Chapo holdings Ltd ν. Gerda Pieri κ.α., Αρ. Αγωγής.: 1250/12, 12/4/2013

(4)του Ν. 14/60, οπότε έλαβε τον νέο αριθμό 1250/

1. Το κλητήριο επιδόθηκε πρώτα στον Εναγόμενο 2, την 1-6-11 προσωπικά και αργότερα στην Εναγομένη 1 την 1-2-12 μέσω διπλοσυστημένης επιστολής, με βάση σχετικό διάταγμα του δικαστηρίου (ημερ. 13-12-11). Να σημειωθεί ότι στον Εναγόμενο 2 επιδόθηκε προσωπικά και η έκθεση απαίτησης (στις 11-9-12), ενώ για την Εναγόμενη 1 το εν λόγω δικόγραφο αναρτήθηκε στον πίνακα του δικαστηρίου δυνάμει του αρχικού διατάγματος (στις 11-9-12). Μαρτυρία - Ευρήματα. Κατόπιν άδειας του δικαστηρίου προς απόδειξη της υπόθεσης καταχωρίστηκαν δύο ένορκες δηλώσεις από τον Οικονομικό Διευθυντή των Εναγόντων κ. Σταύρο Καμπούρη, ημερ. 6-2-13 και 26-2-13, στις οποίες επισυνάπτονται και τα σχετικά έγγραφα ως Τεκμήρια. Τα όσα έχει αναφέρει ο εν λόγω μάρτυρας παρέμειναν αναντίλεκτα ενώπιον μου και δέχομαι τη μαρτυρία του. Από το σύνολο της εν λόγω μαρτυρίας προκύπτουν τα ακόλουθα γεγονότα:
2. Με βάση γραπτή συμφωνία ημερ. 31-8-92 οι Ενάγοντες συμφώνησαν να πωλήσουν στην Εναγόμενη 1 και στον σύζυγο της Χαράλαμπο Πιερή μια κατοικία υπ' αρ. 1 στο συγκρότημα "PARALIMNI COMPLEX", το οποίο θα ανεγείρετο στο ακίνητο υπ' αρ. εγγρ. 4213, Φ/Σχ. ΧΧΧ46.Ε.2, τεμ. 223 στο Παραλίμνι, έναντι του τιμήματος των Λ.Κ. 42.000 συν το τελικό κόστος των επιπλέον εργασιών επί τη βάσει επισυνημμένου στη Συμφωνία Παραρτήματος (το οποίο όμως δεν παρουσιάστηκε στο δικαστήριο)
3. Τα πιο πάνω συμφωνηθέντα ποσά θα πληρώνοντο ως ακολούθως: i. D.M 40.000 (Γερμ. Μάρκα) κατά την υπογραφή της συμφωνίας. ii. D.M. 30.000 (Γερμ. Μάρκα) κατά τον Ιανουάριο του
4. iii. Λ.Κ. 15.000 (Λίρες Κύπρου) κατά τη διάρκεια των εργασιών κατασκευής. iv. Κάθε υπόλοιπο συν τόκο 9% θα κατεβάλλετο σε 24 μηνιαίες δόσεις της πρώτης πληρωτέας ένα μήνα μετά την παράδοση της οικίας.
5. Σύμφωνα με τον όρο 4 της Συμφωνίας σε περίπτωση που οι αγοραστές καθυστερούσαν πέραν των 60 ημερών την πληρωμή οποιουδήποτε ποσού το οποίο καθίστατο πληρωτέο με βάση τη Συμφωνία, τότε οι Πωλητές θα είχαν το δικαίωμα να τερματίσουν την Συμφωνία και σε τέτοια περίπτωση ολόκληρο το υπόλοιπο του λογαριασμού των Αγοραστών συμπεριλαμβανομένου τόκου θα καθίστατο αμέσως πληρωτέο και οι Πωλητές δύναντο κατά την απόλυτη ευχέρεια τους, να αποκηρύξουν τη συμφωνία και να επαναπωλήσουν την οικία σε οποιοδήποτε πρόσωπο και σε οποιαδήποτε τιμή είτε δια δημοσίου πλειστηριασμού, είτε με ιδιωτική συμφωνία, χωρίς οποιαδήποτε ειδοποίηση ή αναφορά προς τους Αγοραστές. Νοείτο ότι σε τέτοια περίπτωση οι Πωλητές θα κατέβαλλαν στους Αγοραστές οποιοδήποτε πλεόνασμα μετά την ικανοποίηση οποιουδήποτε οφειλομένου υπολοίπου και εξόδων.
6. Η παράδοση της οικίας θα γίνετο κατά ή περί τον Απρίλιο του
8. Με την πληρωμή του συμφωνηθέντος τιμήματος και τη διευθέτηση του λογαριασμού από τους Αγοραστές η οικία θα μεταβιβάζετο και θα εγγράφετο επ' ονόματι των, με δικά τους έξοδα.
9. Μετά την παραλαβή κατοχής της οικίας, οι Αγοραστές ήταν υπεύθυνοι για την πληρωμή όλων των φόρων ακίνητης ιδιοκτησίας, επιβαρύνσεων ή τελών κ.λ.π περιλαμβανομένων τελών νερού και ρεύματος εν σχέσει με την οικία και οι Ενάγοντες δικαιούντο να αποζημιωθούν από τους Αγοραστές για οποιαδήποτε ποσά δυνατόν να πλήρωναν στις αρμόδιες αρχές μέχρι τη μεταβίβαση της οικίας επ' ονόματι των Αγοραστών.
10. Οι Ενάγοντες είχαν το δικαίωμα να ασφαλίσουν την οικία έναντι πυρός ή άλλου κινδύνου και οι Αγοραστές συμφώνησαν όπως πληρώνουν τα ασφάλιστρα, καθώς και την αναλογία στα κοινόχρηστα έξοδα.
11. Με επιστολή τους ημερ. 12-5-04 οι Ενάγοντες ενημέρωσαν την Εναγόμενη 1 ότι είχε εκδοθεί ο ξεχωριστός τίτλος για την επίδικη οικία και επισύναψαν κατάσταση λογαριασμού ζητώντας την διευθέτηση του οφειλομένου υπολοίπου και την επικοινωνία με τους ίδιους προς το σκοπό διευθέτησης των ζητημάτων του τίτλου εγγραφής. Η κατάσταση δεν παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο.
12. Με επιστολή τους ημερ. 19-1-05 οι Ενάγοντες υπενθύμισαν στην Εναγόμενη 1 το περιεχόμενο της προηγούμενης επιστολής τους και επισύναψαν επίσης ενημερωμένη κατάσταση λογαριασμού καλώντας την να διευθετήσει τόσο το υπόλοιπο, όσο και τη μεταβίβαση. Η κατάσταση δεν παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο.
13. Με επιστολή τους ημερ. 4-6-07 προς την Εναγόμενη 1 μέσω του δικηγορικού γραφείου Χρίστου Μιτσίδη επανέλαβαν ότι ο τίτλος εγγραφής ήταν έτοιμος από 24-5-04 και την καλούσαν εντός 30 ημερών να εξοφλήσει το λογαριασμό πληροφορώντας την παράλληλα ότι θα εξακολουθούσαν να χρεώνουν το λογαριασμό με διαχειριστικά έξοδα Λ.Κ.500 ετησίως πέραν οιωνδήποτε άλλων εξόδων και πληρωμών που γίνοντο, λόγω του ότι το ακίνητο εξακολουθούσε να είναι επ' ονόματι τους. Στην επισυνημμένη κατάσταση ημερ. 21-5-07 παρουσιάζετο υπόλοιπο Λ.Κ. 3.226,
15. Με επιστολή τους ημερ. 13-4-10 προς τους Αγοραστές οι Ενάγοντες αναφέρθηκαν σε πρόσφατη (τότε) τηλεφωνική επικοινωνία και ενημέρωσαν ότι ο τίτλος ήταν έτοιμος από το 1997, επισύναψαν κατάσταση λογαριασμού μέχρι τις 31-12-09 με υπόλοιπο €7.493 και υπενθύμισαν ότι είτε έπρεπε να εγγραφεί ο τίτλος επ' ονόματι της Εναγομένης 1 και του κληρονόμου του άλλου αγοραστή, είτε να εξουσιοδοτήσουν τους Ενάγοντες να αναζητήσουν άλλον αγοραστή για την οικία. Εάν οι αγοραστές αποφάσιζαν να κρατήσουν την οικία θα έπρεπε να καταβάλουν και τα έξοδα μεταβίβασης. Φαίνεται πως στο ενδιάμεσο είχε αποβιώσει ο δεύτερος αγοραστής, εξ ου και εκδόθηκε στις 10-6-09 το περιορισμένο παραχωρητήριο στον Εκτελεστικό Διευθυντή των Εναγόντων για να υπερασπιστεί την παρούσα αγωγή. Η ιδιότητα του ως εκτελεστικού Διευθυντή προκύπτει από επιστολές που υπέγραψε προς τους Αγοραστές (ημ. 4-6-07, 13-4-10).
16. Με διπλοσυστημένη επιστολή ημερ. 4-11-10 προς την Εναγόμενη 1 και προς κάποιον Dino Pieri, ως κληρονόμους του Χαράλαμπου Πιερή οι Ενάγοντες υπενθύμισαν την προηγηθείσα επιστολή (ημ. 13-4-10) και επέστησαν την προσοχή στον όρο 4 της Συμφωνίας, καλώντας τους όπως μέχρι τις 30-11-10 εξοφλήσουν κάθε υπόλοιπο και προσέλθουν για την μεταβίβαση, διότι σε αντίθετη περίπτωση θα ακύρωναν τη Συμφωνία. Παρουσιάστηκε μόνο μια απόδειξη κατάθεσης διπλοσυστημένου, χωρίς δηλαδή απόδειξη παραλαβής της. Επ' αυτού δεν μπορεί να εξαχθεί ασφαλές συμπέρασμα για το αν παραλήφθηκε ή όχι η εν λόγω επιστολή.
17. Με νέα επιστολή ημερ. 7-1-11 προς τα ίδια πρόσωπα οι Ενάγοντες αναφέρθηκαν στις πολλές τηλεφωνικές συνδιαλέξεις που είχαν και προειδοποίησαν για κίνδυνο ακύρωσης της Συμφωνίας από τους δικηγόρους των Εναγόντων. Υπάρχει κάρτα παραλαβής της διπλοσυστημένης επιστολής στις 8-2-
19. Τέλος με διπλοσυστημένη επιστολή τους ημερ. 18-2-11 προς τους Εναγόμενους 1 και 2, οι Ενάγοντες τερμάτισαν τη Συμφωνία ημερ. 31-8-92 εξαιτίας του ότι οι Εναγόμενοι παραβίασαν ουσιώδεις όρους αυτής με το να μην πληρώσουν το οφειλόμενο υπόλοιπο και επειδή αρνήθηκαν να λάβουν μεταβίβαση του τίτλου επ' ονόματι τους. Παρουσιάστηκε κάρτα παραλαβής διπλοσυστημένης επιστολής στις 14-3-11 από την Εναγόμενη 1 και απόδειξη κατάθεσης συστημένου για τον Εναγόμενο
21. Μετά την καταχώριση της αγωγής οι Εναγόμενοι δεν έχουν πληρώσει οποιοδήποτε ποσό έναντι και παραμένει υπόλοιπο το ποσό των €7.493,
22. Όπως προκύπτει από τη συμπληρωματική ένορκη δήλωση του κ. Καμπούρη οι Εναγόμενοι ως κάτοχοι της οικίας δεν πλήρωσαν οποιοδήποτε ποσό από το
23. Στο ποσόν των €7.493,97 περιλαμβάνονται δαπάνες για κτηματικούς φόρους, φόρους αποχέτευσης, Δημοτικούς φόρους, ασφάλιστρα, αναλογούντες τόκους και έξοδα διαχείρισης του λογαριασμού τους, τα οποία αναλύονται στα Τεκμ. 2 και 3 της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Νομική πτυχή. Η αξίωση των Εναγόντων όπως αυτή καταγράφεται στην Έκθεση Απαίτησης τους έχει ως ακολούθως: "Α. Αποζημιώσεις για παράβαση γραπτής συμφωνίας ημερ. 31-8-1992 που υπεγράφη μεταξύ της ενάγουσας και των εναγομένων τη Λευκωσία και/ή τη πληρωμή του ποσού των €7.493,97 δυνάμει συμφωνίας. Β. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου διατάττον την ακύρωση και/ή τον παραμερισμό της συμφωνίας ημερ. 31-8-
24. Γ. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου διατάττον τη πώληση της επίδικης κατοικίας της συμφωνίας ημερ. 31-8-1992 δια δημόσιου πλειστηριασμού ή τη πώληση σε οιονδήποτε τρίτο πρόσωπο και αφού εισπραχθεί οιονδήποτε οφειλόμενο ποσό με βάση το «Α» ανωτέρω, οιονδήποτε υπόλοιπο του τιμήματος να κατατεθεί επ' ονόματι των εναγομένων ανά ½ μερίδιο." Στην πρώτη ένορκη δήλωση του ο κ. Καμπούρης ανέφερε πως "μετά από την καταχώριση της αγωγής οι Εναγόμενοι δεν έχουν πληρώσει κανένα ποσό έναντι και παραμένει υπόλοιπο το ποσό των €7.493,97 πλέον 9% τόκο από 1-1-10" και στην δεύτερη εξήγησε ότι οι εναγόμενοι ως κάτοχοι δεν πλήρωσαν διάφορα ποσά "που ήταν συμβατική τους υποχρέωση ύψους €7.493,97 τα οποία επιβαρύνθηκε και επλήρωσε η ενάγουσα". Όπως έχει αναφερθεί στην υπ. Θεοχαρίδης v.
25. Ιωάννης Ιωάννου κ.α, Πολ. Εφ. 23/09, ημ. 20-6-12: "Είναι θεμελιωμένο ότι όταν υπάρχει αθέτηση μιας συμφωνίας .. το αθώο μέρος, στην προκειμένη περίπτωση οι Ενάγοντες .. έχουν δικαίωμα είτε να τερματίσουν τη συμφωνία και να αξιώσουν αποζημιώσεις, είτε να επιμείνουν στην τήρηση της συμφωνίας και να αξιώσουν αποζημιώσεις." Όπως εξηγείται στην ίδια απόφαση, το αθώο και ανυπαίτιο μέρος έχει το δικαίωμα να επιμένει στην τήρηση της συμφωνίας αλλά όχι επιλεκτικά, δηλαδή να επιλέξει την τήρηση μέρους της συμφωνίας, αλλά όχι του υπόλοιπου. Εάν θα τηρηθεί η συμφωνία θα πρέπει να τηρηθεί στο σύνολο της. Βασικά όταν το ανυπαίτιο μέρος επιλέξει να θεωρήσει την παράβαση ως τερματίζουσα τη σύμβαση δεν μπορεί να αξιώνει και εκτέλεση της σύμβασης, εφόσον και οι δύο πλευρές απαλλάσσονται από την περαιτέρω εκτέλεση. Εάν το αναίτιο μέρος επιλέξει τη συνέχιση της σύμβασης (παρά την παράβαση) έχει το δικαίωμα να διεκδικήσει την εκτέλεση της και παράλληλα αποζημιώσεις για τυχόν ζημιά που προέκυψε από την αργοπορία στην εκτέλεση. Το αναίτιο μέρος δύναται να προχωρήσει στο δικαστήριο και με τις δύο θεραπείες διαζευκτικά αλλά στη δίκη θα πρέπει να επιλέξει ποια εν τέλει θα ακολουθήσει (υπ. Metaxas, Loizides, Syrimis & Co, ανωτέρω). Ζητήθηκε από τους Ενάγοντες να επιλέξουν ποια βάση θα προωθούσαν και διευκρινίζεται ότι κατά την αγόρευση του ο κ. Κουκούνης δήλωσε αφενός ότι οι ζημιές των Εναγόντων από την παράβαση της Συμφωνίας είναι το ποσόν των €7.493,97 τις οποίες και αξιώνουν και αφετέρου ότι δεν επιμένουν στην έκδοση του διατάγματος υπό § Γ, δηλ. για πώληση της οικίας δια δημοσίου πλειστηριασμού, αλλά επιμένουν στην επιδίκαση του πιο πάνω ποσού ως αποζημιώσεις και στο διάταγμα ως η παράγραφος Β. Στην παρούσα περίπτωση δηλαδή οι Ενάγοντες στην αγωγή τους ζήτησαν από τη μια το ποσό των €7.493,97 και από την άλλη επέμειναν μέχρι τέλους στην ακύρωση της. Πλην όμως το συγκεκριμένο ποσό των €7.493,97 αφορά ποσά για τα οποία υπήρχε πρόνοια στη σύμβαση (όρος ΙΙ) και θα μπορούσαν να τα διεκδικήσουν εάν αυτή παρέμενε σε ισχύ. Εάν επιμένουν στον τερματισμό της όμως δεν μπορούν παράλληλα να την επικαλούνται ως προς κάποιο μέρος. Όπως έχει αναφερθεί στην υπ. Καταφυγιώτης v. Χρυσοστομής

(1997)1 ΑΑΔ 1746: "Ως ζήτημα γενικής αρχής, το αναίτιο μέρος το οποίο κατόπιν τερματισμού διεκδικεί αποζημιώσεις δεν δικαιούται να διατηρεί στο εξής ωφελήματα που του παρέχονται μόνο στη βάση ισχύος της σύμβασης." Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως οι Ενάγοντες στην παρούσα επέλεξαν να τερματίσουν τη σύμβαση για λόγους που αφορούσαν τους Εναγομένους, ήτοι ότι εκείνοι παρέλειψαν να καταβάλουν το ποσό των €7.493,97 και να προσέλθουν για μεταβίβαση ως όφειλαν, με βάση τη σύμβαση. Στο θέμα του καθορισμού των αποζημιώσεων σε παρόμοιες περιπτώσεις έγινε αναφορά στην υπ. Καλησπέρας v. 1. Δάφνου Δρυάδη κ.α

(1998)1 (Β) ΑΑΔ 867 ως εξής: "Δεν υπάρχει αμφιβολία ως προς τις αρχές οι οποίες διέπουν τον καθορισμό των αποζημιώσεων, λόγω της διάρρηξης της σύμβασης, γενικά και, για την πώληση γης. Το Άρθρο 75 του περί Συμβάσεων Νόμου ορίζει ότι, πρόσωπο, το οποίο αποκηρύττει τη σύμβαση (υπαναχωρεί νόμιμα από τη σύμβαση), δικαιούται σε αποζημίωση για ζημιά, την οποία υπέστη λόγω της μη εκπλήρωσής της. Όπως εξηγείται στην Πανταζή v. Aquarian Ltd κ.ά

(1993)1 Α.Α.Δ. 748, το Άρθρο 75 διαφυλάττει το δικαίωμα συμβαλλομένου, ο οποίος ακυρώνει τη σύμβαση για βάσιμο λόγο, να διεκδικήσει αποζημιώσεις για ζημιά, που έχει υποστεί λόγω ανακοπής ή μη εκπλήρωσης του συμβολαίου. Το Άρθρο 73, εξάλλου, καθορίζει την αποζημίωση, την οποία δικαιούται ο συμβαλλόμενος από τη διάρρηξη της συμφωνίας από τον αντισυμβαλλόμενο. Το λογικά προβλεπτό της ζημιάς, όπως διαγράφεται από τη σύμβαση, είναι το μέτρο της αποζημίωσης. Ο κρίσιμος χρόνος για τον καθορισμό της είναι, κατά κανόνα ο χρόνος της διάρρηξης και το επίμετρο η διαφορά μεταξύ της τιμής αγοράς και της αξίας του ακινήτου κατά το χρόνο της διάρρηξης". Στη μεταγενέστερη υπόθεση Χαραλάμπους v. 1. Σοφίας Σολωμού

(2001)1 (Β) ΑΑΔ 1058 αναφέρθηκαν τα εξής: "Η αποκατάσταση στη θέση που θα ευρίσκετο το αναίτιο μέρος κατά το χρόνο της διάρρηξης της συμφωνίας αποτελεί τη βάση του κανόνα ο οποίος διέπει τον καθορισμό των αποζημιώσεων˙ νοουμένου ότι οι αποζημιώσεις είναι δίκαιες μεταξύ του υπαίτιου και του αναίτιου μέρους (βλ. Saab and Another (ανωτέρω)". Σύμφωνα με άλλη νομολογία η άποψη ότι η αποζημίωση έχει την έννοια της αποκατάστασης της απώλειας ή της ζημιάς που στην πραγματικότητα υπέστη το αθώο μέρος κρίθηκε ότι αντίκειται στις διατάξεις του άρθρου 73

(1), αφού η αποκατάσταση του αθώου μέρους επιτυγχάνεται συνήθως με την επιδίκαση αποζημιώσεων οι οποίες είναι λογικά προβλεπτές κατά το χρόνο σύναψης της συμφωνίας και είναι πιθανό να προκύψουν από τη διάρρηξη της. Λέχθηκε ότι η έκταση της ζημιάς είναι διακριτέα κατά το χρόνο της διάρρηξης, οπότε καθίστανται γνωστές οι επιπτώσεις από τη διάρρηξη και υπολογίζεται κατά τον χρόνο αυτόν η ζημιά. Η αποκατάσταση έχει ως λόγο την τοποθέτηση του αθώου μέρους στη θέση την οποίαν θα απολάμβανε αν η συμφωνία εφαρμοζόταν και όχι τη ζημιά την οποία υπέστη προς αντιμετώπιση των συνεπειών της διάρρηξης (υπ. ΑΛΠΑΝ (Αδελφοί Τάκη) κ.α v. Τρυφωνίδου

(1996)1 (Α) ΑΑΔ 679). Όπως πιο χαρακτηριστικά τέθηκε στην υπ. A. Panayides Contracting Ltd v. M & M Frangos Engineering & Contracting Ltd, Πολ. Εφ. 301/08, ημ. 31-5-12 ". το σύνηθες μέτρο της αποζημίωσης για διάρρηξη συμβολαίων συναρτάται με το ποσό το οποίο θα χρειαζόταν για να τεθεί το αναίτιο μέρος στη θέση που θα ήταν αν η συμφωνία εκτελείτο κανονικά". Στην παρούσα περίπτωση συνάγεται, ελλείψει αντίθετης αναφοράς από πλευράς Εναγόντων, πως το τίμημα αγοράς (€42.000 = £71.761) έχει καταβληθεί κανονικά από τους Αγοραστές. Παραδόξως δεν γίνεται οποιαδήποτε εισήγηση για τη διάθεση του εν λόγω ποσού από πλευράς Εναγόντων. Εν πάση περιπτώσει ο τίτλος ήταν έτοιμος κατά το 2004 (ή και από το 1997 εάν γίνει δεκτή η μεταγενέστερη αναφορά των Εναγόντων στην επιστολή ημ. 13-4-10). Η ουσία είναι πως ενημέρωσαν για πρώτη φορά στις 12-5-04 ότι ο τίτλος ήταν έτοιμος. Περί του πότε παραδόθηκε η οικία δεν υπάρχει άμεση μαρτυρία, εκτός από ένα σχετικό ισχυρισμό στην έκθεση απαίτησης (§4), για τον οποίον όμως δεν έγινε αναφορά στις ένορκες δηλώσεις. Από τις καταστάσεις λογαριασμού συνάγεται πως τουλάχιστον από το 1998 είχε παραδοθεί η κατοχή. Το κρίσιμο στοιχείο είναι πως αν εκτελείτο κανονικά η σύμβαση οι Ενάγοντες θα μεταβίβαζαν την οικία στους Εναγόμενους και θα κρατούσαν το τίμημα αγοράς συν κάποια έξοδα που προέβλεψαν στη σύμβαση. Αντί τούτου σήμερα συνεχίζουν να έχουν την ιδιοκτησία της οικίας, επιμένοντας στον τερματισμό της σύμβασης, έχοντας εισπράξει το τίμημα και διεκδικώντας παράλληλα δαπάνες για κτηματικούς και δημοτικούς φόρους κ.λ.π για ένα ακίνητο που εξακολουθεί να τους ανήκει και με το διάταγμα το οποίο ζητούν θα παραμένει στην κυριότητα τους. Προφανώς οι Ενάγοντες παραγνωρίζουν ότι το ποσό των €7.493,97 είναι ένα συγκεκριμένο ποσό το οποίο ήταν πληρωτέο από τους Εναγόμενους στη βάση ισχύος της συμφωνίας και ότι στην περίπτωση τερματισμού της (όπως έγινε) θα έπρεπε να δικογραφήσουν και αποδείξουν ζημιές που προέκυψαν λόγω της διάρρηξης της σύμβασης (όπως θα ήταν π.χ η μείωση στην αγοραία αξία ή η στέρηση χρήσης της οικίας). Είναι εξίσου σημαντικό πως ούτως ή άλλως καμία ζημιά δεν έχει δικογραφηθεί στην έκθεση απαίτησης. Μάλιστα δεν υπάρχει καν ισχυρισμός ότι προκλήθηκε οποιαδήποτε ζημιά λόγω της διάρρηξης της σύμβασης. Απλώς αναφέρεται στην παράγραφο 6 ότι κάλεσαν τους Εναγομένους να "πληρώσουν το υφιστάμενο υπόλοιπο του λογαριασμού τους ύψους €7.493,00". Εν πάση περιπτώσει δεν συμφωνώ ότι το υπόλοιπο του λογαριασμού που αφορά κυρίως φόρους εμπίπτει στη ζημιά που θα μπορούσε να αποδοθεί λόγω διάρρηξης της σύμβασης. Κατάληξη Για όλους τους πιο πάνω λόγους η απαίτηση υπό 8 Α+Γ της έκθεσης απαίτησης απορρίπτεται. Εκδίδεται Διάταγμα ως η παράγραφος 8Β της έκθεσης απαίτησης. Επιδικάζονται έξοδα υπέρ των Εναγόντων ως θα υπολογιστούν συν Φ.Π.Α και νόμιμο τόκο από σήμερα. (Υπ.)..................................... Χ. Β. Χαραλάμπους, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο