ΦΟΙΒΟΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ ν. ΔΩΡΑ ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ κ.α., Αρ. Αγωγής: 971/13, 22/11/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2013:A50 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 971/13 ΦΟΙΒΟΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ Ενάγοντας και
- ΔΩΡΑ ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ
- S.L. OCEANVIEW VILLA RENTALS LTD
- S.L. OCEANVIEW SERVICES LTD
- ΑΡΧΗ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΥ ΚΥΠΡΟΥ Εναγομένων ΑΙΤΗΣΗ ΓΙΑ ΠΑΡΕΜΠΙΠΤΟΝ ΠΡΟΣΩΡΙΝΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 5.8.2013 ΚΑΙ ΠΑΡΕΜΠΙΠΤΟΝ ΠΡΟΣΩΡΙΝΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΚΔΟΘΗΚΕ ΣΤΗ ΜΟΝΟΜΕΡΗ ΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 5.8.2013 Ημερομηνία: 22 Νοεμβρίου, 2013 Εμφανίσεις: Για την Ενάγουσα - Αιτήτρια: κα Χαραλάμπους για Προύντζος & Προύντζος Για την Εναγόμενη 1 - Καθ' ης η Αίτηση: κος Μιχαηλούδης για Πιερίδης & Πιερίδης ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η σχέση του Ενάγοντα με αλλοδαπή γυναίκα από την Μολδαβία η οποία είχε ένα παιδί από προηγούμενο γάμο υπήρξε η σπίθα διάρρηξης των αγαστών σχέσεων του με τους γονείς του, και ειδικότερα με τη μητέρα του, οι οποίοι δεν ενέκριναν τη σχέση αυτή, με εντονότερη την αντίθεση της μητέρας του όταν τους ανακοίνωσε τα Χριστούγεννα του 2011 ότι θα την νυμφευόταν, γεγονός που πραγματοποιήθηκε αργότερα, ότε και ήλθε η σοβαρή ρήξη των σχέσεων τους. Αντίκτυπο της συγκρουσιακής πορείας που ακολούθησαν οι γονείς του είχαν και οι μεταξύ τους περιουσιακές σχέσεις όπως αυτές εκφράσθηκαν με δύο έγγραφα. Το πρώτο φέρει τον τίτλο «ΔΗΛΩΣΗ ΑΝΑΚΛΗΣΗΣ ΔΩΡΕΑΣ» ημερομηνίας 2/10/12, Τεκμήριο 6 στην ένσταση, με το οποίο ανακαλείτο προηγούμενη δωρεά προς τον ενάγοντα ημερομηνίας 27/3/07, Τεκμήριο 3 στην Αίτηση. Το δεύτερο αποτελεί, κατά τον ισχυρισμό της Καθ' ης η Αίτηση, νεότερη διαθήκη ημερομηνίας 2/10/12, η οποία όμως δεν επισυνάφθηκε ως τεκμήριο με την ένορκη δήλωση της Καθ' ης η Αίτηση, με την οποία ανακαλείται η πρώτη διαθήκη ημερομηνίας 28/3/07, Τεκμήριο 10 στην αίτηση, στο βαθμό που αναφέρεται στον Αιτητή. Έναυσμα για καταχώρηση του γενικά οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος (Δ.2 κ.1) στις 5/8/13 έδωσαν οι ενέργειες της Καθ' ης η Αίτηση να αναθέσει σε εταιρεία την ενοικίαση της επίδικης κατοικίας στον Πρωταρά (στο εξής η κατοικία), γεγονός που διαπίστωσε ο ίδιος στις 2/8/13 μετά που έτυχε στις 23/7/13 σχετικής πληροφόρησης από τον κηπουρό τους, του οποίου η Καθ' ης η Αίτηση τερμάτισε τις υπηρεσίες ακριβώς για τον λόγο ότι δεν τον χρειάζετο πλέον και επίσης επειδή κατά την ίδια δεν μπορούσε να τον πληρώνει με συγκεκριμένο ποσό που τον πλήρωνε μέχρι τότε ένεκα του θανάτου του συζύγου της και οικονομικής δυσπραγίας εκ μέρους της. Ταυτόχρονα δε με την αγωγή με την οποία ζητούνται σχετικές δηλώσεις και διατάγματα εναντίον όλων των εναγομένων καταχωρήθηκε και μονομερής αίτηση για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων εναντίον όλων των εναγομένων. Τελικά την ίδια ημέρα, δηλαδή 5/8/13, εκδόθηκε από το Δικαστήριο προσωρινό απαγορευτικό διάταγμα για τις παραγράφους Β και Γ της αίτησης με το οποίο απαγορεύετο η πώληση, υποθήκευση, μεταβίβαση, διάθεση, ενοικίαση, αποξένωση, πρόσβαση και χρήση του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 17388, Τεμάχιο 1070, Φ.Σχ. 42/8 στον Πρωταρά, τοποθεσία «Κρεμμάθκια» στην οδό Διονύσου 71, Oscar Gardens, οικία 4, 5296 από τους Εναγόμενους και/ή υπηρέτες και/ή αντιπροσώπους τους και/ή από οποιοδήποτε πρόσωπο, υπό τον όρο υπογραφής εγγύησης ύψους €50.
- Το διάταγμα ορίστηκε επιστρεπτέον στις 13/8/13 ενώ την ίδια ημέρα ορίστηκε η αίτηση για επίδοση ως προς τα υπόλοιπα αιτούμενα διατάγματα. Οι Εναγόμενοι 2 και 3 αποδέχθηκαν την οριστικοποίηση του διατάγματος ως είχε ενώ η Εναγόμενη 4 υπό την επιφύλαξη ότι θα έχει απεριόριστο δικαίωμα πρόσβασης για σκοπούς διενέργειας εργασιών που πηγάζουν από τους σχετικούς νόμους και κανονισμούς καθώς και τις συμβάσεις που συνήψε με τους καταναλωτές της. Η Καθ' ης η Αίτηση στην οποία δεν έγινε κατορθωτή η επίδοση από την πρώτη φορά, αφού της επιδόθηκε τόσο το διάταγμα όσο και η αίτηση, καταχώρησε ειδοποίηση πρόθεσης ένστασης. Τόσο ο Αιτητής με την αίτηση του όσο και η Καθ' ης η Αίτηση με την ένσταση της επισυνάπτουν διάφορα έγγραφα προς υποστήριξη των ισχυρισμών τους που καταγράφονται στις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν την αίτηση και την ένσταση αντίστοιχα. Δεν χρειάζεται να αναφερθούν όλα όσα αναφέρονται σε αυτές. Είναι αρκετό να αναφερθούν οι ουσιαστικοί και βασικοί ισχυρισμοί τους επί των οποίων εδράζονται τα δικαιώματα τους, όπως διατείνονται ότι έχουν επί της επίδικης κατοικίας. Ο Αιτητής ισχυρίζεται ότι η δωρεά ημερομηνίας 27/3/07, Τεκμήριο 3 στην αίτηση, με την οποία δωρήθηκε σε αυτό η κατοικία από τους γονείς του, η οποία αγοράστηκε το 1999 δυνάμει πωλητηρίου εγγράφου, Τεκμήριο 1, και ουδέποτε μεταβιβάστηκε σε αυτούς μέχρι και τον θάνατο του πατέρα του στις 10/3/13, ήταν γιατί από αρκετά χρόνια πριν το 2007, και δη από το 1999 που αγοράστηκε η κατοικία, αυτός κατέβαλλε τις δόσεις, αυτός πλήρωνε για την συντήρηση, βελτίωση όπως και τα άλλα έξοδα για την κατοικία, όπως φαίνεται από τα σχετικά τεκμήρια. Περαιτέρω, συνεχίζει, ρητά αναφέρεται και αποδεικνύεται τούτο, στην παράγραφο 6 της συμφωνίας δωρεάς ημ. 27/3/07, Τεκμήριο 3, στην οποία αναφέρεται ότι «Δεδομένου ότι ο Δωρεοδόχος έχει ήδη αναλάβει όλα τα έξοδα συντήρησης, χρηματοδότησης και λειτουργίας του σπιτιού στον Πρωταρά στο σύνολο της εδώ και αρκετά χρόνια, ο Δωρητής και η Δωρήτρια αναγνωρίζουν στο Δωρεοδόχο το απόλυτο ιδιοκτησιακό δικαίωμα του σπιτιού στον Πρωταρά». Για το ακίνητο δε κατέβαλε το ποσό των €126.169 ως φαίνεται από το Τεκμήριο
- Προς ενίσχυση των ισχυρισμών του επισύναψε μαζί με την ένορκη δήλωση του ως Τεκμήριο 2 αντίγραφο της αναδιάρθρωσης του χρέους τον Μάϊο του 2010 το οποίο είχε μεταφερθεί στο όνομα του από το
- Σχετική επίσης είναι και η συμφωνία ημερομηνίας 5/6/07, Τεκμήριο 4, που υπεγράφη μεταξύ αυτού, της αδελφής του Δανάης και τους γονείς τους που προνοούσε καταβολή διαφόρων ποσών και κατέβαλε στην Δανάη από τότε το συνολικό ποσό των €85.877.52 σεντ, Τεκμήριο
- Περαιτέρω ισχυρίζεται ότι οιαδήποτε μεταγενέστερη ανάκληση δωρεάς και νέα διαθήκη, έγινε κατά το διάστημα που ο πατέρας του ήταν άρρωστος και είχε πρόβλημα με την διανοητική του κατάσταση όπως εξηγείται στην παρ. 26 της ένορκης δήλωσης και ως εκ τούτου είναι άκυρες. Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο ότι αυτός είναι το δικαιούμενο σε εγγραφή πρόσωπο επί της κατοικίας, αποτελεί το Τεκμήριο 9 στην αίτηση, στο οποίο φαίνεται ως το άλλο πρόσωπο που έχει συμφέρον στην κατοικία και υποβλήθηκε στις 4/4/12 στο τμήμα πολεοδομίας. Ακόμη ισχυρίζεται ότι πέραν των πιο πάνω και αν ακόμα δεν ισχύει η δωρεά σε αυτόν έχει δικαίωμα επί της κατοικίας ως κληρονόμος και επίσης δικαιούται σε αποζημιώσεις ανάλογες με τα ποσά που κατέβαλε για το ακίνητο αλλά και σε όλη την οικογένεια όπως εξηγείται στην ένορκη δήλωση του και φαίνεται στα σχετικά τεκμήρια που επισυνάπτονται με αυτή. Η Καθ' ης η Αίτηση από την άλλη προβάλλει με ιδιαίτερα σθεναρό τρόπο τον ισχυρισμό ότι η δωρεά ημερ. 27/3/07 ακυρώθηκε και ότι η πρώτη διαθήκη επίσης ανακλήθηκε από νεότερη ημερομηνίας 2/10/12, η οποία όμως, όπως αναφέρθηκε και ανωτέρω, δεν επισυνάφθηκε ως τεκμήριο με την ένορκη δήλωση της. Σε σχέση με τον ισχυρισμό του Αιτητή ότι αυτός πλήρωνε για τα πάντα που σχετίζοντο με την κατοικία και ότι ανέλαβε και το δάνειο τα απορρίπτει, ισχυριζόμενη ότι η κατοικία αποτελούσε οικογενειακό τόπο εξοχής και συνέβαλλαν όλοι στην συντήρηση και τα διάφορα έξοδα αφού την χρησιμοποιούσαν όλοι, εκτός από ένα επιπρόσθετο δωμάτιο που παράνομα πρόσθεσε ο αιτητής, και το πλήρωσε ο ίδιος και κανένα ποσό δεν κατέβαλε για την αγορά της κατοικίας, ως φαίνεται από το Τεκμήριο 2 στην ένσταση το οποίο αποτελείται από δύο αποδείξεις ημερομηνίας 11/2/99 για το ποσό των ΛΚ15.000 και ημερομηνίας 9/3/99 για το ποσό των ΛΚ47.000, δηλαδή το σύνολο του τιμήματος της αγοράς της κατοικίας. Κάποιες αποδείξεις που φαίνεται το όνομα του Αιτητή ήταν χρήματα που του έδιναν αυτή και ο αποβιώσας σύζυγος της, όπως π.χ. για την πισίνα που αυτός ήθελε. Ενδεικτικό ότι αυτοί πλήρωναν για την κατοικία αποτελεί το Τεκμήριο 4 στην ένσταση, σύμφωνα με το οποίο πλήρωσε στις 13/8/13 στην εταιρεία Oscar Estates Ltd συγκεκριμένο ποσό για φόρους, αποχετευτικά, δημοτικά τέλη κ.ά. που ήσαν απλήρωτα από τον καιρό της αγοράς της κατοικίας. Περαιτέρω ισχυρίζεται ότι είναι η αποκλειστική και μόνη δικαιούχος και ιδιοκτήτρια της κατοικίας και κανένα δικαίωμα δεν έχει ο Αιτητής επί αυτής και ως εκ τούτου μπορεί να κάνει ότι θέλει με αυτή. Τούτο, ως εκλαμβάνεται από το Δικαστήριο, είναι το αποτέλεσμα δήλωσης του αποβιώσαντα συζύγου της, ως ισχυρίζεται η Καθ' ης η Αίτηση, με την οποία ζητείται όπως η εταιρεία Oscar Estates Ltd μεταβιβάσει ή εγγράψει τη κατοικία επ' ονόματι της. Τελικά ένεκα της όλης κατάστασης που δημιουργήθηκε και τα οικονομικά προβλήματα που επήλθαν από το θάνατο του συζύγου της, αποφάσισε τη λύση της συμφωνίας του 1999 με την Oscar Estates Ltd και στις 3/8/13, καλόπιστα και χωρίς να γνωρίζει ότι ο ενάγοντας στις 5/8/13 έλαβε δικαστικά μέτρα (αφού έλαβε τα κλητήρια την 1/9/13) κοινή συναινέσει με την Oscar Estates Ltd ακυρώθηκε η συμφωνία πώλησης, Τεκμήριο 7 στην ένσταση. Ως εκ τούτου παρέδωσε την κατοχή της κατοικίας στην Oscar Estates Ltd η οποία τώρα είναι η ιδιοκτήτρια του ακινήτου. Κατά συνέπεια τούτου δεν υπάρχει και αντικείμενο αγωγής. Στην συμπληρωματική ένορκη δήλωση του Αιτητή απορρίπτεται ο ισχυρισμός της Καθ' ης η Αίτηση ότι «πλέει σε χρέη». Επίσης η Καθ' ης η Αίτηση ότι υπέγραψε με την Oscar Estates Ltd συμφωνία ακύρωσης στις 3/8/13 καθ' ότι κατά τον χρόνο που επικαλείται ότι υπέγραψε την συμφωνία αυτή προέβηκε σε εναντίον του καταγγελία ότι προσπάθησε να εισέλθει παράνομα στην κατοικία. Επί πλέον μετά την υποτιθέμενη συμφωνία με την Oscar Estates Ltd η Καθ' ης η Αίτηση επικοινώνησε με άλλη εταιρεία για να αναλάβει την ενοικίαση της κατοικίας. Ο μοναδικός λόγος που έγινε η συμφωνία με την Oscar Estates Ltd, και μάλιστα μεταγενέστερα από την ημερομηνία που αναγράφεται στο Τεκμήριο 7, όπως φαίνεται από την χαρτοσήμανση του, είναι για να αποξενώσει την κατοικία. Να σημειωθεί ότι δεν υπάρχει αντιπαροχή στη συμφωνία ακύρωσης του αγοραπωλητηρίου εγγράφου και ως εκ τούτου είναι άκυρη. Ακόμη, συνεχίζει ο Αιτητής, πώς είναι δυνατό να προέβη σε ακύρωση της συμφωνίας όταν η συμφωνία του 1999 δεν έγινε μόνο εκ μέρους της, αλλά και από τον αποβιώσαντα σύζυγο της από τον οποίο έλκει κληρονομικό δικαίωμα. Για τις πιο πάνω ενέργειες της Καθ' ης η Αίτηση, ο Αιτητής προέβη σε καταγγελία στην αστυνομία για αδικήματα, που κατά την άποψη του, εκπηγάζουν από αυτές. Οι συνηγόροι στις αγορεύσεις τους αφού αναφέρθηκαν στα γεγονότα όπως αυτά καταγράφονται στις ένορκες δηλώσεις και επιχειρηματολόγησαν επί αυτών με επίκληση σχετικής νομολογίας ζήτησαν, ο μεν συνήγορος του Αιτητή όπως καταστεί απόλυτο το διάταγμα ημερομηνίας 5/8/13 ο δε δικηγόρος της Καθ' ης η Αίτηση όπως αυτό ακυρωθεί και η αίτηση απορριφθεί δίνοντας έμφαση στο ότι ο Αιτητής δεν αποκάλυψε όλα τα γεγονότα, δεν ανάφερε όλη την αλήθεια, παρέμειναν αναντίλεκτοι ουσιαστικοί ισχυρισμοί της Καθ' ης η Αίτηση, ότι δεν υπάρχει αντικείμενο αφού η συμφωνία αγοραπωλησίας ακυρώθηκε, ότι ο Αιτητής δεν ήλθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και ότι δεν υπήρχε το κατεπείγον κατά την ημέρα έκδοσης του. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ Είναι βασική αρχή του δικαίου ότι το Δικαστήριο αποφασίζει τις διαφορές των μερών, αφού ακούσει όλους τους διαδίκους. Δεν εκδίδει διαταγή πριν ακούσει και το άλλο μέρος. Αυτό εκφράζεται με το λατινικό αξίωμα «audi alteram partem». Κατά παρέκκλιση, όμως, ο νομοθέτης για επείγουσες περιπτώσεις ή άλλες ιδιάζουσες περιστάσεις, για να είναι αποτελεσματική η θεραπεία, επιτρέπει την έκδοση διαταγμάτων χωρίς ειδοποίηση στο άλλο μέρος. Αυτό προβλέπεται στο άρθρο 9 εδάφιο
(1)του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6. Σημειώνω εδώ ότι το άρθρο 4 του ΚΕΦ. 6 έχει σχέση με έκδοση διαταγμάτων που σχετίζονται με το αντικείμενο της αγωγής. Το άρθρο 5 του ΚΕΦ. 6 εξουσιοδοτεί την έκδοση διατάγματος αναφορικά με ακίνητη περιουσία που είναι εγγεγραμμένη στο όνομα του εναγομένου ή σε σχέση με την οποία ο εναγόμενος δικαιούται να εγγραφεί ως ιδιοκτήτης και βέβαια δεν αναφέρεται σε ακίνητη περιουσία που είναι αντικείμενο της αγωγής. Το άρθρο 32 του Ν.14/60 παρέχει στο Δικαστήριο πιο πλατιά εξουσία που δεν υποβάλλεται σε περιορισμούς αναφορικά με το ποιο μπορεί να είναι το αντικείμενο ή το περιεχόμενο του διατάγματος. Εφόσον συντρέχουν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις στις οποίες θα αναφερθώ κατωτέρω, το Δικαστήριο μπορεί να εκδώσει, σε κάθε πολιτική διαδικασία οιανδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα, απαγορευτικό ή προστακτικό, αν αυτό κρίνεται δίκαιο και πρόσφορο. Αυτή η γενική διατύπωση του άρθρου 32 έχει ερμηνευθεί με τρόπο που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν εξαιρούνται από τα διατάγματα που μπορούν να εκδοθούν δυνάμει του άρθρου 32, τα διατάγματα που προσδιορίζονται ρητά από τα άρθρα 4 και 5 του Κεφ. 6 (βλ. Papastratis v. Petrides
(1979)1 C.L.R. 231 και Lakatamitis v. Theodorou
(1983)1 C.L.R. 520). Συνεπώς, θα εξεταστεί η Αίτηση, ταυτόχρονα, στα πλαίσια του άρθρου 4 του Κεφ. 6 και του άρθρου 32 του Ν. 14/60. Για την επιτυχή κατάληξη της αίτησης δυνάμει του αναφερθέντος άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, το οποίο αναφέρεται σ΄ οιονδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα, πρέπει να πληρούνται οι εξής τρεις προϋποθέσεις: (A) H ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. (Β) Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας. (Γ) Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. (βλ. Odysseos v. Pieris Estates Ltd & Another
(1982)1 C.L.R. 557) Τέλος, εάν πληρούνται οι τρεις αυτές προϋποθέσεις κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα (Βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Πασχάλης Χατζηβασίλης
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 132). Το Άρθρο 32 του Ν. 14/60 ερμηνεύτηκε σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου και οι αρχές που τέθηκαν απ΄ αυτές τις αποφάσεις είναι τόσο σαφείς που δεν χρειάζεται εκτενής αναφορά στις εν λόγω υποθέσεις. Αρκούμαι να αναφέρω μερικές απ΄ αυτές όπως, για παράδειγμα, τις εξής: Karydas Taxi Co Ltd v. Komodikis
(1975)1 C.L.R. 321, Papastratis v. Petrides
(1979)1 C.L.R. 231, Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263, Stavrinou v. Asproghenis
(1985)1 C.L.R. 341, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Χ¨Βασίλη
(1989)1 Α.Α.Δ. 152, Κ.Ο.Τ. v. Αλκιβιάδης Θεωρή
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 255, Δημοκρατία της Σλοβενίας v. Beogradska A.D.
(1999)1(Α) Α.Α.Δ. 225, PAREKO ALUMINIUM DESIGNS LTD v. MUSKITA ALUMINIUM CO. LIMITED κ.α.
(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 2015, Αριστοτέλους κ.ά. v. Benfleet Enterprises Ltd κ.ά.
(2006)1 Α.Α.Δ. 280, Ανδρέου v. Colossos Sings Ltd
(2009)1 A.A.Δ. 1040, Κίτσιος κ.ά. v. A. C. Kitsios Motors Ltd κ.ά.
(2010)1 Α.Α.Δ. 1262, Κυριακίδης v. Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ, Πολιτική ΄Εφεση 83/08, ημ. 11/5/11, Μελάνθιους v Μελάνθιου, Πολιτική Έφεση 394/08, ημ. 28/12/11 και Αποστόλου v. Ιωάννου, Πολιτική ΄Εφεσης 20/10 και 21/10 ημερομηνίας 3/4/12. Από την υπόθεση Κ.Ο.Τ. v. Θεωρή παραθέτω το εξής απόσπασμα: «Προσωρινά διατάγματα εκδίδονται με βάση το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 όταν το Δικαστήριο κρίνει πως η παροχή τέτοιας θεραπείας είναι δίκαιη και ευχερής. Το άρθρο αυτό το Νόμου έχει εξεταστεί επανειλημμένα από το Δικαστήριο σε σειρά υποθέσεων. Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Odysseos v. Pieris Estates Ltd & other
(1982)1 C.L.R. 557, καθορίζονται συνοπτικά μεν αλλά πολύ περιεκτικά και με σαφήνεια, οι αρχές που διέπουν την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων και εκείνες που ρυθμίζουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου.» Το Δικαστήριο όταν επιλαμβάνεται τέτοιου αιτήματος πρέπει να αποφεύγει να κρίνει την ουσία της αγωγής. Η προσέγγιση της μαρτυρίας έχει ως σκοπό μόνο τη διακρίβωση της ύπαρξης ή μη των πιο πάνω προϋποθέσεων και κατά πόσο είναι δίκαιο και πρόσφορο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. (Βλ. Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263). (A) ΣΟΒΑΡΟ ΖΗΤΗΜΑ ΠΡΟΣ ΕΚΔΙΚΑΣΗ Σχετικά με την πρώτη προϋπόθεση, δηλαδή του σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, είναι αρκετό αν αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα όσα φαίνονται στις έγγραφες προτάσεις. (Β) ΟΡΑΤΗ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, δηλαδή της ύπαρξης ορατής πιθανότητας επιτυχίας της αγωγής, είναι αρκετό για τον ενάγοντα να δείξει ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από μια απλή δυνατότητα επιτυχίας χωρίς να χρειάζεται να το αποδείξει αυτό στο επίπεδο της στάθμισης των πιθανοτήτων (balance of probabilities) που χρειάζεται για την απόδειξη της αγωγής. (Βλ. Odysseos v. Pierís Estates Ltd & other
(1982)1 C.L.R. 557 και Πουργουρίδη κ.ά. v. Μέζου κ.α.
(1994)1 Α.Α.Δ. 201, σελ. 207). Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας (βλ. Ανδρέας Σάββα Κυτάλα v. Άννα Χρυσάνθου
(1996)1 Α.Α.Δ. 253, 257-8). (Γ) ΔΥΣΚΟΛΟ Ή ΑΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΑΠΟΝΕΜΗΘΕΙ ΠΛΗΡΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΕ ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΟ ΣΤΑΔΙΟ ΕΑΝ ΔΕΝ ΕΚΔΟΘΕΙ ΤΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ Η προϋπόθεση, όπως φαίνεται και από την επιφύλαξη του άρθρου 32
(1)του Νόμου 14/60 και όπως εξηγήθηκε στις πιο πάνω αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, είναι το κατά πόσο «θα είναι δύσκολο ή αδύνατο ν΄ απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο» αν δεν δοθεί το αιτούμενο διάταγμα και ο Αιτητής επιτύχει τελικά στην αγωγή του. Μια τέτοια περίπτωση είναι όταν ο ενάγων δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί καθότι δεν είναι δυνατός ο υπολογισμός. Μια άλλη περίπτωση είναι εκείνη όταν η οικονομική κατάσταση του εναγομένου είναι τέτοια που αν δεν εμποδιστεί η αποξένωση ακίνητης ή κινητής του περιουσίας θα είναι δύσκολο για τον ενάγοντα η εκτέλεση της απόφασης που πιθανόν να εκδοθεί υπέρ του. Επίσης το Δικαστήριο πρέπει να έχει υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας να εκδώσει ή όχι ένα προσωρινό διάταγμα, την αρχή ότι είναι ανεπιθύμητο να ζητείται με την αίτηση για προσωρινό διάταγμα ουσιαστικά ή ίδια θεραπεία με αυτή της αγωγής έτσι ώστε ν΄ αναγκάζεται το Δικαστήριο να εκδικάζει το ίδιο θέμα δύο φορές. (Βλ. γενικά Halsbury´s Laws of England, 3η έκδοση, Τόμος 21, παράγρ. 763, Michael v. Brevinos Ltd
(1969)1 C.L.R. 578, Bhimjiyani v. Gregoriou
(1980)1 C.L.R. 14 και την υπόθεση Re Χ¨Κωνσταντή
(1988)1 Α.Α.Δ. 2187). Το βάρος είναι στον Αιτητή για να δικαιολογήσει τη συνέχιση ενός διατάγματος που εκδόθηκε σε μονομερή αίτηση. (βλ. Αίτηση για ένταλμα Certiorari Αναφορικά με τον Αιτητή Χάρη Φεσά
(1990)1 Α.Α.Δ. 704 και Louis Vuitton v. Δέρμοσακ & άλλος
(1992)1 Α.Α.Δ. 1453). Όπως έχει αναφερθεί ανωτέρω, είναι νομολογημένο ότι το δικαστήριο στο στάδιο αυτό της διαδικασίας δεν πρέπει να υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Ούτε πρέπει να αποφαίνεται σε θέματα αξιοπιστίας εκτός εκεί που αυτό είναι απόλυτα αναγκαίο διότι διαφορετικά θα επηρεάζετο δυσμενώς η υπόθεση στην ουσία της για τον διάδικο εκείνο τον οποίο το Δικαστήριο έκρινε από αυτό το στάδιο ως αναξιόπιστο. (Βλ. μεταξύ άλλων Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263, σελ. 267-8, Γρηγορίου κ.α. v. Χριστοφόρου κ.α.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248, σελ. 269-270, Demades Overseas Ltd v. Studio Ma.St. Ltd
(1996)1 Α.Α.Δ. 799 και Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1 Α.Α.Δ. 788). Τα ίδια ειπώθηκαν και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. (Βλ. Δημοκρατία της Σλοβενίας v. Beogradska Banka A.D. Πολιτική Έφεση 10042, ημερομηνίας 23.02.1999, απόφαση πλειοψηφίας T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation, Πολιτική Έφεση 11159, ημερομηνίας 20.11.2002 και Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co. Limited κ.α., Πολιτική Έφεση 11156, ημερομηνίας 19.12.2002). Στην υπόθεση (T.A. Micrologic Consultants Ltd) ο πρώην Εφέτης, κ. Νικολάου, διατύπωσε το θέμα ως εξής: «Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα των επί του θέματος αποφάσεών μας: βλ. ενδεικτικά τις Constantinides v. Makriyiorghou
(1978)1 C.L.R. 585, Odysseos v. Pieris Estates & Others
(1982)1 C.L.R. 557 και Κυτάλα v. Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1 Α.Α.Δ. 253. Αυτό συχνά παραγνωρίζεται στα Επαρχιακά Δικαστήρια τόσο από δικηγόρους όσο και από Δικαστές με αποτέλεσμα η διαδικασία να γίνεται απαραδέκτως πολύπλοκη και μακρά» Στην υπόθεση (Parico Aluminium Design Ltd), ο έντιμος Δικαστής κ. Καλλής υιοθέτησε το πιο πάνω απόσπασμα από την υπόθεση T.A. Micrologic και παράπεμψε επίσης στην υπόθεση Επίσημος Παραλήπτης v. Nacantony Trading Co. Ltd
(1998)1 Α.Α.Δ. 1653, όπου λέχθηκε ότι «. το Δικαστήριο εξετάζει τη μαρτυρία με σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδώσει το διάταγμα αποφεύγοντας να υπεισέλθει στην ουσία της υπόθεσης.». Σε αιτήσεις ενδιάμεσης φύσης υπό κανονικές συνθήκες πρέπει κι αυτές να υποστηρίζονται από ένορκες δηλώσεις προσώπων που έχουν προσωπική γνώση των γεγονότων όμως επιτρέπεται όπως μια ένορκη δήλωση περιέχει δηλώσεις κατόπιν πληροφοριών νοουμένου ότι εκτίθενται οι πηγές τους. (Βλ. Δ.39 κ.2 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών και την υπόθεση Louis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ
(1992)1 Α.Α.Δ. 1453 σελ. 1463-1464 και Fashion Box S.R.L. v. Ferro Fashions Ltd, Πολιτική Έφεση 9984, ημερομηνίας 29.10.1999. Στην υπόθεση In Re Stavros Hotel Apartment Ltd
(1994)1 Α.Α.Δ. 836, 841 και στην υπόθεση In Re B.P. (Cyprus) Ltd
(1996)1 Α.Α.Δ. 861, 864 αναφέρθηκε ότι το υπαρκτό του κατεπείγοντος αποτελεί προϋπόθεση για την επίκληση της δικαιοδοσίας κάτω από το άρθρο 9 του Κεφ. 6. Σχετική είναι και η υπόθεση Louis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ και άλλη
(1992)1 Α.Α.Δ. 1453 σελ. 1462. Η πιο πάνω αρχή υιοθετήθηκε και επαναλήφθηκε στις υποθέσεις Resola (Cyprus) Ltd v. Χάρη Χρίστου
(1998)1Β Α.Α.Δ. 528, Ahmad Zein κ.α. v. Παράσχος Καμπανέλλας Λτδ,
(2000)1 Α.Α.Δ. 606 και υπόθεση Κώστας Χ¨Γαβριήλ v. Λευκόνικο Λτδ,
(2003)1 Α.Α.Δ. 606. Όταν εξετάζεται μονομερής αίτηση για έκδοση παρεμπίπτοντος προσωρινού διατάγματος ο παράγοντας του χρόνου είναι σημαντικός. Ο Αιτητής στο στάδιο εκείνο πρέπει να δείξει το κατεπείγον της αίτησης ώστε να δικαιολογείται μονομερώς εξέτασή της, στην απουσία δηλαδή του αντιδίκου. Στην υπόθεση RESOLA (Cyprus) Ltd v. Χάρη Χρίστου
(1998)1Β Α.Α.Δ. 598 λέχθηκαν τα εξής: «Το επείγον για την παροχή θεραπείας αποτελεί δικαιοδοτικό όρο. Μόνο εφ΄ όσον καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος δικαιολογείται, όλως εξαιρετικά η άσκηση Δικαστικής εξουσίας στην απουσία του Εναγομένου. Μόνο τότε μπορεί να συγχωρηθεί η παρέκκλιση από το θεμελιώδη κανόνα της δικαιοσύνης να ακούσει και τα δύο μέρη πριν εκφέρει κρίση». Στην υπόθεση Αμβροσιάδου v. Coward, Πολιτικές Εφέσεις 3/11 και 4/11 ημερομηνίας 15/1/13 το κύριο θέμα που εξετάστηκε ήταν το κατεπείγον και κατά δεύτερο, επειδή και αυτό το θέμα αποτελεί δικαιοδοτικό όρο, η μη αποκάλυψη όλων των γεγονότων. Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου τονίστηκε ότι το κατεπείγον, ως δικαιοδοτικός όρος, εφόσον εγείρεται στην ένσταση κατά του διατάγματος εξετάζεται πρώτο και ανεξάρτητα από τις προϋποθέσεις έκδοσης του διατάγματος. Γίνεται δε ευρεία ανάλυση του θέματος του κατεπείγοντος σφαιρικά και από διάφορες όψεις. ΄Ετσι εξηγείται ότι από τη στιγμή που αναφέρεται στην ένσταση ότι δεν καταδείχθηκε το κατεπείγον το πρωτόδικο Δικαστήριο πρέπει να εξετάσει αυτό το θέμα και μάλιστα πρώτο. Μια άλλη όψη είναι η δικαιολόγηση του επείγοντος σε συνάρτηση με τον χρόνο καταχώρησης της αίτησης όπως προκύπτει από τα γεγονότα για έγκαιρη αντίδραση και μη ύπαρξης καθυστέρησης δράσης. Επίσης η υποχρέωση αποκάλυψης επεκτείνεται και στα γεγονότα που αφορούν το κατεπείγον. Εκεί που φαίνεται ότι κατά την αρχική έκδοση του προσωρινού διατάγματος δεν υπήρξε πλήρης αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων το Δικαστήριο μπορεί με βάση αυτό και μόνο το λόγο ν΄ αρνηθεί τη συνέχιση του προσωρινού διατάγματος. (βλ. Γενικός Εισαγγελέας (No.2) v. Σαββίδης
(1979)1 A.A.Δ. 349, σελ. 367-371, Brink´s Mat Ltd v. Elcombe and others
(1988)1 W.L.R. 1350, σελ. 1356-1357, που υιοθετήθηκαν και στις υποθέσεις Χριστιάνα Στυλιανού v. Ανδρέα Στυλιανού
(1992)1 Α.Α.Δ. 583 και Γρηγορίου κ.α. v. Χριστοφόρου κ.α.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248 σελ. 285-266). Στην τελευταία υπόθεση, σελ. 264-265 το Δικαστήριο για το θέμα αυτό ανέφερε τα εξής: «Η διαδικασία με μονομερή αίτηση επιβάλλει στον αιτητή την αποκάλυψη στο Δικαστήριο όλων των ουσιαστικών γεγονότων που μπορεί να ασκήσουν επιρροή στη δικαστική κρίση. Η αίτηση αυτή είναι υψίστης πίστεως (uberrima fides). Ο αιτητής έχει καθήκον να φέρει σε γνώση του Δικαστηρίου οποιαδήποτε γεγονότα που γνωρίζει, ή που με εύλογη επιμέλεια θα εγνώριζε, τα οποία μπορεί να είναι ευνοϊκά για τον απόντα διάδικο, ή μπορεί να ασκήσουν επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου. Παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο απαντά: «δεν σας ακούω πλέον» και ακυρώνει τη διαταγή που έδωσε, χωρίς να εξετάσει την ουσία. Τα γεγονότα πρέπει να είναι ουσιώδη για την απόφαση του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση». Αυτό το οποίο διαπιστώνεται από τα πιο πάνω είναι ότι η αποκάλυψη των πραγματικών και ουσιωδών γεγονότων πρέπει να είναι πλήρης και δίκαιη (full and fair). Δηλαδή δεν είναι μόνο η περίπτωση που ένας Αιτητής παραλείπει εντελώς να αποκαλύψει τα γεγονότα που τυγχάνει εφαρμογής αυτή η αρχή, αλλά επεκτείνεται και στις περιπτώσεις εκείνες που τα γεγονότα εκτίθενται με τέτοιο τρόπο που μπορεί να είναι ελλιπή και/ή παραπλανητικά, ανεξάρτητα αν τούτο γίνεται εσκεμμένα ή όχι. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Εξετάζοντας πρώτα το θέμα του κατεπείγοντος διαφαίνεται ότι ο Αιτητής ευθύς μόλις περιήλθαν στην αντίληψη του στις 23/7/13 από τον κηπουρό τους, οι ενέργειες της Καθ' ης η Αίτηση να ενοικιάσει το ακίνητο και ιδίοις όμμασι διαπίστωσε στις 2/8/13 ότι πράγματι έτσι είχαν τα πράγματα, στις 5/8/13 καταχώρησε αγωγή και με μονομερή αίτηση την ίδια ημέρα επιδίωξε και πέτυχε το επίδικο διάταγμα. Εκ των πιο πάνω διαπιστώνεται ότι δεν υπήρχε καμία καθυστέρηση στη δράση του Αιτητή. Επίσης καταδεικνύεται άμεσα η πρόθεση της Καθ' ης η Αίτηση για ενοικίαση του ακινήτου και ταυτόχρονα η προσπάθεια αποστέρησης των δικαιωμάτων του Αιτητή που εκπηγάζουν είτε από την αρχική συμφωνία δωρεάς, είτε από κληρονομικό δικαίωμα ή από παράνομη ρήξη συμφωνίας ή άλλως πως για ζημιές που υπέστη από ενέργειες της Καθ' ης η Αίτηση και διεκδικεί αποζημιώσεις, δυνάμει των οποίων ενεργειών της Καθ' ης η Αίτηση δικαιολογείτο η προστασία του Αιτητή στην απουσία της άλλης πλευράς. Συνεπώς ο λόγος ένστασης ότι δεν καταδείχθηκε το επείγον απορρίπτεται. Άλλη θέση της Καθ' ης η Αίτηση ήταν ότι ο Αιτητής δεν ήλθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια καθότι απέκρυψε ουσιώδη γεγονότα, ήτοι ότι ακυρώθηκε η δωρεά εκ μέρους της και του συζύγου της προς το πρόσωπο του. Ο ισχυρισμός αυτός δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα αφού στην παράγραφο 25 της ένορκης δήλωσης του Αιτητή γίνεται αναφορά τόσο στην ανάκληση της δωρεάς όσο και στην ισχυριζόμενη δεύτερη διαθήκη. Ούτε ο ισχυρισμός ότι ο Αιτητής προέβη σε αναληθείς ισχυρισμούς ευσταθεί. Η πληρωμή κάποιων φόρων ή τελών στις 13/8/13 από την Καθ' ης η Αίτηση δεν αποκλείουν την πληρωμή εκ μέρους του Αιτητή άλλου είδους τέλη ή έξοδα. Επομένως ούτε αυτός ο λόγος ένστασης ευσταθεί και απορρίπτεται. ΄Οσον αφορά τις δύο πρώτες προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60 όπως καταγράφονται ανωτέρω καταδεικνύεται, στο βαθμό που τώρα εξετάζεται το θέμα, ότι αυτές πληρούνται αφού η αγωγή στηρίζεται τόσο στο δικαίωμα που πηγάζει από τη συμφωνία δωρεάς ημ. 27/3/07 αφού ο Αιτητής ισχυρίζεται ότι κατά τον χρόνο της ισχυριζόμενης ανάκλησης της ο πατέρας του δεν είχε τα λογικά του, και αποτελεί θέμα εξέτασης στην αγωγή, και αποδεικνύεται ως εκ τούτου σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, όσο και στο κληρονομικό δικαίωμα του από το θάνατο του πατέρα του, όπως και από τυχόν παράβαση συμφωνίας από την οποία υπέστη ζημιές στο ποσό που έδωσε για την κατοικία και διεκδικεί ως αποζημιώσεις. Η εισήγηση ότι δεν υπάρχει αντικείμενο προς εκδίκαση αφού η συμφωνία πώλησης του ακινήτου το 1999 ακυρώθηκε στις 3/8/13 κοινή συνεναίσει με την Oscar Estates Ltd στερείται ορθής νομικής θεώρησης αφού δεν θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο μετά τον θάνατο του συζύγου της Καθ' ης η Αίτηση χωρίς τη γραπτή συγκατάθεση των άλλων δύο κληρονόμων, δηλαδή του Αιτητή και της Δανάης. Εκ των πιο πάνω καταδεικνύεται, λαμβάνοντας υπόψη τα όσα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση του Αιτητή και τα επισυναπτόμενα με αυτή τεκμήρια, η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας της αγωγής. Το ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, αν και δεν γίνεται αναφορά περί τούτου ούτε στην ένσταση ούτε στην αγόρευση του συνηγόρου της Καθ' ης η Αίτηση και θα μπορούσε να εκληφθεί ότι δεν αμφισβητείται τούτο, αυτό είναι αυταπόδεικτο από όλες τις ενέργειες που έχει προβεί η Καθ' ης η Αίτηση και από την παραδοχή της για οικονομική αδυναμία και δυσπραγία σε βαθμό που, όπως ισχυρίζεται, καθίσταται αναγκαία η εκμετάλλευση της κατοικίας εκ μέρους της, όπως και ότι δεν δίνονται στοιχεία για ακίνητη ή κινητή περιουσία που βρίσκεται στο όνομα της, τέτοια που να ικανοποιήσει τυχόν έκδοση απόφασης εναντίον της. Η αναφορά στην παρ. 26 της ένορκης δήλωσης της που συνοδεύει την ένσταση ότι το διαμέρισμα στο οποίο διαμένει είναι δικό της όπως και ότι έχει σπίτι στην Αμμόχωστο δεν την βοηθεί αφού αναφέρει ότι τούτα είναι υποθηκευμένα σε δάνεια του Αιτητή τα οποία έχουν καταστεί μη εξυπηρετούμενα επειδή δεν καταβάλλει τις δόσεις ο Αιτητής. Τοιουτοτρόπως πληρείται και αυτή η προϋπόθεση. Αν και πάλι δεν γίνεται καμία αναφορά για το εύλογο και δίκαιο έκδοσης του διατάγματος, εκ μέρους της Καθ' ης η Αίτηση, το Δικαστήριο αφού βρήκε ότι πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60 θα εξετάσει το θέμα έχοντας κατά νου τα στοιχεία που λαμβάνονται υπόψη. Ένας σχετικός παράγοντας είναι η καθυστέρηση. Στην συγκεκριμένη περίπτωση από τη στιγμή που περιήλθαν στην γνώση του Αιτητή οι ενέργειες της Καθ' ης η Αίτηση για ενοικίαση του ακινήτου και αποστέρησης άσκησης των δικών του δικαιωμάτων επ' αυτού, ο Αιτητής έδρασε άμεσα καταχωρώντας εντός ολίγων ημερών αγωγή και την ίδια ημέρα καταχώρησε την υπό εξέταση αίτηση. Από τα πιο πάνω διαπιστώνεται ότι δεν υπήρξε καθυστέρηση ούτε σε σχέση με το αγώγιμο δικαίωμα ούτε σε σχέση με την αίτηση. Άλλος σχετικός παράγοντας είναι οι αποζημιώσεις. Στην υπό εξέταση υπόθεση το ερώτημα είναι αν η Καθ' ης η Αίτηση, σε περίπτωση που ο Αιτητής κερδίσει τη δίκη είναι σε οικονομική θέση να καταβάλει το αξιούμενο ποσό σε περίπτωση αποζημιώσεων. Ή τι θα υποστεί από τη μη χρήση της κατοικίας. Στην πρώτη περίπτωση από τα στοιχεία που βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου, φαίνεται ότι δεν έχει τέτοια οικονομική δυνατότητα. Στη δεύτερη περίπτωση φαίνεται ότι προχώρησε σε πρόσκληση ενοικίασης της κατοικίας, κάτι που δείχνει την πρόθεση της για μη ιδία χρήση της κατοικίας, ως κατοικίας της, ή προσωρινής διαμονής ή άλλως πως αλλά επιχειρείται ή αύξηση των μηνιαίων εισοδημάτων της. Από την άλλη, ακόμη και αν αγνοούσαμε τους ισχυρισμούς του Αιτητή, και στηριζόμαστε μόνο στους ισχυρισμούς της Καθ' ης η Αίτηση φαίνεται ότι η κατοικία χρησιμοποιείτο από την οικογένεια και όχι μόνο από αυτή. Έχοντας κατά νου την εργασία και τα εισοδήματα του Αιτητή προφανώς αυτός θα μπορούσε να αποζημιώσει την Καθ' ης η Αίτηση με το όποιο ποσό ενοικίου τυχόν θα εδικαιούτο αυτή από την κατοικία, ή το όποιο ποσό τυχόν κληθεί να καταβάλει. Όπου οι άλλοι παράγοντες φαίνεται να είναι ισοζυγισμένοι το Δικαστήριο συνήθως θα λάβει τέτοια μέτρα τα οποία σκοπό έχουν τη διατήρηση του Status Quo. Αν από την άλλη εμποδίζεται ο εναγόμενος σε κάτι που δεν έκανε προηγουμένως και η μόνη επίδραση είναι η αναβολή του, τότε δεν έχει να υποστεί οτιδήποτε. Αν και ως διαφάνηκε οι άλλοι παράγοντες δεν είναι ισοζυγισμένοι αλλά είναι υπέρ του Αιτητή, εντούτοις εξετάζοντας και αυτόν τον παράγοντα, με γνώμονα τα όσα έχουν αναφερθεί ανωτέρω, διαφαίνεται ότι τίποτα δεν θα διαταραχθεί στην ζωή της Καθ' ης η Αίτηση εάν συνεχίσει να υφίσταται το προσωρινό διάταγμα αφού δεν αναφέρθηκε οτιδήποτε που να φανερώνει ότι θα διασαλεύετο άμεσα με οιονδήποτε ουσιαστικό τρόπο οιονδήποτε δικαίωμα της που σχετίζεται με την εν λόγω κατοικία, όπως π.χ. ότι είναι η μοναδική κατοικία όπου διαμένει και αν της απαγορεύετο να διαμένει σε αυτή δεν θα είχε στέγη. Σύμφωνα με την αγόρευση του δικηγόρου του Αιτητή ζητείται μόνο η οριστικοποίηση του διατάγματος. Δεν γίνεται οιαδήποτε αναφορά για τα άλλα διατάγματα για τα οποία διατάχθηκε η επίδοση της αίτησης. Η στάση αυτή θα μπορούσε να εκλειφθεί ότι τούτα εγκαταλείφθηκαν και ο Αιτητής περιόρισε την αίτηση του στο διάταγμα που εκδόθηκε στις 5/8/13. Το Δικαστήριο όμως όταν αποφασίζει την οριστικοποίηση ενός διατάγματος, για το λόγο ακριβώς ότι τώρα έχει ακούσει και την άλλη πλευρά και έχει πλήρη εικόνα της υπόθεσης, δύναται είτε να καταστήσει απόλυτο το Διάταγμα ως έχει είτε να το τροποποιήσει. Με έχει προβληματίσει η αναφορά του συνηγόρου της Καθ' ης η Αίτηση για το περιεχόμενο του διατάγματος, όχι ως προς την ευστάθιση της εισήγησης του ότι ένεκα της μη έκδοσης διατάγματος κατοχής της κατοικίας από ένα εκ των δύο διαδίκων τούτο είναι παράλογο και άρα ως υπονοείται το καθιστά άκυρο, η οποία δεν βρίσκει πουθενά έρεισμα και είναι απορριπτέα, αλλά κατά πόσο το Δικαστήριο θα ήταν ορθότερο να τροποποιήσει τούτο με τέτοιο τρόπο που η κατοικία να συνεχίσει να βρίσκεται στην ίδια κατάσταση που είναι σήμερα μέχρι τελικής εκδίκασης της αγωγής. Λαμβάνοντας υπόψη μεταξύ άλλων, ότι σύμφωνα με το Τεκμήριο 3 στην Αίτηση, την συντήρηση της κατοικίας και των διαφόρων χώρων στα χρόνια που πέρασαν, τουλάχιστον πριν την ολοκληρωτική ρήξη των σχέσεων τους, την είχε αναλάβει ο Αιτητής, κρίνω ότι το Δικαστήριο μπορεί να ασκήσει την εξουσία του και να τροποποιήσει το Διάταγμα με τέτοιο τρόπο που να διαφυλάσσεται η σημερινή κατάσταση της κατοικίας από αυτόν. Για όλους τους ανωτέρω λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω το παρεμπίπτον προσωρινό διάταγμα ημερ. 5/8/13 δικαιολογείται να παραμείνει σε ισχύ και να οριστικοποιηθεί με τη σχετική τροποποίηση όπως κατωτέρω θα αναφερθεί. Κατά συνέπεια το Διάταγμα ημερομηνία 5/8/13 καθίσταται απόλυτο με την προσθήκη όπως ο Αιτητής προβαίνει σε συντήρηση του κήπου, αυλής, πισίνας, κατοικίας και των άλλων σχετικών με αυτή χώρων, με €1100 έξοδα υπέρ του Αιτητή και εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση, καταβλητέα στο τέλος της δίκης. (Υπ.) ............ Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο