ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΛΤΔ ν. ΣΠΥΡΟΥ ΧΑΡΙΤΟΥ, Γεν. Αίτηση: 47/2012, 21/1/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2013:A3 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ (που συνεδριάζει στη Λάρνακα) Ενώπιον: Στ. Λουκίδου - Βασιλείου, Ε.Δ. Γεν. Αίτηση: 47/2012 Μεταξύ: ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΛΤΔ εκ Λευκωσίας Αιτητές - και - ΣΠΥΡΟΥ ΧΑΡΙΤΟΥ Καθ' ου η αίτηση Αίτηση για εγγραφή και εκτέλεση διαιτητικής απόφασης Ημερομηνία:21.1.13 Εμφανίσεις: Για τους Αιτητές: κ. Καραμανώλη για Τάσος Παπαδόπουλλος & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε Για τον Καθ' ου η Αίτηση: κ. Κήπου για κ. Νέστορα Νικηφόρου ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αίτηση, οι αιτητές ζητούν την έκδοση διατάγματος του Δικαστηρίου που να επιτρέπει την εγγραφή και εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης ημερομηνίας 16/11/
- Η αίτηση στηρίζεται στο άρθρο 52 του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου 22/85, στον περί Διαιτησίας Νόμο Κεφ.4 άρθρα 21, 22 και 23 στους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς Δ.48 θ.1-3 θ.8 θ.9 στη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και επί των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου. Από πλευράς γεγονότων υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της Στάλως Μαρδαπήττα υπεύθυνη λειτουργός στην Υπηρεσία Ανάκτησης Χρεών της Συνεργατικής Κεντρικής Τράπεζας ΛΤΔ. Λόγω της θέσης της γνωρίζει πολύ καλά τα γεγονότα που αφορούν την παρούσα υπόθεση και είναι πλήρως εξουσιοδοτημένη να προβεί στην αναφερόμενη ένορκη δήλωση. Μεταξύ άλλων αναφέρει ότι στα πλαίσια διαιτητικής διαδικασίας για την οποία ειδοποιήθηκε ο καθ' ου η αίτηση εκδόθηκε απόφαση υπέρ των αιτητών και εναντίον του καθ' ου η αίτηση με την οποία διατάσσεται να καταβάλει το ποσό των €29.498,17 πλέον τόκο προς 9%, ετησίως από 16/11/11 μέχρι εξοφλήσεως με δικαίωμα κεφαλαιοποιήσεως των δεδουλευμένων τόκων την 31ην Δεκεμβρίου έκαστου έτους πλέον €150,00 έξοδα διαιτητικής απόφασης. Αναφέρει περαιτέρω ότι η εν λόγω διαιτητική απόφαση, αντίγραφο της οποίας επισυνάπτει ως Τεκμήριο Α, γνωστοποιήθηκε στον καθ' ου η αίτηση στις 15.3.12 με ιδιωτική επίδοση. Επισυνάπτει προς τούτο ως τεκμήριο Β τη σχετική ένορκη δήλωση επίδοσης της απόφασης. Ο καθ' ου η αίτηση καταχώρησε ένσταση στην αίτηση η οποία στηρίζεται στον Νόμο Περί Συνεργατικών Εταιρειών 22/85, επί του Νόμου Περί Διαιτησίας Κεφ.4, στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Θεσμούς Δ.47 θ.1,2,5 και 6 και Δ.48 θ.1-3 και επί των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου. Στην ειδοποίηση ένστασης προβάλλονται δεκατρείς λόγοι ένστασης που συνοψίζονται ως ακολούθως:
- Μεταξύ των αιτητών και του καθ' ου η αίτηση δεν υπογράφτηκε γραπτή συμφωνία συνυποσχετικού για την υποβολή των μεταξύ τους διαφορών σε διαιτησία σύμφωνα με τον Περί Διαιτησίας Νόμο.
- Η απόφαση του Διαιτητή είναι παράνομη και άκυρη.
- Η διαιτητική απόφαση δεν γνωστοποιήθηκε στον καθ' ου η αίτηση για να μπορέσει να την εφεσιβάλει.
- Η απόφαση του διαιτητή είναι άκυρη διότι δεν επιδόθηκε στον καθ' ου η αίτηση ειδοποίηση για την διεξαγωγή της διαιτησίας.
- Κατά την διαδικασία της διαιτησίας δεν ακολουθήθηκαν οι ορθοί διαδικαστικοί και αποδεικτικοί κανόνες. Περαιτέρω δεν υπήρχε ίση μεταχείριση μεταξύ των εγγυητών.
- Ο διαιτητής χειρίστηκε κακώς την υπόθεση.
- Η αίτηση αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας καθότι το αίτημα των αιτητών μπορούσε να συμπεριληφθεί στην αίτηση τους ημερομηνίας 31.3.12
- Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση είναι ελλιπής. Η ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του ίδιου του καθ' ου η αίτηση. Αρνείται τους ισχυρισμούς της κ. Μαρδαπήττα και επαναλαμβάνοντας τους λόγους ένστασης ισχυρίζεται ότι κανένα δάνειο δεν χορηγήθηκε στον ίδιο καθώς και ότι στη περίπτωση που γίνει αποδεκτό ότι υπέγραψε οποιαδήποτε συμφωνία δανείου η υπογραφή του εξασφαλίστηκε με δόλο και ή απάτη ή δια ψευδών παραστάσεων. Αρνείται ότι ειδοποιήθηκε για την διαιτητική διαδικασία και προβάλλει περαιτέρω ότι δεν του γνωστοποιήθηκε η διαιτητική απόφαση και ως εκ τούτου δεν του δόθηκε η ευκαιρία να την εφεσιβάλει ενός 21 ημερών που προνοεί ο νόμος. Κατά την ακρόαση οι συνήγοροι των δύο πλευρών περιορίστηκαν στην επιχειρηματολογία τους με την κατάθεση και υιοθέτηση γραπτών αγορεύσεων. Στην υπό εξέταση περίπτωση θεωρώ ότι εφαρμογή έχει ο Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμος 22/85 και όχι το Κεφ.4 όπου το άρθρο 21 προβλέπει για διαιτητικές αποφάσεις που εκδόθηκαν δυνάμει συνυποσχετικού. Πρόκειται για υπόθεση που αφορά διαφορά η οποία προέκυψε μεταξύ της αιτήτριας εταιρείας και του μέλους της. Το άρθρο 52
(1)και
(2)του Ν.22/85 προνοεί ότι διαφορές μεταξύ μελών και της εταιρείας παραπέμπονται προς επίλυση σε διαιτησία. Τα εδάφια 4 και 5 του άρθρου 52 καθορίζουν τη διαδικασία που ακολουθείται μετά την παραπομπή της διαφοράς σε διαιτησία και της έκδοσης διαιτητικής απόφασης και κρίνω σκόπιμο όπως παραθέσω αυτά πιο κάτω: «
(4)Οιοσδήποτε θεωρεί τον εαυτόν του ηδικημένον από την απόφασιν οιουδήποτε διαιτητού ή διαιτητών δύναται να υποβάλη έφεσιν εις το Δικαστήριον εντός είκοσι και μιας ημερών από της ημερομηνίας της προς αυτόν γνωστοποιήσεως της αποφάσεως.
(5)Αν οποιαδήποτε απόφαση του διαιτητή ή των διαιτητών, με βάση το εδάφιο
(2), δεν έχει εφεσιβληθεί στο δικαστήριο, σύμφωνα με το εδάφιο
(4), ή αν η έφεση κατ' αυτής εγκαταλειφθεί ή αποσυρθεί, η διαιτητική απόφαση είναι τελική και εκτελείται κατά τον ίδιο τρόπο ως αν να ήταν απόφαση πολιτικού δικαστηρίου.» Προκύπτει από τις πιο πάνω διατάξεις ότι ο τρόπος προσβολής της απόφασης του Διαιτητή είναι αυτός της έφεσης εντός 21 ημερών από την ημερομηνία γνωστοποίησης της απόφασης. Στην Αίτηση 110/95 της Σωτηρούλλας Κωνσταντινίδου
(1995)1 Α.Α.Δ. 827, 831 αναφέρονται τα ακόλουθα: «Αντικείμενο της αίτησης είναι το διάταγμα που εκδόθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο για την καταχώριση και εγγραφή της απόφασης του Διαιτητή.» Δεν έχει εξηγηθεί όμως ποια είναι η σύνδεση της δικαστικής απόφασης, η οποία αφορούσε μόνο στην καταχώριση και εγγραφή της απόφασης του Διαιτητή και συνακόλουθα της παροχής άδειας για εκτέλεση, με το πιο πάνω ζήτημα ουσίας που εγείρεται. Δεν είναι αντικείμενο αυτής της διαδικασίας η απόφαση του Διαιτητή και, εν πάση περιπτώσει, επισημαίνω πως το άρθρο 52
(4)του Ν.22/85 παρέχει σε όποιον θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο από την απόφαση του Διαιτητή δικαίωμα έφεσης στο Επαρχιακό Δικαστήριο που πρέπει να ασκείται μέσα στην προθεσμία που τάσσει. Δεν έχει ασκηθεί έφεση εναντίον της απόφασης του Διαιτητή, η απόφαση αυτή κατέστη τελεσίδικη και δεν έχει εξηγηθεί πως θα μπορούσε να εκδηλωθεί τώρα, στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας που, επαναλαμβάνω αναφέρεται μόνο στην απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου που ακολούθησε, τέτοιο παράπονο.» Στην παρούσα διαδικασία ο δικαστικός έλεγχος που ασκείται είναι μόνο σε ότι αφορά τις τυπικές προϋποθέσεις του Νόμου. Στην υπόθεση Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Αγίας Νάπας v. Κυριακίδη κ.α.
(2008)1(Α) 716 αναφέρονται τα ακόλουθα: «Η διαδικασία που οδηγεί στην εκτέλεση διαιτητικής απόφασης ως απόφαση Δικαστηρίου είναι κατά την άποψη μας, ζήτημα τύπου. Για να εκτελεστεί οποιαδήποτε απόφαση Δικαστηρίου χρειάζεται την εμπλοκή του ιδίου, που αφενός να την διατάσσει και ταυτόχρονα να την εποπτεύει. Επομένως, η διαιτητική απόφαση πρέπει κατά κάποιο τρόπο να καταχωριστεί, να «εγγραφεί» δηλαδή στα αρχεία του πρωτοκολλητείου ως απόφαση Δικαστηρίου, για να προχωρήσει η εκτέλεση της. Για αυτό το σκοπό υπεβλήθη η υπό συζήτηση αίτηση, και μάλιστα επιδόθηκε στους εφεσίβλητους για να προβάλουν ενώπιον του Δικαστηρίου ο,τιδήποτε ήθελαν, με αναφορά ασφαλώς μόνο στο επίδικο θέμα, της προώθησης δηλαδή της εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης». Από τα πιο πάνω προκύπτει συνεπώς ότι το ζήτημα που το Δικαστήριο θα εξετάσει στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας είναι κατά πόσο γνωστοποιήθηκε στον καθ'ου η αίτηση η αναφερόμενη διαιτητική απόφαση. Από τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον μου βρίσκω ότι έχει γνωστοποιηθεί στον καθ'ου η αίτηση η διαιτητική απόφαση. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση επισυνάπτεται ως τεκμήριο Β η ένορκη δήλωση επίδοσης του ιδιώτη επιδότη Κούλλη Ξενή ο οποίος αναφέρει ότι στις 15.3.12 επέδωσε την επίδικη διαιτητική απόφαση στην Αγγέλα Χαρίτου, σύζυγο και συγκάτοικο του καθ'ου η αίτηση. Αντίγραφο της απόφασης επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση του επιδότη. Ο καθ' ου η αίτηση δεν αρνείται ότι η Αγγέλα Χαρίτου είναι σύζυγος και συγκάτοικος του. Η θέση του ότι λόγω λάθους και/ή αβλεψίας η σύζυγος του δεν του είχε αναφέρει για την εν λόγω διαιτητική απόφαση αποτελεί ένα αόριστο ισχυρισμό ο οποίος δεν έχει τεθεί από την ίδια τη σύζυγο του. Σύμφωνα με την υφιστάμενη νομολογία αλλά και το πνεύμα του άρθρου 52
(4)του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου, γνωστοποίηση της διαιτητικής απόφασης δεν σημαίνει απαραίτητα αποκλειστικά και μόνο προσωπική επίδοση. Σκοπός του νομοθέτη δεν ήταν να παρακάμψει τις δικονομικές αρχές επίδοσης εγγράφων. Επομένως ισχύουν και εφαρμόζονται οι δικονομικοί κανόνες όπως αυτοί προβλέπονται στο θεσμό 2 της Διαταγής 5 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, όπου μεταξύ άλλων προνοείται πως όταν πρόσωπο προς το οποίο πρόκειται να γίνει επίδοση εγγράφου δεν ανευρεθεί στο σπίτι του ή στο συνήθη τόπο εργασίας του, η επίδοση θα θεωρείται ότι έγινε αν αντίγραφο αφεθεί σε ένα μέλος της οικογένειας του που να φαίνεται ότι είναι 16 ετών και άνω και είναι στη πόλη ή στο χωριό του ή εντός της περιοχής του (βλ. Χριστάκης Γεωργίου Θεοδώρου κ.α. v. Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Μακράσυκας
(2003)1 Α.Α.Δ. 1305). Επιπρόσθετα σημειώνεται ότι όπως προκύπτει μέσα από το περιεχόμενο της διαιτητικής απόφασης(τεκμήριο Α) η σύζυγος του καθ' ου η αίτηση και συνοφειλέτης στο αναφερόμενο δάνειο ήταν παρούσα κατά την ακρόαση της διαιτησίας και αποδέχθηκε το αναφερόμενο χρέος. Από την άλλη ο ισχυρισμός του καθ' ου η αίτηση ότι οι αιτητές όφειλαν να τον συμπεριλάβουν στην προηγηθείσα αίτηση τους ημερ. 31.3.12 για εγγραφή της επίδικης διαιτητικής απόφασης οδηγεί στο συμπέρασμα ότι έκτοτε γνώριζε και ο ίδιος για την έκδοση της. Το άρθρο 52
(4)του Ν.22/85 δεν προβλέπει συγκεκριμένο και επιτακτικό τρόπο ή μέσο γνωστοποίησης. Η γνωστοποίηση του άρθρου 52
(4)σκοπό έχει να λάβει γνώση το ενδιαφερόμενο πρόσωπο ώστε να μπορέσει να ασκήσει το προβλεπόμενο από το Νόμο ένδικο μέσο της έφεσης εντός της προθεσμίας των 21 ημερών. Η θέση του καθ'ου η αίτηση για κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας δεν ευσταθεί και απορρίπτεται. Η κλασσική τοποθέτηση για την απόδειξη τέτοιας κατάχρησης συναρτάται από την επιδίωξη ομοίων σκοπών με την υιοθέτηση παράλληλων ένδικων μέσων, (δέστε Διευθυντής των Φυλακών ν. Περέλλα Τζεννάρο
(1995)1 Α.Α.Δ. 217, Ηλία (Αρ. 3)
(1995)1 Α.Α.Δ. 786, Εμπεδοκλής κ.ά. (Αρ. 3)
(2009)1 Α.Α.Δ. 529 και Αναφορικά με την Luchian Marina Tudor, Πολ. Έφ. αρ. 342/10, ημερ. 1.7.2011). Επισημαίνω πως δεν έχουν τεθεί ενώπιον του δικαστηρίου στοιχεία που να εντάσσουν τη παρούσα στην κατηγορία της κατάχρησης της δικαιοδοσίας. Είναι επίσης γεγονός ότι ο καθ' ου η αίτηση δεν άσκησε το δικαίωμα έφεσης που του παρέχει ο περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμος. Ως εκ τούτου δεν δύναται να προβάλλει στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας λόγους ένστασης που αφορούν την ουσία της απόφασης του διαιτητή και στοχεύουν στη αναθεώρηση της. Ούτε μπορεί να προβάλλει στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας τις ενστάσεις που προβάλλει και αφορούν το κανονικό και νομότυπο στη διαδικασία της διαιτησίας, την υπογραφή της συμφωνίας δανείου με δόλο και απάτη ή και οιονδήποτε άλλο λόγο προβάλλει με σκοπό να επιτύχει την μη έγκριση της αίτησης. Όφειλε να το πράξει εάν επιθυμούσε υποβάλλοντας έφεση εντός της υπό του νόμου τιθέμενης προθεσμίας. Υπό το φως των πιο πάνω βρίσκω ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις του Νόμου για εγγραφή και εκτέλεση Διαιτητικής απόφασης. Συνεπώς εκδίδεται Διάταγμα ως η παράγραφος 1 της αίτησης. Τα έξοδα όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ των αιτητών και εναντίον του καθ'ου η αίτηση. (Υπ.)................. Στ. Λουκίδου-Βασιλείου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο