Ελένη Κώστα άλλως Αλουπού ν. Αφροδίτης Μισιούρη κ.α., Αγωγή αρ.: 5810/2008, 28/2/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2014:A66 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α.Κ. Λυκούργου, Ε.Δ. Αγωγή αρ.: 5810/2008 Μεταξύ: Ελένη Κώστα άλλως Αλουπού Ενάγουσα Και
- Αφροδίτης Μισιούρη
- Μάριου Μισιούρη Εναγομένων 28 Φεβρουαρίου, 2014 Για την ενάγουσα, εμφανίζεται ο κος Α. Παναγιώτου για τους κ.κ. Παναγιώτου και Πελεκάνος Για τους εναγομένους αρ. 1 και 2, εμφανίζεται η κα Σπ. Χριστοδούλου - Γεωργίου ΑΠΟΦΑΣΗ Δια της αγωγής της, την οποία κατεχώρισε στις 10.10.08, η ενάγουσα, ιδιοκτήτρια και κάτοχος της ισόγειας κατοικίας κτιριακού συγκροτήματος ανεγερθέντος επί του τεμαχίου 1920, Φ/Σχ. 30/12 Ε2, Τμήμα 2, ενορία Αγίας Παρασκευής, Δήμος Λακατάμειας, εγγραφή υπ΄ αριθμόν 2/2369 («η ισόγεια κατοικία»), εγκαλεί τους εναγομένους αρ. 1 και 2 («οι εναγόμενοι», εκτός όπου είναι αναγκαίος ο προσδιορισμός εκάστου), πρώην ιδιοκτήτες και πρώην κατόχους της ανώγειας κατοικίας του κτιριακού συγκροτήματος, για τα αστικά αδικήματα της ιδιωτικής οχληρίας (άρθρο 46 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 146, ως αυτό τροποποιήθηκε στη συνέχεια) και της παράνομης επέμβασης (άρθρο 43 του Κεφ. 148). Εκκρεμούσης της αγωγής η ενάγουσα απέσυρε κάποιες από τις αξιώσεις της. Παρέμεινε δε να διεκδικεί την έκδοση διαταγμάτων διατασσόντων τους εναγομένους, πρώτον, «να τερματίσουν τις παράνομες επεμβάσεις αφαιρώντας τις μεταλλικές σωλήνες και την πέρκολα, που είναι καρφωμένα ή και εφαρμοσμένα ή και στερεωμένα κατά μήκος του εξωτερικού μέρους επί του πλάγιου τοίχου της κατοικίας της» (δείτε υπό Α. στην έκθεση απαίτησης), δεύτερον, «να αποκαταστήσουν τις ζημιές και φθορές που προκλήθηκαν από τις παράνομες επεμβάσεις με την κατάλληλη επιδιόρθωση και βάψιμο της εξωτερικής επιφάνειας του πλαγίου τοίχου της .... κατοικίας της» (δείτε υπό Δ. στην έκθεση απαίτησης) και, τρίτον, «να άρουν και τερματίσουν την προκαλούμενη οχληρία, με την αφαίρεση του στεγάστρου της πέρκολας με το οποίο παρεμποδίζεται ο κατάλληλος φωτισμός, ο αερισμός, η ηλιοφάνεια και η θέα του παραθύρου του υπνοδωματίου της .... κατοικίας της .... όπως και η οχληρία των απλωμένων ρούχων για στέγνωμα» (δείτε υπό Ε. στην έκθεση απαίτησης). Η ενάγουσα διεκδικεί, επίσης, αποζημιώσεις για ζημίες και απώλειες. Δικογραφείται η ακόλουθη βάση αγωγής: Σε άγνωστους χρόνους οι εναγόμενοι και/ή εκπρόσωποι αυτών, τρυπώντας τον εξωτερικό πλάγιο τοίχο της ισόγειας κατοικίας, ετοποθέτησαν καρφιά, μεταλλικές βάσεις, στηρίγματα, σωλήνες και υποδοχές και στερέωσαν επί αυτού πέργκολα. Οι ενέργειες των εναγομένων συνιστούν παράνομες επεμβάσεις στην ισόγεια κατοικία και προκαλούν οχληρία εφ΄ όσον παρεμποδίζουν τον κατάλληλο φωτισμό και αερισμό υπνοδωματίου της καθώς και τη θέα από το παράθυρο αυτό. Οι ενέργειες των εναγομένων προκαλούν, επίσης, ζημιές ύψους €1500, ως το ποσόν που απαιτείται για την αφαίρεση των όσων ετοποθετήθηκαν παρανόμως, την επιδιόρθωση και το βάψιμο του τοίχου. Παρά τις υποδείξεις και τις σχετικές οχλήσεις, οι εναγόμενοι αρνούνται να άρουν τις παράνομες επεμβάσεις και την οχληρία και αρνούνται να αποκαταστήσουν τις ζημίες. Δια του δικογράφου τους οι εναγόμενοι παραδέχονται πώς η ενάγουσα είναι ιδιοκτήτρια και κάτοχος της ισόγειας κατοικίας, πώς οι ίδιοι υπήρξαν ιδιοκτήτες και κάτοχοι της ανώγειας κατοικίας και πώς, ως ιδιοκτήτες της ανώγειας κατοικίας, είχαν δικαίωμα χρήσης μέρους της αυλής που περιβάλλει το κτιριακό συγκρότημα. Περαιτέρω, οι εναγόμενοι, ισχυρίζονται πώς κατά τον Ιούλιο του έτους 2008 επώλησαν την ανώγεια κατοικία σε τρίτο πρόσωπο και έκτοτε διαμένουν αλλού. Εξ ου και, συνεχίζουν, οι ίδιοι δεν έχουν πλέον οιανδήποτε σχέση με την ανώγεια κατοικία, δεν έχουν δικαίωμα να αφαιρέσουν την πέργκολα και ούτε έχουν δικαίωμα να επέμβουν σε αυτήν. Εν πάση περιπτώσει, η πέργκολα, η οποία καλύπτει μέρος της αυλής του κτιριακού συγκροτήματος για το οποίο οι κάτοχοι της ανώγειας κατοικίας έχουν δικαίωμα αποκλειστικής χρήσης, είναι κατασκευασμένη από ξύλο και στηρίζεται σε δοκό της ανώγειας κατοικίας. Είναι δε τοποθετημένη αρκετά υψηλά ώστε να μην εμποδίζει τον αερισμό και τον φωτισμό υπνοδωματίου της ισόγειας κατοικίας ούτε να εμποδίζει τη θέα από παράθυρο αυτού. Τέλος, οι εναγόμενοι ισχυρίζονται πώς οι ίδιοι κατεσκεύασαν την πέργκολα εν γνώσει της ενάγουσας και, μάλιστα, με την συγκατάθεση και κατόπιν αδείας της. Ας σημειωθούν τα ακόλουθα εν σχέσει με τα επίδικα αστικά αδικήματα: Το άρθρο 46 του Κεφ. 148 κωδικοποιεί τις πρόνοιες του κοινοδικαίου που αφορούν στο αστικό αδίκημα της ιδιωτικής οχληρίας (nuisance). Η θεσμοθέτηση του αδικήματος αυτού σκοπεύει στην προστασία της εύλογης χρήσης και απόλαυσης της ακίνητης ιδιοκτησίας. Σκοπεύει στην τήρηση ενός ισοζυγίου μεταξύ συγκρουομένων δικαιωμάτων: αφ΄ ενός του δικαιώματος ιδιοκτήτη ακινήτου να το χρησιμοποιεί ως ο ίδιος επιθυμεί και αφ΄ ετέρου του δικαιώματος ιδιοκτήτη γειτνιάζοντος ακινήτου να μην υφίσταται παρεμβάσεις στην εύλογη χρήση και την εύλογη απόλαυση του δικού του ακινήτου. Το κριτήριο του «ευλόγου», όσον αφορά στη χρήση και την απόλαυση ακινήτου, είναι βασικό. 'Έτσι, εάν κριθεί πώς, δια της αγωγής του, ο ενάγων επιδιώκει να προστατεύσει την υπερβολική ευαισθησία ή τις παράλογες επιθυμίες του, η αγωγή θα αποτύχει. Από τη θεσμοθέτηση του αστικού αδικήματος της ιδιωτικής οχληρίας προκύπτει ο κανόνας πώς η χρήση της ακίνητης ιδιοκτησίας πρέπει να είναι τέτοια ώστε να μην προκαλείται ζημία σε άλλους. Η ιδιωτική οχληρία, ως επέμβαση στην χρήση και απόλαυση ακίνητης ιδιοκτησίας, μπορεί να εκδηλωθεί και με την παρεμπόδιση του αέρα ή του φωτός (Halsbury's Laws of England, forth edition, reissue, Vol. 34, παρα. 17). Τέτοια κατάσταση συνιστά οχληρία εφ΄ όσον είναι συστηματική, δηλαδή επαναλαμβανόμενη, και όχι κατ΄ ανάγκην συνεχής. Για να στοιχειοθετηθεί οχληρία είναι αρκετό να αποδειχθεί πώς ο ιδιοκτήτης ακινήτου εμποδίζεται, σε υπολογίσιμο βαθμό, από τη συνήθη χρήση και απόλαυσή του. Κατ΄ αρχήν δεν απαιτείται απόδειξη άμεσης βλάβης και ούτε απαιτείται η απόδειξη οικονομικής ζημίας. Η προϋπόθεση της ζημιάς συναρτάται προς την απαίτηση για αποζημιώσεις (Χριστοδουλίδου κ.α. ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας κ.α.
(2008)1 (Β) Α.Α.Δ. 745, 756). Η συνήθης χρήση και η συνήθης απόλαυση ορισμένου ακινήτου είναι ανάλογη με τη φύση και τη θέση του. Έτσι, η συνήθης χρήση και η συνήθης απόλαυση μιας κατοικίας ή ενός υπνοδωματίου διαφέρουν από την συνήθη χρήση και τη συνήθη απόλαυση ενός εμπορικού καταστήματος. Νομιμοποιείται να εγείρει αγωγή για ιδιωτική οχληρία ο κάτοχος του επηρεαζομένου, από την οχληρία, ακινήτου καθώς και ο ιδιοκτήτης αυτού, εάν η οχληρία προεκάλεσε κάποια μόνιμη ζημιά στην περιουσία του. Ως υπεύθυνος ιδιωτικής οχληρίας ενάγεται ο κάτοχος του ακινήτου, από τη χρήση του οποίου προκαλείται η οχληρία, ή ο ιδιοκτήτης του εάν αυτός εδημιούργησε την οχληρία και ακολούθως ενοικίασε την περιουσία του. Εφ΄ όσον στοιχειοθετηθεί το αστικό αδίκημα της ιδιωτικής οχληρίας, ο ενάγων δικαιούται να αποζημιωθεί για τη ζημία που του προεκάλεσε η οχληρία. Δικαιούται, επίσης, διάταγμα το οποίο να εμποδίζει τη συνέχισή της (Χρίστος Αγαθοκλέους Λτδ ν. Σοφοκλέους
(2000)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1953, Καρπασίτης κ.α. ν. Σιόκουρου
(2002)1 (Α) Α.Α.Δ. 472, Halsbury's (ανωτέρω) Vo. 34 παρά. 2 επ., Bullen and Leake and Jacob's Precedents of Pleadings, London, Sweet and Maxwell, 2008 παρά. 39-01 επ., Winfield and Jolowicz on Tort, sixteenth edition, London, Sweet and Maxwell, 2002, παρά. 14.1 επ.). Το αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης (trespass) διαπράττεται δια της παράνομης εισόδου σε ακίνητη ιδιοκτησία, δια της παράνομης πρόκλησης ζημίας σε αυτήν ή δια της παράνομης επέμβασης σε αυτήν. Για την στοιχειοθέτηση του αδικήματος δεν απαιτείται η απόδειξη ζημιάς. Πρόκειται για αδίκημα αγώγιμο «per se» (Παπακόκκινου κ.α. ν. Δήμου Πάρου (Αρ. 1)
(1998)1 (Β) Α.Α.Δ. 634, 648, Bullen and Leake and Jacob's (ανωτέρω), παρά. 41 επ). Για να αποδειχθεί η υπόθεση κλήθηκαν και κατέθεσαν ο Κώστας Αλουπός (Μ.Ε.1), πατέρας της ενάγουσας, ο Γιάννης Πάτζιαρος (Μ.Ε.2), ξυλουργός, ο Βάσος Χριστοφόρου (Μ.Ε.3), ιδιώτης δικαστικός επιδότης, ο Ανδρέας Μνάσωνος (Μ.Ε.4), φωτογράφος, και ο Λεωνίδας Χριστοφή Ιωάννου (Μ.Ε.5), προσοντούχος και αδειούχος Πολιτικός Μηχανικός. Η ενάγουσα δεν κατέθεσε ως μάρτυρας. Παρουσιάζεται, από τον πατέρα της Κώστα Αλουπό (Μ.Ε.1), ως εκ γενετής ανάπηρη (δείτε στην παρά. 2 του εγγράφου αρ. 1). Για να προωθηθεί η υπεράσπιση κατέθεσαν η ίδια η εναγομένη αρ. 1 Αφροδίτη Μισιούρη (Μ.Υ.1) και ο Κωνσταντίνος Νικολάου (Μ.Υ.2), επίσης, ξυλουργός. Επιπλέον των όσων εδήλωσαν ενόρκως ενώπιον του Δικαστηρίου, τα πρόσωπα αυτά κατέθεσαν έγγραφη και πραγματική μαρτυρία. Μέρος αυτής φωτίζει κρίσιμες πτυχές της υπόθεσης. Πρόκειται για φωτογραφίες που παρουσιάζουν το εσωτερικό υπνοδωματίου της ισόγειας κατοικίας και παράθυρο αυτού (τεκμήρια 1α και 1β), φωτογραφία που παρουσιάζει την επίδικη πέργκολα, τον χώρο που αυτή σκεπάζει καθώς και τον εξωτερικό τοίχο επί του οποίου αυτή είναι προσηρτημένη (τεκμήριο 1γ), κάτοψη της ισόγειας κατοικίας (τεκμήριο 4), αποδείξεις είσπραξης εκδοθείσες από τον Κωνσταντίνο Νικολάου (Μ.Υ.2) (τεκμήριο 6), απόδειξη εκδοθείσα από το Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας η οποία δηλώνει πως στις 21.07.2008 ο Γρηγόριος Τοσουνίδης κατέβαλε το ποσόν των €5.584,57 εν σχέσει με την κτηματική υπόθεση που φέρει αριθμό φακέλου Π3350/2008 (τεκμήριο 8), και τίτλο ιδιοκτησίας, ο οποίος εξεδόθηκε από το Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, σχετίζεται με τον φάκελο υπ΄ αριθμόν Π3350/2008 και δηλώνει πως στις 7.08.2008 ο Γρηγόριος Τοσουνίδης απέκτησε κυριότητα, κατά έν δεύτερο μερίδιο, επί της ανώγειας κατοικίας (τεκμήριο 9). Η προφορική μαρτυρία είναι καταγεγραμμένη στα πρακτικά της διαδικασίας, η δε εγγραφή είναι καταχωρισμένη ως τεκμήρια. Εξετάσθηκε η μαρτυρία και διαπιστώνεται πώς παρέλκει η πλήρης απόδοσή της. Θα παρουσιασθεί και θα σχολιασθεί το μέρος της που είναι ουσιώδες για την επίλυση της επίδικης διαφοράς. Άξονες της συζήτησης που ακολουθεί αποτελούν, πρώτον, η δυνατότητα της ενάγουσας να καταχωρίσει αγωγή εναντίον των πρώην ιδιοκτητών και πρώην κατόχων της ανώγειας κατοικίας, δεύτερον, η απόδειξη της εγκαλούμενης οχληρίας και της εγκαλούμενης παράνομης επέμβασης και, τρίτον, η τύχη της υπεράσπισης σύμφωνα με την οποίαν οι εγκαλούμενες ενέργειες έγιναν με τη συγκατάθεση της ενάγουσας και κατώπιν αδείας αυτής. Α. Παρά τον γενικό κανόνα σύμφωνα με τον οποίον ευθύνη για την οχληρία φέρει το πρόσωπο το οποίο κατέχει και/ή ελέγχει το ακίνητο από το οποίο προέρχεται η οχληρία, εντούτοις, ευθύνη δυνατόν να φέρει και το πρόσωπο το οποίο την εδημιούργησε. Η ευθύνη του τελευταίου για μία συνεχιζόμενη οχληρία υφίσταται ακόμη και εάν αυτός, εν τω μεταξύ, απώλεσε την κατοχή και/ή τον έλεγχο του ακινήτου από το οποίο προέρχεται η οχληρία με αποτέλεσμα να αδυνατεί να την άρει. Στο Halsbury's (ανωτέρω), Vol. 34, στις παρά. 7 και 56 αναφέρονται τα ακόλουθα: «7. Private nuisance: ... The ground of the responsibility is ordinarily the possession and control of land from which the nuisance proceeds, but the original creator of a nuisance remains liable even if he no longer has occupation or control. .... 56. Continuance or adoption of nuisance: .. To establish liability for continuing a nuisance by failing to prevent it, the person so failing must generally be in a position to take effective steps to that end. However, a person is liable for the continuance of a nuisance when he has originally created a nuisance which in the nature of things is likely to be continued and is continued, even though he has ceased to be in possession of or interested in the land on which the nuisance exists, and has no power to remove it without being guilty of a trespass ..» Εν προκειμένω, εφ΄ όσον η περιγραφομένη, στην έκθεση απαίτησης, οχληρία παρουσιάζεται ως οχληρία η οποία εδημιουργήθηκε από τους εναγομένους και η οποία συνεχίζεται έως και σήμερα, και εφ΄ όσον οι εναγόμενοι παραδέχονται πως οι ίδιοι κατεσκεύασαν την επίμαχη πέργκολα, δεν τίθεται ζήτημα οι τελευταίοι να ενάγοντα απαραδέκτως. Παρά το αδιαμφισβήτο γεγονός πως οι εναγόμενοι δεν είναι σήμερα ούτε ιδιοκτήτες ούτε κάτοχοι του ακινήτου από το οποίο η οχληρία προέρχεται (την ανώγεια κατοικία και το συγκεκριμένο μέρος της αυλής), εντούτοις, οι νομικές αρχές που εκτίθενται πιο πάνω καθιστούν τυπικώς παραδεκτή την καταχώριση αγωγής εναντίον αυτών για το αστικό αδίκημα της οχληρίας. Τυπικώς παραδεκτή είναι η καταχώριση αγωγής εναντίον των εναγομένων και για το αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης. Υπεύθυνος παράνομης επέμβασης σε ακίνητη ιδιοκτησία δύναται να είναι οιοσδήποτε ο οποίος, μεταξύ άλλων, καταστρέφει ο,τιδήποτε ευρίσκεται προσηρτημένο σε αυτήν ή τοποθετεί ή προσαρτεί ο,τιδήποτε επί αυτής ή εντός αυτής. Στο Halsbury's (ανωτέρω), Vol. 45
(2), στην παρά. 45 αναφέρονται τα εξής: «505. Unlawful entry. Every unlawful entry by one person on land in the possession of another is trespass for which a claim may be brought even though no actual damage is done. A person trespasses upon land if he wrongfully ... destroys anything permanently fixed on it ... or places or fixes anything on it or in it...». Β. Αξιόπιστη προφορική και πραγματική μαρτυρία αποδεικνύει πώς ο τρόπος κατασκευής της επίμαχης πέργκολας και η τοποθέτησής της, συνιστούν την εγκαλούμενη παράνομη επέμβαση στο δυτικό εξωτερικό τοίχο της ισόγειας κατοικίας και δημιουργούν την εγκαλούμενη οχληρία όσον αφορά στη χρήση και την απόλαυση αυτής. Ο Λεωνίδας Χριστοφή Ιωάννου (Μ.Ε.5), ο οποίος διαθέτει ειδικές γνώσεις και πείρα, και ο οποίος απευθύνθηκε στο Δικαστήριο, με λόγο άμεσο, κατατοπιστικό, συνεκτικό και πλήρη, περιέγραψε με επάρκεια και αξιοπιστία την παράνομη και οχληρή κατάσταση. Είπε, μεταξύ άλλων, πώς η πέργκολα έχει μήκος 6 έως 7 μ. και πλάτος 3,5 μ., είναι ξύλινη και στεγάζει ακάλυπτο χώρο της δυτικής αυλής του κτιριακού συγκροτήματος στο οποίο ανήκουν η ισόγεια και η ανώγεια κατοικία. Οι κάτοχοι της ανώγειας κατοικίας έχουν αποκλειστικό δικαίωμα χρήσης της δυτικής αυλής. Η μια πλευρά της πέργκολας είναι στερεομένη κατά μήκος του δυτικού εξωτερικού τοίχου της ισόγειας κατοικίας. Για την εφαρμογή της πέργκολας στον τοίχο χρησιμοποιούνται μεταλλικές βάσεις, μεταλλικά καρφιά και ξύλινη δοκός. Η πέργκολα σχηματίζεται από 13 ξύλινα δοκάρια, τοποθετημένα υπό κλίσιν, στα οποία ευρίσκονται καρφωμένα σανίδια. Πάνω από τα σανίδια είναι τοποθετημένα κεραμίδια. Η στέγη της πέργκολας, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι αυτή είναι στερεωμένη κατά μήκος του δυτικού εξωτερικού τοίχου της ισόγειας κατοικίας, σε απόσταση περίπου 0.50μ. από το παράθυρο του δυτικού υπνοδωματίου αυτής, «..... φράσσει και πνίγει ..... το παράθυρο (αυτό), επηρεάζοντας ..... ουσιωδώς τον κατάλληλο φωτισμό, την ηλιοφάνεια, τον αερισμό και τη θέα του υπνοδωματίου ...... Η κατάσταση που δημιουργείται είναι τόσο αποπνικτική και καταθλιπτική ώστε να μην θεωρείται αποδεκτή ..... είναι πολύ εκνευριστική και βασανιστικιά» (δείτε στις παρά. 4 και 5 του εγγράφου αρ. 4). Η περιγραφή του μάρτυρος ταυτίζεται με την εικόνα που παρουσιάζουν κατατεθημένες φωτογραφίες (τεκμήρια 1α, 1β και 1γ) καθώς και η κάτοψη της ισόγειας κατοικίας (τεκμήριο 6). Η πραγματική μαρτυρία που παρέχουν τα τεκμήρια 1α έως και 1γ είναι αναντίλεκτη και αποκαλυπτική: Επί του εξωτερικού δυτικού τοίχου της ισόγειας κατοικίας παρατηρούνται οι περιγραφόμενες από τον Λεωνίδα Χριστοφή Ιωάννου (Μ.Ε.5) παράνομες επεμβάσεις. Στο δε επηρεαζόμενο, από την πέργκολα, υπνοδωμάτιο της ισόγειας κατοικίας επικρατεί κατάσταση ενοχλητική και περιοριστική εφ΄ όσον το παράθυρο είναι, κατ΄ ουσίαν, τυφλό εξ αιτίας της πέργκολας. Την αλήθεια της παράνομης και οχληρής κατάστασης δεν αμφισβήτησαν οι μάρτυρες της πλευράς των εναγομένων. Διακρίνεται, από τα όσα η εναγομένη αρ. 1 Αφροδίτη Μισιούρη (Μ.Υ1) και ο κατασκευαστής της πέργκολας Κωνσταντίνος Νικολάου (Μ.Υ.2) εδήλωσαν ενώπιον του Δικαστηρίου, πώς η υπεράσπιση επικεντρώνεται, πλέον, στην θέση πώς η πέργκολα κατεσκευάσθηκε, εν γνώσει της ενάγουσας και του πατέρα της, με την συγκατάθεση και κατώπιν αδείας αυτών. Συναφώς αναφέρεται πώς ο πατέρας της ενάγουσας Κώστας Αλουπός (Μ.Ε.1) εμφανίζει τον εαυτό του ως τον εκπρόσωπο και τον διαχειριστή των υποθέσεών της. Γ. Η διαπίστωση της κατ΄ αρχήν συνδρομής των συστατικών στοιχείων των επίδικων αδικημάτων δημιούργησε στους εναγομένους το βάρος να αποδείξουν την προβαλλόμενη υπεράσπιση σύμφωνα με την οποίαν όλες οι εγκαλούμενες ενέργειες έγιναν με τη συγκατάθεση και κατόπιν άδειας της ενάγουσας. Συναφώς αναφέρεται πώς ο άδικος χαρακτήρας της ιδιωτικής οχληρίας αίρεται εάν αποδειχθεί πώς αυτή εδημιουργήθηκε με τη συγκατάθεση του ενάγοντος (Halsbury's (ανωτέρω), Vol. 34 παρά. 68, Winfield and Jolowicz (ανωτέρω) παρά. 14.36 και 15.13). Παρομοίως, ο κατ΄ αρχήν άδικος χαρακτηρισμός της παράνομης επέμβασης αίρεται εάν αποδειχθεί πώς αυτή έγινε κατώπιν αδείας του ενάγοντος. Εάν ο ιδιοκτήτης ακινήτου δώσει την άδειά του για να διενεργηθεί παρέμβαση στο ακίνητό του και εφ΄ όσον η παρέμβαση ολοκληρωθεί τότε αυτός, κατά κανόναν, δεν δικαιούται να ανακαλέσει την άδεια. Προϋπόθεση για την επιτυχή προβολή της υπεράσπισης της άδειας είναι ο αδειούχος να μην έχει υπερβεί αυτά που η άδεια επιτρέπει. Στο Halsbury's (ανωτέρω) Vol. 45
(2), στην παρά. 530 αναφέρονται τα εξής: «
- Leave and licence. It is a good defence to a claim of trespass to land for the defenclant to plead and prove that he entered on the land by the leave and licence of the claimant... If the owner of the land gives perimission for the doing of an act on his land and that act is completed, then, generally speaking, he will be too late to complain of it and the owner's proprietary right will to that extent be extinguished. A licence coupled with a grant of an interest in the land is not revolable. In order that a license may be a defence to a claim of trespass, the defendant must not have exceeded that which the license allows ..». Ομοία αναφέρονται και στο σύγγραμμα Winfield and Jolowicz (ανωτέρω), στην παρά. 13.
- Η εναγομένη αρ. 1 Αφροδίτη Μισιούρη (Μ.Υ.1), γυναίκα ώριμης ηλικίας, σύζυγος του εναγομένου αρ. 2 και μητέρα 3 τέκνων, η οποία αντιμετωπίζει σοβαρά οικογενειακά προβλήματα εξ αιτίας, κυρίως, της ασθένειας του συζύγου και ενός τέκνου της, υπήρξε λιτή, σαφής, άμεση και σταθερή στις απαντήσεις της. Η εκδοχή της συνοψίζεται ως εξής: Η ιδία ανέθεσε την κατασκευή της πέργκολας στον Κωνσταντίνο Νικολάου (Μ.Υ.2), περί τον Απρίλιο - Μάιο του έτους 2004, ως επιμαρτυρούν και οι σχετικές αποδείξεις (τεκμήριο 6). Οι εργασίες για την κατασκευή και την τοποθέτηση της πέργκολας έγιναν παρουσία της ενάγουσας και του πατέρα της Κώστα Αλουπού (Μ.Ε.1) «οι οποίοι όχι μόνο δεν διαμαρτυρήθηκαν αλλά συμφώνησαν στο έργο αυτό .....» (δείτε στην παρά. 7 του εγγράφου αρ. 5). Από την κατασκευή της πέργκολας το έτος 2004 έως και το έτος 2008, ούτε η ενάγουσα ούτε ο πατέρας της διεμαρτυρήθηκαν για οχληρία και παράνομη επέμβαση. Παρομοίως λιτός, σαφής, σταθερός και άμεσος ως προς τις απαντήσεις του υπήρξε και ο Κωνσταντίνος Νικολάου (Μ.Υ.2). Η δε μαρτυρία του είναι ευθυγραμμισμένη με τη μαρτυρία της Αφροδίτης Μισιούρη (Μ.Υ.1). Ο Κωνσταντίνος Νικολάου (Μ.Υ.2) δηλώνει τα εξής: «........... Κατά τον Απρίλη και Μάιο του 2004 είχα κληθεί από την κα Αφροδίτη να προβώ σε κατασκευή πέρκολας στην οικία της στη Λακατάμια. Οδός Αχιλλέως αρ. 4Α. Η πέρκολα θα γινόταν στη θέση ενός πρόχειρου γκαράζ το οποίο ήταν κατασκευασμένο με τσίγκους και πράσινη σακούλα γύρο ....... Όταν είχα επισκεφθεί τον χώρο για να προβώ στην εργασία της πέρκολας γνώριζα από παλαιά τον κύριο Κώστα Αλουπό την σύζυγο του κα Μηλιά και την κόρη του Ελένη.......... Με τον κύριο Κώστα είχα μια συζήτηση για τον τόπο και το ύψος κατασκευής της πέρκολας. Ήταν φιλικός και συνεργάσιμος μαζί μου. Κατά την κατασκευή της πέρκολας με βοήθησε δίδοντας μου ξύλα ......... Ο κύριος Κώστας και η κόρη του Ελένη σε καμία περίπτωση όμως δεν μου ανέφεραν ότι δεν ήθελαν την κατασκευή της πέρκολας ή ότι είχαν άλλη άποψη ......... Με τον κύριο Κώστα είχαμε αναπτύξει μια φιλική σχέση μπορώ να πω. Αποτέλεσμα δε τούτου ήταν και το γεγονός ότι ο κύριος Κώστας το 2010 με πήρε τηλέφωνο και μου ανέφερε ότι με τον νέο ιδικτήτη ήθελαν να προβούν σε ανύψωση της πέρκολας και να πάω να τους εξηγήσω τι μπορεί να γίνει ...... Πράγματι επισκέφθηκα την οικία της Αφορδίτης την οποία στο ενδιάμεσο είχε πωλήσει και η ίδια δεν βρισκόταν εκεί. Στην οικία γνώρισα τον κύριο Γρηγόρη Τοσουνίδη ως τον ιδιοκτήτη της οικίας. Ο κύριος Κώστας μου ζήτησε να εξηγήσω στον κύριο Γρηγόρη ότι μπορεί η πέρκολα να υψωθεί πιο πάνω από τους δικούς, τους εξήγησα ότι αυτό ήταν επικίνδυνο γιατί υπήρχε ο κίνδυνος να πέσει και να καταρρεύσει λόγο του βάρους ....... Ο κύριος Γρηγόρης τότε θύμωσε και ανέφερε ότι δεν δέχεται τίποτε να γίνει στο σπίτι ή στην αυλή του. Ανάφερε δε ότι το σπίτι το αγόρασε με την πέρκολα και δεν δέχεται να γίνει καμία αλλαγή...». Η κεντρική θέση της εναγομένης αρ. 1 Αφροδίτης Μισιούρη (Μ.Υ.1) και του Κωνσταντίνου Νικολάου (Μ.Υ.2) σύμφωνα με την οποίαν όλες οι εγκαλούμενες ενέργειες έγιναν εν γνώσει, με την συγκατάθεση και κατώπιν αδείας της ενάγουσας και του πατέρα της Κώστα Αλουπού (Μ.Ε.1) κρίνεται ως αξιόπιστη. Επιπλέον των θετικών γνωρισμάτων του λόγου των μαρτύρων αυτών, στα οποία γίνεται αναφορά πιο πάνω, σημειώνεται πώς η θέση είναι λογική και σύμφωνη με την ανθρώπινη εμπειρία: Ο λόγος για τον οποίον η ενάγουσα και ο πατέρας της Κώστας Αλουπός (Μ.Ε.1) δεν αντέδρασαν αμέσως μόλις έλαβε χώρα η παράνομη επέμβαση και αμέσως μόλις εδημιουργήθηκε η οχληρία, κατά την άνοιξη του έτους 2004, και ο λόγος για τον οποίον αυτοί ανέχθηκαν, για μίαν και πλέον τετραετία, την όλη κατάσταση, είναι ακριβώς γιατί αυτοί συγκατετέθηκαν και έδωσαν την άδειά τους για την κατασκευή της επίμαχης πέργκολας. Όταν δε οι αδειούχοι εναγόμενοι επώλησαν την ανώγεια κατοικία, το καλοκαίρι του έτους 2008 (τεκμήρια 8 και 9), η ενάγουσα και ο πατέρας της Κώστας Αλουπός (Μ.Ε.1) επεχείρησαν να ανακαλέσουν τη συγκατάθεση και την άδειά τους και προώθησαν την καταχώριση της προκείμενης αγωγής. Ας σημειωθεί πως η άρνηση του Κώστα Αλουπού (Μ.Ε.1), εν σχέσει με την υπεράσπιση αυτή, δεν κρίνεται ως αξιόπιστη. Ο Κώστας Αλουπός (Μ.Ε.1), άνδρας ηλικιωμένος και με αντίληψη, επαρουσιάσθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου δυναμικός, διεκδικητικός και έτοιμος να προστατεύσει τα συμφέροντα της ανάπηρης θυγατέρας του. Διερωτάται λοιπόν κανείς πώς ο άνδρας αυτός ανέχθηκε, για μία και πλέον τετραετία, την εις βάρος της θυγατέρας του οχληρία και παράνομη παρέμβαση χωρίς να λάβει δραστικά μέτρα και χωρίς να προσφύγει στη δικαιοσύνη. Η συμπεριφορά αυτή εξηγείται εάν ληφθεί υπ΄ όψιν η συγκατάθεση και η παροχή άδειας. Η επιτυχής προβολή της συγκεκριμένης υπεράσπισης οδηγεί την αγωγή σε αποτυχία. Η αγωγή απορρίπτεται. Τα έξοδα της αγωγής, ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των εναγομένων αρ. 1 και 2 και εναντίον της ενάγουσας. (Υπ.) ............................................ Α. Κ. Λυκούργου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο