HELLENIC BANK PUBLIC COMPANY LTD ν. ΖΥΡΝΟΒΑΛΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ άλλως ΖΥΡΝΟΒΑΛΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΑΓΓΕΛΟΥ κ.α., Αρ. Αγωγής: 723/12, 31/5/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2013:A28 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. B. Χαραλάμπους, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 723/12 Μεταξύ: HELLENIC BANK PUBLIC COMPANY LTD Εναγόντων και
- ΖΥΡΝΟΒΑΛΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ άλλως ΖΥΡΝΟΒΑΛΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΑΓΓΕΛΟΥ
- ΖΥΡΝΟΒΑΛΗΣ ΑΓΓΕΛΟΣ
- ΖΥΡΝΟΒΑΛΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ Εναγομένων Ημερομηνία: 31 Μαΐου,
- Αίτηση ημερ. 19-4-13 υπό Εναγόντων για Διόρθωση Απόφασης. Εμφανίσεις: Για Αιτητές: κα Πάσιη για Ανδρέας Κουκούνης & Σία Δ.Ε.Π.Ε ΑΠΟΦΑΣΗ Με την ως άνω μονομερή αίτηση τους οι Ενάγοντες - Αιτητές αιτούνται: "Α. Οδηγίες ή/και Διατάγματος του Δικαστηρίου για τροποποίηση ή/και διόρθωση της απόφασης του Δικαστηρίου που εκδόθηκε στις 12/2/2013 έτσι ώστε μετά τη φράση «το ποσό των €4.199» να προστεθεί η φράση «με τόκο 9.75% ετησίως επί του ποσού των €4.199 από 17/6/2012 μέχρι εξοφλήσεως του τόκου κεφαλαιοποιημένου την 30η Ιουνίου και 31η Δεκεμβρίου έκαστου έτους»." Η αίτηση στηρίζεται στις Δ.25 θ.5,6 και Δ.48 θ.1,
- Στην συνοδεύουσα ένορκη δήλωση της η δικηγορική υπάλληλος κα Χαρίκλεια Παπαγεωργίου αναφέρει μεταξύ άλλων (στις § 3 και 5) τα εξής: "
- Μετά τη σύνταξη στις 25/2/2013 της εν λόγω απόφασης ημερομηνίας 12/2/2013 διαπιστώθηκε ότι δεν συμπεριλήφθηκε στην εν λόγω απόφαση ημερομηνίας 12/2/2013 η πρόνοια ή/και θεραπεία για τόκο 9.75% ετησίως επί του ποσού των €4.199 από 17/6/2012 μέχρι εξοφλήσεως του τόκου κεφαλαιοποιημένου την 30η Ιουνίου και 31η Δεκεμβρίου έκαστου έτους.
- ................................
- Η εν λόγω πρόνοια ή/και θεραπεία εκ παραδρομής ή/και λόγω ατυχούς διολίσθησης ή/και παράλειψης δεν προωθήθηκε κατά την απόδειξη της υπόθεσης των εναγόντων εναντίον του εναγόμενου 3 παρόλο που δικαιολογείτο από τα γεγονότα που στοιχειοθετούν την απαίτηση στο σώμα της έκθεσης απαίτησης της παρούσας αγωγής ως επίσης και από τα έγγραφα με τα οποία οι ενάγοντες απέδειξαν την υπόθεση τους". Νομική πτυχή Στην αγόρευση τους οι Ενάγοντες παραθέτουν αρχικά τους θ.5 και 6 της Δ.25, αλλά στην πραγματικότητα στη συνέχεια καθίσταται σαφές πως στηρίζουν το αίτημα τους βασικά στον θ.6 της Δ.
- Άλλωστε η ουσία της Δ.25 θ.5 είναι πως δίδει την εξουσία στο δικαστήριο να τροποποιήσει σε οποιοδήποτε χρόνο οποιαδήποτε έλλειψη ή λάθος (defect or error) σε οποιαδήποτε διαδικασία. Ο θεσμός αυτός είναι πανομοιότυπος με τον παλαιό αγγλικό O.28 r.
- Από τα σχόλια του εν λόγω θεσμού στο Annual Practice του 1958 (σελ. 637) προκύπτει ότι βάσει αυτού το δικαστήριο έχει πλήρη εξουσία να προβεί σε οποιαδήποτε τροποποίηση είναι αναγκαία με σκοπό την επίλυση της πραγματικής διαφοράς των διαδίκων στην υπόθεση. Αφορά δηλαδή διαδικασίες οι οποίες δεν έχουν ολοκληρωθεί με την έκδοση απόφασης. Οι Ενάγοντες παραπέμπουν σε αρκετή νομολογία, η οποία σχετίζεται με τη Δ.25 θ.
- Ο θ.6 γνωστός ως "slip rule" έχει ως εξής (σ' ελεύθερη μετάφραση): "Γραφικά λάθη ή παραλείψεις στις αποφάσεις ή διατάγματα μπορούν οιονδήποτε χρόνο να διορθωθούν από το Δικαστήριο ή Δικαστή με αίτηση χωρίς έφεση." Ο πιο πάνω κανονισμός είναι πανομοιότυπος με τον παλαιό Αγγλικό Ο.28 r.
- Στο Annual Practice του 1958 σελ. 633 αναφέρεται ότι εκτός από την εξουσία δυνάμει του κανονισμού το δικαστήριο έχει και συμφυή εξουσία να διαφοροποιήσει τα διατάγματα του ούτως ώστε να εκφραστεί το νόημα καθαρά. Επίσης με παραπομπή σε παλαιότερες αποφάσεις αναφέρονται τα εξής: "Where an error of that kind had been committed it is always within the competency of the Court, if nothing has intervened which would render it inexpedient or inequitable to do so, to correct the record in order to bring it into harmony with the order which the Judge obviously meant to pronounce". Στην υπόθεση Ε. Φιλίππου Λτδ ν. Compass Insurance Co Ltd
(1989)1 ΑΑΔ 664 λέχθηκε πως "γραμματικό είναι το λάθος το οποίο ανάγεται αποκλειστικά στη διατύπωση σε αντίθεση με τη διαμόρφωση των θέσεων του διαδίκου και αποβλέπει στην εναρμόνιση του λόγου με την έκδηλη πρόθεση". Στην Σιβιτανίδης ν. Χαραλάμπους
(1993)1 ΑΑΔ 179 προστέθηκε πως ο όρος γραμματικό λάθος "σκοπεί στην εναρμόνιση του κειμένου της απόφασης με την καταφανή πρόθεση του δικαστηρίου". Όπως αναφέρθηκε και στην Sofocli v. Leonidou
(1988)1 CLR 583 τόσο η εξουσία δυνάμει της Δ.25 θ.6 όσο και η συμφυής εξουσία περιορίζεται σε εξουσία για διόρθωση λαθών τα οποία προκύπτουν από παράλειψη του δικαστηρίου να δώσει σωστή λεκτική έκφραση στην εκ συμφώνου αναντίλεκτη πρόθεση του. Εκτός από την πιο πάνω εξουσία τα δικαστήρια δεν έχουν δικαιοδοσία να τροποποιούν διατάγματα τους που έχουν τελειοποιηθεί ή αποφάσεις τους που έχουν εκδοθεί. Στην υπ. Τάσος Μαρκίδης ν. Αιμίλιος Ηλιάδης Λτδ
(2000)1 ΑΑΔ 729 αναφέρθηκαν συγκεκριμένα τα εξής: Με την εξαίρεση των περιπτώσεων που προβλέπονται στη Δ.25 Θ.6 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, για διόρθωση, δηλαδή, γραμματικών λαθών ή λαθών που προκύπτουν από τυχαία διολίσθηση ή παράλειψη, η αρχή ότι τα Δικαστήρια δεν έχουν δικαιοδοσία να τροποποιούν διατάγματα τους που έχουν τελειοποιηθεί ή αποφάσεις τους που έχουν εκδοθεί, είναι σαφής. Επιβεβαιώθηκε, μάλιστα, και από πρόσφατες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου. [Βλ. Αντωνίου ν. Δημοκρατίας
(1998)3 Α.Α.Δ. 339, Γεωργίου ν. Κυπριακές Αερογραμμές
(1999)1 Α.Α.Δ. 1043, Κορέλλης
(1999)1 Α.Α.Δ. 1122 και Παπακοκκίνου ν. Δήμου Πάφου
(1999)1 Α.Α.Δ. 1772.» Βεβαίως αναγνωρίζεται πως η διόρθωση γραμματικών λαθών ή λαθών που προκύπτουν από τυχαία διολίσθηση ή παράλειψη μπορεί να επιτραπεί και μετά την έκδοση της απόφασης, όπως προκύπτει από την υπ. Λάμπρου ν. Λάμπρου
(2002)1 Α.Α.Δ. 1092, πλην όμως αυτό γίνεται με βάση τη Δ.25 θ.6 και τα λάθη ή παραλείψεις πρέπει να σχετίζονται με την διατύπωση της απόφασης και όχι με την ουσία της, οι δε διορθώσεις επιδιώκουν να την εναρμονίσουν με την πραγματική πρόθεση του δικαστηρίου (υπ. E. G. Falekkos Ltd v. Reana Manufacturers Ltd
(1999)1 Α.Α.Δ. 443). Η υπόθεση Μ. Μονιάτη & Υιοί Λτδ v. Νεοφύτου
(2009)1 Α.Α.Δ 557, στην οποίαν επίσης αναφέρονται και στηρίζονται οι Ενάγοντες δεν διαφοροποιεί ποσώς την πιο πάνω νομολογία. Παρατηρώ δε πως και οι τέσσερεις αγγλικές υποθέσεις, στις οποίες είχε παραπέμψει το Ανώτατο Δικαστήριο, αφορούσαν την προσθήκη ή διευκρίνιση οδηγιών του δικαστηρίου ως προς τα έξοδα της διαδικασίας και όχι με θεραπείες που δεν είχαν διεκδικηθεί. Το ουσιώδες απόσπασα από την υπ. Μονιάτη (ανωτέρω) έχει ως εξής: "Η εξουσία δηλαδή για διόρθωση απόφασης, από το ίδιο το δικαστήριο που την εξέδωσε, περιορίζεται σε γραμματικά λάθη και παραλείψεις και έχει ως αντικείμενο την προσαρμογή ενός ατελούς κειμένου (απόφαση ή διατάγματος) στην έκδηλη, κατά τα άλλα, πρόθεση του δικαστηρίου (Δέστε: Σιβιτανίδης (ανωτέρω)). Η αντίστοιχη αγγλική πρόνοια (Ο.28 r.11) αλλά και η συμφυής εξουσία του δικαστηρίου να διαφοροποιεί τα δικά του διατάγματα με σκοπό την περαιτέρω διευκρίνιση της έννοιας τους ώστε να καθίστανται απόλυτα σαφή, χρησιμοποιήθηκαν από τα αγγλικά δικαστήρια σε σειρά αποφάσεων τους". Με βάση τις πιο πάνω αρχές διαπιστώνεται πως για να επιτύχει η παρούσα αίτηση θα πρέπει να καταδειχθεί ότι η καταφανής, έκδηλη και αναντίλεκτη πρόθεση του δικαστηρίου στις 12-2-13 ήταν να συμπεριλάβει στην απόφαση του και τόκον 9,75% ετησίως επί του ποσού των €4.199 από 17-6-12 μέχρι εξοφλήσεως και κεφαλαιοποιούμενου δις ετησίως στις 30/6 και 31/12 εκάστου έτους. Θα πρέπει να παρατηρήσω τα ακόλουθα: i. Παρότι τυγχάνει να είναι η ίδια η σύνθεση του δικαστηρίου σήμερα με εκείνο που εξέδωσε την απόφαση, εξέτασα την περίπτωση μέσα από τα διάφορα δικόγραφα, την ένορκη δήλωση και τα πρακτικά ωσάν να ήταν διαφορετική σύνθεση, ούτως ώστε κατά το δυνατό να διαφανεί κατά πόσον προκύπτει τέτοια πρόθεση ως ισχυρίζονται οι Ενάγοντες. ii. Εξέτασα με προσοχή όλες τις παραγράφους της Έκθεσης Απαίτησης και έχω διαπιστώσει ότι δεν υπάρχει οποιαδήποτε αναφορά σε τόκον 9.75% επί των καθυστερούμενων δόσεων. Κατ' ακρίβειαν τέτοιος δεκαδικός αριθμός ως ποσοστό τόκου ή άλλως δεν αναφέρεται σε οποιοδήποτε σημείο. iii. Ούτε στο αιτητικό υπό Α της Ε/Α, το οποίο αφορά το ποσό των €4.199 γίνεται αναφορά στο συγκεκριμένο ποσοστό ή έστω άλλο ποσοστό για τόκους από 17-6-12. iv. Οι μόνες αναφορές στη λέξη "τόκους" γίνεται στις § 10- 12 της Ε/Α και έχουν ως εξής: § 10: ". καίτοι οχλήθησαν επανειλημμένα από τους Ενάγοντες και το χρέος τους ή/και οι δόσεις τους πλέον τόκοι κατέστησαν ληξιπρόθεσμα και απαιτητά." § 11: ". Ένεκα του ανωτέρω γεγονότος και των πιο πάνω καθυστερήσεων στην πληρωμή των ως άνω οφειλομένων και καθυστερημένων δόσεων και ή ποσών που οφείλονται προς τους Ενάγοντες, πλέον τόκοι, οι Ενάγοντες με συστημένη ή άλλως πως επιστολή." § 11: ". Οι Εναγόμενοι καθυστερούν και οφείλουν προς τους Ενάγοντες τα ανωτέρω οφειλόμενα ή και αξιωμένα (sic) ποσά και τόκους .". Είναι σαφές από τα πιο πάνω και ολόκληρη την Ε/Α πως δεν υπήρξε οποιοσδήποτε δικογραφικός ισχυρισμός για την πρόβλεψη συμβατικού τόκου 9.75%. Συνεπώς δεν τίθεται θέμα εφαρμογής της υπ. Kennedy Hotels Ltd v. Indjirdjian
(1992)1 (A) Α.Α.Δ 400 (ως προς την δυνατότητα παροχής θεραπείας όταν στοιχειοθετούνται τα γεγονότα στο σώμα της απαίτησης). Ιδιαιτέρως όταν η μοναδική δικογραφημένη και εξειδικευμένη αναφορά για τόκους στο εν λόγω ποσό ευρίσκεται στην § 11, επίσης στα πλαίσια απαίτησης πληρωμής, ως εξής: ". κάλεσαν όλους τους Εναγομένους όπως πληρώσουν εντός 10 ημερών από 17-6-12 όλο το ποσό των καθυστερημένων ενοικίων ανερχόμενο σε €4.199 πλέον τόκο €287,43 επί των καθυστερημένων δόσεων .". Όπως είναι διατυπωμένη η έκθεση απαίτησης αφήνεται να νοηθεί πως οι αμυδρές αναφορές τόκων στις § 10-12 αναφέρεται στο ποσόν των €287,43 που εξειδικεύεται πλέον στην § 11. v. Πολύ περισσότερο θα πρέπει να σημειωθεί πως ο ενόρκως δηλών κατά την απόδειξη της υπόθεσης του κατέληξε στην § 5 εξαιτούμενος απόφαση "ως το αιτητικό" της αγωγής "ήτοι παράγραφοι Α, Β, Γ και Δ της Έκθεσης Απαιτήσεως". Αυτό ακριβώς το οποίο ζήτησαν οι Ενάγοντες το χορήγησε το δικαστήριο στις 12-2-13 εκδίδοντας απόφαση ως οι § Α-Δ της Ε/Α. Δεν μπορεί με κανένα τρόπο να εξαχθεί συμπέρασμα ότι η πρόθεση του δικαστηρίου ήταν να χορηγήσει θεραπεία που δεν είχαν ζητήσει οι Ενάγοντες και που η οποία μάλιστα δεν καλύπτετο δικογραφικά. Θεωρώ πως η βούληση του δικαστηρίου ήταν σαφής και έχει καταγραφεί κατά τον ίδιο τρόπο και στο σχετικό πρακτικό. Άλλωστε αποτελεί επίσης βασική νομολογιακή αρχή πως δεν είναι δυνατή η χορήγηση οποιασδήποτε θεραπείας η οποία δεν διεκδικείται (υπ. Cybarco Ltd v. Kovascik
(2001)1 (Γ) Α.Α.Δ 2013). Στην παρούσα το δικαστήριο χορήγησε ακριβώς εκείνο που διεκδικούσαν οι Ενάγοντες και δεν διαπιστώνεται οποιοδήποτε γραφικό λάθος ή παράλειψη στη διατύπωση. Αντιθέτως υπάρχει παραδοχή ότι δεν συμπεριελήφθη η συγκεκριμένη αξίωση για λόγους που δεν αφορούν το δικαστήριο. Πριν την κατάληξη μου θα πρέπει να παρατηρήσω πως το ποσόν των €4.199 θα έπρεπε αυτόματα με βάση το άρθρο 33
(2)του Ν.14/60 να φέρει τουλάχιστον το νόμιμο τόκο (5,5%) πράγμα που προφανώς διέλαθε της προσοχής κατά τη σύνταξη του διατάγματος και θα μπορούσε να διορθωθεί με επανασύνταξη του διατάγματος φ/δι του Πρωτοκολλητή (βλ. υπ. Παύλου v. Αδελφοί Λανίτη Λτδ, Πολ. Έφ. 262/08, ημ. 18-3-11). Για τους λόγους που έχω προαναφέρει η αίτηση απορρίπτεται. (Υπ.)..................................... Χ. Β. Χαραλάμπους, Ε.Δ. ΧΧ/ΘΧ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο