ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΛΤΔ ν. ΔΗΜΗΤΡΑΚΗ ΝΙΚΟΛΑΟΥ κ.α., Γεν. Αίτηση Αρ.: 45 / 2012, 25/1/2013

(1)του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου και εφόσον επρόκειτο για διαφορά μεταξύ μελών των αιτητών, διορίστηκε ως διαιτητής για επίλυση της διαφοράς ο κ. Λεωνίδας Λεωνίδου ο οποίος στις 16.11.2011 αφού κλήθηκαν με σχετική ειδοποίηση τους οι καθ΄ ών η αίτηση περί της διεξαγωγής διαιτησίας αναφορικά με τη διαφορά που προέκυψε, όπως καταγράφει στην ίδια την διαιτητική απόφαση, εξέδωσε διαιτητική απόφαση υπέρ των αιτητών δυνάμει της οποίας διατάχθηκε όπως καταβάλουν στους αιτητές το ποσό των €90.560,78σ. πλέον τόκο προς 9% ετησίως από 16/11/2011 μέχρι εξοφλήσεως με δικαίωμα κεφαλαιοποίησης των δεδουλευμένων τόκων την 31η Δεκεμβρίου εκάστου έτους, πλέον €150,00 έξοδα της διαιτητικής απόφασης. Η εν λόγω απόφαση γνωστοποιήθηκε εγγράφως στους καθ΄ ών η αίτηση με ιδιωτική επίδοση στις 15.03.2012. Η εν λόγω απόφαση δεν εφεσιβλήθηκε στο Επαρχιακό Δικαστήριο εντός είκοσι μιας

(21)ημερών από της γνωστοποίησης της διαιτητικής απόφασης με αποτέλεσμα αυτή να έχει καταστεί τελική και να δύναται να εκτελεστεί κατά τον ίδιο τρόπο όπως μια δικαστική απόφαση πολιτικής δικαιοδοσίας. Οι καθ' ων η αίτηση ειδοποιήθηκαν επανειλημμένα από τους αιτητές ή/ και από τους δικηγόρους τους για το οφειλόμενο ποσό και την εκδοθείσα διαιτητική απόφαση και αυτοί δεν έχουν ανταποκριθεί μέχρι σήμερα στις υποχρεώσεις τους. Προκειμένου οι αιτητές να ικανοποιηθούν από τη ληφθείσα διαιτητική απόφαση και να εισπράξουν το λαβείν τους καταχώρησαν την παρούσα αίτηση. Οι καθ΄ών η αίτηση καταχώρησαν ειδοποίηση περί της πρόθεσης τους να ενστούν σύμφωνα με την οποία προβάλλουν τους ακόλουθους λόγους ένστασης:

1. Ότι μεταξύ τους και των αιτητών δεν υπογράφτηκε γραπτή συμφωνία συνυποσχετικού για την υποβολή υφιστάμενων ή μελλοντικών διαφορών των διαδίκων σε διαιτησία σύμφωνα με τον Νόμο περί Διαιτησίας, Κεφ.
3. Ότι ο διαιτητής δεν είχε δικαιοδοσία να εκδώσει την επίδικη απόφαση γιατί μεταξύ των καθ΄ών η αίτηση 1 και 2 και των αιτητών δεν υπογράφτηκε γραπτή συμφωνία συνυποσχετικού για την υποβολή υφιστάμενων ή μελλοντικών διαφορών σε διαιτησία.
4. Ότι η απόφαση του διαιτητή είναι παράνομη, άκυρη και χωρίς αντικείμενο και εκδόθηκε καθ΄ υπέρβαση εξουσίας.
5. Ισχυρίζονται ότι ουδέποτε παρέλαβαν οποιαδήποτε ειδοποίηση για να εμφανισθούν στις 16.11.2011 κατά την ακρόαση της διαιτησίας και ως εκ τούτου στερήθηκαν το δικαίωμα ακροάσεως.
6. Ισχυρίζονται ότι η απόφαση του διαιτητή δεν είναι τελική απόφαση γιατί δεν γνωστοποιήθηκε σε αυτούς όπως ορίζεται και καθορίζεται από τον Νόμο και τους Θεσμούς για να μπορέσουν να την εφεσιβάλουν.
7. Ότι η παρούσα αίτηση είναι πρόωρη καθότι η απόφαση του διαιτητή δεν γνωστοποιήθηκε σε αυτούς όπως καθορίζεται από το Νόμο για να μπορέσουν να την εφεσιβάλουν.
8. Ισχυρίζονται ότι δεν τους επιδόθηκε ειδοποίηση για να εμφανιστούν στις 16.11.2011 στην ακρόαση της διαιτησίας με αποτέλεσμα να στερηθούν το δικαίωμα ακροάσεως που διέπει και την διαδικασία της Διαιτησίας.
9. Ισχυρίζονται ότι δεν ακολουθήθηκαν στη διαδικασία της διαιτησίας οι διαδικαστικοί και αποδεικτικοί κανόνες που ακολουθούνται και στις δικαστικές διαδικασίες με αποτέλεσμα να στερηθούν τα συνταγματικά τους δικαιώματα.
10. Ότι οι αιτητές με δόλο και/ή απάτη και/ή δυνάμει ψευδών παραστάσεων εξασφάλισαν τις υπογραφές των καθ΄ ών η αίτηση σε συμφωνία και ενόψει των ισχυρισμών αυτών οι αιτητές κωλύονται να επιλύσουν τις διαφορές που προέκυψαν με διαιτησία και όφειλαν να επιλύσουν τη διαφορά δικαστικώς.
11. Ότι η διαιτησία διεξήχθη παράτυπα και η διαιτητική απόφαση εκδόθηκε παράτυπα καθότι ο διαιτητής χειρίστηκε κακώς την υπόθεση και δεν εξέτασε εάν επιδόθηκε δεόντως η ειδοποίηση για να εμφανιστούν οι καθ΄ών η αίτηση στην ακρόαση διαιτησίας.
12. Ότι η αίτηση δεν μπορεί να προωθήσει την εκτέλεση και εγγραφή διαιτητικής απόφασης.
13. Ότι η ενόρκως δηλούσα δεν είναι το κατάλληλο πρόσωπο να ορκισθεί θετικά ως προς τα γεγονότα.
14. Ότι η διαιτητική απόφαση δεν εκδόθηκε από αρμόδιο διαιτητή ο οποίος είχε διοριστεί σύμφωνα με τον Νόμο και επομένως δεν μπορεί να θεωρηθεί έγκυρη. Την ένσταση υποστηρίζει με ένορκη δήλωση του ο κ. Δημητράκης Νικολάου - καθ΄ού η αίτηση 1, ο οποίος δηλώνει ότι είναι εξουσιοδοτημένος και από την καθ΄ ής η Αίτηση 2, με την οποία υποστηρίζει ουσιαστικά τους πιο πάνω λόγους ένστασης. Επομένως το Δικαστήριο καλείται να αποφασίσει κατά πόσο πληρούνται οι προϋποθέσεις ώστε η πιο πάνω διαιτητική απόφαση είναι ορθό να καταχωρηθεί και να εγγραφεί στο Επαρχιακό Δικαστήριο για σκοπούς εκτέλεσης. Οι προϋποθέσεις που θέτει ο περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμος (Ν. 22/1985)στο Άρθρο 52 είναι οι ακόλουθες: • ειδοποίηση περί διεξαγωγής της διαιτησίας, • έκδοση διαιτητικής απόφασης, • γνωστοποίηση της απόφασης στον καθ' ου η αίτηση, • να μην έχει υποβληθεί έφεση κατά της απόφασης εντός 21 ημερών από τη γνωστοποίηση, • η σχετική αίτηση για εγγραφή της απόφασης να έχει γίνει δια κλήσεως ώστε να έχει δικαίωμα να ακουστεί και η πλευρά του καθ' ου η αίτηση. Είναι η εισήγηση της πλευράς των αιτητών ότι από τη στιγμή που τηρήθηκαν οι διαδικαστικές προϋποθέσεις του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου και έχει παρέλθει η προθεσμία των 21 ημερών για την υποβολή έφεσης, κατόπιν γενικής αίτησης η οποία γίνεται δια κλήσεως, η διαιτητική απόφαση δύναται να εκτελεστεί κατά τον ίδιο τρόπο ως να ήταν απόφαση πολιτικού δικαστηρίου. Οι καθ΄ών η αίτηση δεν έχουν ζητήσει να αντεξετάσουν την ενόρκως δηλούσα για τα γεγονότα τα οποία βεβαιώνει στην ένορκο δήλωση της με την οποία υποστηρίζει την αίτηση προκειμένου να αντικρούσουν αυτά ή/ και να αμφισβητήσουν το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης. Όπως έχει αναγνωριστεί από τη νομολογία μας οι προϋποθέσεις για την εγγραφή μιας διαιτητικής απόφασης με βάση τη νομοθεσία και τη νομολογία είναι η διαπίστωση ότι η εν λόγω απόφαση φέρει τα απαραίτητα χαρακτηριστικά στοιχεία έγκυρης διαιτητικής απόφασης, ότι η διαιτητική απόφαση γνωστοποιήθηκε στο πρόσωπο ή στα πρόσωπα εναντίον του οποίου ή των οποίων στρέφεται και ότι έχει εκπνεύσει η περίοδος των 21 ημερών χωρίς να υποβληθεί έφεση κατά της διαιτητικής απόφασης, (βλ. Χ¨ Γεωργίου Νικολάου ν. Νέας Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Αγλαντζιάς, με ημερομηνία 11 Απριλίου 2012, Πολιτική Έφεση 357/2008). Ενόψει ακριβώς της μη ανταπόκρισης των καθ΄ ών η αίτηση στις υποχρεώσεις τους έναντι των αιτητών η διαφορά που προέκυψε λαμβάνοντας υπόψη την ιδιότητα των καθ΄ών η αίτηση ως μελών των αιτητών καθ' όλα νόμιμα και νομότυπα έχει παραπεμφθεί σε διαιτησία σύμφωνα με τις πρόνοιες του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου όπως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα. Σύμφωνα με το Άρθρο 52

(1)του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου: « οσάκις εγείρεται οιαδήποτε διαφορά αφορώσα τας εργασίας εγγεγραμμένης εταιρείας: α) μεταξύ μελών, πρώην μελών, προσώπων αξιούντων μέσω μελών, καταθετών, οφειλετών ή των εγγυητών τους................................................ η τοιαύτη διαφορά θα παραπέμπεται υφ' οιουδήποτε εξ αυτών εις τον Έφορον.» Σύμφωνα δε με το Άρθρο 52

(2)ο Έφορος δύναται: « (α) να επιχειρήσει συνδιαλλαγή της διαφοράς ή (β) να παραπέμπη την διαφοράν προς επίλυση εις διαιτησίαν ήτις διεξάγεται συμφώνως προς τα διατάξεις της εκάστοτε ισχυούσης νομοθεσίας περί διαιτησίας.» Η θέση των αιτητών ότι έχει επιδοθεί δεόντως ειδοποίηση στους καθ' ων η αίτηση αναφορικά με τη διεξαγωγή της διαιτησίας σχετικά με τη διαφορά που προέκυψε μεταξύ αυτών και της Συνεργατικής Κεντρικής Τράπεζας Λτδ δεν έχει αμφισβητηθεί από την άλλη πλευρά εφόσον δεν αντεξετάστηκε η ενόρκως δηλούσα που υποστήριξε αυτό το γεγονός. Σε αυτό το ζήτημα συνηγορεί και το γεγονός ότι στο περιεχόμενο της διαιτητικής απόφασης με ημερομηνία 16/11/2011 οι καθ' ων η αίτηση αρ. 1 - 2 που ήταν πρωτοφειλέτες καθώς και οι εγγυητές τους ειδοποιήθηκαν δεόντως για τη διεξαγωγή της διαιτησίας. Μάλιστα κατά την διεξαγωγή της διαιτησίας όπως αναφέρεται στην ίδια την απόφαση παρουσιάστηκε ο δεύτερος πρωτοφειλέτης Σπύρος Νικολάου ενώπιον του διαιτητή και παραδέχτηκε το χρέος του. Επομένως κρίνεται ότι το ζήτημα της ειδοποίησης των καθ' ων η αίτηση για τη διεξαγωγή της διαιτησίας όχι μόνο δηλώθηκε ξεκάθαρα στην ένορκη δήλωση της κας Μαρδαπήττα, αλλά αποτέλεσε και εύρημα του διαιτητή το οποίο επισημαίνεται στο σώμα της διαιτητικής απόφασης με ημερομηνία 16.11.2011. Όπως φαίνεται περαιτέρω στην ένορκη δήλωση της κας Μαρδαπήττα, η ίδια πιο πάνω διαιτητική απόφαση γνωστοποιήθηκε στους καθ' ων η αίτηση με ιδιωτική επίδοση στις 15.03.2012 (επισυνάπτονται οι ένορκες δηλώσεις επίδοσης ως τεκμήρια στην αίτηση), αν δεν αποδέχονταν τα όσα είχαν αναγραφεί σε αυτή ασφαλώς και είχαν το δικαίωμα να την αμφισβητήσουν και να την προσβάλουν καταχωρώντας την προβλεπόμενη έφεση εντός της καθοριζόμενης προθεσμίας των είκοσι μιας

(21)ημερών σύμφωνα με το άρθρο 52

(4)του Ν. 22/85, κάτι όμως που δεν έκαναν και έτσι αυτή κατέστη τελική και δεσμευτική. Οι αιτητές σύμφωνα με τη νομολογία μας καταχώρησαν αίτηση διά κλήσεως δίδοντας έτσι το δικαίωμα στους καθ' ων η αίτηση να ακουστούν και να προβάλουν τους ισχυρισμούς τους και στην παρούσα διαδικασία (βλ. Αλεξάνδρου,

(2008)1 (Α) ΑΑΔ σελ. 313 τονίστηκε ότι: « η αίτηση για την εγγραφή της διαιτητικής απόφασης στο Επαρχιακό Δικαστήριο θα έπρεπε να είχε γίνει όχι μονομερώς, αλλά δια κλήσεως, ώστε να δινόταν το δικαίωμα να ακουστεί και η άλλη πλευρά», (βλ. επίσης Αιτήσεις 152/1999, Τάσου (Κακουρή)

(2000)1 ΑΑΔ 1372, Πιττάκα

(2001)1 ΑΑΔ 1932, και Αλεξάνδρου κ. ά

(2007)1 (Α) ΑΑΔ 158).Η νομιμότητα αυτής της διαδικασίας επιβεβαιώθηκε και στις πρόσφατες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου Χ¨ Γεωργίου Νικολάου ν. Νέας Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Αγλαντζιάς (πιο πάνω) και στην Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Ανίας Νάπας ν. Άντυ Κυριακίδη κ.ά.

(2008)1 (Α) Α.Α.Δ. σελ. 716. Η πλευρά των αιτητών σχολιάζοντας τους λόγους που προβάλλονται στην ειδοποίηση περί της πρόθεσης ένστασης και στην ένορκη δήλωση που την υποστηρίζει από τους καθ΄ών η αίτηση, ανέφερε ότι εκτός από γενικοί και αόριστοι πρόκειται για ισχυρισμούς ανυπόστατους, αντιφατικούς και αλληλοσυγκρουόμενους μεταξύ τους, διατυπωμένους κατά τρόπο διαζευκτικό και κατά τρόπο που δεν αποσείουν το βάρος απόδειξης που είχαν στους ώμους τους. Σε σχέση με τους προβαλλόμενους ισχυρισμούς στις παρ. 1,2,3 και 13 της ειδοποίησης περί της πρόθεσης ένστασης ότι δηλαδή: «ο Διαιτητής δεν είχε δικαιοδοσία να εκδώσει την απόφαση ημερομηνίας 16/11/2011 γιατί δεν υπογράφτηκε γραπτή συμφωνία συνυποσχετικού», τους οποίους αρνήθηκαν οι αιτητές, σημειώνω ότι η όλη διαδικασία που ακολουθήθηκε προβλέπεται στον περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο Άρθρο 52 στις παραγράφους

(2)και έχει επιβεβαιωθεί από τη νομολογία μας. Στην υπόθεση Χ¨ Γεωργίου Νικολάου ν. Νέας Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Αγλαντζιάς (πιο πάνω) λέχθηκαν τα ακόλουθα: «η εφεσίβλητη κατ' εφαρμογή των προνοιών του πιο πάνω άρθρου αποτάθηκε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας για την εγγραφή της διαιτητικής απόφασης για σκοπούς εκτέλεσης. Η διαδικασία εξ αρχής μέχρι τέλους διατηρήθηκε στα πλαίσια του νόμου όπου το πρωτόδικο δικαστήριο ορθά διαπίστωσε ότι η διαιτητική απόφαση μπορούσε να εγγραφεί στο Επαρχιακό Δικαστήριο εφόσον αυτή εκδόθηκε αρμοδίως από το διορισθέντα συμφώνως του νόμου διαιτητή και ότι αυτή γνωστοποιήθηκε στον εφεσείοντα. » Οι καθ΄ ων η Αίτηση ως μέλη των αιτητών με την υπογραφή των σχετικών συμβάσεων και λόγω αυτής ακριβώς της ιδιότητας τους επωφελήθηκαν των τραπεζικών διευκολύνσεων της Συνεργατικής Κεντρικής Τράπεζας Λτδ. Περαιτέρω, οι καθ' ων η αίτηση μετά την άρνηση τους να συμμορφωθούν με τις υποχρεώσεις που ανέλαβαν έναντι των αιτητών, έχουν καταστεί οφειλέτες/ εγγυητές οφειλετών των αιτητών, όπως ορίζει το α.52

(1)του Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου. Σε κάθε περίπτωση, οι καθ' ων η αίτηση δεν αμφισβήτησαν τη νομιμότητα και την ορθότητα της παραπομπής της διαφοράς σε διαιτησία ως όφειλαν κατά τον χρόνο που έπρεπε, είτε: α) σύμφωνα με τις ειδικές γι' αυτό το σκοπό πρόνοιες του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου, είτε β) καταχωρώντας έφεση σύμφωνα με το άρθρο 52

(4)του ίδιου Νόμου. Οι ισχυρισμοί των καθ' ων η αίτηση περί μη χορήγησης δανείου και κακού χειρισμού της υπόθεσης από το διαιτητή εκτός του ότι είναι ανυπόστατοι, επιπλέον τίθενται εκ των υστέρων γενικά και αόριστα και έτσι δεν μπορούν να εξεταστούν από το Δικαστήριο και απορρίπτονται. Η αμφισβήτηση της δικαιοδοσίας ή του οφειλόμενου ποσού θα έπρεπε να είχε γίνει ενώπιον του διαιτητή κάτι που δεν έγινε και δεν μπορούν να εγείρονται στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας. Οι παράγραφοι

(4)και

(5)του άρθρου 52 του Ν.22/85 προνοούν τα ακόλουθα: «

(4)Οιοσδήποτε θεωρεί τον εαυτόν του ηδικιμένον από την απόφασιν οιουδήποτε διαιτητού ή διαιτητών δύναται να υποβάλη έφεσιν εις το Δικαστήριον εντός είκοσι και μιας ημερών από της ημερομηνίας της προς αυτόν γνωστοποιήσεως της αποφάσεως.

(5)Αν οποιαδήποτε απόφαση του διαιτητή ή των διαιτητών, με βάση το εδάφιο

(2), δεν έχει εφεσιβληθεί στο δικαστήριο, σύμφωνα με το εδάφιο

(4), ή αν η έφεση κατ' αυτής εγκαταλειφτεί ή αποσυρθεί, η διαιτητική απόφαση είναι τελική και εκτελείται κατά τον ίδιο τρόπο ως αν να ήταν απόφαση πολιτικού δικαστηρίου.» Τέτοια έφεση εναντίον της διαιτητικής απόφασης μετά την καταχώρηση της παρούσας αίτησης δεν έχει καταχωρηθεί. Όπως επιτάσσει πάγια νομολογία οποιαδήποτε ζητήματα που αφορούν την ουσία της διαιτητικής απόφασης και την διαδικασία έκδοσης της δεν μπορούν να εξεταστούν στα πλαίσια της αίτησης για εγγραφή και εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης. Αυτά τα θέματα μπορούν να εγερθούν μόνο σε διαδικασία έφεσης κατά της διαιτητικής απόφασης όπως προνοεί το άρθρο 52

(4). Ο ρόλος του Δικαστηρίου στο παρόν στάδιο αφορά στην διαπίστωση των προϋποθέσεων για εγγραφή - καταχώρηση της απόφασης στα αρχεία του Πρωτοκολλητείου, ώστε να μπορεί αυτή να εκτελεστεί προς όφελος των αιτητών και όχι σε έλεγχο των ζητημάτων που έχουν να κάνουν με την ουσία της διαιτησίας και της διαιτητικής απόφασης και ανεξάρτητα από το τι συνέβηκε στη διαιτησία (βλ. Ελένη Κούλουρου ν. Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Αθηαίνου

(2005)1 Α.Α.Δ 987: «η διαιτησία δεν είναι και δεν αποτελεί προστάδιο για την προσφυγή στο δικαστήριο, άλλα αποτελεί αυτοτελή και ανεξάρτητη διαδικασία με τους δικούς της διαδικαστικούς και αποδεικτικούς κανόνες, ανάλογους προς εκείνους των δικαστικών διαδικασιών και ο διαιτητής ασκεί οιονεί δικαστική εξουσία...» Όπως χαρακτηριστικά αποφάσισε το Ανώτατο Δικαστήριο στην Σωτηρούλλα Κωνσταντινίδου

(1995)1 Α.Α.Δ. 827 στη σελ. 831: «Αντικείμενο της αίτησης είναι το διάταγμα που εκδόθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο για την καταχώριση και εγγραφή της απόφασης του Διαιτητή. Δεν είναι αντικείμενο αυτής της διαδικασίας η απόφαση του Διαιτητή και, εν πάση περιπτώσει, επισημαίνω πως το άρθρο 52

(4)του Ν. 22/85 παρέχει σε όποιον θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο από την απόφαση του Διαιτητή δικαίωμα έφεσης στο Επαρχιακό Δικαστήριο που πρέπει να ασκείται μέσα στην προθεσμία που τάσσει. Δεν έχει ασκηθεί έφεση εναντίον της απόφασης του Διαιτητή, η απόφαση αυτή κατέστη τελεσίδικη και δεν έχει εξηγηθεί πώς θα μπορούσε να εκδηλωθεί τώρα, στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας που, επαναλαμβάνω, αναφέρεται μόνο στην απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου που ακολούθησε, τέτοιο παράπονο.» Τα πιο πάνω απαντούν και στους προβαλλόμενους λόγους ένστασης περί της μη τήρησης των διαδικασιών και αποδεικτικών κανόνων ή ότι η διαιτησία διεξήχθη παράτυπα ή ότι δεν εκδόθηκε από αρμόδιο διαιτητή )λόγοι ένστασης 8,10 και 13 πιο πάνω), οι οποίοι προβλήθηκαν εντελώς αόριστα και οι οποίοι στο τέλος δεν υποστηρίχθηκαν με επαρκή επιχειρηματολογία. Στην απόφαση Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Ανίας Νάπας ν. Άντυ Κυριακίδη κ.ά, (πιο πάνω) διασαφηνίστηκε πλήρως από το Ανώτατο Δικαστήριο ότι οι διαιτητικές αποφάσεις σε τέτοιες περιπτώσεις εγγράφονται με σκοπό την εκτέλεση δυνάμει της ειδικής ρύθμισης του άρθρου 52

(5)του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου. Στην εν λόγω απόφαση λέχθηκαν χαρακτηριστικά τα ακόλουθα: «Η διαδικασία που οδηγεί στην εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης ως απόφαση Δικαστηρίου είναι, κατά την άποψη μας, ζήτημα τύπου. Για να εκτελεστεί οποιαδήποτε απόφαση Δικαστηρίου χρειάζεται η εμπλοκή του ιδίου, που αφενός την διατάσσει και ταυτόχρονα την εποπτεύει. Επομένως, η διαιτητική απόφαση πρέπει κατά κάποιο τρόπο να καταχωριστεί, να «εγγραφεί» δηλαδή στα αρχεία του Πρωτοκολλητείου ως απόφαση Δικαστηρίου, για να προχωρήσει η εκτέλεση της. Γι' αυτό το σκοπό υπεβλήθη η υπό συζήτηση αίτηση, και μάλιστα επιδόθηκε στους εφεσίβλητους νια να προβάλουν ενώπιον του Δικαστηρίου ο,τιδήποτε ήθελαν, με αναφορά ασφαλώς μόνο στο επίδικο θέμα, της προώθησης δηλαδή της εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης.» Περαιτέρω στην ίδια πιο πάνω απόφαση Χατζηγεωργίου Νικολάου ν. Νέας Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Αγλαντζιάς αναφέρθηκαν τα ακόλουθα : «το επαρχιακό δικαστήριο κατά την ενάσκηση των εξουσιών του στα πλαίσια διαδικασίας εγγραφής και εκτέλεσης διαιτητικής απόφασης δεν ελέγχει την ορθότητα της διαιτητικής απόφασης ούτε υπεισέρχεται στην ουσία της διαφοράς.» Επομένως εφόσον δεν έχει εφεσιβληθεί η διαιτητική απόφαση εντός 21 ημερών από την γνωστοποίηση της απόφασης, έχει ως αναπόφευκτο αποτέλεσμα την απόρριψη των οποιωνδήποτε λόγων ένστασης των καθ' ων η αίτηση, καθότι η διαιτητική απόφαση με ημερομηνία 16.11.2011 έχει καταστεί τελική και δεσμευτική Η εκδοθείσα διαιτητική απόφαση είναι τελική και δεσμευτική για τους καθ' ων η αίτηση και δεν δικαιολογείται η ακύρωση η προβολή οποιασδήποτε υπεράσπισης επί της ουσίας της διαφοράς, σε αυτό το στάδιο και στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας. Τα ζητήματα αυτά τα εξετάζει ο διαιτητής αν τεθούν ενώπιον του και με βάση το μαρτυρικό υλικό που έχει στη διάθεση του, προτού προχωρήσει στην έκδοση της διαιτητικής απόφασης. Συνεπώς απορρίπτονται και οι σχετικοί λόγοι ένστασης. Στην παρούσα περίπτωση, όχι μόνο δεν έγινε έφεση εναντίον της απόφασης του διαιτητή για την οποία οι καθ΄ών η αίτηση έλαβαν γνώση τουλάχιστον στις 15.03.2012 όταν τους επιδόθηκε, αλλά επιπλέον αποτέλεσε εύρημα του διαιτητή ότι ένας από τους πρωτοφειλέτες ο κ. Σπύρος Νικολάου ήταν παρών στη διαδικασία και ενώπιον του αναγνώρισε και παραδέχθηκε το χρέος του και έλαβε γνώση της απόφασης. Αντίθετα οι καθ' ων η αίτηση αρ.1 και 2 αποφάσισαν, αν και ειδοποιήθηκαν δεόντως, να μην εμφανιστούν κατά την ημερομηνία της ακροαματικής διαδικασίας. Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω γεγονότα καταλήγω ότι οι λόγοι ένστασης πρέπει να απορριφθούν, αφού όχι μόνο είναι νόμω και ουσία αβάσιμοι αλλά και διότι οι ισχυρισμοί των καθ' ων η αίτηση παρέμειναν εντελώς μετέωροι και δεν αποδείχθηκαν ως όφειλαν. Τα όσα δε προβλήθηκαν περί δόλου και/ή απάτης και/ή δυνάμει ψευδών παραστάσεων εκ μέρους των αιτητών προς εξασφάλιση των υπογραφών των καθ΄ών η αίτηση σε συμφωνία θα έπρεπε να είχαν προβληθεί ενώπιον του διαιτητή ή ακόμα ως λόγος έφεσης εάν είχαν καταχωρήσει τέτοια. Η άρνηση των ισχυρισμών των αιτητών εκ μέρους των καθ΄ών η αίτηση δεν αντέστρεψε το βάρος απόδειξης που είχαν οι καθ΄ών η αίτηση το οποίο δεν κατάφεραν να αποσείσουν. Όπως λέχθηκε δε στο τέλος της ίδιας πιο πάνω απόφασης Χ¨Γεωργίου: «Το επαρχιακό δικαστήριο κατά την ενάσκηση των εξουσιών του στα πλαίσια διαδικασίας εγγραφής και εκτέλεσης διαιτητικής απόφασης δεν ελέγχει την ορθότητα της διαιτητικής απόφασης ούτε υπεισέρχεται στην ουσία της διαφοράς.» Η διαιτητική απόφαση με ημερομηνία 16.11.2011 γνωστοποιήθηκε στους καθ' ων η αίτηση με ιδιωτική επίδοση στις 15.3.2012 και οι ένορκες δηλώσεις του ιδιώτη επιδότη Κούλλη Ξενή έχουν επισυναφθεί στην αίτηση των αιτητών, ως τεκμ. Β. Και όλα αυτά αν και θα αρκούσε απλή γνωστοποίηση σύμφωνα με τον νόμο αλλά και τη νομολογία μας (βλ. Αίτηση Δημοσθένους,

(2000)1 Α.Α.Δ.1699 στην οποία αποφασίστηκε ότι εφόσον ο νόμος δεν προβλέπει έγγραφη γνωστοποίηση, ακόμη και προφορική γνωστοποίηση ικανοποιεί πλήρως την σχετική απαίτηση του νομοθέτη). (βλ. επίσης Husson v. Husson

(1962)3 ΑΙΙ. Ε.R 1056 και Westminster City Council v. Chapman and Others

(1975)2 All E.R/ 1103,

1. Με βάση λοιπόν τα πιο πάνω καταλήγω ότι έγινε η προβλεπόμενη στο Νόμο γνωστοποίηση της διαιτητικής απόφασης με ημερομηνία 16.11.2011, αλλά και το ότι η παρούσα ένσταση γίνεται καταχρηστικά και αποσκοπεί αποκλειστικά στην καθυστέρηση της διαδικασίας εγγραφής της διαιτητικής απόφασης. Οι καθ΄ών η αίτηση ενώ δεν παρέστησαν στην διαδικασία της διαιτησίας επικαλούνται αόριστα και ατεκμηρίωτα λόγους οι οποίοι επέβαλλαν την παρουσία τους όπως η αμφισβήτηση της παρουσίας της ενόρκως δηλούσας σε αυτή, ότι δεν τηρήθηκε η νενομισμένη διαδικασία, ότι δεν εξετάστηκε από τον διαιτητή η νομότυπη επίδοση της ειδοποίησης στους πρωτοφειλέτες και εγγυητές. Οι καθ' ων η αίτηση ισχυρίστηκαν ότι η κα Μαρδαπήττα δεν είναι το κατάλληλο άτομο το οποίο μπορεί να ορκιστεί θετικά για τα γεγονότα. Η κα Μαρδαπήττα όμως ισχυρίζεται ότι γνωρίζει προσωπικά τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης και της διεξαγωγής της διαιτησίας και στην παρ. 1 της ένορκης της δήλωσης με ημερομηνία 11.7.2012 ξεκάθαρα και ρητά δηλώνει ότι: « βρίσκεται στην υπηρεσία των αιτητών, ότι είναι η πλέον αρμόδια να καταθέσει καθ' ότι είναι η υπεύθυνη του Τμήματος Ανάκτησης Χρεών της Συνεργατικής Κεντρικής Τράπεζας Λτδ, ότι γνωρίζει πολύ καλά τα γεγονότα της συγκεκριμένης υπόθεσης λόγω της θέσης της, από έγγραφα που κατέχει και από πληροφορίες που έχει συγκεντρώσει, ότι είναι πλήρως εξουσιοδοτημένη από τους αιτητές να προβεί στην παρούσα ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση.» Σημειώνω ότι η γνώση αυτών των γεγονότων και η ιδιότητα της ενόρκου δηλούσας δεν αμφισβητήθηκαν ποτέ με αντεξέταση της και επομένως οι σχετικοί λόγοι ένστασης παρέμειναν χωρίς νομικό η πραγματικό έρεισμα. Η εξέταση επομένως των πιο πάνω λόγων ένστασης και τα σχόλια και η κατάληξη μου για κάθε ένα χωριστά όπως τα κατέγραψα πιο πάνω, με οδηγούν στο αναπόδραστο συμπέρασμα ότι αυτοί δεν μπορούν να έχουν αντίκρισμα καθώς δεν έχουν έρεισμα ούτε στα γεγονότα της υπόθεσης ούτε και ως προς τη νομική πτυχή της και ως εκ τούτου απορρίπτονται. Καταλήγω να εκδώσω διάταγμα που να επιτρέπει την εγγραφή και εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης με ημερομηνία 16.11.2011 κατά τον ίδιον τρόπο που εκτελούνται οι δικαστικές αποφάσεις εναντίον των καθ΄ ών η αίτηση 1 και
2. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ των αιτητών και εναντίον των καθ΄ ών η αίτηση 1 και 2 όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............ Χρήστος Γ. Φιλίππου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο