Αντώνης Κόμπος ν. Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ, Αρ.αγωγής 198/2008, 8/3/2013

(1989)1 C.L.R. 50, Χ"Οικονόμου ν. Ελληνικής Τράπεζας

(1992)1 Α.Α.Δ. 949 και τη μεταγενέστερη υπόθεση Σάββα ν. Λαϊκής Ασφαλιστικής Εταιρείας Λτδ

(2009)1 Α.Α.Δ. 1609). Κατ΄ αυτό τον τρόπο εξοικονομείται δικαστικός χρόνος και περιορίζεται σημαντικά η δικαστική δαπάνη. Για το σκοπό της αίτησης αυτής τα βασικά γεγονότα προκύπτουν από την έκθεση απαιτήσεως του ενάγοντα, καθ΄ ου η αίτηση. Αφορούν στην ίδια την αιτία αγωγής και τη θεραπεία η οποία ζητείται συναφώς. Όπως αναφέρεται στις λεπτομέρειες, κατά το 2002 ο ενάγων είχε υποθηκεύσει προς όφελος των εναγομένων που είναι τραπεζικός οργανισμός, συγκεκριμένο ακίνητο του το οποίο βρίσκεται στην επαρχία Αμμοχώστου. Τα στοιχεία της υποθήκης είναι Υ478/2002 και δόθηκε προς εξασφάλιση δανείου το οποίο οι τελευταίοι είχαν παραχωρήσει σε κάποια εταιρεία. Μέχρι τις 13.7.2007 το εν λόγω δάνειο, το οποίο είχε στο μεταξύ μετατραπεί σε εξ αποφάσεως χρέος, εξοφλήθηκε πλήρως. Και τότε ο ενάγοντας ζήτησε από τους εναγόμενους να προβούν στην απάλειψη της προαναφερθείσας υποθήκης. Όταν δεν εισακούστηκε, παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις του, κίνησε εναντίον τους την παρούσα αγωγή. Ζητά να διαταχθούν οι εναγόμενοι να προβούν σε απάλειψη της εν λόγω υποθήκης. Επίσης, ζητά αποζημιώσεις για ζημιές που ισχυρίζεται ότι έχει υποστεί λόγω της παράλειψης των εναγομένων να συμμορφωθούν με ό,τι τους είχε ζητηθεί. Από την πλευρά τους οι εναγόμενοι ανταπαιτούν αναγνωριστική δήλωση ότι η συγκεκριμένη υποθήκη εξασφαλίζει και άλλες οφειλές του ενάγοντα προς αυτούς. Πέραν της πιο πάνω ανταπαίτησης, οι εναγόμενοι με την υπεράσπιση τους εγείρουν επίσης προδικαστικά και θέμα ότι για την εξάλειψη της υποθήκης ο ενάγοντας θα έπρεπε να είχε καταχωρήσει πρωτογενή αίτηση, και όχι αγωγή. Βασίζουν τη θέση τους αυτή στην πρόνοια του άρθρου 36

(1)του περί Μεταβίβασης και Υποθήκευσης Νόμου 9/1965. Επομένως, συνεχίζει η θέση ανωτέρω των εναγομένων, η καταχώρηση αγωγής για επιδίωξη της πιο πάνω θεραπείας αποτελεί χρήση λανθασμένου εναρκτήριου ένδικου μέσου η οποία συνιστά ακυρότητα. Σημειώνεται συναφώς πως αν η πιο πάνω προδικαστική ένσταση βρει απήχηση με το δικαστήριο τότε ολόκληρη η αγωγή θα πρέπει να απορριφθεί, αφού τόσο η πρόσθετη απαίτηση του ενάγοντα για αποζημιώσεις όσο και η ανταπαίτηση των εναγομένων, ότι η υποθήκη εξακολουθεί να αποτελεί εξασφάλιση που βρίσκεται σε ισχύ, δε θα έχουν πλέον οποιοδήποτε πραγματικό έρεισμα. Το άρθρο 36

(1)του Νόμου 9/1965 προβλέπει, σε σχέση με το υπό εξέταση θέμα, τα εξής: «

(1)Εις οιανδήποτε των ακολούθων περιστάσεων, ήτοι- (α) εάν ο ενυπόθηκος δανειστής αρνήται ή αμελή να προβή εις την εξάλειψιν υποθήκης ως εν άρθρω 35, καίτοι η διά ταύτης εξασφαλιζομένη υποχρέωσις εξοφλήθη ή έπαυσεν υφισταμένη ή (β) ........................................................................... ο ενυπόθηκος οφειλέτης δύναται να ζητήση παρά του Επαρχιακού Δικαστηρίου την έκδοσιν ακυρωτικού της υποθήκης διατάγματος, το δε Επαρχιακό Δικαστήριο άμα τη υποβολή της τοιαύτης αιτήσεως δύναται να εκδώση το κατά το δοκούν δίκαιον υπό τας περιστάσεις διάταγμα, αναφορικώς προς την γνωστοποίησιν της γενομένης αιτήσεως προς οιονδήποτε πρόσωπον, την ακύρωσιν της υποθήκης, την κατάθεσιν χρηματικού τινος ποσού παρά τω Επαρχιακώ Δικαστηρίω, την διάθεσιν του ούτω κατατεθησομένου ποσού και οιονδήποτε έτερον συναφές ζήτημα». Στην υπόθεση Αγγελίδης ν. Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Παλλουριώτισσας

(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1771, επιβεβαιώνεται ότι για την ακύρωση υποθήκης, και εφόσον συντρέχουν οι προϋποθέσεις τις οποίες θέτει το άρθρο 36

(1), ανωτέρω, υποβάλλεται αίτηση. Προφανώς, εννοεί πρωτογενή αίτηση αποκλείοντας έτσι τη χρήση κλητηρίου εντάλματος η καταχώρηση του οποίου σηματοδοτεί την έναρξη αγωγής. Παραδοσιακά δε, η χρήση λανθασμένου εναρκτήριου μέσου για την έναρξη δικαστικής διαδικασίας συνιστούσε ακυρότητα, (βλ. Hajichambis v. Attorney General

(1986)1 C.L.R. 386 και In re Phileleftheros Ltd.

(1988)1 C.L.R. 344) Όμως, μετά την τροποποίηση της Δ.64, με το νέο κ.3 αυτής η χρήση εναρκτήριου μέσου για έναρξη κάποιας διαδικασίας, άλλου από αυτό το οποίο προβλέπεται από τους Κανονισμούς Πολιτικής Δικονομίας, αποτελεί πλέον απλή παρατυπία. Επομένως, δεν υπόκειται σε παραμερισμό αλλά σε διόρθωση κατά την κρίση του δικαστηρίου, η οποία ασκείται δυνάμει του κ.2 της ίδιας πιο πάνω Διαταγής. Βέβαια, στην προκειμένη περίπτωση η πρόνοια για χρήση εναρκτήριας κλήσης σε σχέση με αίτημα για ακύρωση υποθήκης προβλέπεται ρητά από το Νόμο 9/1965 στο άρθρο 36

(1)και όχι από τους κανονισμούς. Επομένως, η περίπτωση κρίνεται κατάλληλη ώστε να δικαιολογείται όπως το νομικό σημείο το οποίο έχει εγερθεί από τους εναγόμενους εξεταστεί προδικαστικά με βάση τη Δ.27 κ.1. Ως εκ τούτου η αίτηση εγκρίνεται. Το νομικό σημείο το οποίο εγείρεται με την παράγραφο 1 της υπεράσπισης θα οριστεί για εξέταση προδικαστικά στα πλαίσια ακροάσεως η οποία θα διεξαχθεί για το σκοπό αυτό. Οσον αφορά τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας αυτά επιφυλάσσονται. (Υπ.)....................... Γ.Ν.Γιασεμής Π.Ε.Δ. /ΚΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο