Αναφορικά με την Εταιρεία Ορφανίδης Δημόσια Εταιρεία Λίμιτεδ, Αίτηση εταιρείας: 742/2013, 7/1/2014

Αναφορικά με την Εταιρεία Ορφανίδης Δημόσια Εταιρεία Λίμιτεδ, Αίτηση εταιρείας: 742/2013, 7/1/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2014:A2 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Τ. Θ. Οικονόμου, Π.Ε.Δ. Αίτηση εταιρείας: 742/2013 Αναφορικά με την Εταιρεία Ορφανίδης Δημόσια Εταιρεία Λίμιτεδ, από τη Λευκωσία Και Αναφορικά με τον περί Εταιρειών Νόμο Κεφ. 113 7 Ιανουαρίου,

1. Αίτηση υπό παραληπτών/διαχειριστών της εταιρείας Ορφανίδης Δημόσια Εταιρεία Λτδ για οδηγίες ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους Αιτητές: κα Βαρβάρα Αντωνίου για να ακούσει απόφαση για κ. Μ. Παναγιώτου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Στις 31/1/2013 η Λαϊκή Τράπεζα Λτδ διόρισε, βάσει ομολόγου κυμαινόμενης επιβάρυνσης (floating charge) ως διαχειριστές/παραλήπτες για ολόκληρη την περιουσία και για το εισόδημα που προέρχεται από την περιουσία της εταιρείας Ορφανίδης Δημόσια Εταιρεία Λτδ (εν τοις εφεξής «η Ορφανίδης»), τον Μιχάλη Αβραάμ και τον Ανδρέα Ανδρονίκου[1]. Οι εν λόγω διαχειριστές/παραλήπτες ζητούν «άδεια και/ή διάταγμα του δικαστηρίου με την οποία να επιτρέπεται η καταχώριση και/η προώθηση αγωγής και/ή ποινικής υπόθεσης στο όνομα της Εταιρείας Ορφανίδης εναντίον της εταιρείας B4B Care Ltd, του Χρίστου Ζαχαρίου και του Ανδρέα Κωνσταντίνου». Η αίτηση στηρίζεται στο άρθρο 337 του περί Εταιρειών Νόμου το οποίο δίδει εξουσία στο Δικαστήριο να δώσει οδηγίες σχετικά με οποιοδήποτε θέμα που εγείρεται αναφορικά με την εκτέλεση των καθηκόντων παραλήπτη ή διαχειριστή ο οποίος διορίστηκε εκτός δικαστηρίου. Ισχυρίζονται ότι η Ορφανίδης είχε παραχωρήσει τη χρήση ενός υποστατικού της προς την B4B έναντι ανταλλάγματος, με εγγυητές της τελευταίας τους εν λόγω Ζαχαρίου και Κωνσταντίνου. Η Β4Β οφείλει προς την Ορφανίδης τεράστια ποσά ως δικαιώματα χρήσης και αποζημιώσεις. Περιπλέον, πάντα κατά την εκδοχή τους, η τελευταία πώλησε προς την B4B προϊόντα για τα οποία δόθηκαν μεταχρονολογημένες επιταγές των οποίων η πληρωμή έχει ανακληθεί με αποτέλεσμα να καταχωριστεί ποινική υπόθεση. Είναι η θέση τους ότι χωρίς την έκδοση του ζητουμένου διατάγματος δεν θα είναι δυνατή η καταχώριση αγωγής και/ή ποινικής δίωξης προς απαίτηση των οφειλομένων. Το ερώτημα είναι κατά πόσον όντως απαιτείται τέτοια σχετική οδηγία/εξουσιοδότηση του Δικαστηρίου. Ο ευπαίδευτος δικηγόρος των αιτητών παρέπεμψε, μεταξύ άλλων, στα όσα αναφέρονται υπό τον τίτλο "Proceedings by and against receivers" στο Atkin's Court Forms 2nd ed., σελ.147 περί της ανάγκης να δίδεται άδεια του Δικαστηρίου στον παραλήπτη προκειμένου να κινήσει αγωγή. Η σχετική όμως αναφορά περιέχεται στο μέρος του τόμου 33, το οποίο πραγματεύεται γενικά το θεσμό των Παραληπτών (Receivers) που διορίζονται από δικαστήριo «for the purpose of preserving property or by way of equitable execution, and to the procedure subsequent to such appointments". Στη σελίδα 124 διευκρινίζεται ρητώς ότι "all appointments of receivers out of court are excluded from the ambit of the title." Ο διορισμός παραλήπτη από το δικαστήριο (by the court) γίνεται στα πλαίσια αγωγής υπό ομολογιούχων δανειστών (debenture holders' action) και έχει τη μορφή δικαστικής θεραπείας η οποία δίδεται υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις.[2] Ο παραλήπτης που διορίζεται από το δικαστήριο είναι λειτουργός του δικαστηρίου (officer of the court)[3]. Στο Atkin's Court Forms 2nd ed. Vol. 10 para. 65, προσδιορίζεται κατά τρόπο χαρακτηριστικό το εύρος των περιπτώσεων στις οποίες απαιτούνται να δοθούν οδηγίες από το Δικαστήριο κατόπιν αιτήματος του ενάγοντα και όχι, κατά κανόνα, του παραλήπτη: «... the receiver and manager will frequently require directions of the court, as to the conduct of the business , for leave to borrow money, for directions as to the sale of assets, for directions as to the payment of debts, for leave to sue debtors or for unacalled capital or in respect of misfeasances or breaches of trust, and for leave to defend, compromise or settle proceedings and claims, etc.» Ειδικά, ως προς τη λήψη και το χειρισμό νομικών μέτρων, στην ίδια παράγραφο αναφέρονται τα εξής: «The receiver ought not to prosecute, defend, settle or compromise an action without the leave of the court obtained on a summons issued by the party having the conduct of the debenture-holders' action.» Όπως δε αποφασίστηκε στην Viola v. Anglo-American Cold Storage Company [1912] 2 Ch.
2. «The question of what proceedings a receiver appointed in a debenture-holder's action is to be allowed to take or continue at the cost of the company's assets is one wholly for the discretion of the Court.» Από την άλλη, σε περίπτωση διορισμού διαχειριστή εκτός δικαστηρίου, (με αποκρυστάλλωση κυμαινόμενης επιβάρυνσης), ο παραλήπτης είναι, κατά βάσιν, αντιπρόσωπος του ομολογιούχου δανειστή που τον διόρισε[4]. Όπως εξήγησε ο Ναθαναήλ Δ., στην υπόθεση Υ. Liasides Developers Ltd, Πολιτική Αίτηση αρ. 116/2011 ημερ. 6/10/2011, κατά γενική αρχή «με το διορισμό παραλήπτη αυτός λαμβάνει υπό τον έλεγχο του τα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας, οι δε εξουσίες της εταιρείας και των διευθυντών της να ενεργούν σε σχέση με το συγκεκριμένο περιουσιακό στοιχείο που καλύπτει το ομόλογο σταματούν, χωρίς όμως να επηρεάζεται η νομική ύπαρξη και οντότητα της εταιρείας". Εξηγεί περαιτέρω ότι «εάν το ομόλογο καλύπτει στην ουσία ολόκληρη ή το πλείστο μέρος της περιουσίας της εταιρείας, τότε οι διευθυντές της εταιρείας ουσιαστικά δεν ελέγχουν την εμπορική δραστηριότητά της». Η δυνατότητα του παραλήπτη/διαχειριστή που διορίζεται εκτός δικαστηρίου να ζητήσει οδηγίες είναι βέβαια δεδομένη με βάση τις πρόνοιες του άρθρου 337 και με αυτό τον τρόπο, «he can obtain the protection of the Court for measures which he contemplates»[5]. Ποία όμως είναι τα πλαίσια εντός των οποίων απαιτείται ή μπορούν να δοθούν οδηγίες; Ο παραλήπτης/διαχειριστής δεν είναι σε αυτή την περίπτωση υπόλογος στο δικαστήριο και δεν χρειάζονται οδηγίες για τον τρόπο διαχείρισης της επιχείρησης και για άλλα θέματα, περιλαμβανομένων αγωγών όπως, ως άνω, στην περίπτωση του παραλήπτη που διορίζεται από το δικαστήριο. Όπως εξηγείται στο Pennington's Company Law, 4th edition σελ. 457 «Debentures and covering trust deeds which provide for the appointment of a receiver out of court, always empower the receiver to take possession of all assets of the company which are comprised in the debenture holders' security and for that purpose and also for the purpose of enforcing rights of action which the company has against other persons, to bring actions in the company's name». (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου). Στην ίδια σελίδα κατωτέρω αντιδιαστέλλεται η περίπτωση του παραλήπτη ή διαχειριστή που διορίζεται από το δικαστήριο με την ακόλουθη αναφορά. «Α receiver or manager appointed by the court may be empowered by it to bring an action in the company's name in order to enforce the debenture holders' security". (η υπογράμμιση είναι δική μου) Γίνεται από τα πάραπανω φανερό ότι η εξουσιοδότηση του παραλήπτη/διαχειριστή που διορίστηκε δυνάμει ομολόγου να κινήσει αγωγή στο όνομα της εταιρείας εμπεριέχεται στο διορισμό του και προκύπτει από το γεγονός ότι το σύνολο του ενεργητικού της περιουσίας περιέρχεται στην κατοχή του. Δεν απαιτείται περαιτέρω εξουσιοδότηση από το δικαστήριο υπό τη μορφή οδηγιών στα πλαίσια του άρθρου 337, εκτός εάν πρόθεση του παραλήπτη/διαχειριστή είναι «to do something which he considered is in conflict with his rights or against his interests»[6], οπότε και έχει έννοια η προληπτική εξασφάλιση της προστασίας, ως άνω, του δικαστηρίου με ανάλογες οδηγίες. Αντιθέτως, εάν ο σκοπός είναι απλώς να προωθηθούν κατά το συνήθη και εύλογο τρόπο τα συμφέροντα της εταιρείας, δεν απαιτείται άδεια για την οποιαδήποτε σκοπούμενη πράξη του παραλήπτη/διαχειριστή. Επί αυτού του σκεπτικού απορρίφθηκε αίτηση παραλήπτη για άδεια να υπαναχωρήσει από προγενέστερη του διορισμού του συμφωνία πώλησης, ώστε να εξασφαλίσει υψηλότερες τιμές προς όφελος της εταιρείας και εν τέλει των δανειστών της, εφόσον αποφασίστηκε ότι «it is his duty to do . everything reasonable and right for the protection of the property as an undertaking for the benefit of all persons interested in it"[7] Εν προκειμένω δεν σκοπείται παρά η λήψη, στη συνήθη πορεία, δικαστικών μέτρων προς όφελος της περιουσίας της εταιρείας και των δανειστών της. Δεν πρόκειται για περίπτωση που να υπάρχει ή να διαφαίνεται τέτοια σύγκρουση δικαιωμάτων ή συμφερόντων ή οποιαδήποτε άλλη κατάσταση πραγμάτων που να καθιστούσε αναγκαία την εμπλοκή του δικαστηρίου προς προστασία προληπτικά των αιτητών. Η αίτηση απορρίπτεται. (υπ.) ........... Τ. Θ. Οικονόμου, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Α.Λ.Ο. [1] Σημειώνεται ότι έχουν καταχωριστεί και δύο αιτήσεις εκκαθάρισης οι οποίες δεν έχουν ακόμα εκδικαστεί. [2] Βλ. Atkin's Court Forms 2nd Edition, Vol.10, σελ.49 επομ., Halsbury's Laws of England 3rd edition, vol. 6, σελ. 507 επομ. [3] Moss SS Co v. Whinney [1912] AC 254 [4] Buckley on the Companies Acts 13th edition σελ.
3. [5] Palmer's Company Law 21st edition, σελ. 429 [6] Pennington's ανωτ. σελ. 466 υπό τον τίτλο «Applications to the court». [7] Re Newdigate Colliery Ltd [1912] 1 Ch 468 (βλ. Company Law, Textbook, Old Bailey Press, σελ. 182) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο