφέρονται στην ένορκη του δήλωση. Επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης του και ειδικότερα ότι δεν έχει καμία ανάμειξη στην διαχείρηση του εστιατορίου Ideal Restaurant Snack Bar το οποίο βρίσκεται υπό την διαχείρηση της εταιρείας P &S CATERING SERVICES LIMITED της οποίας είναι ένας εκ των διευθυντών (τεκμήριο Α) και προσκόμισε ως τεκμήριο Β αντίγραφο της άδειας λειτουργίας του εν λόγω κέντρου από τον Κ.Ο.Τ. Περαιτέρω ο εναγόμενος 4 αναφέρει ότι οι ενάγοντες δεν νομιμοποιούνται να εγείρουν την παρούσα αγωγή με βάση αγωγής την παράνομη επέμβαση διότι δεν υπάρχει κατοχή εκ μέρους τους του πεζοδρομίου και/ή πεζοδρόμου και γενικότερα του χώρου πλησίον του πιο πάνω υποστατικού, την αποκλειστική διαχείρηση του χώρου αυτού την έχει ο Δήμος Πάφου. Κατά το τέλος του 2008, μετά την ανάπλαση του παραλιακού μετώπου της Κάτω Πάφου, ο Δήμος Πάφου με την συγκατάθεση και έγκριση του παραχώρησε σε όλα τα κέντρα αναψυχής που βρίσκονται στην περιοχή κάποια τετραγωνικά μέτρα έμπροσθεν των υποστατικών τους για την τοποθέτηση τραπεζιών για να βοηθήσει την καλύτερη εξυπηρέτηση τουριστών και την τουριστική αναβάθμιση της περιοχής (τεκμήριο Γ). Το κέντρο αναψυχής Ideal Cafe Restaurant και ο υπαίθριος χώρος ο οποίος χρησιμοποιείται από το εν λόγω κέντρο δεν συνορεύουν με το κατάστημα της αιτήτριας το οποίο βρίσκεται σε μεγάλη απόσταση. Μεταξύ των δύο υποστατικών συνορεύει δημόσιος δρόμος ο οποίος ουδέποτε χρησιμοποιήθηκε και σε καμία περίπτωση η χρήση του υπαίθριου χώρου μπροστά από την επιχείρηση της εταιρείας P & S CATERING SERVICES LIMITED δεν εμποδίζει και επηρεάζει την λειτουργία του καταστήματος της αιτήτριας. Εάν ήθελε φανεί ότι ο Δήμος Πάφου καθ΄ υπέρβασην των αρμοδιοτήτων του προχώρησε στην παραχώρηση των σχετικών αδειών, δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητα των Επαρχιακών Δικαστηρίων διότι η διάγνωση τέτοιων ενεργειών και παραλείψεων σχετίζονται με το άρθρο 146 του Συντάγματος και δεν υπάγονται στην σφαίρα του ιδιωτικού δικαίου. Ο ενάγων με κακή πίστη αναφέρει ότι υπήρχε επέκταση του χώρου, διότι η ίδια κατάσταση υπάρχει από το 2009 και δεν υπάρχει το στοιχείο του κατεπείγοντος ή άλλες περιστάσεις που να δικαιολογούν την έκδοση των Διαταγμάτων. Η άδεια που δόθηκε για την τοποθέτηση των τραπεζιών και/ή καρέκλων ανανεώνεται ρητά και/ή προφορικά με την καταβολή του σχετικού τέλους από την εταιρεία P &S CATERING SERVICES LIMITED. Αναφέρει ο μάρτυρας ότι οι προθέσεις των αιτητών δεν είναι γνήσιες εν΄ όψει του ότι η έκθεση της επιτρόπου Διοικήσεως φέρει ημερομηνία 29/11/2010 και θα έπρεπε να λάβουν οποιαδήποτε μέτρα όχι με αυτήν την καθυστέρηση και αποδίδει ο εναγόμενος 4 τους ισχυρισμούς περί επέκτασης ως ψευδείς για να δικαιολογήσουν την πιο πάνω καθυστέρηση. Περαιτέρω ο εναγόμενος 4 απορρίπτει τους ισχυρισμούς περί ζημιών ύψους € 80,000, αφού δεν υπάρχουν δικαιολογητικά στοιχεία που να αποδεικνύουν έστω εκ πρώτης όψεως τέτοιαν ζημιά και εξέφρασε την απορία πως είναι δυνατόν να ισχυρίζονται ζημιές από την στιγμή που η επιχείρηση των εναγόντων άρχισε την δραστηριότητα τους την ίδια περίοδο με αυτήν της έναρξης της ισχυριζόμενης επέμβασης. Εξέφρασε την άποψη ότι μπορεί να απονεμηθεί Δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο σε περίπτωση απόδειξης ζημιάς με την καταβολή αποζημιώσεων, ότι με την έκδοση των Διαταγμάτων θα πληγεί η επιχειρηματική δραστηριότητα της επίδικης επιχείρησης. Ένσταση καταχώρησε και ο εναγόμενος - καθ΄ ου η αίτηση
- Ο εναγόμενος 6 ουσιαστικά επαναλαμβάνει την ίδια νομική βάση και τους λόγους ένστασης που ήγειρε και ο καθ΄ ου η αίτηση εναγόμενος 4, με εξαίρεση βεβαίως τα όσα αναφέρει ο εναγόμενος 4 για την μη εμπλοκή του και την εμπλοκή της εταιρείας για την οποία έκανε αναφορά. Το μαρτυρικό υπόβαθρο που έχει τεθεί προς υποστήριξη της αίτησης, είναι η ένορκη δήλωση της κας Αναστασίας Ελευθεριάδου η οποία επίσης επαναλαμβάνει τους πιο πάνω λόγους ένστασης που ήγειρε και ο εναγόμενος - καθ΄ ου η αίτηση 4 με εξαίρεση βεβαίως τα όσα αναφέρει ο εναγόμενος 4 για την μη εμπλοκή του και την εμπλοκή της εταιρείας για την οποία έκανε αναφορά. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το άρθρο 32 των Περί Δικαστηρίων Νόμων παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία διακριτική ευχέρεια, εφόσον συντρέχουν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις του, να εκδώσει οποιοδήποτε προστακτικό ή απαγορευτικό παρεμπίπτον διάταγμα που θα έκρινε δίκαιο ή πρόσφορο. Αυτό έχει αποτελέσει αντικείμενο εξέτασης σε πληθώρα αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Κλασσική επί του προκειμένου θεωρείται η απόφαση στην υπόθεση Odysseos v. Pieris Estates Ltd and Another
(1982)1 C.L.R. 557 όπου επανατοποθετήθηκε η αρχή πως για την επιτυχή επίκληση του άρθρου 32 απαιτούνται τρεις προϋποθέσεις. Αυτές είναι: - Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. - Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας. - Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Αναγνωρίζεται πως αφού ο αιτητής ικανοποιήσει το Δικαστήριο πως πληρούνται όλες οι πιο πάνω προϋποθέσεις, το Δικαστήριο εξετάζει όλους τους παράγοντες που θα πρέπει να ληφθούν υπόψη για την ορθή ενάσκηση της διακριτικής του ευχέρειας και σταθμίζει στα πλαίσια αυτά το κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα (βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Πασχάλης Χατζηβασίλης
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 152). Στην προσπάθειά του να απονέμει δικαιοσύνη στο προκαταρκτικό αυτό στάδιο της υπόθεσης, το Δικαστήριο δεν αποφασίζει επί της απαίτησης του ενάγοντα και επιμελώς θα πρέπει να αποφεύγει την κρίση της ουσίας της αγωγής. Περιορίζεται και προσεγγίζει το μαρτυρικό υλικό με μόνο σκοπό τη διακρίβωση της ύπαρξης ή όχι των πιο πάνω προϋποθέσεων και κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. (Βλ. Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263). Οποιεσδήποτε διαπιστώσεις γίνονται για σκοπούς της εξέτασης της έκδοσης ή μη του προσωρινού διατάγματος και όλα τα ζητήματα που εγείρονται στην αγωγή παραμένουν ζωντανά για να αποφασιστούν όταν θα εκδικαστεί η ουσία της (Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Beogradska Banka D.D.
(1999)1(A) A.A.Δ. 225, 236). Στην Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co Ltd κ.α.
(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 2015, 2041 υιοθετείται η επί του προκειμένου Αγγλική νομολογία όπως εκφράζεται στο σύγγραμμα Copinger and Skone James on Copyright, 12η έκδοση παραγ. 621 (σε μετάφραση): «Συζητήσιμη υπόθεση. .. Αυτό που πρέπει να αποκαλύπτεται από την ένορκη δήλωση είναι ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση και ότι ο ενάγων έχει προοπτικές επιτυχίας οι οποίες υφίστανται στην ουσία και στην πραγματικότητα. Ο ενάγων δεν υπέχει υποχρέωση, όπως ήταν προηγουμένως η αντίληψη, να αποδείξει ότι έχει ισχυρή εκ πρώτης όψεως υπόθεση ή εκ πρώτης όψεως υπόθεση ή ακόμα πιθανότητα ότι θα επιτύχει στη δίκη. Το βάρος στον ενάγοντα είναι λιγότερο, πρέπει να αποδείξει ότι έχει συζητήσιμη υπόθεση .» Το Δικαστήριο εξετάζει τα πιο κάτω: (α) Σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά τη δικάσιμο. Αυτό δεν πρέπει να ερμηνευθεί σαν επιβάλλον οτιδήποτε πέραν από την αποκάλυψη μιας συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τη δικογραφία. (β) Πιθανότητες ότι ο ενάγοντας δικαιούται σε θεραπεία. Επιβάλλεται στον αιτητή να δείξει ότι έχει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας που σημαίνει κάτι περισσότερο από απλή πιθανότητα, αλλά κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. (γ) Πρέπει να φανεί στο Δικαστήριο ότι χωρίς την έκδοση παρεμπίπτοντος απαγορευτικού διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Το Δικαστήριο πρέπει να εξετάσει το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. (Σχετικές είναι οι αποφάσεις Odysseos v. Pieris Estates
(1982)1 Α.Α.Δ. 557, Acropol Shipping Co Ltd v. Rossis
(1976)1 Α.Α.Δ 38, Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 Α.Α.Δ. 263, National Bank of Greece v. Motovia
(1987)1 Α.Α.Δ. 303, ΚΟΤ ν. Θεωρή
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 255, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Χ"Βασίλη
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 152 και Cyprus Sulphur & Copper Co Ltd & άλλων ν. Παραλράμα Λτδ
(1990)1 Α.Α.Δ. 1051). Το Δικαστήριο δεν επιτρέπεται σε αυτό το στάδιο να εμπλακεί σε οτιδήποτε που να προσομοιάζει με προκαταρκτική εκδίκαση της αγωγής πάνω σε συγκρουόμενες ένορκες δηλώσεις για να αξιολογήσει τη δυνατότητα της υπόθεσης του κάθε μέρους. Η διαδικασία σε παρόμοιες αιτήσεις δεν είναι η πρέπουσα για τη διεξαγωγή έρευνας σε σχέση με τα αμφισβητούμενα γεγονότα (Βλ. Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co. Ltd.
(2002)1 Α.Α.Δ. 2026). Οι αρχές βάσει των οποίων το Δικαστήριο αποφασίζει για την έκδοση ή μη απαγορευτικού διατάγματος ερμηνεύθηκαν σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, είναι καλά γνωστές και δεν θεωρώ σκόπιμο να τις επαναλάβω. Αρκεί να αναφέρω ότι το Δικαστήριο κρίνει και αποφασίζει πάνω στην ολότητα του ενώπιον του υλικού χωρίς να διαφεύγει της προσοχής ότι σε ενδιάμεσες αιτήσεις, όπως την παρούσα, δεν είναι επιθυμητό να προσπαθήσει να αποφασίσει με βάση τη μαρτυρία που έχει ενώπιον του τα διαφιλονικούμενα θέματα πάνω στα οποία θα κριθεί τελικά η απαίτηση του ενάγοντα, έργο το οποίο εναπόκειται στην κρίση του Δικαστηρίου κατά τη δίκη της ουσίας της υπόθεσης (βλ. Jonitexo Ltd. v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 623 και Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248). Στην υπόθεση T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1 Α.Α.Δ. 1802, υποδεικνύεται ότι σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του. ΕΞΕΤΑΣΗ ΒΑΣΙΜΟΤΗΤΑΣ ΑΙΤΗΣΗΣ - ΕΝΣΤΑΣΕΩΝ Κατ΄ αρχήν θα πρέπει να σημειωθεί ότι στα πλαίσια της παρούσας αίτησης δεν έχει ζητηθεί η αντεξέταση οποιουδήποτε ενόρκως δηλούντα, ούτε έχει ζητηθεί η καταχώρηση απαντητικής ένορκης δήλωσης αλλά ούτε έχει προσκομιστεί οποιαδήποτε προφορική μαρτυρία, αλλά η ακρόαση της παρούσας αίτησης έχει διεξαχθεί στα πλαίσια των ενόρκων δηλώσεων και των αγορεύσεων όλων των ευπαιδεύτων συνηγόρων. Όπως έχει γίνει ξεκάθαρο και με μια απλή αντιπαραβολή όλων των ενόρκων δηλώσεων που υποστηρίζουν την αίτηση και τις ενστάσεις αντίστοιχα, υπάρχει όχι μόνο πλήρης άρνηση (εκτός βεβαίως εκεί όπου γίνεται ειδική παραδοχή) εκ μέρους των καθ΄ ων η αίτηση όλων των ισχυρισμών των αιτητών πάνω στους οποίους βάσισαν την αίτηση για έκδοση αλλά του επίδικου διατάγματος, αλλά προσκόμισαν και μια εκ διαμέτρου αντίθετη εκδοχή ως προς τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης. Ασφαλέστατα το Δικαστήριο δεν θα εξετάσει την αξιοπιστία ή την αποδεικτική βαρύτητα των εκατέρωθεν ισχυρισμών σε αυτό το στάδιο αλλά αυτό αποτελεί καθήκον του Δικαστηρίου στα πλαίσια της ακροαματικής διαδικασίας της κυρίως υπόθεσης. Από την στιγμή λοιπόν που οι αιτητές δεν έχουν αντικρούσει τους ισχυρισμούς των καθ΄ ων η αίτηση και δεν έχουν αποσείσει το βάρος απόδειξης των ισχυρισμών τους, αυτοί οι ισχυρισμοί των καθ΄ ων η αίτηση παρέμειναν αναντίλεκτοι και οι οι ισχυρισμοί των αιτητών μετέωροι και ουσιαστικά έκπτωτοι και για τους λόγους που θα επεξηγηθούν πιο κάτω (βλ Iacovou Brothers (CONSTRUCTIONS) LTD -v- Fashionwise ltd
(2000)1Β Α.Α.Δ 1377) στην οποία αποφασίστηκαν τα πιο κάτω: <<Είναι ορθό ότι σε περιπτώσεις αιτήσεων που οι ισχυρισμοί του αιτητή αμφισβητούνται, ο αιτητής θα πρέπει να προσκομίσει προφορική μαρτυρία για να αποσείσει το σχετικό βάρος που έχει για την απόδειξη των ισχυρισμών του. (ίδε Krashias Shoe Factory Ltd ν. Adidas Sportschuhfabriken Adi Dassier K.G.
(1989)1(E) A.A.Δ. 750 και Louis Vuitton v. Dermosak Ltd and Orphanidou
(1992)1 Α.Α.Δ. 1453). Ο αιτητής μπορεί να αποσείσει το σχετικό βάρος της απόδειξης είτε με την παράθεση της δικής του μαρτυρίας είτε με την αποκάλυψη στοιχείων που προκύπτουν από την αντεξέταση στην οποία υποβάλλει τα πρόσωπα τα οποία έχουν προβεί σε ένορκες δηλώσεις εκ μέρους του καθ'ου η αίτηση. Επισημαίνουμε ότι με την πρόσφατη τροποποίηση του Κανονισμού 4 της Διαταγής 48 (Ίδε ο περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικός) (Αρ. 3) Διαδικαστικός Κανονισμός του 1999) η ακρόαση της αίτησης διεξάγεται με βάση τα γεγονότα που περιέχονται στις ένορκες δηλώσεις με δυνατότητα αντεξέτασης.>> Έχοντας λοιπόν το Δικαστήριο κατά νου τις πιο πάνω νομικές και νομολογιακές αρχές και την τεθείσα ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία, εξετάζονται οι προυποθέσεις κατά πόσο πληρούνται οι προυποθέσεις για την έκδοση του εκδοθέντος διατάγματος. (α) Σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά τη δικάσιμο. Αυτό δεν πρέπει να ερμηνευθεί σαν επιβάλλον οτιδήποτε πέραν από την αποκάλυψη μιας συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τη δικογραφία. Με βάση λοιπόν την δικογραφία, το Δικαστήριο κρίνει ότι πληρείται η πρώτη προυπόθεση διότι αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση με τους ισχυρισμούς που διατυπώνονται σε αυτήν περί παράνομης επέμβασης και αποκλεισμού της επιχείρησης των εναγόντων. (β) Πιθανότητες ότι οι αιτητές δικαιούνται σε θεραπεία. Επιβάλλεται στον αιτητή να δείξει ότι έχει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας που σημαίνει κάτι περισσότερο από απλή πιθανότητα, αλλά κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Με βάση την τεθείσα μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου από τους αιτητές, το Δικαστήριο κρίνει ότι οι αιτητές δεν απέσεισαν το βάρος απόδειξης που τους αναλογεί δυνάμει της πιο πάνω εκτεθείσας νομολογίας, είτε με την παράθεση της δικής τους προφορικής μαρτυρίας είτε με την αποκάλυψη στοιχείων που προκύπτουν από την αντεξέταση στην οποία υποβάλλει το πρόσωπο τα οποίο έχει προβεί στην ένορκη δήλωση εκ μέρους των καθ'ων η αίτηση (βλ. Iacovou Brothers (CONSTRUCTIONS) LTD -v- Fashionwise ltd
(2000)1Β Α.Α.Δ 1377). Αυτό βεβαίως δεν ισοδυναμεί σε αξιολόγηση των εκατέρωθεν ισχυρισμών που προκύπτουν από τις ένορκες δηλώσεις, αλλά από την στιγμή που υπάρχει πλήρης άρνηση των καθ΄ ων η αίτηση 1 ως προς την φύση και την έκταση της ισχυριζόμενης παράνομης επέμβασης και επέκτασης αλλά και του ισχυριζόμενου αποκλεισμού της επιχείρησης των εναγόντων αφού δεν έχουν προσκομίσει κανένα αποδεικτικό στοιχείο για αυτό όπως π.χ. φωτογραφίες αλλά απεναντίας έχει παραμείνει αναντίλεκτος ο ισχυρισμός του εναγόμενου 1 ότι όχι μόνο δεν υπάρχει πρόβλημα στην πρόσβαση αλλά απεναντίας υπάρχει και θετικός αντίκτυπος στην επιχείρηση των εναγόντων, ως προς την έκταση των ισχυριζόμενων ζημιών των εναγόντων με την απουσία οποιουδήποτε έντυπου ή λογιστικής κατάστασης με συγκεκριμένα στοιχεία, αριθμούς και χρονική σύνδεση αυτών ως προς την εμπλοκή του εναγόμενου 1, αφού έχει παραμείνει αναντίλεκτοι οι ισχυρισμοί του περί της μη εμπλοκής του στην υπόθεση αλλά απεναντίας την διαχείρηση της επιχείρησης με το όνομα Bacchus Bistro από την εταιρεία A.G.M. Restaurants Ltd, θέση για την οποία έχουν προσκομιστεί και σχετικά τεκμήρια τα οποία δεν έχουν αντικρουστεί ως προς το θέμα της όχλησης του εναγομένου 1, αφού αυτή η θέση έχει αμφισβητηθεί και δεν έχει προσκομιστεί οποιοδήποτε αποδεικτικό στοιχείο και συνεπώς οι αιτητές δεν απέσεισαν με τον δέοντα τρόπο το βάρος απόδειξης που τους αναλογεί δεν απομένει άλλη επιλογή στο Δικαστήριο εν΄ όψει των πιο πάνω θέσεων του εναγόμενου 1 οι οποίοι έχουν παραμείνει αναντίλεκτοι και οι ενάγοντες δεν απέσεισαν το βάρος απόδειξης που τους αναλογεί με βάση την πιο πάνω νομολογία, από του να κρίνει ότι η πιο πάνω προυπόθεση δεν έχει ικανοποιηθεί από τους ενάγοντες αναφορικά με τον εναγόμενο 1 περί πιθανοτήτων να δικαιούνται σε θεραπεία. Το θέμα της παράνομης κατοχής ή επέμβασης εκ μέρους του εναγομένου 1 αποτελεί ακόμα διαφιλονικούμενο στοιχείο το οποίο θα εξακριβωθεί στα πλαίσια της ακροαματικής διαδικασίας της αγωγής και όχι στα πλαίσια της παρούσας αίτησης, ήτοι το θέμα της ύπαρξης ή όχι άδειας και κατά πόσο αυτή είναι παράνομη ή όχι, αυτό δεν μπορεί να εξεταστεί στα πλαίσια αυτής της αίτησης διότι οποιαδήποτε έστω προκαταρκτική εξέταση αυτού, θα ελλόχευε ο κίνδυνος προδικασμού ενός καίριας σημασίας σημείου, αφού τίθεται άμεσα και το ερώτημα κατά πόσο το παρόν Δικαστήριο καθίσταται καθ΄ ύλην αρμόδιο να εκδικάσει την παρούσα υπόθεση και κατά πόσο γεννάται δικαίωμα αστικής φύσεως ή δικαίωμα προσφυγής με βάση το άρθρο 146 του Συντάγματος. Ακόμα όμως και να είναι λανθασμένη η κρίση του Δικαστηρίου επί αυτού του θέματος, εν πάσει περιπτώσει οι αιτητές, λόγω της εκ διαμέτρου αντίθετης εκδοχής που παρουσίασε ο εναγόμενος 1 αναφορικά με το νομικό καθεστώς του επίδικου χώρου και λόγω της μη απόσεισης του βάρους απόδειξης που τους αναλογεί, δεν έχει πληρωθεί η πιο πάνω προυπόθεση για την πιθανότητα επιτυχίας. (γ) Πρέπει να φανεί στο Δικαστήριο ότι χωρίς την έκδοση παρεμπίπτοντος απαγορευτικού διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Με βάση την τεθείσα μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου από τους αιτητές, το Δικαστήριο κρίνει ότι οι αιτητές δεν απέσεισαν το βάρος απόδειξης που τους αναλογεί δυνάμει της πιο πάνω εκτεθείσας νομολογίας, είτε με την παράθεση της δικής τους μαρτυρίας είτε με την αποκάλυψη στοιχείων που προκύπτουν από την αντεξέταση στην οποία υποβάλλει το πρόσωπο τα οποίο έχει προβεί στην ένορκη δήλωση εκ μέρους των καθ'ων η αίτηση (βλ. Iacovou Brothers (CONSTRUCTIONS) LTD -v- Fashionwise ltd
(2000)1Β Α.Α.Δ 1377). Αυτό βεβαίως δεν ισοδυναμεί σε αξιολόγηση των εκατέρωθεν ισχυρισμών που προκύπτουν από τις ένορκες δηλώσεις, αλλά από την στιγμή που υπάρχει πλήρης άρνηση του καθ΄ ου η αίτηση 1 ως προς την θέση των αιτητών ότι χωρίς την έκδοση παρεμπίπτοντος απαγορευτικού διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο και πιο συγκεκριμένα από την στιγμή που υπάρχουν οι αντίθετοι ισχυρισμοί του καθ΄ ου η αίτηση 1 (οι οποίοι δεν έχει αντικρουστεί με προφορική μαρτυρία ή αντεξέταση ή συμπληρωματική ένορκη δήλωση) για το εν λόγω θέμα, τότε οι αιτητές δεν πέτυχαν να καταδείξουν με το βάρος απόδειξης που τους αναλογεί και με τον τρόπο που επιτάσσει η πιο πάνω αναφερθείσα νομολογία ότι η μη έκδοση των εκδοθέντων Διατάγματος θα ισοδυναμούσε με δυσκολία ή αδυναμία απονομής Δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Ένα επιπλέον στοιχείο που συνηγορεί στην μη πλήρωση της πιο πάνω προυπόθεσης, είναι και το γεγονός ότι το Δικαστήριο δεν έχει ικανοποιηθεί ότι δεν θα απονεμηθεί Δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εάν δεν εκδοθούν τα αιτούμενα Διατάγματα με την έκδοση αποζημιώσεων για τις ισχυριζόμενες απώλειες εισοδημάτων, οι οποίες θα πρέπει να αποδειχθούν με τον δέοντα τρόπο κατά την ακροαματική διαδικασία της αγωγής και που στα πλαίσια της ακροαματικής διαδικασίας της παρούσας αίτησης οι αιτητές δεν απέσεισαν το βάρος απόδειξης που τους αναλογεί. Ένα άλλο θέμα που επίσης προβλημάτισε το Δικαστήριο είναι και το θέμα του χρόνου. Έχει τεθεί ο ισχυρισμός ότι η πιο πάνω περιγραφόμενη κατάσταση υπήρχε από το 2009 και αμφισβητήθηκε ο ισχυρισμός ότι έχει γίνει πρόσφατα επέκταση στον επίδικο χώρο, αποδίδοντας τον εν λόγω ισχυρισμό σε υστεροβουλία για να δικαιολογηθεί η καθυστέρηση στην λήψη των Δικαστικών μέτρων, λαμβάνοντας υπόψη ότι η έκθεση της Επιτρόπου Διοικήσεως. Όμως από την στιγμή που η πιο πάνω θέση του εναγόμενου 1 έχει παραμείνει αναντίλεκτη, οι αιτητές δεν απέσεισαν το βάρος απόδειξης που τους αναλογεί με βάση την πιο πάνω νομολογία ότι υπήρχε η πιο πάνω επέκταση και έχει παραμείνει αναντίλεκτη η θέση ότι η υπάρχουσα κατάσταση με το καθεστώς που παρουσιάστηκε από τον εναγόμενο 1 υπήρχε από το 2009, κρίνεται ότι υπάρχει καθυστέρηση στην λήψη Δικαστικών μέτρων και δεν δικαιολογείται έκδοση των αιτούμενων Διαταγμάτων και για αυτόν τον λόγο, ήτοι λόγω παρέλευσης αυτού του χρονικού διαστήματος των 4 ετών. Στην υπόθεση Bacardi & Co - v - Vinco Ltd 1996 1Β Α.Α.Δ. 788 λέχθησαν τα ακόλουθα: << Το προσωρινό διάταγμα αποτελεί δυνητική θεραπεία. Ανεξήγητη καθυστέρηση από τους ενάγοντες πάντοτε αποτελούσε εμπόδιο για την χορήγηση τέτοιας θεραπείας. Αυτό αποτελεί εφαρμογή της αρχής της επιείκειας: vigilantibus, non dormientibus, jura subvenient. Μια πιο σύγχρονη προσέγγιση είναι ότι αυτό τούτο το γεγονός της καθυστέρησης καταδεικνύει ότι ο ενάγων δεν χρειάζεται την άμεση και εξαιρετική θεραπεία που προσφέρεται από το προσωρινό διάταγμα. Επιπλέον εάν με την καθυστέρηση ο ενάγων εν γνώσει του επιτρέπει στον εναγόμενο να δημιουργήσει την επιχείρηση του σε σχέση με την επίδικη δραστηριότητα, θα ήταν άδικο να δοθεί θεραπεία στον ενάγοντα πριν αποδείξει πλήρως την υπόθεση του. Η έκταση της καθυστέρησης η οποία είναι αναγκαία για να αποτρέψει τη χορήγηση θεραπείας σε οποιαδήποτε συγκεκριμένη υπόθεση εξαρτάται πάνω στα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης και δεν μπορούν να διατυπωθούν άκαμπτοι κανόνες. Το δικαστήριο δυνατόν να είναι πρόθυμο να αγνοήσει καθυστέρηση για την οποία δόθηκε ικανοποιητική εξήγηση έστω και αν κατά την διάρκεια εκείνης της περιόδου ο εναγόμενος είχε αυξήσει τις δραστηριότητες του αλλά μπορεί να κρίνει ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας και/ή το status quo έχουν αλλάξει προς ζημιά της υπόθεσης του ενάγοντα>> Ένα άλλο επίσης στοιχείο που προβλημάτισε το Δικαστήριο, αποτελεί και το γεγονός ότι τα αιτούμενα Διατάγματα είναι ταυτόσημα, με εξαίρεση την καταβολή των αποζημιώσεων, με αυτά που ζητούνται στην έκθεση απαίτησης και συνεπώς η αίτηση των αιτητών θα πρέπει να απορριφθεί και για αυτόν τον λόγο. Σύμφωνα με την υπόθεση Αβερκίου - ν- ΘΕΟ ΚΤΗΜΑΤΙΚΗ ΛΤΔ κ.α. ημερομηνίας 31/1/2013 Πολιτική Έφεση 85/2010 λεχθησαν τα ακόλουθα: <<Αποτελεί αναμφίβολο και αποδεκτό γεγονός και από τις δυο πλευρές, ότι υπάρχει ταυτότητα αιτημάτων, μεταξύ του τελικού με την αγωγή επιδιωχθέντος διατάγματος και του αιτούμενου στο πλαίσιο της ενδιάμεσης διαδικασίας, για έκδοση του συντηρητικού διατάγματος. Η έκδοση ή μη, ενός ενδιαμέσου διατάγματος αποτελεί το επιστέγασμα της άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου και αυτή δεν πρέπει να διαταράσσεται, στο πλαίσιο της ασκηθείσας έφεσης, εκτός εάν το εφετείο έχει ικανοποιηθεί ότι η διακριτική αυτή ευχέρεια ασκήθηκε λανθασμένα, όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Jonitexo (ανωτέρω). Όπως έχει τονιστεί στην υπόθεση Κοσμά ν. Χ΄Κυπρή
(2001)Α.Α.Δ. 169, από τη στιγμή που ικανοποιείται το πρωτόδικο δικαστήριο για την ύπαρξη και των τριών προϋποθέσεων, που τίθενται με το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, Ν.14/60, δεν αυτοματοποιείται η έκδοση του αιτούμενου προστακτικού διατάγματος, αφού τούτο, ως εκ της φύσεως του δεν έχει στόχο την αποκατάσταση της τάξεως πραγμάτων, αλλά την απόδοση στην εφεσείουσα της θεραπείας και μάλιστα προς ουσιαστική ικανοποίηση της κυρίως θεραπείας που ζητείται στην αγωγή. Περαιτέρω, στην υπόθεση Goody´s v. Lani
(1998)1(Γ) Α.Α.Δ. 1572, σημειώθηκε ότι το συντηρητικό διάταγμα στοχεύει στην παροχή προσωρινής θεραπείας, λόγω της αντικειμενικής αδυναμίας άμεσης διεξαγωγής της δίκης, και όχι στην ικανοποίηση του ουσιαστικού αιτήματος της δίκης. Η έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, που είναι ταυτόσημα με τα αιτούμενα διατάγματα στο πλαίσιο της αγωγής, η δε έκδοση τους επιφέρει, ουσιαστικώς τον τερματισμό της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων ή του ενδιαφέροντος τους να συνεχίσουν με σπουδή στην εκδίκασης της υπόθεσης, συναρτάται άμεσα προς το ισοζύγιο της ευχέρειας και δεν πρέπει να παραχωρούνται. Βλ. AKIS v. Kokkonis
(1998)1 A.A.Δ. 149. Όπως ορθώς επισημαίνεται από το πρωτόδικο δικαστήριο, στο στάδιο έκδοσης ή μη ενός προσωρινού διατάγματος, είναι ανεπιθύμητο να εμπλέκεται ο δικαστής στην εξέταση της ουσίας της αγωγής. ΄Εκαμε αναφορά το πρωτόδικο δικαστήριο στην υπόθεση Τσιερκέζου ν. Dracon
(2009)1 A.A.Δ. 734, για να εξετάσει κατά πόσο η παρουσιασθείσα ενώπιον του μαρτυρία οδηγεί στη διαπίστωση μιας φανερής και ασυνήθιστα δυνατής υπόθεσης, έτσι ώστε να προχωρήσει στην έκδοση του αιτουμένου διατάγματος>>. Ακόμα ένας λόγος που οδηγεί το Δικαστήριο στην απόρριψη της αίτησης, είναι και το γεγονός ότι έχει καταδειχθεί απόκρυψη ουσιωδών στοιχείων εκ μέρους των αιτητών αναφορικά με το πρόσωπο του εναγόμενου - καθ΄ ου η αίτηση 1, διότι ως έχουν παραμείνει αναντίλεκτοι οι ισχυρισμοί του καθ΄ ου η αίτηση 1, οι ενάγοντες δεν προσέρχονται στην διαδικασία με καθαρά χέρια καθώς αναφέρουν αναληθώς ότι το εστιατόριο Bacchus που βρίσκεται στην Λεωφόρο Ποσειδώνος 47 - 48 γειτνιάζει και/ή συνορεύει και/ή είναι πλησίον με τα υποστατικά των εναγόντων και πιο συγκεκριμένα μεταξύ του εν λόγω εστιατορίου και του υποστατικού των εναγόντων, παρεμβάλλονται άλλα 6 ακόμα υποστατικά και δημόσιος δρόμος, γεγονός που παραλείπουν να αναφέρουν οι ενάγοντες. Αυτοί οι ισχυρισμοί κρίνονται ουσιώδης και ήταν εις γνώση των εναγόντων και κακώς δεν τα έχουν αποκαλύψει διότι άπτονται άμεσα με την όλη κατάσταση της επίδικης περιοχής και πιο συγκεκριμένα την κατάσταση των επίδικων υποστατικών και την προσβασιμότητα του κοινού στην επίδικη περιοχή. Στην υπόθεση Harvardskiy Prumyslovy Holding A.S. - v - Daventree Resourses Limited κ.α.
(2008)1 Α.Α.Δ. 801 έχουν λεχθεί τα ακόλουθα: <<Έχει νομολογιακά καθιερωθεί ότι ένα πρόσωπο που εμφανίζεται ως διάδικος και επιζητεί την έκδοση ενός διατάγματος, έχει την υποχρέωση να θέτει ενώπιον του Δικαστηρίου όλα εκείνα τα ουσιώδη γεγονότα τα οποία μπορούν να βοηθήσουν το Δικαστήριο να καταλήξει στα ορθά συμπεράσματα. Σε μονομερείς αιτήσεις (ex parte applications) το Δικαστήριο πρέπει να βρίσκεται σε θέση να αξιολογεί όλα τα στοιχεία που μπορούν να επηρεάσουν τη λήψη μιας απόφασης και μέσα σε αυτά τα πλαίσια δεν έχει άλλη επιλογή παρά να βασίζεται στο περιεχόμενο των δηλώσεων του δικηγόρου και το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων του αιτητή. Έτσι προκύπτει η ανάγκη της πλήρους αποκάλυψης γεγονότων. (Attorney-General and Another v. Savvides (Νο.2) [1979] 1 C.L.R. 349). Όπως έχει τονιστεί από το Δικαστή Καλλή στην υπόθεση Cobelfret Ro-Ro Services κ.ά. v. The Cyprus Potato Marketing Board
(1996)1 Α.Α.Δ. 733, "Είναι θεμελιωμένο ότι διάδικος ο οποίος επιδιώκει με μονομερή αίτηση τη χορήγηση θεραπείας, πρέπει να προβεί σε πλήρη αποκάλυψη των γεγονότων τα οποία επενεργούν στην άσκηση των εξουσιών του Δικαστηρίου για την παροχή θεραπείας. Η αρχή αυτή συναρτάται με την καλή πίστη η οποία πρέπει να επιδεικνύεται οποτεδήποτε επιδιώκεται η θεραπεία στην απουσία του αντιδίκου. (Βλέπε Jadranska Slobodna Plovidba v. Photos Photiades & Co
(1965)1 C.L.R. 58, Abdu Ali Altobeiqui v. M/V Nada G. and Another
(1985)1 C.L.R. 543, Sekavin S.A. v. Ship "Platon Ch"
(1987)1 C.L.R. 297, Amathus Navigation Co Ltd v. Concord Express Liners and Others
(1993)1 A.A.Δ. 1030 και Demstar Limited v. Zim Israel Navigation Co Ltd κ.ά.
(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 597." Στην υπόθεση The King v. The General Commissioners for the Purposes of the Income Tax Acts for the District of Kensington, Ex parte Princess Edmond De Polignac [1917] 1 K.Β. 486 όπου το θέμα της μη αποκάλυψης όλων των ουσιωδών στοιχείων εξετάστηκε σε έκταση, το Δικαστήριο εξέδωσε προσωρινό διάταγμα με το οποίο ο Διευθυντής του Φόρου Εισοδήματος κλήθηκε να απαντήσει γιατί να μην εκδοθεί ένταλμα Prohibition το οποίο θα απαγόρευε τον καθορισμό καταβολής φόρου εισοδήματος που θα έπρεπε να καταβληθεί από την αιτήτρια (Πριγκίπισσα Edmond De Polignac). Η τελευταία, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς που περιέχονταν σε ένορκη δήλωση της, δεν ήταν Αγγλίδα υπήκοος, δεν ήταν κάτοικος Αγγλίας εκτός μόνο για προσωρινούς λόγους και δεν είχε συμπληρώσει ποτέ συνολική διαμονή έξι μηνών στην Αγγλία σε ένα οποιοδήποτε χρόνο. Αντίθετα η αιτήτρια ισχυρίστηκε ότι ήταν Γαλλίδα υπήκοος και μόνιμη κάτοικος Γαλλίας. Από το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων που καταχωρήθηκαν εκ μέρους των καθ'ων η αίτηση και της αιτήτριας ως απάντηση, διεφάνη ότι η αιτήτρια είχε πληρώσει για την ενοικίαση και επίπλωση ενός διαμερίσματος στην περιοχή Chelsea του Λονδίνου και ότι τα έξοδα συντήρησης του διαμερίσματος τα κατέβαλλε από κοινού μαζί με τον αδελφό της. Το Δικαστήριο ακύρωσε το προσωρινό διάταγμα που εκδόθηκε χωρίς να εξετάσει την ουσία της υπόθεσης, αφού η αιτήτρια απέκρυψε ή παρουσίασε ψευδώς γεγονότα, που ήταν ουσιώδη με την αίτηση που καταχώρισε. Όπως έθεσε το θέμα ο Δικαστής Scrutton L.J., "It has been for many years the rule of the Court, and one which it is of the greatest importance to maintain, that when an applicant comes to the Court to obtain relief on an ex parte statement he should make a full and fair disclosure of all the material facts - facts, not law. He must not misstate the law if he can help it - the Court is supposed to know the law. But it knows nothing about the facts, and the applicant must state fully and fairly the facts, and the penalty by which the Court enforces that obligation is that if it finds out that the facts have not been fully and fairly stated to it, the Court will set aside any action which it has taken on the faith of the imperfect statement." Σε μετάφραση, "Έχει καθιερωθεί για πολλά χρόνια ως κανόνας του Δικαστηρίου και ένας κανόνας μεγάλης σπουδαιότητας που θα πρέπει να διατηρηθεί, ότι όταν ένας αιτητής έρχεται στο δικαστήριο επιζητώντας ανακούφιση με μονομερή αίτηση θα πρέπει να προβαίνει σε πλήρη αποκάλυψη των γεγονότων, όχι του νόμου. Δεν πρέπει αν μπορεί να παραθέτει λανθασμένα το νόμο αφού το δικαστήριο θεωρείται ότι γνωρίζει το νόμο. Το Δικαστήριο όμως δεν γνωρίζει τίποτε για τα γεγονότα και ο αιτητής θα πρέπει να παραθέτει πλήρως και δικαίως τα γεγονότα, και η τιμωρία με την οποία το δικαστήριο εφαρμόζει αυτή την υποχρέωση, είναι ότι όταν διαπιστώνει ότι τα γεγονότα δεν έχουν παρουσιαστεί πλήρως και δικαίως, το δικαστήριο θα πρέπει να παραμερίσει οποιοδήποτε διάταγμα έχει εκδώσει με βάση την ατελή έκθεση." Η υποχρέωση της πλήρους αποκάλυψης δεν καλύπτει μόνο εκείνα τα γεγονότα που ήταν γνωστά στον αιτητή, αλλά επεκτείνεται και σε εκείνα τα γεγονότα τα οποία ο αιτητής θα μπορούσε να αποκαλύψει με μια εύλογη έρευνα. (Βλ. Χριστοφόρου ν. Γρηγορίου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248). Αν ο αιτητής παραλείψει να συμμορφωθεί με την πιο πάνω υποχρέωση τότε το Δικαστήριο μπορεί να αρνηθεί να προβεί στην έκδοση του διατάγματος, ανεξάρτητα αν η παράλειψη ήταν αθώα ή σκόπιμη. (Βλ. Lloyds Bowmaker Ltd v. Britannia Arrow Holdings plc (Lavens, third party) [1988] 3 All E.R. 178). Το θέμα της υποχρέωσης αποκάλυψης των γεγονότων εξετάστηκε στην αγγλική υπόθεση Brink's - MAT Ltd v. Elcombe and Others [1988] 3 All E.R. 188 στην οποία τονίστηκαν τα ακόλουθα:
(1)Ο αιτητής έχει υποχρέωση να προβαίνει σε πλήρη και δίκαιη αποκάλυψη όλων των ουσιωδών στοιχείων.
(2)Τα ουσιώδη στοιχεία είναι εκείνα τα οποία θα πρέπει να γνωρίζει ο Δικαστής όπως αυτά καθορίζονται από το Δικαστή και όχι από τους δικηγόρους των διαδίκων.
(3)Η υποχρέωση της αποκάλυψης δεν περιορίζεται στα γεγονότα που ήταν γνωστά στον αιτητή, αλλά και σε εκείνα που μπορούσαν να αποκαλυφθούν με μια εύλογη έρευνα.
(4)Η έκταση της έρευνας που πρέπει να γίνει εξαρτάται από τα περιστατικά της υπόθεσης που περιλαμβάνει τη (
- i)φύση της υπόθεσης και (
- ii)το επιζητούμενο διάταγμα και τα επακόλουθα της έκδοσης του για τον εναγόμενο.
(5)Το Δικαστήριο που διαπιστώνει τη μη αποκάλυψη θα πρέπει να αποστερήσει από τον αιτητή οποιοδήποτε πλεονέκτημα που έχει αποκομίσει.
(6)Η μη αποκάλυψη που οφείλεται σε αθώα συμπεριφορά ή σε μη ορθή εκτίμηση της σχετικότητας της είναι μια σημαντική πτυχή, αλλά όχι αποφασιστική στην εξέταση της μη αποκάλυψης και
(7)Κάθε παράλειψη δεν εξυπακούει την άμεση ακύρωση του διατάγματος. Το θέμα της μη αποκάλυψης απασχόλησε την κυπριακή δικαιοσύνη στην υπόθεση Demstar Ltd v. Zim Israel Navigation Co Ltd κ.ά.
(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 597, στην οποία οι ενάγοντες, στην ένορκη δήλωση που καταχώρισαν προς υποστήριξη του αιτήματος τους για την παροχή άδειας για επίδοση της αγωγής στο εξωτερικό, παρέλειψαν να αναφέρουν ότι στη σχετική φορτωτική που είχε επισυναφθεί στην ένορκη δήλωση, υπήρχε όρος για παραπομπή της διαφοράς σε αλλοδαπή δικαιοδοσία. Το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι η μη αποκάλυψη για παραπομπή της διαφοράς σε Δικαστήριο της αλλοδαπής αποτελούσε εκτροπή από την υποχρέωση της πλήρους αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων και προέβη στην ακύρωση του σχετικού διατάγματος. (Βλέπε επίσης Δήμος Πάφου ν. Βοσκού
(2001)1 Α.Α.Δ. 1168). Η ίδια γραμμή με τα ίδια ακριβώς γεγονότα ακολουθήθηκε στην υπόθεση Caspi Shipping Ltd. κ.ά. v. Πλοίου Saphire Seas (Αρ.2)
(1997)1 Α.Α.Δ. 833, στην οποία τονίστηκε ότι, "Έχει νομολογιακά καθιερωθεί ότι ένας διάδικος που ζητά τη χορήγηση θεραπείας με μονομερή αίτηση (ex parte), πρέπει να προβαίνει σε πλήρη αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων τα οποία μπορεί να επενεργήσουν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου να παράσχει θεραπεία. (Altobeiqui v. M/V Nada G. and Another
(1985)1 C.L.R. 543. Ειδικότερα στην υπόθεση Zachariades Ltd. v. Economides
(1989)1 C.L.R. 437, τονίστηκε ότι η μη αποκάλυψη όρου με τον οποίο διαφορές μεταξύ των συμβαλλομένων παραπέμπονται σε διαιτησία στην αλλοδαπή συνιστά παραβίαση της υποχρέωσης για πλήρη αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων και δικαιολογεί την ακύρωση του διατάγματος." Στην υπόθεση Fedossova Larissa (Αρ.2)
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1333, η αιτήτρια ζητούσε την έκδοση εντάλματος Certiorari για την ακύρωση διατάγματος κατάσχεσης σε χέρια τρίτου επειδή υπήρξε παραβίαση του δικαιώματος εκπροσώπησης της κατά παράβαση του Άρθρου 30.3 του Συντάγματος. Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση αφού η αιτήτρια παρέλειψε να αποκαλύψει πρακτικό του Δικαστηρίου στο οποίο φαινόταν ότι το Δικαστήριο της είχε δώσει την ευκαιρία να εκπροσωπηθεί πριν από την έκδοση του επίδικου διατάγματος.>> Τα ίδια ισχύουν και για τους εναγόμενους - καθ΄ ου η αίτηση 3 και 4 και συνεπώς η αίτηση απορρίπτεται και ως προς το πρόσωπο τους για τους ίδιος λόγους με αυτούς που απορρίφθηκε και για το πρόσωπο του εναγόμενου - καθ΄ ου η αίτηση 1, με διαφοροποίηση βεβαίως στα γεγονότα που αφορούν τους ίδιους και που είναι η μη ανάμειξη τους στην υπόθεση και στο ότι την διαχείρηση του κέντρου που τους καταλογίζεται την έχουν τα νομικά πρόσωπα που κατονόμασαν. Τα όσα ανέφερε ο εναγόμενος 4 αναφορικά με το θέμα της άδειας χρήσης των δημοσίων χώρων με αντάλλαγμα η οποία ανανεώνεται κάθε χρόνο όπως ανέφερε ο εναγόμενος 4, είναι θέμα το οποίο παραμένει ανοικτό όπως έχει αναφερθεί πιο πάνω, έτσι ώστε το Δικαστήριο να μην επιπησέλθει στην ουσία της υπόθεσης. Περαιτέρω η αίτηση αναφορικά με το πρόσωπο του εναγόμενου - καθ΄ ου η αίτηση 4, απορρίπτεται και για τον λόγο ότι έχει καταδειχθεί απόκρυψη ουσιωδών στοιχείων εκ μέρους των αιτητών αναφορικά με το πρόσωπο του εναγόμενου - καθ΄ ου η αίτηση 4, διότι ως έχουν παραμείνει αναντίλεκτοι οι ισχυρισμοί του καθ΄ ου η αίτηση 4, ότι το κέντρο αναψυχής Ideal Cafe Restaurant και ο υπαίθριος χώρος ο οποίος χρησιμοποιείται από το εν λόγω κέντρο δεν συνορεύουν με το κατάστημα της αιτήτριας το οποίο βρίσκεται σε μεγάλη απόσταση. Μεταξύ των δύο υποστατικών συνορεύει δημόσιος δρόμος ο οποίος ουδέποτε χρησιμοποιήθηκε και σε καμία περίπτωση η χρήση του υπαίθριου χώρου μπροστά από την επιχείρηση της εταιρείας P & S CATERING SERVICES LIMITED δεν εμποδίζει και επηρεάζει την λειτουργία του καταστήματος της αιτήτριας. Αυτοί οι ισχυρισμοί κρίνονται ουσιώδης και ήταν εις γνώση των εναγόντων και κακώς δεν τα έχουν αποκαλύψει διότι άπτονται άμεσα με την όλη κατάσταση της επίδικης περιοχής και πιο συγκεκριμένα την κατάσταση των επίδικων υποστατικών και την προσβασιμότητα του κοινού στην επίδικη περιοχή. Ο εναγόμενος - καθ΄ ου η αίτηση 6 ουσιαστικά υιοθετεί τους ίδιους λόγους ένστασης με τους εναγόμενους - καθ΄ ων η αίτηση 3 και 4 με εξαίρεση βεβαίως το θέμα της διαχείρησης και εκμετάλλευσης των επίδικων κέντρων, και συνακόλουθα η αίτηση απορρίπτεται και για τους ίδιους λόγους ως προς το πρόσωπο του εναγόμενου - καθ΄ ου η αίτηση 6. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Για τους λόγους που το Δικαστήριο προσπάθησε να εξηγήσει, η αίτηση απορρίπτεται ως αβάσιμη και τα έξοδα της αίτησης θα είναι έξοδα στην πορεία της υπόθεσης, εν΄ όψει του ανοικτού θέματος που παραμένει ανοικτό για να εξεταστεί κατά την εκδίκαση της υπόθεσης, ήτοι στην νομιμοποίηση των εναγόντων να εγείρουν την παρούσα αγωγή και στην καθ΄ ύλην δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου. (Υπ.)................ ΑΛ. ΦΥΛΑΚΤΟΥ, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. (Υπ.)................ ΑΛ. ΦΥΛΑΚΤΟΥ, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο