ΚΥΠΡΟΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ ν. ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ «ΚΕΝΤΡΙΚΗ» Λ.Τ.Δ., Αρ. Αγωγής: 7921/12, 29/1/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2014:A24 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Μ. ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 7921/12 Μεταξύ ΚΥΠΡΟΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ Ενάγοντα -και- ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ «ΚΕΝΤΡΙΚΗ» Λ.Τ.Δ. Εναγομένης Αίτηση ημερ. 22/5/13 για διαγραφή ανταπαίτησης Ημερομηνία: 29 Ιανουαρίου, 2014 Εμφανίσεις: Για τον Αιτητή: κ. Θεοφάνης Αντρέου για Θεοφάνης Αντρέου και Συνεργάτες Για Καθ' ου η αίτηση: κ. Αντρέας Παρασκευά ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με αυτή την αίτηση ο αιτητής ζητά: «Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου για διαγραφή (striking out) της Ανταπαίτησης των Εναγομένων, καθότι δεν περιέχει εύλογο αιτία αξίωσης και/ή είναι άνευ ουσίας ή ενοχλητική.» Η αίτηση αυτή βασίζεται επί των Δ.27 θ.1, 2 και 3, Δ.48 Θ.1 έως και 8, Δ.48 Θ.9 (ο) και στις Συμφυείς Εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η παρούσα αίτηση εμφαίνονται στο φάκελο του Δικαστηρίου. Τα παραθέτω επί λέξει όπως αναφέρονται στο σώμα της αίτησης: «(α) Η βάση της αγωγής που ισχυρίζεται ο Ενάγοντας με την Αγωγή και Έκθεση Απαίτησης του είναι για αποζημιώσεις ένεκα αμέλειας και/ή παράβασης εκ του νόμου και κανονισμών των απορρεόντων καθηκόντων της ασφαλισμένης των Εναγομένων, αναφορικά με τροχαίο ατύχημα ημερομηνίας 18/05/2012. (β) Σύμφωνα με τα γεγονότα που ο ίδιος ο Ενάγοντας ισχυρίζεται στην Έκθεση Απαίτησης του και συγκεκριμένα στις παραγράφους 2 και 3 (α) - (θ), προκύπτει ότι την αποκλειστική και/ή συντρέχουσα αμέλεια για το επίδικο τροχαίο ατύχημα φέρει η ασφαλισμένη των Εναγομένων, Χαρούλα Αριστείδου, οδηγός του οχήματος υπ' αριθμόν εγγραφής KSS056. (γ) Οι Εναγόμενοι με την Υπεράσπιση τους εγείρουν Ανταπαιτηση εναντίον του Ενάγοντα ισχυριζόμενοι ζημιές του οχήματος KSS56. Από το περιεχόμενο της εν λόγω Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης τους δεν αποκαλύπτεται οποιοσδήποτε συγκεκριμένος ισχυρισμός που να δημιουργεί αγώγιμο δικαίωμα και/ή εύλογη αιτία αγωγής και/ή ανταπαίτησης εναντίον του Ενάγοντα, αφού οι Εναγόμενοι δεν προβάλουν και/ή δεν αποκαλύπτουν οποιοδήποτε γεγονός που να τους καθιστά ικανούς και/ή κατάλληλους να αξιώσουν τέτοιες αποζημιώσεις εξ' ονόματος τους για την ισχυριζόμενη ζημιά του οχήματος KSS56. Επίσης ο ισχυρισμός που προβάλουν στην παράγραφο 9 (ε) της Υπεράσπισης τους, για δήθεν αναπόφευκτο δυστύχημα, από μόνος του εκτός του ότι αντιφάσκει με τους γενικούς ισχυρισμούς για αμέλεια του Ενάγοντα αποστερεί το δικαίωμα Ανταπαίτησης. (δ) Ο Ενάγοντας/Αιτητής στην παράγραφο 4 της Απάντησης στην Υπεράσπιση και Υπεράσπιση στην Ανταπαιτηση του επιφύλαξε το δικαίωμα του για καταχώρηση της παρούσας Αίτησης, δικογραφόντας τους ανωτέρω πραγματικούς και νομικούς λόγους στις υποπαραγράφους 4.1 και 4.2, τους οποίους και υιοθετεί για τους σκοπούς της παρούσας Αίτησης.» Η Εναγόμενη στις 29/11/13 καταχώρησε ένσταση που βασίζεται στο Άρθρο 30 του Συντάγματος, στα Άρθρα 21, 29 και 57 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.2, θ. 1 και 3, Δ.5 θ. 1-3, Δ.9 θ.5 και 10, Δ.16 Θ.9, Δ.19, θ. 1-26, Δ.21, θ. 10, Δ.27, θ. 1-3, Δ.39, θ.6 και Δ.48 1-9, στις συμφυείς εξουσίες, τη Νομολογία και την πρακτική του Δικαστηρίου. Οι λόγοι Ένστασης, είναι επί λέξει οι ακόλουθοι: Α) Η παρούσα Αίτηση είναι παράτυπη και/ή αβάσιμη και/ή δεν στηρίζεται σε συγκεκριμένη νομοθετική διάταξη και/ή σε κανόνες του Δικαστηρίου και/ή στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς. Β) Η Αίτηση του Ενάγοντα στερείται νομικού υπόβαθρου, καθότι δεν αναφέρει ουδεμία νομική και/ή νομοθετική βάση και/ή διάταξη που να παρέχει στον Αιτητή το δικαίωμα να ζητήσει το αιτούμενο Διάταγμα. Ο Ενάγοντας χρησιμοποιεί την παρούσα διαδικασία για παράκαμψη των ειδικών θεσμών και/ή προϋποθέσεων που αφορούν τα όσα επιζητεί με την παρούσα Αίτηση. Γ) Η παρούσα Αίτηση είναι πρόωρη στην υπό κρίση διαδικασία, καθότι δεν υπάρχει συναίνεση ως προς τα γεγονότα και δέον όπως απορριφθεί. Δ) Οι Εναγόντες δεν προσδιορίζουν και δεν καταδεικνύουν καθόλου λόγους και/ή επαρκείς λόγους για τους οποίους το αιτούμενο στην παράγραφο Α. της Αίτησης Διάταγμα για διαγραφή (striking out) της ανταπαίτησης των Εναγόμενων και/ή η Αίτηση η οποία δεν συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση δεν περιέχει αυτά τα στοιχεία για να μπορεί να δικαιολογήσει την έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος. Ε) Η παρούσα Αίτηση για διαγραφή (striking out) της ανταπαίτησης των Εναγόμενων αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου (abuse of the process of the Court), είναι καταπιεστική, ενοχλητική και έγινε για αλλότριους σκοπούς και ειδικότερα και/ή αποκλειστικά για να καθυστερήσει την εκδίκαση της παρούσας Αγωγής. ΣΤ) Το αιτούμενο Διάταγμα για διαγραφή (striking out) της ανταπαίτησης των Εναγόμενων προκαλεί δυσχέρεια, αδικία και είναι καταπιεστικό για τους Εναγομένους. Ζ) Δεν υπάρχουν και δεν συντρέχουν οι απαραίτητες προϋποθέσεις και/ή δεν απεκαλύφθησαν εξαιρετικοί λόγοι και/ή εξαιρετικές περιστάσεις (exceptional circumstances) σε αυτό το στάδιο της διαδικασίας για να δικαιολογήσουν και/ή να καταστήσουν αναγκαία την διαγραφή (striking out) της ανταπαίτησης των Εναγόμενων. Η) Το αιτούμενο Διάταγμα για διαγραφή (striking out) της ανταπαίτησης των Εναγόμενων δεν είναι αναγκαίο στο παρόν στάδιο της διαδικασίας για τη δίκαιη εκδίκαση της υπόθεσης ούτε για εξοικονόμηση εξόδων και η Αίτηση του Ενάγοντα δεν καταδεικνύει επαρκείς λόγους που να δικαιολογούν την έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος. Θ) Το αιτούμενο Διάταγμα για διαγραφή (striking out) της ανταπαίτησης των Εναγόμενων έχει ως μόνο σκοπό την καθυστέρηση και/ή εκτροχιασμό και/ή επιβράδυνση της όλης διαδικασίας. Τα γεγονότα στα οποία βασίζεται η ένσταση εκτίθενται στην επισυνημμένη Ένορκη Δήλωση της κας Βαλεντίνας Κλεόπα, ημερ. 29/11/2013, δικηγόρου, η οποία αναφέρει τα ακόλουθα: Ο Αιτητής δεν νομιμοποιείται να εγείρει την παρούσα αίτηση, ούτε αυτή στηρίζεται σε οιονδήποτε δικαστικό κανόνα και/ή θεσμό. Η παρούσα αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί ως νομικά αστήρικτη και ως καταχρηστική. Η παρούσα Αίτηση για διαγραφή (striking out) της ανταπαίτησης των Εναγόμενων αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου (abuse of the process of the Court), είναι καταπιεστική, ενοχλητική και έγινε για αλλότριους σκοπούς και ειδικότερα και/ή αποκλειστικά για να καθυστερήσει την εκδίκαση της παρούσας Αγωγής. Η παρούσα Αίτηση για διαγραφή (striking out) της ανταπαίτησης των Εναγόμενων δεν είναι αναγκαία στο παρόν στάδιο της διαδικασίας για τη δίκαιη εκδίκαση της υπόθεσης ούτε για εξοικονόμηση εξόδων και η Αίτηση του Ενάγοντα δεν καταδεικνύει επαρκείς λόγους που να δικαιολογούν την έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος. Το αιτούμενο Διάταγμα για διαγραφή (striking out) της ανταπαίτησης των Εναγόμενων έχει ως μόνο σκοπό την καθυστέρηση και/ή εκτροχιασμό και/ή επιβράδυνση της όλης διαδικασίας. Κατά την ακρόαση της αίτησης οι δύο πλευρές περιορίστηκαν σε αγορεύσεις. Οι συνήγοροι στις αγορεύσεις υποστήριξαν τις αντίστοιχες θέσεις τους με αναφορά στη σχετική νομολογία. Όπου χρειάζεται, θα γίνει επί μέρους αναφορά κατά την ανάπτυξη του σκεπτικού της απόφασης. Προτού προχωρήσω να εξετάσω την ουσία της αίτησης κρίνω σκόπιμο να εξετάσω τη θέση της Καθ' ης ότι η αίτηση δεν συνοδεύεται από ένορκη δήλωση. Η πλευρά του αιτητή έχει ακολουθήσει τις πρόνοιες της Δ.48 Κ. 9 (
- j)και (ο) των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, όπου προνοείται ότι αιτήσεις που στηρίζονται στη Δ.19 Κ. 26 και Δ.27 Κ. 3, αντίστοιχα δεν απαιτείται να συνοδεύονται από ένορκη δήλωση. Προσθέτω ότι συνήγορος της καθ΄ης η αίτηση δεν εισηγήθηκε ποια συγκεκριμένη διάταξη έχει κατά την άποψη του παραβιαστεί. Με τα πιο πάνω ως υπόβαθρο θα προχωρήσω να εξετάσω τη θέση της καθ΄ης ότι η αίτηση δεν περιέχει στοιχεία που να δικαιολογούν την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του αιτητή έχει την άποψη ότι από το περιεχόμενο της Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης της εναγομένης δεν αποκαλύπτεται αγώγιμο δικαίωμα. Όπως η θέση εξειδικεύεται στην αγόρευση του δεν ήταν ιδιοκτήτες ούτε θεματοφύλακες του οχήματος. Όπως συγκεκριμένα ανέφερε «το ότι είναι (οι εναγόμενοι) απλά ασφαλιστική εταιρεία και το ότι ισχυρίζεται ότι έχει καταβάλει το ποσό στην οδηγό του οχήματος δεν δημιουργεί σε καμία περίπτωση αγώγιμο δικαίωμα για τις ζημιές του οχήματος». Περαιτέρω ήταν η θέση του ότι ο περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων(Ασφάλιση Ευθύνης έναντι Τρίτου) Νόμος (Ν.96(Ι)/2000)εμποδίζει ασφαλιστική εταιρεία να κινήσει αγωγή. Η Δ.27 θ.3 προνοεί τα ακόλουθα: "The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleadings to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to be entered accordingly as may be just". Στην ουσία, η πιο πάνω Διαταγή παρέχει στο Δικαστήριο την εξουσία, χωρίς τη διεξαγωγή δίκης, να απορρίψει οποιοδήποτε δικόγραφο. Το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να απορρίψει την αγωγή όταν αυτή δεν αποκαλύπτει καλή βάση ή είναι επιπόλαιη ή παρενοχλητική. Έχει επανειλημμένα υποδειχθεί από τη νομολογία η προσοχή και φειδώ που πρέπει να διακρίνουν την άσκηση της σχετικής εξουσίας του Δικαστηρίου (Βλ. μεταξύ άλλων την υπόθεση Mavromoustakis v. Yeroudis
(1965)1 C.L.R. 176). Διαφορετικά η διαγραφή θα συνεπαγόταν και παραβίαση του συνταγματικού δικαιώματος διαδίκου να προσφύγει ενώπιον Δικαστηρίου (In Re Pelmaco Development Ltd
(1991)1 Α.Α.Δ. 246, 255). Σε σχέση με την ερμηνεία των όρων frivolous or vexatious όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα Bullen and Leake and Jacob's Precedents on Pleadings 12th Edition page 145: "A pleading (και συνακόλουθα μέρος του) or an action is frivolous when it is without substance or groundless or fanciful and it is vexatious when it lacks bona fides and is hopeless or oppressive and tends to cause the opposite party unnecessary anxiety, trouble and expense.." To γεγονός ότι ένας ισχυρισμός είναι αχρείαστος δεν είναι λόγος για τη διαγραφή του (Βλ. Vector Onega A.G. v. Του πλοίου Μ/V Girvas κ.α. αγ. Ναυτοδικείου αρ. 121/97, 18.2.2000. Στην υπόθεση Athina Leathergoods Ltd v. Χαραλάμπους
(2001)1 ΑΑΔ 787 λέχθηκε ότι απλή πολυλογία δεν προκαλεί αφ' εαυτής αμηχανία. Ούτε και διαγράφεται ισχυρισμός ως προκαλών αμηχανία επειδή ο αντίδικος ισχυρίζεται ότι είναι αναληθής. Παρά το αναγνωρισμένο δικαίωμα της ελευθερίας των διαδίκων στη σύνταξη δικογράφων, συνιστά υποχρέωσή τους να αποφύγουν να παραβιάσουν τους κανόνες σύνταξης. Στην αγωγή με αρ. 3933/08, Σόνιας Νικολάου, ως διαχειρίστριας κ.ά. ν. Γενικού Εισαγγελέα κ.ά, ημερ. 12.2.10 εύστοχα λέχθηκαν τα ακόλουθα, στις σελ. 16 - 17 από τον Α.Ρ. Λιάτσο, Π.Ε.Δ., τα οποία υιοθετώ: «Η Δ.19, πάντα των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, θέτει τους κανόνες που διέπουν το όλο φάσμα της σύνταξης δικογράφου. Η εφαρμογή δε των δικονομικών παραμέτρων που η διαταγή αυτή θέτει, προκειμένου δικόγραφο να συμμορφώνεται με τις επιταγές της, τυγχάνει δικαστικού ελέγχου με βάση τις εξουσίες που παρέχουν στο Δικαστήριο οι πρόνοιες του θ.26 της Δ.19. Προβλέπεται μέσα από αυτές η δυνατότητα διαγραφής δικογράφου ή μέρους του. Το Ανώτατο Δικαστήριο, ερμηνεύοντας τη Δ.19 θ.26, στην υπόθεση Ν. Σιακόλας ν. Federal Bank of Lebanon (SAL)
(1998)1 Α.Α.Δ. 1338, 1343, καθόρισε ότι η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου περιορίζεται από το ίδιο το κείμενο του θεσμού στη διαγραφή μέρους των δικογράφων. Πάρα ταύτα, το Δικαστήριο έχει σε κάθε περίπτωση εγγενή ή συμφυή εξουσία να διατάσσει τη διαγραφή ολόκληρου δικογράφου, εφόσον αυτό κριθεί επιπόλαιο και/ή ενοχλητικό (The Annual Practice 1958, pp 577 - 8). Η Δ.27 θ.3 θεσμοθετεί στην ουσία μία συνοπτική διαδικασία, η οποία παρέχει στο Δικαστήριο την εξουσία, χωρίς τη διεξαγωγή δίκης, να απορρίψει οιονδήποτε δικόγραφο. Ο θεσμός αυτός δίδει στο Δικαστήριο τη διακριτική ευχέρεια να απορρίψει μια αγωγή όταν αυτή δεν αποκαλύπτει καλή βάση ή είναι επιπόλαιη ή παρενοχλητική. Σύμφωνα με τη νομολογία, η εξουσία αυτή ασκείται με εξαιρετική φειδώ και αποτελεί εξαιρετικής μορφή μέτρο (Ν. Σιακόλας, ανωτέρω, σελ. 1344)». Σκοπός της διακριτικής αυτής ευχέρειας και εξουσίας του Δικαστηρίου είναι να διασφαλίσει δίκαιους όρους διεξαγωγής της δίκης μεταξύ των διαδίκων και να παρεμποδίσει δικόγραφα αόριστα ή από του να τείνουν να αποκρύψουν ή συσκοτίσουν τα πραγματικά θέματα ή ερωτήματα για τα οποία υπάρχει διαφορά μεταξύ των διαδίκων μερών. Η αγωγή του ενάγοντα ζητά βασικά ειδικές ζημιές από την ασφαλιστική εταιρεία «Κεντρική Λτδ» λόγω αμελειών και παραβάσεων της Χαρούλας Αριστείδου, οδηγού του οχήματος ΚSS056 της οποίας είναι ασφαλιστής, δυνάμει του άρθρου 16 Α του Ν. 96(Ι)/ 2000, οι οποίες εξειδικεύονται στην Έκθεση Απαίτησης . Στην Έκθεση Υπεράσπισης της η ασφαλιστική εταιρεία ισχυρίζεται ότι υπαίτιος της ζημιάς ήταν ο ενάγοντας που ήταν αμελής και ανταπαιτεί από αυτόν ειδικές αποζημιώσεις που έχει καταβάλει στην οδηγό του οχήματος KSS056. Θεωρώ ότι η ανταπαίτηση συναρτάται με τα επίδικα θέματα που εγείρονται με την αγωγή. Εν πάση περιπτώσει, δεν θεωρώ ότι οποιοσδήποτε αντικειμενικός κριτής θα μπορούσε να καταλήξει ότι είναι αναντίλεκτα ανυπόστατη η ανταπαίτηση. Είναι γνωστή η αρχή πως εφόσον το δικόγραφο αποκαλύπτει κάποια αιτία αγωγής ή υπεράσπισης ή εγείρει κάποιο ζήτημα το οποίο είναι κατάλληλο για να αποφασιστεί από το Δικαστήριο δεν διαγράφεται απλώς και μόνο επειδή η υπόθεση είναι αδύνατη και δεν ενδέχεται να επιτύχει (βλ.) Cyber Group Ltd v. Χαραλαμπίδου κ.α.
(2004)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1852. Ούτε και το γεγονός ότι ή παράγραφος 9(ε) της Υπεράσπισης δεν συνάδει με τον ισχυρισμό για αμέλεια του ενάγοντα μπορεί να οδηγήσει σε διαγραφή. Στην υπόθεση VECTOR ONEGA A.G (πιο πάνω) λέχθηκε ότι αλληλοσυγκρουόμενοι ισχυρισμοί δεν οδηγούν σε διαγραφή. Όσον αφορά τη θέση του κου Αντρέου ότι ο περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων, Νόμος δεν προνοεί ασφαλιστική εταιρεία να ενάγει, αναφέρω, πάντα έχοντας υπόψη ότι η ανταπαίτηση αποτελεί αξίωση που πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν ανεξάρτητη αγωγή (βλ.Amon v. Bobbett
(1889)22Q. B. D. 548), τα ακόλουθα: Το άρθρο 16 A έχει τροποποιηθεί ως ακολούθως με το Ν. 69(Ι)/2007, Νόμος που Tροποποιεί τον περί Μηχανοκινήτων Oχημάτων (ασφάλιση ευθύνης έναντι τρίτου) Νόμο: «
(1)Ανεξαρτήτως οποιασδήποτε διάταξης του περί Συμβάσεων Νόμου και του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, ο ζημιωθείς υπό την επιφύλαξη των εδαφίων
(2)και
(3), αποκτά απευθείας αγώγιμο δικαίωμα και εναντίον του ασφαλιστή που καλύπτει την αστική ευθύνη του υπευθύνου, ο οποίος σε τέτοια περίπτωση υποκαθίσταται στη θέση του ασφαλισμένου έναντι του ζημιωθέντος, χωρίς ο ζημιωθείς να υποχρεούται να στραφεί και εναντίον του ασφαλισμένου: .» Το εδάφιο
(2)του άρθρου 16 Α, προνοεί τα ακόλουθα:
(2)Στην περίπτωση του εδαφίου
(1)ο ασφαλιστής μπορεί να προβάλει έναντι του ζημιωθέντος όλες τις υπερασπίσεις που διαθέτει εναντίον του ασφαλισμένου. Με βάση δε το τροποποιημένο άρθρο 16Β (β): "... Νοείται ότι ο ασφαλιστής μπορεί να προβάλει έναντι του ζημιωθέντος όλες τις υπερασπίσεις και δικαιώματα που διαθέτει έναντι του ασφαλισμένου». Κρίνω συνεπώς ότι η αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει. Κρίνω πως το δικόγραφο δεν είναι αναντίλεκτα ανυπόστατο. Θεωρώ ότι το κατά πόσο η ασφαλιστική εταιρεία δικαιούται τη θεραπεία που επιζητεί απαιτεί πολλή εξέταση και λήψη μαρτυρίας, συνεπώς θα πρέπει να εξετάσει στα πλαίσια της ουσίας της αγωγής. Κατά συνέπεια η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της καθ΄ης η αίτηση και εναντίον του αιτητή όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, πληρωτέα στο τέλος της δίκης. (Υπ.)............... Μ. Παπαϊωάννου, Ε. Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΧΨ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο