← Κύπρος

Photos Karseras Manhattan Properties Developers & Investments Ltd ν. ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Αρ. Παραπομπής: 7/2010, 4/12/2013

Photos Karseras Manhattan Properties Developers & Investments Ltd ν. ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Αρ. Παραπομπής: 7/2010, 4/12/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2013:A219 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. Ν. Κονή, Α.Ε.Δ. Αρ. Παραπομπής: 7/2010 Μεταξύ: Photos Karseras Manhattan Properties Developers & Investments Ltd Αιτητών και ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, εκ Λευκωσίας, Αποζημιούσας Αρχής ---------------- Αίτηση ημερομηνίας 27.2.2013 --------------- Ημερομηνία: 4.12.2013 Για τους Αιτητές: κ. Ποιητής με κ. Η Ευθυμίου Για τον Καθ΄ ου η αίτηση: κα Ε. Κόκκινου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αίτηση οιΑιτητές (Απαιτητές) εξαιτούνται: «

  1. Διάταγμα του Δικαστηρίου επιτρέπον την τροποποίηση της απόφασης που εξεδόθη στην πιο πάνω υπόθεση ή και τη διευκρίνιση εις τρόπον ώστε στον όρο της αποφάσεως: «ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ όπως η Αποζημιούσα Αρχή πληρώσει τους Απαιτητές το ποσό των €92.947,02σ., ως προσωπικές αποζημιώσεις πλέον τόκο προς 5,5% το χρόνο από 28.9.2012 μέχρι εξοφλήσεως.» Να συμπληρωθεί: «Το ποσό αυτό θα πρέπει να καταβληθεί προσωπικά στον διευθυντή των απαιτητών Φώτο Καρσερά Α.Τ.456298 προσωπικά και όχι στον ενυπόθηκο δανειστή.»» Η αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.25 Θ.1-6, Δ.48, Θ.1-4, 8, 9, Δ.9 Θ.1-13 και στη συμφυή εξουσία του Δικαστηρίου. Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Φώτου Καρσερά εκ των διευθυντών της Αιτήτριας εταιρείας. Ο ενόρκως δηλών αναφέρει μεταξύ άλλων στην ένορκη δήλωση του και τα ακόλουθα: «
  2. Στις 28.09.2012 εξεδόθη απόφαση στην πιο πάνω υπόθεση για το ποσό των €3.915.824- πλέον τόκο προς 9% το χρόνο από 26.6.09 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον €11.102 έξοδα της παραπομπής και έκδοσης της απόφασης πλέον τόκο προς 5.5% το χρόνο από 28.9.12 μέχρις εξοφλήσεως, πλέον ΦΠΑ, πλέον €10.000.- εκτιμητικά έξοδα, πλέον ΦΠΑ, πλέον τόκο προς 5,5% το χρόνο από 28.9.2012 μέχρι εξοφλήσεως, τεκμήριο «Α».
  3. Όπως αναφέρεται στο τεκμήριο «Α» η αποζημιούσα αρχή έπρεπε να πληρώσει €92.947,02σ., πλέον τόκο προς 5.5% το χρόνο από 28.9.2012 μέχρι εξοφλήσεως ως προσωπικές αποζημιώσεις.
  4. Ο λόγος ήταν διότι αυτό το ποσό αναφέρετο σε έξοδα στα οποία υποβλήθηκα εγώ προσωπικά.
  5. Επειδή πληροφορήθηκα ότι το Κτηματολόγιο δεν ήθελε να καταβάλει στην εταιρεία αυτά τα έξοδα αλλά στον ενυπόθηκο δανειστή εξήγησα στο Κτηματολόγιο ότι το ποσό αυτό ήταν για προσωπικές αποζημιώσεις και γι΄ αυτό ετέθη ο πιο πάνω όρος στην απόφαση.
  6. Παρά ταύτα το Κτηματολόγιο επέμενε να πληρώσει τον ενυπόθηκο δανειστή κάτι το οποίο θα στερηθώ το ποσό εγώ το οποίο ανήκει σε μένα. Γι΄ αυτό απέστειλα επιστολή στο Κτηματολόγιο ημερομηνίας 14.12.2012, τεκμήριο «Β». Επειδή το Κτηματολόγιο εφαίνετο να εμμένει στη θέση του απέστειλα σχετική επιστολή στον Γενικό Εισαγγελέα, τεκμήριο «Γ». Το γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα μου απέστειλε επιστολή, τεκμήριο «Δ», που δείχνει ότι συμφωνούσε απόλυτα με τη θέση μου. Παρ΄ όλα αυτά το Κτηματολόγιο μου απέστειλε επιστολή, το τεκμήριο «Ε», με το οποίο εκφράζει τη θέση του ότι επιμένει να καταβάλει το προσωπικό μου ποσό στον ενυπόθηκο δανειστή.
  7. Επειδή αυτό είναι άδικο προς την απόφαση ζητώ τη βοήθεια του Δικαστηρίου.» Η πλευρά του Καθ΄ ου η αίτηση (Αποζημιούσα Αρχή) καταχώρισε ένσταση η οποία βασίζεται στους περί Ειδικού Δικαστηρίου Καθορισμού Αποζημιώσεων Κανονισμούς του 1956, στον περί Αναγκαστικής Απαλλοτρίωσης για σκοπούς δημόσιας ωφέλειας Νόμου (Ν.15/62), στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ.1-13, στους Κανόνες Φυσικής Δικαιοσύνης, στην διακριτική ευχέρεια, στην πρακτική και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Οι συγκεκριμένοι λόγοι της ένστασης είναι οι ακόλουθοι: «
  8. Η παρούσα αίτηση είναι παράτυπη και/ή αντικανονική και/ή νομικά και πραγματικά αστήριχτη σύμφωνα με τους σχετικούς Νόμους και/ή Διαδικαστικούς Κανονισμούς και/ή άλλως πως.
  9. Οι Αιτητές-Απαιτητές υπό τις περιστάσεις δεν νομιμοποιούνται σύμφωνα με τους σχετικούς Νόμους και/ή διαδικαστικούς Κανονισμούς στην καταχώρηση και/ή προώθηση της παρούσας Αίτησης.
  10. Η παρούσα αίτηση είναι κακόπιστη και/ή αδικαιολόγητη και/ή αποτελεί κατάχρηση των Δικαστικών Θεσμών και της Δικαστικής Διαδικασίας και αποσκοπεί στην παρεμπόδιση της ορθής απονομής της Δικαιοσύνης.
  11. Η παρούσα αίτηση είναι αχρείαστη και/ή στοχεύει στον εκτροχιασμό της διαδικασίας και/ή στη δημιουργία αχρείαστων εξόδων.
  12. Η αίτηση είναι αδικαιολόγητη και/ή κακόπιστη και/ή καταχρηστική.
  13. Η αίτηση για έκδοση του αιτούμενου διατάγματος δεν είναι αναγκαία.
  14. Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση είναι γενική και/ή αόριστη και/ή ατεκμηρίωτη.
  15. Οι Αιτητές-Απαιτητές δεν αποκάλυψαν στο Δικαστήριο όλα τα γεγονότα και/ή απέκρυψαν ουσιώδη γεγονότα.
  16. Οι Αιτητές-Απαιτητές κωλύονται λόγω συμπεριφοράς και/ή διαγωγής και/ή εγγράφων στην προώθηση της παρούσας αίτησης.
  17. Η αιτούμενη τροποποίηση της απόφασης, στο στάδιο που επιζητείται να γίνει και κάτω από τα δεδομένα και τις συνθήκες που επιζητείται να γίνει θα προκαλέσει αδικία και/ή θα δημιουργήσει ζημιογόνες συνέπειες στον Καθ΄ ου η αίτηση-Αποζημιούσα Αρχή, από τον οποίο ουσιαστικά ζητείται να παρακάμψει τις νόμιμες διαδικασίες πληρωμής της δίκαιης και εύλογης αποζημίωσης, ένεκα της απαλλοτρίωσης. 11, Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για έκδοση του αιτούμενου διατάγματος.
  18. Το Δικαστήριο υπό τις περιστάσεις δεν πρέπει να ασκήσει τη διακριτική του εξουσία προς όφελος του αιτήματος των Αιτητών-Απαιτητών, αλλά να απορρίψει την Αίτηση ως νομικά και πραγματικά αδικαιολόγητη και αστήρικτη με έξοδα εναντίον τους.» Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Χαράλαμπου Χαραλάμπους, εκτιμητή στον Κλάδο Εκτιμήσεων του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Πάφου. Ο ενόρκως δηλών αναφέρει στην ένορκη δήλωση του ότι διαφωνεί με τους προβαλλόμενους ισχυρισμούς στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση ως επίσης με τα γεγονότα που αναφέρονται σ΄ αυτήν για το λόγο ότι δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Αρνείται ότι το αίτημα των Αιτητών είναι δικαιολογημένο και επαρκώς τεκμηριωμένο υποστηρίζοντας ότι αυτό αποσκοπεί στην παρεμπόδιση της ορθής απονομής της δικαιοσύνης, στη δημιουργία αχρείαστων εξόδων και στην παράκαμψη της νόμιμης διαδικασίας για καταβολή αποζημίωσης. Χαρακτηρίζει την αίτηση ως αχρείαστη, αδικαιολόγητη, κακόπιστη, καταχρηστική και ότι στοχεύει στον εκτροχιασμό των σχετικών νομοθετικών προνοιών και κανονισμών. Εισηγείται επίσης ότι η παρούσα αίτηση είναι παράτυπη και αντικανονική ως επίσης ότι το νομικό υπόβαθρο στο οποίο βασίζεται είναι αντινομικό και λανθασμένο ή και δεν συνάδει νομικά και πραγματικά με τις πρόνοιες της ισχύουσας νομοθεσίας και των σχετικών διαδικαστικών κανονισμών. Αποτελεί θέση του ότι «οι αποφάσεις που εκδίδονται εκ συμφώνου, (όπως η παρούσα) μπορούν να προσβληθούν και/ή να ακυρωθούν και/ή να τροποποιηθούν με απόφαση που εκδίδεται στα πλαίσια νέας αγωγής, που καταχωρείται για αυτό το σκοπό». Οι Απαιτητές, συνεχίζει δεν ακολούθησαν τη δέουσα διαδικασία και επομένως δεν νομιμοποιούνται στην προώθηση της παρούσας αίτησης. Αποτελεί ακόμα θέση του ότι οι Απαιτητές δεν αποκάλυψαν στο Δικαστήριο όλα τα γεγονότα ή και απέκρυψαν ουσιώδη γεγονότα ή και προσπάθησαν να παραπλανήσουν το Δικαστήριο για να επιτύχουν τις αιτούμενες θεραπείες. Ειδικότερα, οι Απαιτήτες απέτυχαν να αποκαλύψουν ότι το επίδικο τεμάχιο βαρύνεται με τις υποθήκες με αρ. Υ404/03, Υ405/03 και Υ2668/05 δυνάμει των οποίων ο ενυπόθηκος δανειστής δικαιούται προτεραιότητας στην ικανοποίηση του ενυπόθηκου χρέους ή και σε αντίθετη περίπτωση χρειάζεται η εξασφάλιση προηγουμένως της σχετικής συγκατάθεσης του ενυπόθηκου δανειστή. Κατά την ακρόαση της παρούσας αίτησης οι δικηγόροι των δύο πλευρών προχώρησαν σε αγορεύσεις χωρίς να ζητήσουν την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων στην αίτηση και την ένσταση. Όπως γίνεται αντιληπτό οι Αιτητές στηρίζουν την αίτηση τους στη Δ.25 Θ.6 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας η οποία έχει ως ακολούθως: "Clerical mistakes in judgments or orders, or errors arising therein from any accidental slip or omission, may at any time be corrected by the Court or a Judge on application without an appeal. Σε ελεύθερη μετάφραση: «Γραμματικά λάθη σε αποφάσεις ή διατάγματα, ή λάθη τα οποία προκύπτουν από τυχαία διολίσθηση ή παράλειψη, μπορεί, καθ΄ οιονδήποτε χρόνο, να διορθωθούν από το Δικαστήριο ή δικαστή κατόπιν αιτήσεως χωρίς έφεση.» Η πιο πάνω διαταγή είναι πανομοιότυπη με την αντίστοιχη αγγλική Ο.28 r.
  19. Στην Ετήσια Αγγλική Δικονομική Πρακτική του 1958 στη σελίδα 633 αναφέρεται ότι εκτός από την εξουσία δυνάμει του εν λόγω κανονισμού, το Δικαστήριο έχει συμφυή εξουσία να διαφοροποιήσει τα διατάγματα του ούτως ώστε να εκφραστεί το νόημα ή να εκφραστεί το νόημα καθαρά. Στην γνωστή υπόθεση Σιβιτανίδης v. Χαραλάμπους

(1993)1 Α.Α.Δ. 179, εξηγήθηκε πως μόνο το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο έχει εξουσία να αναθεωρήσει εκδοθείσα απόφαση. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να διορθωθεί σφάλμα που περιέχεται σε μια απόφαση εκτός μέσω της άσκησης έφεσης. Παρέχεται όμως εξουσία στο Δικαστήριο να διορθώσει γραμματικά λάθη σε αποφάσεις με βάση τις πρόνοιες της Δ.25 Θ.6. Το πεδίο εφαρμογής του εν λόγω διαδικαστικού κανονισμού έχει απασχολήσει το Ανώτατο Δικαστήριο σε αρκετές υποθέσεις (βλ. Hjihanni v. Yiousellis
(1963)2 C.L.R. 407, Sofocli v. Leonidou
(1988)1 C.L.R. 583, Σιβιτανίδης (ανωτέρω), Maritimos S.A. κ.α. v. Dicgreen Ltd
(1994)1 Α.Α.Δ. 281, E.G. Falekkos Ltd v. Reana Manuf. Ltd
(1999)1(Α) Α.Α.Δ. 443 και Ε. Φιλίππου Λτδ v. Compass Insurance
(1989)1 A.A.Δ. (Ε) 664). Στην υπόθεση Ε. Φιλίππου Λτδ v. Compass Insurance (ανωτέρω), λέχθηκε πως «γραμματικό είναι το λάθος το οποίο ανάγεται αποκλειστικά στη διατύπωση σε αντίθεση με τη διαμόρφωση των θέσεων του διαδίκου και αποβλέπει στην εναρμόνιση του λόγου με την έκδηλη πρόθεση», ενώ στην Σιβιτανίδης (ανωτέρω) προστέθηκε πως ο όρος «γραμματικό λάθος» «σκοπεί στην εναρμόνιση του κειμένου της απόφασης με την καταφανή πρόθεση του Δικαστηρίου». Από τη θεώρηση της πιο πάνω νομολογίας διαφαίνεται πως η εξουσία για διόρθωση απόφασης από το ίδιο Δικαστήριο που την εξέδωσε, περιορίζεται σε γραμματικά λάθη και παραλείψεις και έχει ως αντικείμενο την προσαρμογή ατελούς κειμένου στην έκδηλη, κατά τα άλλα, πρόθεση του Δικαστηρίου. Επομένως το κρίσιμο ερώτημα που προκύπτει είναι ποια ήταν η έκδηλη πρόθεση του Δικαστηρίου στις 28.9.
  1. Προφανώς η έκδηλη πρόθεση του Δικαστηρίου ήταν να εκδώσει απόφαση σύμφωνα με το συμβιβασμό στον οποίο είχαν καταλήξει οι δύο πλευρές κατά την 28.9.2012 όταν εκδόθηκε η απόφαση η οποία ζητείται να τροποποιηθεί. Για καλύτερη αντίληψη του όλου θέματος κρίνω σκόπιμο όπως παρατεθεί αυτούσιο το πρακτικό του Δικαστηρίου κατά την πιο πάνω ημερομηνία. «28.9.12 Για τους Απαιτητές: κ. Ποιητής Για την Αποζημιούσα Αρχή: κα Κόκκινου (Λαμβάνονται στενογραφημένα πρακτικά από τη κα Ιωάννα Μιχαηλίδου) κα Κόκκινου: Θα εκδοθεί απόφαση, εκ συμφώνου, για το ποσό των €3.915.824,00 με τόκο 9% από 26.6.09 μέχρι τελείας εξόφλησης. Το ποσό των εκτιμητικών εξόδων ανέρχεται στις €10.000,00 πλέον ΦΠΑ και τόκο 5.5% από σήμερα και τα δικηγορικά έξοδα έχουν συμφωνηθεί στο ποσό των €11.000,00 πλέον ΦΠΑ. κ. Ποιητής: Επιπρόσθετα θα πληρωθεί ποσό προσωπικών αποζημιώσεων στους απαιτητές που δεν έχουν σχέση με το ακίνητο, ποσό €92.947,02 που θα φέρει νόμιμο τόκο από σήμερα. Δικαστήριο προς κα Κόκκινου: Το ποσό αυτό τι αφορά; κα Κόκκινου: Είναι έξοδα αρχιτεκτονικά, είναι διάφορα άλλα έξοδα της απαλλοτρίωσης, τα οποία παρουσίασαν αποδείξεις αλλά τούτα κανονικά δεν πρέπει να έχουν το 9%. κ. Ποιητής: Είναι με νόμιμο τόκο. Δικαστήριο: Εκ συμφώνου, εκδίδεται απόφαση υπέρ Αιτητών και εναντίον Αποζημιούσας Αρχής για το ποσό των €3.915.824,00 με τόκο 9% από 26.6.09 μέχρι εξόφλησης. Επίσης επιδικάζονται εναντίον της Αποζημιούσας Αρχής τα εκτιμητικά έξοδα, τα οποία ανέρχονται στο ποσό των €10.000,00 πλέον ΦΠΑ με τόκο 5.5% από σήμερα και τα δικηγορικά έξοδα τα οποία ανέρχονται στο ποσό των €11.000,00 πλέον ΦΠΑ με τόκο 5.5.% από σήμερα. Περαιτέρω, εκδίδεται απόφαση υπέρ των Αιτητών και εναντίον της Αποζημιούσας Αρχής ως προσωπικές αποζημιώσεις για το ποσό των €92.947,02 με νόμιμο τόκο από σήμερα.» Προκύπτει αβίαστα από τα πιο πάνω ότι το Δικαστήριο διατύπωσε σωστά και με ακρίβεια τα όσα λέχθηκαν ενώπιον του εκδίδοντας απόφαση. Δεν διαπιστώνεται οποιοδήποτε σφάλμα ή γραμματικό λάθος στην έκδοση της απόφασης. Αυτό που ζητείται από τους Αιτητές στην παρούσα αίτηση είναι διευκρίνιση ή οδηγίες ως προς τον τρόπο πληρωμής των ποσών που έχουν επιδικαστεί υπέρ των Απαιτητών. Κρίνω ότι δεν υπάρχει έδαφος για παρέμβαση του Δικαστηρίου στο ζήτημα αυτό. Αντιλαμβάνομαι ότι η πλευρά των Αιτητών ανέφερε κατά την 28.9.2012 ότι το ποσό των 92.947,02 αποτελούσε προσωπικές αποζημιώσεις που δεν είχαν σχέση με το επίδικο ακίνητο αυτό καθεαυτό. Δηλαδή για την απαλλοτριωθείσα περιουσία εκδόθηκε απόφαση για το ποσό των 3.915.824,00 πλέον τόκο προς 9% από 26.6.
  2. Ο εκπρόσωπος της Αποζημιούσας Αρχής ανέφερε ότι το ως άνω ποσό των €92.947,02 αφορούσε αρχιτεκτονικά και διάφορα άλλα έξοδα της απαλλοτρίωσης για τα οποία επιδικάστηκε νόμιμος τόκος (5,5%) από την έκδοση της απόφασης (28.9.2012). Επιδικάστηκαν επίσης εναντίον της Αποζημιούσας Αρχής εκτιμητικά έξοδα (€10.000, πλέον Φ.Π.Α. με τόκο 5,5% από 28.9.2012) και δικηγορικά έξοδα (€11.000, πλέον Φ.Π.Α. με τόκο 5,5% από 28.9.2012). Ούτε όμως γι΄ αυτά τα ποσά καθορίζεται τρόπος πληρωμής δηλαδή στις δηλώσεις των μερών δεν φαίνεται οποιαδήποτε πρόθεση τους να καθορίσουν τον τρόπο πληρωμής των πιο πάνω ποσών ή τον τρόπο συμμόρφωσης της Αποζημιούσας Αρχής με την εκδοθείσα απόφαση και επομένως καταλήγω ότι με βάση τις αρχές που έχουν επεξηγηθεί πιο πάνω η αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει. Επομένως με την παρούσα αίτηση δεν ζητείται από το Δικαστήριο η διόρθωση γραμματικού λάθους, παράληψης ή τυχαίας διολίσθησης στη διατύπωση της απόφασης του Δικαστηρίου αλλά ουσιαστικά να προβεί σε αναθεώρηση προηγούμενης τελεσίδικης απόφασης του πράγμα ανέφικτο, τουλάχιστον στα πλαίσια μιας τέτοιας αίτησης. Όπως έχει αναφερθεί στην Μαρκίδης v. Αιμίλιου Ηλιάδη Λτδ
(2000)1(Β) Α.Α.Δ. 729, 732: «Με την εξαίρεση των περιπτώσεων που προβλέπονται στη Δ.25, θ.6 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, για διόρθωση, δηλαδή, γραμματικών λαθών ή λαθών που προκύπτουν από τυχαία διολίσθηση ή παράλειψη, η αρχή ότι τα Δικαστήρια δεν έχουν δικαιοδοσία να τροποποιούν διατάγματά τους που έχουν τελειοποιηθεί ή αποφάσεις τους που έχουν εκδοθεί, είναι σαφής. Επιβεβαιώθηκε, μάλιστα, και από πρόσφατες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου. (Βλ. Αντωνίου ν. Δημοκρατίας
(1998)3 Α.Α.Δ. 339, Γεωργίου ν. Κυπριακές Αερογραμμές
(1999)1 Α.Α.Δ. 1043, Κορέλλης
(1999)1 Α.Α.Δ. 1122 και Παπακοκκίνου ν. Δήμου Πάφου
(1999)1 Α.Α.Δ. 1772).» Βλέπε και Halsbury's Laws of England, 3η Έκδοση, Τομ. 22, σελ. 785. Ως εκ των ανωτέρω η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος των Αιτητών και υπέρ των Καθ΄ ων η αίτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. (Υπ.) ................ Α. Ν. Κονής, Α.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. /ΑΜ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.