Γεώργιος Τσαππής Ισορροπημέναι Ζωοτροφαί ΛΤΔ ν. MKM Farm Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 175/2013, 30/10/2013

(4)λόγοι ένστασης. Συνοπτικά αναφέρονται οι ακόλουθο λόγοι ένστασης: Ότι οι ισχυρισμοί, των οποίων επιδιώκεται η διαγραφή, είναι απόλυτα σχετικοί με την Έκθεση Απαίτησης, είναι υποβοηθητικοί για την εκδίκαση της επίδικης διαφοράς και διαφωτιστικοί στην αναζήτηση της αλήθειας, ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος για την διαγραφή μη αναγκαίων και σκανδαλωδών ζητημάτων στα δικόγραφα, ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος για την διαγραφή δικογράφου ως ενοχλητικού και ότι οι ισχυρισμοί, που η Εναγόμενη 1 επιδιώκει να διαγραφούν, δεν είναι ισχυρισμοί που την αφορούν αλλά αφορούν τους Εναγόμενους

1. Ως νομική βάση της Ένστασης καταγράφονται η Δ.26 θ.2 -10 και η Δ.48, θ.4, 8 και 9(η) των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών. Η διαδικασία διεξάχθηκε στη βάση των γραπτών αγορεύσεων, οι οποίες κατατέθηκαν στο Δικαστήριο. Ήταν η θέση του συνηγόρου της Εναγόμενης 1 -Αιτήτριας, κ. Λαμπίδη, όπως διαφαίνεται από τη γραπτή αγόρευσή του, ότι τα ζητήματα που εγείρονται στις παραγράφους των οποίων ζητείται η διαγραφή είναι εντελώς άσχετα, σκανδαλώδη, μη αναγκαία, προκαλούν αμηχανία και τείνουν να καθυστερήσουν την δίκαιη εκδίκαση της υπόθεσης. Υποστήριξε ότι η συμπερίληψη των Εναγομένων 2 είχε γίνει κακόπιστα και μόνο για το λόγο ότι οι Εναγόμενη 1 έχει να λαμβάνει κάποιο ποσό δυνάμει αποφάσεως από τους Εναγόμενους
2. Η συμπερίληψη των συγκεκριμένων παραγράφων έχει γίνει με σκοπό να ξεγελαστεί η Εναγόμενη 1 - Αιτήτρια και να εμποδιστεί ή και να καθυστερήσει να λάβει το εξ αποφάσεως χρέος της και συνιστά μια προσπάθεια να εισαχθεί η Εναγόμενη Εταιρεία 2 με την ιδιότητά της ως μεσεγγυούχος. Καταλήγει ότι η συμπερίληψη των εν λόγω παραγράφων συνιστά κατάχρηση διαδικασίας ή και είναι προϊόν συνεργασίας ή και συμπαιγνίας μεταξύ της Ενάγουσας και της Εναγομένης 2 σε βάρος της Εναγομένης
3. Ο κ. Καράς στη γραπτή του αγόρευση με αναφορά σε νομολογία, ισχυρίστηκε ότι το Δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του εξουσία δεν μπορεί να διαγράψει δικόγραφα, γιατί ο κάθε διάδικος είναι ελεύθερος να διαμορφώσει το δικό του δικόγραφο. Ήταν περαιτέρω η θέση του, ότι οι ισχυρισμοί και τα γεγονότα που επικαλούνται οι Ενάγοντες στην Έκθεση Απαίτησής τους είναι ουσιώδη και σαφή και έχουν άμεση συνάφεια και σχέση με τα επίδικα γεγονότα της υπόθεσης και δεν είναι άσχετα ή και σκανδαλώδη ή και άσχετα με την αγωγή. Τα γεγονότα και οι ισχυρισμοί που η Εναγόμενη 1, η οποία δεν έχει καταχωρίσει Υπεράσπιση, επιδιώκει την διαγραφή δεν είναι σκανδαλώδη ούτε καν ενοχλητικά και δεν υπόκεινται σε διαγραφή. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η αίτηση βασίζεται κυρίως στις πρόνοιες της Δ.19 θ.26, που είναι πανομοιότυπη με το O.19 r.27 των Αγγλικών Θεσμών, που ίσχυαν πριν το 1960, οι οποίες προνοούν ως ακολούθως: «
4. The Court or a Judge may, at any stage of the proceeding order to be struck out or amended any matter in any indorsement or pleading which may be unnecessary or scandalous or which may tend to prejudice, embarrass or delay the fair trial of the action». Σε ελεύθερη μετάφραση: «Το Δικαστήριο ή Δικαστής μπορεί καθ' οιονδήποτε στάδιο της διαδικασίας να διατάξει τη διαγραφή ή τροποποίηση οποιουδήποτε ζητήματος ..... η οποία μπορεί να θεωρηθεί μη αναγκαία ή σκανδαλώδης ή που θα τείνει να προκαταβάλει, περιπλέξει ή καθυστερήσει την όλη εκδίκαση της αγωγής.» Με βάση το λεκτικό του θ.26 της Δ.19, το Δικαστήριο μπορεί να διαγράψει ισχυρισμό από δικόγραφο, όταν αυτός είναι περριτός ή σκανδαλώδης ή τείνει να βλάψει, περιπλέξει ή καθυστερήσει τη δίκαιη εκδίκαση της υπόθεσης. Αναφορικά με το κατά πόσο οι ισχυρισμοί τείνουν να προκαλέσουν βλάβη ή αμηχανία ή καθυστέρηση στη δίκαιη διεξαγωγή της δίκης, η νομολογία έχει υποδείξει ότι τα Δικαστήρια ερμηνεύουν φιλελεύθερα τις συγκεκριμένες λέξεις. Στο σύγγραμμα Bullen & Leake & Jacob's «Precedents of Pleadings», 12 έκδοση, στη σελίδα 147 καταγράφονται τα ακόλουθα: "Accordingly, a pleading is embarrassing which is ambiguous or unintelligible or which states immaterial matter and so raises irrelevant issues which may involve expense, trouble and delay and thus will prejudice the fair trial of the action, and so is a pleading which contains unnecessary or irrelevant allegations." Η πεμπτουσία είναι ότι η διατύπωση και η παρουσίαση της υπόθεσης πρέπει να είναι λιτή χωρίς πλατειασμούς. Το λόγο για αυτό μας δίνει η British Airways Pension Trustees Ltd v. Sir Robert McAlpine

(1994)72 B.L.R. 26: "The basic purpose of pleadings is to enable the opposing party to know what case is being made in sufficient detail to enable that party properly to prepare to answer it. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Pleadings are not a game to be played at the expense of the litigants, they are not an end in themselves, but a means to the end, and that end is to give each party a fair hearing." Η εξουσία που εναποθέτει η Δ.19 θ.26 στο Δικαστήριο, όπως έχει νομολογηθεί και από αριθμό αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, θα πρέπει να ασκείται με προσοχή και φειδώ (βλ. Mavromoustaki v. Yeroudis

(1965)1 C.L.R. 176 στη σελ. 183-184, Παγκύπριος Εταιρεία Αρτοποιών Λτδ ν. Σαββίδη

(1997)1 Α.Α.Δ. 692, Athina Leather Goods Ltd v Χαραλάμπους κ.α.

(2002)1 ΑΑΔ 787 και Cyber Group Ltd v. Χαραλαμπίδη κ.ά

(2004)1(Γ) Α.Α.Δ. 1860). Πρόκειται για ένα δραστικό μέτρο, το οποίο ουσιαστικά επιτρέπει επέμβαση του Δικαστηρίου στα δικόγραφα και των δύο πλευρών, γι' αυτό και πρέπει να ασκείται μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Παράλληλα όμως, συνιστά και ένα χρήσιμο όπλο για την αποφυγή κατάχρησης της διαδικασίας με την προώθηση σκανδαλωδών, άχρηστων ή ενοχλητικών θεμάτων που είναι αντίθετα με την ορθή παρουσίαση των δικογράφων (βλ. Drummond Jackson v. British Medical Association

(1970)1 All E.R. 1094). Με βάση τις πρόνοιες της Δ.19 θ.4, μόνο τα ουσιώδη γεγονότα πρέπει να δικογραφούνται, τα οποία είναι και σχετικά με τα επίδικα θέματα, το τι είναι δε σχετικό γεγονός εξαρτάται πάντοτε από τις ειδικές συνθήκες της κάθε υπόθεσης. Σύμφωνα με την απόφαση Bruce v. Odhams Press Ltd

(1936)1 All E.R. 294, η λέξη «material», η οποία χρησιμοποιείται στον αντίστοιχο αγγλικό θεσμό, σημαίνει «necessary for the purpose of formulating a complete statement of claim», αναγκαία για τους σκοπούς της διαμόρφωσης ολοκληρωμένης Έκθεσης Απαίτησης ή Υπεράσπισης. Από τη μία θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη το συνταγματικό δικαίωμα κάθε διαδίκου για ελεύθερη πρόσβαση στο Δικαστήριο και από την άλλη θα πρέπει να επιδεικνύεται σεβασμός προς τους Διαδικαστικούς Κανόνες της δικογράφησης εγγράφων προτάσεων. Το Δικαστήριο προτού αποφασίσει κα τά πόσο ένας ισχυρισμός θα διαγραφεί ή όχι λαμβάνει υπόψη του, ανάμεσα σε άλλα, τη φύση της αγωγής και κατά πόσο το, κατ' ισχυρισμό, σκανδαλώδη θέμα επηρεάζει αποφασιστικά το αποτέλεσμα της αγωγής. Στο Annual Practice 1961, σελ.478, καταγράφεται πως το γεγονός απλώς ότι το δικόγραφο περιέχει κάποιο περιττό ή αχρείαστο ισχυρισμό, που όμως δεν προκαλεί ζημιά ή βλάβη στον αντίδικο, δεν αποτελεί επαρκή λόγο για τη διαγραφή του. Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση που στο δικόγραφο δικογραφούνται ισχυρισμοί με αχρείαστη λεπτομέρεια. Στη σχετικά πρόσφατη απόφαση του Εφετείου Γιαννάκης Καλλικάς v. Ελληνικής Τράπεζας, Πολ. Έφ.21/2008, ημερ.14/07/2010: «. Τα δικόγραφα θα πρέπει να περιέχουν μόνο μια συνοπτική έκθεση των ουσιωδών γεγονότων, στην οποία στηρίζεται η απαίτηση ή η υπεράσπιση. Οτιδήποτε περιττό, τείνει να επισκιάσει την υπόθεση του διαδίκου και δεν προωθεί ούτε τα συμφέροντα του ίδιου ούτε βέβαια και της δικαιοσύνης. Τέτοια δικόγραφα θα έπρεπε να τύχουν αντιμετώπισης σύμφωνα με τις δυνατότητες που προσφέρουν οι Θεσμοί για διαγραφή τους (βλ. Δ.19 θ.26 και Δ.27 θ.3), εφόσον κριθεί ότι η διατήρησή τους θα δυσχεράνει τη διεξαγωγή δίκαιης δίκης.» Εξετάζοντας την Αίτηση της Εναγόμενης 1, αυτό που ουσιαστικά επιζητείται, είναι η διαγραφή των Παραγράφων Γ και Δ αξίωσης και η διαγραφή των παραγράφων 6 και 7 των λεπτομερειών της Έκθεσης Απαίτησης. Πρέπει να αναφερθεί ότι η αγωγή αφορά το υπόλοιπο λογαριασμού που δημιουργήθηκε από την πώληση και παράδοση εμπορευμάτων από τους Ενάγοντες στην Εναγόμενη

1. Η Εναγόμενη 2 δεν σχετίζεται με την συγκεκριμένη αιτία αγωγής. Το ότι η Εναγόμενη 2 αποδέχεται να καταβάλλει το ποσό, που οφείλει στην Εναγόμενη 1, στην Ενάγουσα είναι εντελώς διαφορετικό θέμα. Θα πρέπει πρώτα να αποφασιστεί ότι πράγματι οφείλεται το συγκεκριμένο ποσό στην Ενάγουσα για να καταβληθεί. Οπόταν, είναι πρόωρη η συμπερίληψη της Εναγόμενης 2, εναντίον της οποίας δεν αποκαλύπτεται οποιοδήποτε αγώγιμο δικαίωμα, στην διαδικασία. Προφανώς έχει οδηγήσει τα πράγματα στο να εκδοθεί εναντίον της απόφαση, η Εναγόμενη 2, λόγω ελλείψεως καταχωρίσεως εμφάνισης αφού της έχει επιδοθεί η αγωγή αλλά έχει επιλέξει να μην εμφανιστεί. Το Δικαστήριο σίγουρα δεν μπορεί να υπαγορεύσει στους διαδίκους πώς να διατυπώσουν την απαίτησή τους ή την υπεράσπισή τους. Είναι δικαίωμα της κάθε πλευράς να θέσει την υπόθεσή της με τον τρόπο που επιθυμεί (βλ. Annual Practice Book 1958, σελ.477). Οφείλει όμως να διασφαλίσει ότι η δίκη δεν θα καθυστερήσει με την προσθήκη ισχυρισμών για τους οποίους ο νομοθέτης έχει προβλέψει συγκεκριμένο δικονομικό τρόπο προώθησής τους. Η διασφάλιση ποσού, το οποίο οφείλεται από την Εναγόμενη 2 προς την Εναγόμενη 1, μπορεί να επιτευχθεί, μετά την έκδοση απόφασης, με την καταχώριση αίτησης για μεσεγγύηση όταν αποδειχθεί η αξίωση της Ενάγουσας, με την έκδοση απόφασης υπέρ της και όχι προηγουμένως. Εξετάζοντας το περιεχόμενο των παραγράφων Β και Γ της αξίωσης και 6 και 7 της Έκθεσης Απαίτησης, τόσο αυτοτελώς όσο και εντασσόμενο στην ολότητα των ισχυρισμών της Ενάγουσας -Καθ' ων η αίτηση, που περιέχονται στην Έκθεση Απαίτησης, παρατηρώ ότι δεν μπορούν να προωθηθούν με τη συμπερίληψή τους στην αξίωση. Η μη διαγραφή τους θα οδηγούσε στο να περιπλέξει ή να καθυστερήσει την όλη εκδίκαση της αγωγής. Στην περίπτωση που η αγωγή της Ενάγουσας - Καθ ης η Αίτηση πετύχει, τότε η Ενάγουσα-Καθ' ης η αίτηση Εταιρεία μπορεί με άμεση αίτηση προς το Δικαστήριο να αιτηθεί την δέσμευση του ποσού που οφείλεται από την Εναγόμενη 2 προς την Εναγόμενη
2. Σύμφωνα και με το σκεπτικό της απόφασης στην υπόθεση Συμβούλιο Αποχετεύσεων Λεμεσού-Αμαθούντος v. Κυπριακής Δημοκρατίας

(2007)1(Α) Α.Α.Δ. 21, το Δικαστήριο οφείλει να ασκεί την εξουσία διαγραφής δικογράφου με προσοχή και φειδώ και ειδικότερα να το πράττει μόνο σε καθαρές περιπτώσεις και εφόσον το συγκεκριμένο δικόγραφο ή μέρος του είναι αναντίλεκτα ανυπόστατο. Με αυτά λεχθέντα, θεωρώ ότι η μη διαγραφή των συγκεκριμένων παραγράφων θα επισκίαζε την υπόθεση και δεν θα προωθούσε τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Με βάση τις νομολογιακές αρχές καθώς και τα όσα τέθηκαν και αναφέρθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, αλλά και των παραμέτρων που περιβάλλουν την υπό κρίση υπόθεση, θεωρώ, με κριτήριο το συμφέρον της δικαιοσύνης, ότι η παρούσα εμπίπτει στις εξαιρετικές περιπτώσεις στις οποίες θα πρέπει να διαταχθεί η διαγραφή των συγκεκριμένων παραγράφων της Έκθεσης Απαίτησης. Συνεπακόλουθα, διατάσσεται η διαγραφή των παραγράφων Γ, Δ και 6 και 7 της Έκθεσης Απαίτησης. Ανάλογα τροποποιημένο δικόγραφο της Ενάγουσας Εταιρείας θα πρέπει να καταχωρηθεί εντός 20 ημερών από την ημερομηνία έκδοσης του παρόντος διατάγματος. Συνεπακόλουθο της πιο πάνω κατάληξης, είναι η επιτυχία της Αίτησης με έξοδα υπέρ της Εναγομένης 1-Αιτήτριας, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, τα οποία όμως θα καταβληθούν στο τέλος της δίκης. (Υπ.) ....................................... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο