Τράπεζας E.F.G Eurobank Ergasias Ανώνυμη Εταιρεία ν. BELLAIR MANAGEMENT S.A κ.α., Αρ. Αγωγής: 7597/12, 7/2/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2014:A41 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Τ. Παρασκευαϊδου-Καρακάννα, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 7597/12 Μεταξύ: Τράπεζας E.F.G Eurobank Ergasias Ανώνυμη Εταιρεία Ενάγουσας -και-
- BELLAIR MANAGEMENT S.A
- Γιαννακή Κωνσταντίνου
- Eurobank Cyprus Limited Εναγομένων Ημερομηνία: 7.2.2014 Αίτηση ημερομηνίας 11.11.2013 Εμφανίσεις: Για τους Αιτητές: κα Ζαχαρία για κ. Χατζηχάννα & Σια ΔΕΠΕ Για την Καθ΄ ης η αίτηση-Ενάγουσα: κ. Αποστολίδης με την κα Πετρίδου Για την Καθ΄ ης η αίτηση-Εναγομένη 1 και 2: κα Γιάγκου Για την Καθ΄ ης η αίτηση-Εναγομένη 3: κα Κουσταή για κ. Στ. Παναγίδη ΔΕΠΕ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Τη 2.11.2012 εκδόθηκε προσωρινό διάταγμα με το οποίο παγοποιήθηκαν οι λογαριασμοί της εναγομένης που διατηρούσε στην Κύπρο. Οι αιτήτριες εταιρείες με την υπό κρίση αίτηση ζητούν όπως παρέμβουν στη διαδικασία και τους δοθεί άδεια να καταχωρήσουν ένσταση στην αίτηση ημερομηνίας 31.10.12, στα πλαίσια της οποίας εκδόθηκε το προσωρινό διάταγμα. Είναι η θέση τους, ως αυτή καταγράφεται στην ένορκη δήλωση που κατέθεσαν ότι δυνάμει συμφωνιών, ημερομηνίας 28.6.2012 και 2.7.2013, δάνεισαν στην εναγομένη 1 €46.000 και €30.000 αντίστοιχα, με ετήσιο επιτόκιο 1%. Την 4.7.2013 τα πιο πάνω ποσά μεταφέρθηκαν από τους λογαριασμούς των δύο αιτητριών σε λογαριασμό που διατηρούσε η εναγομένη στην Eurobank Κύπρου, η λειτουργία του οποίου είχε ήδη παγοποιηθεί λόγω του διατάγματος. Οι αιτήτριες ισχυρίζονται ότι η δέσμευση των χρημάτων ήταν παράνομη και παράτυπη. Η πληρωμή των πιο πάνω δανείων κατέστη πληρωτέα σύμφωνα με τη θέση των δύο αιτητριών την 30.8.2013, η εναγομένη 1 όμως παρέλειψε να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της καθότι οι λογαριασμοί της στην Κύπρο έχουν παγοποιηθεί. Οι καθ΄ων η αίτηση, ήτοι οι ενάγοντες και η εναγομένη 3 κατεχώρησαν ένσταση στην αίτηση. Είναι η θέση τους ότι η αίτηση είναι ανυπόστατη και νομικά αστήρικτη. Το κύριο επιχείρημα και των δύο είναι ότι οι δύο αιτήτριες δεν έχουν locus standi στην υπόθεση καθότι δεν έχουν προστεθεί ως διάδικοι. Η αίτηση στηρίζεται στη Δ.48 θ.8
(4)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας που προνοεί τα πιο κάτω: «Any person (other than the applicant) affected by an order made ex parte may apply by summons to have it set aside or varied and the Court or Judge may set aside or vary such order on such terms as may seem just». Η πιο πάνω διάταξη έχει εξετασθεί σε αριθμό υποθέσεων και έχει επανειλημμένα τονισθεί ότι η αναφορά σε οποιοδήποτε «πρόσωπο», δεν καλύπτει πρόσωπα για τα οποία δεν έχει καταχωρηθεί αίτηση για συνένωση τους ως διαδίκους[1]. Ως αναφέρθηκε χαρακτηριστικά στην Brainpedia Holding Ltd[2], την οποία επικαλέσθηκε και η πλευρά των αιτητριών: «Η αιτήτρια, στην οποία έχει επιδοθεί το Προσωρινό Διάταγμα, δε στερείται θεραπείας, εκ του γεγονότος ότι δεν είναι διάδικος. Από τη στιγμή που έλαβε γνώση και θεωρεί ότι από το Προσωρινό Διάταγμα επηρεάζονται τα συμφέροντα της, έχει τη δυνατότητα να παρέμβει στη διαδικασία, είτε εμφανιζόμενη κατά την ημερομηνία που αυτό ορίστηκε επιστρεπτέο ή κατά άλλο τρόπο και να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου, στο οποίο εκκρεμεί το όλο θέμα, όλα όσα θεωρεί ότι έχουν σχέση με την υπόθεσή της και προωθεί με την παρούσα. Θεωρώ ότι όλα όσα ισχυρίζεται σε σχέση με το ιδιοκτησιακό καθεστώς των μετοχών που απαγορεύθηκε στον εναγόμενο 4 να αποξενώσει, μπορεί και πρέπει να κριθούν στα πλαίσια της διαδικασίας της αγωγής/προσωρινού διατάγματος. Τα αποφασισθέντα [*1721] στη Μηλίτσα Γ. Κουή v Μιχάλη Χριστοδούλου (πιο πάνω), δεν καταργούν τη δυνατότητα παρέμβασης στη διαδικασία. Απλά για την υποβολή αίτησης παραμερισμού διατάγματος που εκδόθηκε μονομερώς, τίθεται ως προϋπόθεση η προηγουμένη υποβολή αίτησης συνένωσης του προσώπου που ισχυρίζεται ότι επηρεάζονται τα συμφέροντά του». (Η υπογράμμιση είναι δική μου). Από τη στιγμή που οι αιτήτριες στην υπό κρίση υπόθεση βασίζονται στη Δ.48 θ.8
(4)θα έπρεπε, σύμφωνα με την ισχύουσα νομολογία, να είχαν locus standi, ήτοι να είχαν προστεθεί ως διάδικοι. Πέραν των πιο πάνω, ως ανέφερα και στην απόφαση μου, Μαρία Λόντου και Μιχάλη Σπιτέρη[3], την οποία επικαλέσθηκαν και οι συνήγοροι των καθ΄ων η αίτηση ο θεσμός 8
(1)απαριθμίζει αριθμό διαταγμάτων που θα μπορούσαν να εκδοθούν μονομερώς και λογικά θα αναμένετο ότι σε περίπτωση που η επίδικη παράγραφος, παράγραφος 4 του θεσμού 8, Διάταξη 48 κάλυπτε όλα τα διατάγματα που εκδίδονταν στη βάση οποιουδήποτε άλλου Κανονισμού ή Νόμου και επεκτείνονταν και σε διατάγματα πέραν των περιπτώσεων που αναφέρονται στο θεσμό 8
(1)της συγκεκριμένης διάταξης, όπως είναι το επίδικο διάταγμα που εκδόθηκε δυνάμει του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, θα υπήρχε ρητή πρόνοια περί τούτου. Οι λόγοι που με οδήγησαν στην πιο πάνω κατάληξη περιγράφονται αναλυτικά στην πιο πάνω απόφαση και δεν κρίνω σκόπιμο να τους επαναλάβω. Την ίδια προσέγγιση είχε και ο Κωνσταντινίδης Δ. στην αίτηση για έκδοση certiorari Βασούλα Τ. Κακούρη[4]. Η απόφαση Λόντου[5] εφεσιβλήθηκε, το Εφετείο έκρινε ότι ο εφεσείοντας δεν είχε locus standi καθότι δεν είχε προστεθεί ως διάδικος, σχολίασε όμως την πιο πάνω προσέγγιση, ήτοι κατά πόσο ο θεσμός 8
(4)αφορούσε διατάγματα που δεν συμπεριλαμβάνονται στο θεσμό 8
(1)και θεώρησε την προσέγγιση «ορθότερη», άφησε όμως το θέμα «ανοικτό». Αναγνωρίζω ότι το Δικαστήριο κέκτηται ευρεία εξουσία να επιτρέψει σε κάποιο πρόσωπο να παρέμβει σε διαδικασία όπου εκδίδεται διάταγμα μονομερώς, όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση[6], η Δ.48 θ.8
(4), όμως, επί της οποίας εδράζεται η αίτηση δεν θα μπορούσε κατά την άποψη μου, για τους λόγους που αναλύω ανωτέρω, να αποτελέσει τη βάση, στη συγκεκριμένη περίπτωση, για αυτή τη παρέμβαση. Τα πιο πάνω είναι καθοριστικά για την έκβαση της αίτησης και ως εκ τούτου δεν κρίνω σκόπιμο να προχωρήσω και να εξετάσω την ουσία της αίτησης. Περιορίζομαι απλώς να παρατηρήσω ότι η αίτηση στηρίζεται στο γεγονός ότι οι αιτήτριες δάνεισαν χρήματα στην εναγομένη 1 τα οποία μεταφέρθηκαν στον επίδικο λογαριασμό. Το γεγονός αυτό όμως από μόνο του δεν εξυπακούει ότι αυτές έχουν αποκτήσει οποιοδήποτε δικαίωμα ιδιοκτησίας επί των συγκεκριμένων χρημάτων. Δεν πρόκειται για περίπτωση όπου η εναγομένη 1 κατείχε τα χρήματα ως εμπιστευματοδόχος των δύο αιτητριών[7]. Η αίτηση δεν μπορεί να πετύχει και απορρίπτεται. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ των καθ΄ ων η αίτηση, εναγόντων και εναγομένων 3 και εναντίον των αιτητών, ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) Τ. Παρασκευαϊδου-Καρακάννα, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΝ [1] Βλέπετε σχετικά Μηλίτσα Γ. Κουή v Μιχάλη Χριστοδούλου Heli Air v Drescher
(1988)1 AAΔ 234, Heli-Air (Egypt) J.S.C v Reinhard Drescher a.o and Deutche Bank
(1988)1 CLR
- [2] Πολ. Αιτ. 118/10, ημερ. 1.11.
- [3] Αγ. 39/05, ημερομηνίας 5.5.2009 Ε.Δ. Αμμοχώστου. [4]
(2000)1 Α.Α.Δ.
- [5] Π.Ε. 146/09 Μινέρβα Ασφαλιστική Εταιρεία (Δημόσια) Λτδ v Μαρίας Λόντου ημερ. 25.4.
- [6] Iraqi Ministry of Defence v Arcepey Shipping Co SA (The Angel Bell) [1981] QB 65 Project Development Co Ltd SA v KMK Securities Ltd [1983] 1 All E.R.
- [7] Βλέπετε σχετικά Halsbury's Laws of England 4η έκδοση τόμο 3
(1), παρ. 313, protection of third parties. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο