ΒΟΥΡΒΟΥΛΑΚΗΣ ΚΑΙ ΛΕΒΑΝΤΗΣ (ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΑ ΠΑΡΚΑ ΚΥΠΡΟΥ) ΛΤΔ ν. ITTL TRADE TOURIST AND LEISURE PARK LIMITED κ.α., Αριθ. Αγωγής: 108/12, 28/3/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2014:A122 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Χ. Ι. Πογιατζή, Π.Ε.Δ. Αριθ. Αγωγής: 108/12 1. ΒΟΥΡΒΟΥΛΑΚΗΣ ΚΑΙ ΛΕΒΑΝΤΗΣ (ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΑ ΠΑΡΚΑ ΚΥΠΡΟΥ) ΛΤΔ , Eνάγoντες και 1. ITTL TRADE TOURIST AND LEISURE PARK LIMITED, 2. ΔΗΜΟΣ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ, Εναγόμενοι -------------------- ΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 11 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ, 2012, ΓΙΑ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΚΑΙ/Η ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΚΑΙ/Η ΜΕΡΟΥΣ ΤΗΣ ΕΚΘΕΣΕΩΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΩΣ: Ημερομηνία: 28 Μαρτίου, 2014 Εμφανίσεις: Για Αιτητή-Εναγόμενο 2: Γρηγόρης Λεοντίου για Γ. Λεοντίου Δ.Ε.Π.Ε. Για Καθ΄ ων η Αίτηση-Ενάγοντες: Δημήτρης Αραούζος για Μάριος Χαρτσιώτης & Σία Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα Αίτησή του ο Αιτητής εξαιτείται (αυτολεξεί): «Α. Απόφαση ή/και διάταγμα του Δικαστηρίου διατάττον τη διαγραφή (strike out) ή/και απόρριψη ή/και παραμερισμό της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγής εναντίον του εναγομένου 2 για τους ακόλουθους λόγους:- (α) Δεν αποκαλύπτει καλή και/ή εύλογη αιτία αγωγής και/ή αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του εναγομένου 2. (β) Περιέχει αβάσιμους, επιπόλαιους και ενοχλητικούς ισχυρισμούς (frivolous and vexatious) και ισχυρισμούς άσχετους προς τα επίδικα θέματα τα οποία έχει δικαιοδοσία να εκδικάσει το παρόν Δικαστήριο. (γ) Συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας (abuse of process). B. Διαζευκτικά, απόφαση ή/και διάταγμα του Δικαστηρίου διατάττον την διαγραφή (strike out) των παραγράφων 3, 17, 18, 20, 30, 31, 32, 33, της Έκθεσης Απαίτησης των Εναγόντων και τις λοιπές αναφορές που αφορούν τον Εναγόμενο 2 για τους ακόλουθους λόγους: (
- i)Δεν αποκαλύπτουν αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του 2ου Εναγομένου (
- ii)Περιέχουν αβάσιμους, επιπόλαιους και ενοχλητικούς ισχυρισμούς (frivolous and vexatious) και ισχυρισμούς μη αναγκαίους και άσχετους προς τα επίδικα θέματα τα οποία έχει δικαιοδοσία να εκδικάσει το παρόν Δικαστήριο. (iii) Αποτελούν κατάχρηση της δικαιοδοσίας και διαδικασίας του Δικαστηρίου (abuse of the jurisdiction and process of the Court) Γ. Νόμιμους τόκους και έξοδα, συμπεριλαμβανομένων των εξόδων της παρούσας Αίτησης, πλέον 17% Φ.Π.Α. Δ. Οποιαδήποτε άλλη θεραπεία ή απόφαση ή διάταγμα ή οδηγία, το Δικαστήριο ήθελε θεωρήσει εύλογο και δίκαιο υπό τις περιστάσεις.» Η Αγωγή των Εναγόντων Προτού αναφερθώ στα επιχειρήματα που ανέπτυξαν οι δύο πλευρές, θεωρώ ορθό όπως σκιαγραφήσω, εν συντομία, τους ισχυρισμούς των Εναγόντων όπως αυτοί προκύπτουν από το Ειδικώς Οπισθογραφημένο Κλητήριο με το οποίο ήγειραν την παρούσα απαίτηση. Με την αγωγή τους οι Ενάγοντες απαιτούν εναντίον αμφοτέρων των Εναγομένων ειδικές, γενικές καθώς και τιμωρητικές αποζημιώσεις για παράβαση συμφωνίας και/ή παράνομο τερματισμό και/ή απώλεια εισοδημάτων και ωφελημάτων από τον αναγκαστικό τερματισμό της λειτουργίας του Παιδότοπου στο Mall of Cyprus στη Λευκωσία, το οποίο αποτελεί ιδιοκτησία των Εναγομένων 1. Ισχυρίζονται ότι, κατά ή περί τις 3.9.2007, υπεγράφη συμφωνία μεταξύ Εναγόντων και Εναγομένων 1, με βάση την οποία οι Ενάγοντες απέκτησαν το δικαίωμα εκμετάλλευσης χώρου στο Mall of Cyprus το οποίο θα χρησιμοποιούσαν ως Παιδότοπο. Κατά τους ισχυρισμούς τους, σύμφωνα με την εν λόγω συμφωνία οι εναγόμενοι 1 ανέλαβαν όπως προβούν σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες και/ή την εξασφάλιση όλων των απαραίτητων αδειών και πιστοποιητικών με σκοπό την παροχή στους Ενάγοντες από την αρμόδια αρχή της άδειας λειτουργίας του Παιδότοπου. Οι Εναγόμενοι 1 παρέλειψαν να προβούν στις πιο πάνω ενέργειες με αποτέλεσμα να μην εκδοθεί άδεια για νόμιμη λειτουργία του Παιδότοπου αφού κάτι τέτοιο απαιτούσε έγκριση από τον Εναγόμενο 2 που, για να δοθεί, προαπαιτούσε την ύπαρξη αδειών και πιστοποιητικών όπως είναι η άδεια οικοδομής και πιστοποιητικού έγκρισης του υποστατικού. Ως αποτέλεσμα των πιο πάνω, ο εναγόμενος 2 καταχώρισε στο Δικαστήριο την ποινική υπόθεση αρ. 28040/10 εναντίον των Εναγόντων και πέτυχε την έκδοση Διατάγματος με το οποίο οι Ενάγοντες διατάσσονταν όπως τερματίσουν τη λειτουργία του Παιδότοπου, Διάταγμα με το οποίο συμμορφώθηκαν με αποτέλεσμα να υποστούν υλικές ζημιές, απώλειες, έξοδα και ταλαιπωρία. Οι Ενάγοντες καταλογίζουν στον Εναγόμενο 2 ευθύνη υπό την έννοια ότι συνωμότησε με τους Εναγομένους 1 αφού, σε συνεννόηση μαζί του, εμφανίστηκαν στο Δικαστήριο στα πλαίσια της πιο πάνω ποινικής υπόθεσης και συμφώνησαν και/ή συναίνεσαν στην έκδοση του Διατάγματος. Θεωρούν δε τον Εναγόμενο 2 ως συνυπεύθυνο στην προκληθείσα ζημιά των Εναγόντων αφού με την όλη στάση του δεν μερίμνησε και δεν έλαβε όλα τα υπό του νόμου ενδεικνυόμενα μέτρα προκειμένου οι Εναγόμενοι 1 να εξασφαλίσουν τις απαιτούμενες άδειες. ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΟΥ Ή ΜΕΡΟΥΣ ΑΥΤΟΥ: ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η Αίτηση βασίζεται τόσο στη Δ.27, θθ 2 και 3, όσο και στη Δ.19, θ.26 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Παρόλον ότι το πότε τυγχάνει εφαρμογής η καθεμιά από τις εν λόγω διατάξεις εμφαίνεται από το ίδιο το λεκτικό τους, έχει καταστεί σαφές ότι η μεν Δ.19, θ.26 περιορίζει τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου σε διαγραφή μέρους μόνο των δικογράφων, ενώ η Δ.27, θ.3 μπορεί να οδηγήσει σε διαγραφή ολόκληρου του δικογράφου μέχρι και αναστολή ή απόρριψη της αγωγής. Σιακόλας ν. Federal Bank of Lebanon (SAL)
(1998)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1338, Cyber Group Ltd v. Χαραλαμπίδη κ.α.
(2004)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1852. Στην Σιακόλας
(1998), λέχθηκαν τα ακόλουθα αναφορικά με τη Δ.19, θ.26: «Η ερμηνεία της διαταγής αυτής δεν παρουσιάζει δυσκολία. Είναι καθαρό από τη φρασεολογία της ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου περιορίζεται στη διαγραφή μέρους των δικογράφων και όχι ολόκληρης της αγωγής, όπως υποστήριξε ο δικηγόρος του εφεσείοντα. Εξάλλου η σχετική αίτηση πρέπει να υποβάλλεται ταχέως (promptly) και κατά κανόνα προτού κλείσουν τα δικόγραφα. Η ερμηνεία που δίδουμε συνάδει και με τη νομολογία και την πρακτική που ακολουθείται από τα Αγγλικά Δικαστήρια, με βάση την αντίστοιχη αγγλική Δ.19 θ.27 πριν από την τροποποίησή της. (Βλ Supreme Court Practice 1958).» Πιο κάτω στην ίδια απόφαση λέχθηκαν τα ακόλουθα αναφορικά με τη Δ.27, θ.3: «Συμφωνούμε με το πρωτόδικο Δικαστήριο ότι ο θεσμός αυτός δίδει στο Δικαστήριο τη διακριτική ευχέρεια να απορρίψει μια αγωγή όταν η αγωγή δεν αποκαλύπτει καλή βάση αγωγής ή είναι επιπόλαιη ή παρενοχλητική (frivolous or vexatious). Η εξουσία αυτή του Δικαστηρίου ασκείται με εξαιρετική φειδώ. (Βλ. In Re Pelmaco Development Ltd
(1991)1 Α.Α.Δ. 246). Με την υπό κρίση αίτηση δεν προβάλλονται τέτοιες θέσεις και οι πρόνοιες του θ.3 δεν καλύπτουν την περίπτωση για την οποία επιζητείται η απόρριψη της αγωγής». Η σταθερή βάση της νομολογίας ήταν και είναι μέχρι σήμερα ότι η εξουσία του Δικαστηρίου για διαγραφή δικογράφου ή μέρους αυτού με βάση τις πιο πάνω δικονομικές διατάξεις πρέπει να ασκείται με φειδώ και σε εξαιρετικές μόνο περιπτώσεις. Αυτό τονίστηκε σε κάποιες από τις πρώτες αποφάσεις της Κυπριακής νομολογίας στις οποίες έγινε μάλιστα επίκληση Αγγλικής νομολογίας ακόμη και του 19ου αιώνα δηλαδή πριν καν τη θέσπιση των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Συγκεκριμένα, στην Μavromoustakis v. Yeroudes (Executor)
(1965)1 C.L.R. 176, 183-184, αναφέρθηκαν τα πιο κάτω τα οποία επίσης υιοθετήθηκαν και στην Papamichael v. Chaholiades
(1970)1 C.L.R. 305: «Speaking of this jurisdiction to dismiss actions in limine, Lord Herschell in Lawrance v. Norreys (Lord)
(1890)15 App. Cas. 210, said (at page 219): "It is a jurisdiction which ought to be very spaningly exercised, and only in very exceptional cases". In Dyson v. Attorney-General
(1911)1 K.B. 410 at page 418, Fletcher Moulton, L.J. said: «.To my mind it is evident that our judicial system would never permit a plaintiff to be 'driven from the judgment seat' in this way without any court having considered his right to be heard, excepting in cases where the cause of action was obviously and almost incontestably bad". That is, undoubtedly, the test to be applied and the language used there is strong language. If there is a point capable or worthy of being argued it was clearly impossible to strike out an action in limine (per Tucker, L.J. in Law v. Dearley
(1950)1 All E.R. 124, at page 127). According to the notes to the English R.S.C. Order 25, rule 4, in the Annual Practice, it has been held in many cases that it is only in plain and obvious cases that recourse should be had to the summary process under this Rule, and that this procedure can only be adopted when it can be clearly seen that a claim is, on the face of it, obviously unsustainable, or that the case is clear beyond doubt. So Long as the statement of claim discloses some cause of action, or raises some question fit to be decided by a court, the mere fact that the case is weak, and not likely to succeed, is no ground for striking it out». Οι πιο πάνω αρχές επαναλήφθηκαν και διασαφηνίστηκαν περαιτέρω στην In re Pelmako Developments Ltd
(1991)1 Α.Α.Δ. 246 όπου αναφέρθηκε ότι κάθε αίτημα για διαγραφή δικογράφου, συνιστά εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο όταν αδιαμφισβήτητα το δικόγραφο στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος. Το δικόγραφο του οποίου επιδιώκεται η διαγραφή, αξιολογείται αυτοτελώς με βάση την αντικειμενική υπόσταση του περιεχομένου του, ανεξάρτητα από τη μαρτυρία η οποία το υποστηρίζει. Η επίκληση της συμφυούς δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου για τη διαγραφή δικογράφου, ασκείται με εξαιρετική φειδώ και μόνο εφόσον διαπιστώνεται ότι το δικόγραφο συνιστά κατάχρηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, δηλαδή, χρήση των μέσων του δικαίου για αλλότριους σκοπούς. Τέτοια άσκηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου δικαιολογείται μόνο εφόσον το δικόγραφο κρίνεται αναντίλεκτα ανυπόστατο. Διαφορετικά, η διαγραφή θα συνεπαγόταν και παραβίαση του δικαιώματος διαδίκου να προσφύγει ενώπιον του Δικαστηρίου, δικαίωμα το οποίο κατοχυρώνεται από το Άρθρο 30.1 του Συντάγματος. Βλέπε επίσης Σιακόλας
(1998), πιο πάνω, Cyber Group Ltd
(2004), πιο πάνω, και Συμβούλιο Αποχετεύσεων Λεμεσού - Αμαθούντος κ.α. ν. Κυπριακή Δημοκρατία
(2007)1(Α) Α.Α.Δ. 21. Επιπρόσθετα, στην Λοϊζος Λουκά και Υιοί Λτδ ν. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος Α.Ε.
(1999)1(Β) Α.Α.Δ. 1316, τονίστηκε ότι απόρριψη αγωγής θα πρέπει να διατάσσεται μόνο σε περιπτώσεις που το δικόγραφο του Ενάγοντος δεν περιέχει, έξω από κάθε αμφιβολία, αιτία αγωγής και όπου η αγωγή δεν μπορεί να διασωθεί μετά από τροποποιήσεις που μπορεί νόμιμα το Δικαστήριο να επιτρέψει. Είναι για αυτό το λόγο που διαφαίνεται μία σταθερή τάση φειδωλής χρήσης της εξουσίας αυτής ενώ η αγωγή βρίσκεται ακόμη στα σπάργανα. Αναφορικά με τη φρασεολογία στη Δ.19, θ.26, ότι διαγραφή μέρους δικογράφου διατάσσεται όπου αυτό τείνει να επηρεάσει δυσμενώς, να προκαλέσει αμηχανία ή να καθυστερήσει τη δίκαιη δίκη της αγωγής (tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action), οι λέξεις αυτές έχουν ερμηνευτεί φιλελεύθερα από τα Δικαστήρια. Αν ο Εναγόμενος δεν διασαφηνίσει ποίο μέρος της έκθεσης απαίτησης παραδέχεται και ποίο αρνείται, το δικόγραφο του προκαλεί αμηχανία. Απλή όμως πολυλογία δεν προκαλεί αφ΄ εαυτής αμηχανία. Ούτε και διαγράφεται ισχυρισμός ως προκαλών αμηχανία απλώς επειδή ο αντίδικος ισχυρίζεται ότι είναι αναληθής. Το γεγονός και μόνο ότι μία έκθεση απαιτήσεως περιλαμβάνει πολλές αιτίες αγωγής, δεν προκαλεί αμηχανία εάν προβάλλονται χωριστά στο δικόγραφο. Αξίωση για διαζευκτική θεραπεία, δεν προκαλεί αμηχανία. Το ίδιο ισχύει και για ασυμβίβαστες υπερασπίσεις. Το Δικαστήριο δεν υποδεικνύει στα μέρη πώς θα διαμορφώσουν την υπόθεσή τους, εφόσον αυτά δεν παραβαίνουν τους κανόνες. Δικόγραφα, έστω και αν δεν είναι απόλυτα σύμφωνα με τους σχετικούς κανόνες, δεν διαγράφονται. Το γεγονός ότι δικόγραφο περιέχει αχρείαστα ζητήματα δεν είναι αρκετό για να οδηγήσει σε διαγραφή του, εφόσον δεν προκαλείται ζημιά στον αντίδικο. Εάν, όμως, σε δικόγραφο, περιέχονται ισχυρισμοί παντελώς άσχετοι, από τους οποίους θα προκληθούν έξοδα και καθυστέρηση στην υπόθεση, τότε αυτοί δικαιολογείται να διαγραφούν. Ισχυρισμοί που προβάλλονται για ανεντιμότητα και συμπεριφορά προσβλητική για τον αντίδικο, εφόσον δεν είναι σχετικοί με τα επίδικα ζητήματα, θεωρούνται σκανδαλώδεις. Annual Practice
(1960), σελ. 478-479, Annual Practice
(1958)σελ. 477-479, Athina Leathergoods Ltd v. Χαραλάμπους κ.α.
(2000)1(Β) A.A.Δ. 787, Soboh Petroleum (Cyprus) Ltd v. Abdallah κ.α. Π.Ε. 69/2011, ημερομηνίας 19.7.2013. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Στην παρούσα περίπτωση, έλαβα υπ΄ όψιν τους ισχυρισμούς του Αιτητή όπως αυτοί εμπεριέχονται στο αιτητικό της Αίτησης. Ιδιαίτερα τους ισχυρισμούς ότι ο Δήμος, ως αρμόδια αρχή, δεν υπέχει υποχρέωση να εξαναγκάζει αιτητές να υποβάλλουν τις απαραίτητες αιτήσεις αλλά το καθήκον του είναι να εξετάζει και να αξιολογεί αιτήσεις για έκδοση πιστοποιητικού έγκρισης όταν αυτές θα έχουν υποβληθεί. Έλαβα επίσης υπ΄ όψιν τους ισχυρισμούς του Αιτητή ότι δεν δημιουργούνται τα δεδομένα για το αστικό αδίκημα της συνωμοσίας. Ως δεικνύει η νομολογία, το Δικαστήριο εξέτασε αυτοτελώς την Έκθεση Απαίτησης με βάση την αντικειμενική υπόσταση του περιεχομένου της. Δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο το γεγονός ότι οι Ενάγοντες εγείρουν κατά του Εναγομένου 2 - Αιτητή απαίτηση για αποζημιώσεις για το αστικό αδίκημα της συνωμοσίας. Επομένως, σημειώνοντας τη θέση του Αιτητή ότι οι αντίστοιχοι ισχυρισμοί είναι ανεδαφικοί, το Δικαστήριο δεν δύναται να αποφανθεί σχετικά σε τόσο πρόωρο στάδιο της διαδικασίας για το βάσιμο των ισχυρισμών αυτών. Θεωρώ ότι το αστικό αδίκημα της συνομωσίας εμπεριέχει συστατικά στοιχεία τόσο νομικά όσο και πραγματικά τα οποία θα πρέπει να εξεταστούν μόνο μέσα στο πλαίσιο της κύριας δίκης και με την προσαγωγή μαρτυρίας. Ανάλυση των στοιχείων αυτών έγινε στην Χριστοφόρου (Διαχειριστής) κ.α. ν. Barclays Bank PLC
(2009)1 (A) A.A.Δ. 25. Έχοντας, λοιπόν, υπ΄ όψιν τις πιο πάνω αρχές, θεωρώ ότι η παρούσα περίπτωση δεν εμπίπτει σε εκείνες τις περιπτώσεις που το Δικαστήριο θα πρέπει να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια και να διαγράψει ή απορρίψει είτε την Έκθεση Απαίτησης ως σύνολο, είτε τις παραγράφους της που απαριθμούνται στην Αίτηση. Υπενθυμίζω τη φειδώ με την οποία θα πρέπει να ασκείται τέτοια εξουσία. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η Αίτηση απορρίπτεται με Έξοδα υπέρ των Καθ΄ ων η Αίτηση και σε βάρος του Αιτητή τα οποία να υπολογιστούν από την Πρωτοκολλητή στην αντίστοιχη Κλίμακα και να είναι πληρωτέα μετά το πέρας της αγωγής. [Υπ.] Χ. Ι. Πογιατζής, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /μκστ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο