← Κύπρος

GRAVELLY DEVELOPMENT LIMITED κ.α. ν. ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ κ.α., Αριθ. Αγωγής: 3157/13, 27/3/2014

GRAVELLY DEVELOPMENT LIMITED κ.α. ν. ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ κ.α., Αριθ. Αγωγής: 3157/13, 27/3/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2014:A117 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Χ. Ι. Πογιατζή, Π.Ε.Δ. Αριθ. Αγωγής: 3157/13

  1. GRAVELLY DEVELOPMENT LIMITED,
  2. ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, Eνάγoντες και
  3. ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ,
  4. ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ,
  5. ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΙΔΗΣ, υπό την ιδιότητά του ως Ειδικού Διαχειριστή της ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΛΤΔ, Εναγόμενοι -------------------- ΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 20 ΜΑΙΟΥ, 2013, ΓΙΑ ΕΝΔΙΑΜΕΣΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ: Ημερομηνία: 27 Μαρτίου, 2014 Εμφανίσεις: Για Αιτητές-Ενάγοντες: Δώνα Κωνσταντίου και Παύλος Αγαπητός για Δρ. Κ. Χρυσοστομίδης & Σία Δ.Ε.Π.Ε. Για Καθ΄ ων η Αίτηση-Εναγομένους 1 και 3: Ευριπίδης Χ"Νέστωρος για Αλέκος Ευαγγέλου & Σία Δ.Ε.Π.Ε. Για Καθ΄ ης η Αίτηση-Εναγομένη 2: Στέλλα Πολυβίου και Κλειώ Πολυβίου για Χρυσαφίνης & Πολυβίου Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η παρούσα υπόθεση είναι ακόμη μία από τις πολλές που έχουν καταχωριστεί ενώπιον των Κυπριακών Δικαστηρίων μετά τα πρωτόγνωρα γεγονότα που επεσυνέβησαν και επηρέασαν την Κυπριακή οικονομία, το Μάρτιο,
  6. Είναι απότοκο της πράξης που στη διεθνή οικονομική ορολογία ονομάστηκε ως «κούρεμα» και στην Κύπρο εφαρμόστηκε με την μορφή του «κουρέματος» των καταθέσεων. Με την πιο πάνω Αίτησή τους οι Αιτητές εξασφάλισαν μονομερώς στις 21 Μαϊου, 2013, τα πιο κάτω Διατάγματα (αυτολεξεί): «(Α) Διάταγμα του Δικαστηρίου, το οποίο να απαγορεύει στους Εναγομένους 1 και/ή 2 και/ή 3 να μετατρέψουν σε μετοχές και/ή μειώσουν και/ή απομειώσουν και/ή αποξενώσουν με οποιονδήποτε τρόπο το ποσό των €26.871.528,98, το οποίο είναι κατατεθειμένο και/ή δεσμευμένο στο λογαριασμό με αριθμό 015501113619, τον οποίο διατηρεί η Ενάγουσα 1 στην Εναγομένη 2 και το οποίο ποσό, σύμφωνα με τη σχετική κατάσταση λογαριασμού, παρουσιαζόταν, κατά την 28.4.2013, ως Διαθέσιμο Μέρος (Availabe Portion), μέχρι την τελική εκδίκαση και αποπεράτωση τα υπό τον ως αριθμό και τίτλο Αγωγής και/ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου. (Β) Διάταγμα του Δικαστηρίου, με το οποίο να διατάσσονται οι Εναγόμενοι 1 και/ή 2 και/ή 3, όπως διατηρήσουν το λογαριασμό με αριθμό 015501113619, της Ενάγουσας 1, στην Εναγόμενη 2, στην κατάσταση που αυτός βρισκόταν κατά την 28.4.2013, όπως αυτή παρουσιάζεται και/ή περιγράφεται στην επισυνημμένη στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την παρούσα αίτηση, κατάσταση λογαριασμού (Τεκμήριο 15), σύμφωνα με την οποία το Διαθέσιμο Μέρος (Available Portion) του εν λόγω λογαριασμού ανέρχεται στο ποσό των €26.871.528,98, μέχρι την τελική εκδίκαση και αποπεράτωση της υπό τον ως αριθμό και τίτλο Αγωγής και/ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου.» Η Αίτηση βασίστηκε, μεταξύ άλλων, στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ.6, Άρθρα 4 και 9, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο, 14/60, Άρθρα 31 και 32, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.48, θθ. 2 και 8, καθώς και στον Περί Εξυγίανσης Πιστωτικών και Άλλων Ιδρυμάτων Νόμο του 2013 (Ν.17(Ι)/2013), στον Περί Σύστασης και Λειτουργίας του Σχεδίου Προστασίας Καταθετών και Εξυγίανσης Πιστωτικών και Άλλων Ιδρυμάτων Νόμο του 2013 (Ν.16(Ι)/2013), ως επίσης και στις ΚΔΠ που εκδόθηκαν δυνάμει των πιο πάνω Νόμων (ΚΔΠ 92/13, 94/13, 97/13, 103/13, 104/13 και 132/13). ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ ΑΙΤΗΤΩΝ Οι βασικοί ισχυρισμοί των Αιτητών όπως αυτοί εμφαίνονται από την Ένορκη Δήλωση του Αιτητή 2 - Σταύρου Κωνσταντινίδη η οποία έγινε προς υποστήριξη της Αίτησης, είναι οι ακόλουθοι:
  7. Ο Αιτητής 2 είναι ο μοναδικός μέτοχος και ένας από τους Διευθυντές της Αιτήτριας 1 η οποία είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης, έχει συσταθεί σύμφωνα με τους νόμους της Λιβερίας και έχει ως έδρα εργασιών της τον Πειραιά.
  8. Τον Ιούλιο, 2009, η Αιτήτρια 1 αιτήθηκε το άνοιγμα τραπεζικού λογαριασμού προθεσμιακής κατάθεσης στην Καθ΄ ης η Αίτηση
  9. Μετά το άνοιγμα του εν λόγω λογαριασμού, η Αιτήτρια 1 μετέφερε σ΄ αυτόν σημαντικό ποσό μερικών δεκάδων εκατομμυρίων Ευρώ, το οποίο είχε κατατεθειμένο επ΄ ονόματί της σε λογαριασμό της Τράπεζας Κύπρου στο Ηνωμένο Βασίλειο.
  10. Τον Φεβρουάριο, 2013, ο λογαριασμός προθεσμιακής κατάθεσης της Αιτήτριας 1, είχε υπόλοιπο €32.521.654,67 σεντ.
  11. Στις 4.2.2013, ο Αιτητής 2 έδωσε ξεκάθαρες και ρητές οδηγίες όπως ο πιο πάνω προθεσμιακός λογαριασμός τερματιστεί και τα κεφάλαια της Αιτήτριας 1, τα οποία βρίσκονταν κατατεθειμένα στον πιο πάνω λογαριασμό, μεταφερθούν σε λογαριασμό των Αιτητών στην Τράπεζα Κύπρου στο Ηνωμένο Βασίλειο, από όπου είχαν αυτά προέλθει και όπως ποσό €650.000 κατατεθεί σε τρεχούμενο λογαριασμό τον οποίο ο Αιτητής 2 διατηρούσε επ΄ ονόματί του στην Κύπρο, σε υποκατάστημα της Καθ΄ ης η Αίτηση
  12. Οι πιο πάνω ρητές οδηγίες ημερομηνίας 4.2.2013 μεταβιβάστηκαν αυθημερόν στην Καθ΄ ης η Αίτηση 2, η οποία ξεκίνησε τη διαδικασία υλοποίησής τους. Στα πλαίσια της διαδικασίας αυτής, η αίτηση προωθήθηκε στους αρμόδιους τμηματάρχες και διευθυντές της Καθ΄ ης η Αίτηση 2, οι οποίοι μελέτησαν το αίτημα και τελικώς στις 8.2.2013 δόθηκε η τελική έγκριση, δεδομένου του γεγονότος ότι τα χρήματα θα διατηρούνταν στον Όμιλο της Τράπεζας Κύπρου.
  13. Στις 11.2.2013, ημερομηνία κατά την οποία η πιο πάνω προθεσμιακή κατάθεση τερματίστηκε, συμπληρώθηκαν τα απαραίτητα έγγραφα για τη μεταφορά του ποσού των €32.521.654,67 στο λογαριασμό 015501113619 της Αιτήτριας 1 από το λογαριασμό 0155070279271, επίσης της Αιτήτριας
  14. Από τον πιο πάνω λογαριασμό θα εκτελείτο η εντολή των Αιτητών για μεταφορά του ποσού των €31.871.000 στο Ηνωμένο Βασίλειο και του ποσού των €650.000 σε προσωπικό τρεχούμενο λογαριασμό του Αιτητή
  15. Τελικά, υπάλληλοι της Τράπεζας Κύπρου ενημέρωσαν τους Αιτητές ότι δεν μπορούσε να προχωρήσει η μεταφορά στο Ηνωμένο Βασίλειο όλου του ποσού των €31.871.000, λόγω περιορισμών του FSA (Financial Services Authority) και θα μπορούσε να γίνει μεταφορά μόνο ποσού €5.000.
  16. Περαιτέρω, οι εν λόγω υπάλληλοι συμβούλευσαν τον Αιτητή 2 όπως προχωρήσουν με τη μεταφορά των €5.000.000 στο Ηνωμένο Βασίλειο και σε σχέση με το υπόλοιπο κεφάλαιο, να μεταφερθεί σε λογαριασμό που θα ανοιχθεί σε κατάστημα της Τράπεζας Κύπρου - Channel Islands. Ο Αιτητής 2 αποδέχθηκε αυτή τη διευθέτηση και στις 11.2.2013 έφθασε στην Καθ΄ ης η Αίτηση 2 σχετική εντολή του, η δε μεταφορά των €5.000.000 εκτελέστηκε στις 12.2.
  17. Στις 15.2.2013, ο Αιτητής 2 έδωσε εντολή για άνοιγμα λογαριασμού στην Τράπεζα Κύπρου - Channel Islands, ο δε λογαριασμός ανοίχθηκε στις 8.3.
  18. Μετά το άνοιγμα του πιο πάνω λογαριασμού στην Τράπεζα Κύπρου - Channel Islands και ενώ ο Αιτητής 2 ανέμενε ότι οι εντολές των Αιτητών θα εκτελούνταν αμέσως και κανονικά και τα κεφάλαια θα μεταφέρονταν στον πιο πάνω λογαριασμό, παρατηρήθηκε αδικαιολόγητη και υπέρμετρη καθυστέρηση από πλευράς Καθ΄ ης η Αίτηση 2 και των υπαλλήλων ή αντιπροσώπων της στην εκτέλεση των εν λόγω εντολών.
  19. Στις 11.3.2013, μετά την πιο πάνω αδικαιολόγητη καθυστέρηση και με δεδομένο ότι ο σχετικός λογαριασμός είχε ανοιχθεί από τις 8.3.2013, η Καθ΄ ης η Αίτηση 2 ήταν σε θέση να προβεί στην άμεση μεταφορά των χρημάτων στην Τράπεζα Κύπρου - Channel Islands και έπρεπε να την είχε εκτελέσει.
  20. Παρόλα αυτά, η Καθ΄ ης η Αίτηση 2 εξακολουθούσε να καθυστερεί αδικαιολόγητα με αποτέλεσμα να μην έχει επιτελεσθεί η μεταφορά των χρημάτων μέχρι και την Παρασκευή, 15.3.
  21. Από τη Δευτέρα, 16.3.2013 ακολούθησαν τα γνωστά γεγονότα ήτοι η συμφωνία της Κυπριακής Δημοκρατίας με το Eurogroup και το επακολουθήσαν «κούρεμα» για τα οποία το Δικαστήριο έχει δικαστική γνώση και στα οποία αναφορά θα γίνει πιο κάτω στην παρούσα Ενδιάμεση Απόφαση. Τονίζεται απλώς ότι στο διάστημα μεταξύ 16.3.2013 και 27.3.2013, οι Τράπεζες στην Κύπρο ήταν κλειστές.
  22. Στις 16.3.2013, ο λογαριασμός της Αιτήτριας 1 με αριθμό 015501113619, είχε διαθέσιμα €26.871.528,98 σεντ.
  23. Την Κυριακή, 28 Απριλίου, 2014, σύμφωνα με το Περί Διάσωσης με τα Ίδια Μέσα της Τράπεζας Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ Διάταγμα του 2013 (ΚΔΠ 103/2013), η Καθ΄ ης η Αίτηση 2 προέβη σε ανακεφαλαίωση με τη συνεισφορά καταθετών, δηλαδή μετατροπή καταθέσεων σε μετοχικό κεφάλαιο. Ο υπολογισμός για το ποσό των καταθέσεων που μετατρέπονται σε Μετοχές Τάξης Α στην ονομαστική τιμή €1.00, έγινε με βάση τα υπόλοιπα, περιλαμβανομένων και συσσωρευμένων τόκων, στις 26.3.2013 και ώρα 22.00 βάσει Διατάγματος. Από τη μετατροπή καταθέσεων σε μετοχικό κεφάλαιο επηρεάζονται μόνο όσοι διατηρούσαν στις 26.3.2013, με την Τράπεζα Κύπρου, συνολικές καταθέσεις πέραν του ποσού των €100.000, συμπεριλαμβανομένων δεδουλευμένων τόκων.
  24. Οι πιο πάνω εξελίξεις επηρέασαν δυσμενώς και το λογαριασμό της Αιτήτριας 1, γι΄ αυτό και ο Αιτητής 2 προσπάθησε σε πάρα πολλές περιπτώσεις να επικοινωνήσει με τους Καθ΄ ων η Αίτηση, τόσο γραπτώς όσο και προφορικώς. Στις εν λόγω επικοινωνίες δεν δόθηκαν ικανοποιητικές εξηγήσεις ενώ προβάλλονταν εκ μέρους των Καθ΄ ων η Αίτηση 2 και 3 διάφορες ανεδαφικές δικαιολογίες.
  25. Η άρνηση και/ή παράλειψη των Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2 να ανταποκριθούν στις εκκλήσεις των Αιτητών καθώς και η προηγηθείσα άρνηση και/ή παράλειψη των Καθ΄ ων η Αίτηση 2 και 3 να συμμορφωθούν με τις ρητές οδηγίες που είχαν λάβει από τους Αιτητές, δημιούργησαν τεράστια ανεπανόρθωτη οικονομική ζημιά στους Αιτητές. Η ΕΝΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΚΑΘ΄ ΩΝ Η ΑΙΤΗΣΗ Οι Καθ΄ ων η Αίτηση καταχώρισαν Ένσταση στην Αίτηση. Η μεν Ένσταση των Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 3 καταχωρίστηκε στις 12.6.2013, η δε Ένσταση της Καθ΄ ης η Αίτηση 2 καταχωρίστηκε στις 17.7.
  26. Με αυτές προβάλλονται πολλοί λόγοι ένστασης οι βασικοί των οποίων είναι κοινοί και έχουν ως ακολούθως:
  27. Οι επίδικες ΚΔΠ που εκδόθηκαν δυνάμει του Ν.17(Ι)/2013 και συγκεκριμένα η ΚΔΠ 103/2013, συνεχίζουν να βρίσκονται σε ισχύ καθότι δεν έχουν ακυρωθεί ή ανακληθεί.
  28. Η Αίτηση είναι άνευ αντικειμένου εφόσον με βάση την ΚΔΠ 103/2013 η Καθ΄ ης η Αίτηση 2 έχει, στις 28 Απριλίου 2013, προβεί σε ανακεφαλαίωση με συνεισφορά καταθετών προς υλοποίηση του εν λόγω Διατάγματος.
  29. Το Επαρχιακό Δικαστήριο δεν έχει καθ΄ ύλην αρμοδιότητα και δικαιοδοσία να εκδίδει προσωρινά διατάγματα τα οποία να αναστέλλουν και/ή εμποδίζουν το έργο της εξυγίανσης.
  30. Η Αίτηση αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας.
  31. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτει ο Νόμος και η νομολογία για την έκδοση των αιτούμενων Διαταγμάτων. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Όπως έχει αναφερθεί πιο πάνω, τα γεγονότα που οδήγησαν στην καταχώριση της παρούσας αγωγής και διαδικασίας, είναι πρωτόγνωρα. Αυτά αποτυπώθηκαν με σαφήνεια από τον Πρόεδρο του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Δ. Χ"Xαμπή στην Απόφαση της πλειοψηφίας στην Χριστοδούλου κ.α. ν. Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου κ.α., Αρ. Υπόθεσης 551/2013 κ.α., ημερομηνίας 7.6.2013, υπόθεση οποία εκδικάστηκε από την Πλήρη Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα, αυτούσιο: «ΧΑΤΖΗΧΑΜΠΗΣ, Δ.: Από το Μάϊο του 2011 η Δημοκρατία, μετά από αλλεπάλληλες υποβαθμίσεις της πιστοληπτικής ικανότητας της από διεθνείς οίκους αξιολόγησης, απεκλείσθη από τις διεθνείς αγορές για σκοπούς δανειοδότησης. Τον Οκτώβριο του 2011 επήλθε η απομείωση των ομολόγων της Ελλάδος, η οποία επηρέασε την κεφαλαιακή βάση τόσο της Τράπεζας Κύπρου όσο και της Λαϊκής Τράπεζας, κατάσταση η οποία επεδεινώθη ως εκ της δυσμενούς εξέλιξης των χαρτοφυλακίων τους στην Ελλάδα και μεγάλης εκροής καταθέσεων, αλλά και ως εκ της συνεχούς υποβάθμισης των Ελληνικών και Κυπριακών ομολόγων. Εδόθη μάλιστα και κρατική στήριξη στη Λαϊκή ύψους €1.800.000.000 το Μάϊο του
  32. Την 25.6.2012 η Δημοκρατία, αντιμετωπίζοντας τα σοβαρότατα προβλήματα τα οποία προέκυψαν το τελευταίο έτος ως εκ της αδυναμίας της να χρηματοδοτήσει τις ανάγκες της και να επιλύσει τις ανάγκες ανακεφαλαιοποίησης των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και δη της Λαϊκής Τράπεζας και της Τράπεζας Κύπρου, σε συνδυασμό και με χρόνια διαρθρωτικά προβλήματα της οικονομίας και των δημοσιονομικών, απεφάσισε και απευθύνθηκε για οικονομική βοήθεια στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης των χωρών του Ευρώ - Eurogroup - (EFSM&/ESM) και στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Πολύμηνες διαπραγματεύσεις οδήγησαν σε προκαταρκτικό Μνημόνιο Συναντίληψης το Νοέμβριο του
  33. Στην πορεία των πραγμάτων όμως, και εφ΄όσον δεν επήρχετο οριστική κατάληξη, τα προβλήματα συνεχώς επιδεινώνοντο, με αυξημένες ανάγκες και πιέσεις κάλυψης των τρεχουσών υποχρεώσεων ως προς τα κρατικά δάνεια και τα δημοσιονομικά και με σοβαρή επιδείνωση των αφορώντων τις εν λόγω Τράπεζες λόγω μειωμένης ρευστότητας και συνεχιζομένων μεγάλων εκροών καταθέσεων όπως και μεγάλων κεφαλαιακών ελλειμμάτων τα οποία κατεδείχθησαν και σε μελέτη του οίκου PIMCO την 1.2.
  34. Η ήδη από καιρού αναληφθείσα προσφυγή στην έκτακτη ρευστότητα που παρέχεται από την Κεντρική Τράπεζα, με τη συμφωνία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, στο Emergency Liquidity Assistance (ELA) για σκοπούς στήριξης της Λαϊκής Τράπεζας συνεχίσθηκε και επεκτάθηκε το Φεβρουάριο του 2013 και στην Τράπεζα Κύπρου. Ήταν με το ούτω συνολικά διαμορφωθέν υπόβαθρο, που την 16.3.2013 η Κυβέρνηση κατέληξε σε πολιτική συμφωνία με το Eurogroup στη βάση προγράμματος οικονομικής προσαρμογής που περιλάμβανε, αφ΄ενός την παροχή οικονομικής βοήθειας €10.000.000.000 από το Eurogroup με ενδεχόμενη συνεισφορά και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, και αφ΄ετέρου τη λήψη μέτρων από τη Δημοκρατία στη βάση ιδίων πόρων και δημοσιονομικών πολιτικών, περιλαμβανομένου ενός one-off stability levy επί όλων των καταθέσεων, ανασφάλιστων όσο και ασφαλισμένων. Νομοσχέδιο όμως, το οποίο η Κυβέρνηση παρουσίασε στη Βουλή προς υλοποίηση της εν λόγω συμφωνίας, απερρίφθη από τη Βουλή την 19.3.
  35. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα απεφάσισε τότε την 21.3.2013 να διατηρήσει την έκτακτη παροχή ρευστότητας μέσω του ELA μόνο μέχρι την 25.3.2013, εκτός αν ετίθετο σε ισχύ πρόγραμμα της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. που θα διασφάλιζε τη φερεγγυότητα των εν λόγω τραπεζών. Να σημειωθεί ότι η Λαϊκή Τράπεζα είχε ήδη αξιοποιήσει όλα τα ενέχυρα της για απορρόφηση έκτακτης ρευστότητας και μάλιστα η Δημοκρατία της παρείχε και συνολική κρατική εγγύηση €1.000.000.000 για έκδοση ομολόγων για το σκοπό αυτό. Η εικόνα που προέκυπτε ήταν λοιπόν εκείνη του βεβαίου κινδύνου άμεσης χρεοκοπίας της Λαϊκής Τράπεζας και κατά συνέπεια και της Δημοκρατίας ως εγγυητού της σε σχέση με τα εν λόγω ομόλογα αλλά και ως υπόχρεας δυνάμει των δικών της κρατικών ομολόγων, με αλυσιδωτές επιπτώσεις στην Τράπεζα Κύπρου αλλά και σε ολόκληρο το τραπεζικό σύστημα και το κράτος. Οι επιπτώσεις θα αντανακλούσαν όχι μόνο στις ανασφάλιστες αλλά και στις ασφαλισμένες καταθέσεις, αφού δεν θα υπήρχαν τα διαθέσιμα κρατικά ποσά προς κάλυψη των, δυνάμει των σχετικών Σχεδίων Προστασίας Καταθέσεων. Οι εξελίξεις ακολούθησαν αμέσως. Την επομένη 22.3.2013 η Βουλή ψήφισε νόμους που αφορούσαν προσπάθεια διάσωσης της οικονομίας και περιλάμβαναν τον περί Εξυγίανσης Πιστωτικών και άλλων Ιδρυμάτων Νόμο του 2013 (Ν. 17(Ι)/2013)(εν τοις εφεξοίς «ο Νόμος»), δημοσιευθέντα την ίδια ημέρα. Την 25.3.2013 επετεύχθη νέα πολιτική συμφωνία της Κυβέρνησης με το Eurogroup στη βάση προγράμματος οικονομικής προσαρμογής που περιλάμβανε, αφ΄ενός την παροχή της ίδιας οικονομικής βοήθειας των €10.000.000.000, και αφ΄ετέρου τη λήψη μέτρων από τη Δημοκρατία στη βάση ίδιων πόρων και πολιτικών, περιλαμβανομένων των ακολούθων, περιεχομένων στο σχετικό εκδοθέν Eurogroup Statement on Cyprus: "
  36. Laiki will be resolved immediately - with full contribution of equity shareholders, bond holders and uninsured depositors - based on a decision by the Central Bank of Cyprus, using the newly adopted Bank Resolution Framework.
  37. Laiki will be split into a good bank and a bad bank. The bad bank will be run down over time.
  38. The good bank will be folded into Bank of Cyprus (BoC), using the Bank Resolution Framework, after having heard the Boards of Directors of BoC and Laiki. It will take 9 bn Euros of ELA with it. Only uninsured deposits in BoC will remain frozen until recapitalisation has been effected, and may subsequently be subject to appropriate conditions.
  39. The Governing Council of the ECB will provide liquidity to the BoC in line with applicable rules.
  40. BoC will be recapitalised through a deposit/equity conversion of uninsured deposits with full contribution of equity shareholders and bond holders.
  41. The conversion will be such that a capital ratio of 9% is secured by the end of the programme.
  42. All insured depositors in all banks will be fully protected in accordance with the relevant EU legislation.
  43. The programme money (up to 10bn Euros) will not be used to recapitalize Laiki and Bank of Cyprus. Ήταν σε αυτή τη βάση που η Κεντρική Τράπεζα, ως Αρχή Εξυγίανσης δυνάμει του Νόμου 17(Ι)/2013, εξέδωσε τα ακόλουθα διατάγματα: - Το περί Πώλησης Εργασιών της Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ Διάταγμα του 2013 (ΚΔΠ 93/2013, 25.3.2013). - Το περί Πώλησης Εργασιών της Cyprus Popular Bank Public Co Ltd Διάταγμα του 2013 (ΚΔΠ 94/2013, 25.3.2013). - Το περί της Πώλησης Εργασιών των εν Ελλάδι Εργασιών της Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ Διάταγμα του 2013 (ΚΔΠ 96/2013, 26.3.2013). - Το περί Πώλησης Εργασιών των εν Ελλάδι Εργασιών της Cyprus Popular Bank Public Co Ltd Διάταγμα του 2013 (ΚΔΠ 97/2013, 26.3.2013). - Το περί Διάσωσης με ίδια Μέσα της Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ Διάταγμα του 2013 (ΚΔΠ 103/2013, 29.3.2013). - Το περί της Πώλησης Ορισμένων Εργασιών της Cyprus Popular Bank Public Co Ltd Διάταγμα του 2013 (ΚΔΠ 104/2013, 29.3.2013). - Το περί της Πώλησης Ορισμένων Εργασιών στο Ηνωμένο Βασίλειο της Cyprus Popular Bank Public Co Ltd Διάταγμα του 2013 (ΚΔΠ 105/2013, 1.4.2013). Να εξηγηθεί ότι τα Διατάγματα 93 και 94 προνοούν γενικώς ότι εφαρμόζεται το μέτρο της πώλησης εργασιών της Τράπεζας Κύπρου και της Λαϊκής Τράπεζας αντιστοίχως. Το Διάταγμα 96 προνοεί για την πώληση των εργασιών της Τράπεζας Κύπρου στην Ελλάδα προς την Τράπεζα Πειραιώς. Το Διάταγμα 97 προνοεί για την πώληση των εργασιών της Λαϊκής Τράπεζας στην Ελλάδα προς την Τράπεζα Πειραιώς. Το Διάταγμα 105 προνοεί για την πώληση των εργασιών της Λαϊκής Τράπεζας στην Αγγλία προς την Bank of Cyprus UK Limited. Το Διάταγμα 104 προνοεί για την πώληση ορισμένων εργασιών της Λαϊκής Τράπεζας στην Κύπρο προς την Τράπεζα Κύπρου. Το Διάταγμα 103 προνοεί για την με ίδια μέσα διάσωση της Τράπεζας Κύπρου». Αναφορικά με τη ΚΔΠ 103/2013, αναφέρθηκε πιο κάτω στην ίδια Απόφαση: «Το Διάταγμα 103 το οποίο αφορά την Τράπεζα Κύπρου διαφέρει από το Διάταγμα 104 το οποίο αφορά τη Λαϊκή και το οποίο εφαρμόζει το μέτρο της πώλησης εργασιών δυνάμει των άρθρων 7

(1)(β) και 9 του Νόμου, κατά το ότι εφαρμόζει άλλο μέτρο εξυγίανσης, εκείνο της διάσωσης με ίδια μέσα δυνάμει των άρθρων 7
(1)(ε) και 12 του Νόμου προς το σκοπό αποκατάστασης της κεφαλαιακής επάρκειας της τράπεζας. Γίνονται προς τούτο πρόνοιες για μετατροπή ποσοστού 37.5% των καταθέσεων πέραν των €100.000 σε μετοχές τάξης Α, δέσμευση ποσοστού 22.5% των καταθέσεων πέραν των €100.000 για σκοπούς ενδεχόμενης μετατροπής του σε μετοχές τάξης Α εντός 90 ημερών, και δέσμευση του υπολοίπου ποσοστού 40% των καταθέσεων πέραν των €100.000 με όρους ως προς επιτόκια, αποπληρωμή σε περίπτωση εκκαθάρισης, προτεραιότητα ως προς άλλες υποχρεώσεις της τράπεζας και μετατροπή σε κατάθεση.» Σημειώνεται περαιτέρω ότι στον Κανονισμό 10 της ΚΔΠ 103/2013, προνοείται ρητά ότι «το παρόν Διάταγμα ισχύει από την ημερομηνία δημοσίευσής του στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας και τίθεται σε εφαρμογή στις 06.00 π.μ. της 29ης Μαρτίου, 2013». Η σχετική δημοσίευση έγινε στις 29.3.
  1. Θεωρώ ότι, από αυτά που αναφέρονται στην πιο πάνω Απόφαση της Πλήρους Ολομέλειας, το Δικαστήριο μπορεί να αντλήσει καθοδήγηση ως προς την αντιμετώπιση αιτήσεων για έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος όπως είναι και η παρούσα. Και αυτό, παρά το γεγονός ότι η πιο πάνω Απόφαση αφορούσε σε προσφυγές και εξέταση προδικαστικής ένστασης της Δημοκρατίας ότι οι προσβαλλόμενες πράξεις, ήτοι οι Κ.Δ.Π., δεν συνιστούν εκτελεστές διοικητικές πράξεις αλλά πράξεις Κυβερνήσεως ώστε να μην υπόκεινται στην αναθεωρητική δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Η Απόφαση της Πλήρους Ολομέλειας (Πλειοψηφίας) ήταν ότι το θέμα καθόσον αφορά στους καταθέτες της Λαϊκής και της Τράπεζας Κύπρου, δεν είναι θέμα δημοσίου δικαίου αλλά ιδιωτικού δικαίου, γι΄ αυτό και οι προσφυγές απορρίφθηκαν ως απαράδεκτες. Παρόλα αυτά, στην ίδια Απόφαση, έγιναν αναφορές ως προς το καθεστώς που διέπει τις καταθέσεις στις Τράπεζες αλλά και τα δικαιώματα των καταθετών. Οι αναφορές αυτές δεν μπορεί να αποτυπωθούν με καλύτερο τρόπο παρά μόνο με την παράθεση, αυτούσια, του κειμένου της ίδιας της Απόφασης. Συγκεκριμένα, λέχθηκαν τα πιο κάτω αναφορικά με τη σχέση καταθέτη και τράπεζας, διευκρινίζοντας ότι τα ίδια ισχύουν τόσο για τους καταθέτες της Λαϊκής, όσο και τους καταθέτες της Τράπεζας Κύπρου: «Η σχέση καταθέτη και Λαϊκής είναι εκείνη πιστωτή και οφειλέτη. Ο καταθέτης ουσιαστικά παραδίδει τα χρήματά του στην τράπεζα, τα οποία και απορροφούνται στο όλο ενεργητικό της ως δικά της πλέον περιουσιακά στοιχεία, και η τράπεζα οφείλει στον καταθέτη το ποσό της κατάθεσής του, σύμφωνα με τους όρους της σύμβασης κατάθεσης. Ο λογαριασμός του με την Τράπεζα δεν του δίδει δικαίωμα σε συγκεκριμένα χρήματα παρά μόνο συνιστά ακριβώς το δούναι και λαβείν του, ως λογαριασμού, με την τράπεζα, υπό τη μορφή της καταγεγραμμένης κατάστασης της συμβατικής τους σχέσης. Η θέση του καταθέτη σε θυρίδα της τράπεζας είναι εντελώς διαφορετική, αφού εκείνος διατηρεί την ιδιοκτησία του στα συγκεκριμένα χρήματα ή άλλα αντικείμενα που ευρίσκονται στη θυρίδα. Ο μέτοχος της τράπεζας διαφέρει βεβαίως από τον καταθέτη κατά το ότι είναι ιδιοκτήτης αναλόγου μεριδίου της περιουσίας της τράπεζας, ο όποιος δικός του όμως επηρεασμός θα μπορούσε να συναρτάτο μόνο προς επηρεασμό των ίδιων των μετοχών του. Η περίπτωση του καταθέτη διαφέρει εντελώς από την περίπτωση απαλλοτρίωσης, στην οποία έγινε αναφορά κατά την ακρόαση, αφού εκεί επηρεάζεται ευθέως ο ίδιος ο ιδιοκτήτης του απαλλοτριωθέντος ακινήτου το οποίο και αποτελεί το αντικείμενο της απαλλοτρίωσης, εξ ου και έχει άμεσο έννομο συμφέρον σε προσφυγή εναντίον της ατομικής διοικητικής πράξης που αφορά το ακίνητό του. Σαφώς όμως δεν θα είχε έννομο συμφέρον ο όποιος πιστωτής του ιδιοκτήτη ακινήτου το οποίο απαλλοτριώνεται, π.χ. ως δανειστής προς τον ιδιοκτήτη σε σχέση με προτιθέμενη επιχείρηση σε αυτό, έστω και αν «επηρεάζεται» δυσμενώς αν η επιχείρηση δεν υλοποιηθεί, ή ο πιστωτής του ιδιοκτήτη εστιατορίου, ως τράπεζα παραχωρήσασα δάνειο, ως προς απόφαση για ανάκληση της άδειας λειτουργίας του, έστω και αν «επηρεάζεται» δυσμενώς από αυτή αν η επιχείρηση καταρρεύσει και το δάνειο δεν μπορεί να αποπληρωθεί.» Πιο κάτω δε αναφέρονται τα ακόλουθα: «Η φύση της σχέσης των καταθετών της Τράπεζας Κύπρου με την Τράπεζα Κύπρου είναι ακριβώς η ίδια με εκείνη που έχει εξηγηθεί ως προς τη σχέση των καταθετών της Λαϊκής με τη Λαϊκή. Ισχύουν λοιπόν και ως προς τους καταθέτες της Τράπεζας Κύπρου όσα ελέχθησαν ως προς τους καταθέτες της Λαϊκής, με τη διαπίστωση ότι ούτε αυτοί έχουν έννομο συμφέρον για σκοπούς προσφυγής και ότι και ως προς αυτούς το θέμα είναι ιδιωτικού και όχι δημοσίου δικαίου.» Στο θέμα των δικαιωμάτων του καταθέτη, η Απόφαση της πλειοψηφίας αναφέρει: «.οι πράξεις που περιέχονται στα Διατάγματα έχουν ήδη εκτελεσθεί, ακόμα και στην περίπτωση εκείνη το μόνο που θα μπορούσαν οι καταθέτες Αιτητές να είχαν ως μέτρο ικανοποίησής τους θα ήταν, σύμφωνα με το Άρθρο 146 και τη νομολογία, το δικαίωμα αγωγής ως προς τη ζημία που θα είχαν υποστεί λόγω των Διαταγμάτων που θα ακυρώνοντο. Και η αποτίμηση της ζημίας αυτής δεν θα μπορούσε παρά να αναδείκνυε, ως το ζητούμενο, και πάλι το κατά πόσο, με την έκδοση των Διαταγμάτων, οι καταθέτες Αιτητές ευρέθησαν σε δυσμενέστερη θέση από εκείνη που θα ευρίσκοντο αν τα Διατάγματα δεν είχαν ακυρωθεί και οι τράπεζες είχαν αφεθεί στην πορεία τους.» Έχοντας υπ΄ όψιν τα πιο πάνω, παρόλον ότι έχει αποδειχθεί ότι, οι Αιτητές είναι επηρεαζόμενοι ως καταθέτες της Τράπεζας Κύπρου, καταλήγω ότι η παρούσα Αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί για τους λόγους που παρατίθενται πιο κάτω. Ανεξάρτητα από τα κατ΄ ισχυρισμόν λάθη, αμελείς πράξεις και/ή παραλείψεις τα οποία οι Αιτητές καταλογίζουν στους Καθ΄ ων η Αίτηση κατά την περίοδο 4.2.2013 και 29.3.2013, εκείνο που έχει σημασία είναι ότι στις 29.3.2013 στις 06.00 τέθηκε σ΄ εφαρμογή η ΚΔΠ 103/
  2. Η εν λόγω ΚΔΠ επέδρασε καταλυτικά στις καταθέσεις πέραν των €100.000 στην Τράπεζα Κύπρου, μεταξύ αυτών, και στις καταθέσεις των Αιτητών. Τόσο όμως η ΚΔΠ 103/2013, όσο και ο Νόμος 17(Ι)/2013 θωρακίζονται από το τεκμήριο της συνταγματικότητας εφόσον μέχρι σήμερα είναι σε ισχύ και δεν έχουν κριθεί αντισυνταγματικοί. Είναι δε νομολογημένο ότι η αμφισβήτηση της συνταγματικότητας νόμου δεν αναστέλλει την ισχύ του και αυτός παραμένει ισχυρός μέχρις ότου κριθεί αντισυνταγματικός. Α. Efthymiou Enterprises Ltd κ.α. ν. Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου κ.α.
(1998)1(Γ) Α.Α.Δ. 1596, 1601. Παρεμφερώς, αναφέρω ότι στις θεραπείες που επιζητούνται με την παρούσα αγωγή, δεν περιλαμβάνεται αίτημα για κήρυξη οποιουδήποτε νόμου ή ΚΔΠ ως αντισυνταγματικών. Υπάρχει όμως και μία άλλη παράμετρος στο θέμα: είναι νομολογημένο ότι βασικός σκοπός της έκδοσης ενός ενδιάμεσου διατάγματος είναι η διατήρηση του status quo ante, ήτοι η διατήρηση της κατάστασης κατά την οποία προέκυψε η υπό εκδίκαση διαφορά. Κοσμά ν. Χ"Κυπρή κ.α.
(2000)1 (Α) Α.Α.Δ. 169, Κούνουνα ν. C & A Simonos Ltd
(2002)1(B) Α.Α.Δ. 1361, 1367. Στην παρούσα περίπτωση, η προϋπάρχουσα κατάσταση ήταν αυτή που είχε δημιουργηθεί με την ΚΔΠ 103/2013 αφού οι πρόνοιές της είχαν ήδη εφαρμοσθεί από τις 29.3.2013, ενώ η παρούσα Αίτηση καταχωρίστηκε στις 20.5.2013, δηλαδή μετά την εφαρμογή τους. Επομένως ο ισχυρισμός των Αιτητών ότι σκοπός της παρούσας Αίτησης είναι η διατήρηση του status quo, δεν μπορεί να ευσταθήσει επειδή παραβλέπει το γεγονός ότι το status quo ante ήταν άλλο από αυτό που επικαλούνται αφού εν τω μεταξύ είχε μεσολαβήσει και εκτελεστεί το «κούρεμα». Κατά συνέπεια θεωρώ ότι η παρούσα Αίτηση είναι άνευ αντικειμένου εφόσον οι αιτούμενες θεραπείες δεν θα δύναντο να αποδοθούν χωρίς να έχουν παραβιασθεί η σχετική νομοθεσία και ΚΔΠ. Ένα τελευταίο σημείο το οποίο αξίζει προσοχής, είναι η αναφορά στην Απόφασης της Ολομέλειας ότι το μόνο που οι καταθέτες θα μπορούσαν να είχαν ως μέτρο ικανοποίησής τους θα ήταν το δικαίωμα αγωγής ως προς τη ζημιά που θα είχαν υποστεί. Αυτό, σε συνδυασμό με την αναφορά στην ίδια Απόφαση ότι οι καταθέτες δεν είχαν δικαίωμα στα συγκεκριμένα χρήματα αλλά είναι πιστωτές της τράπεζας, θα οδηγούσε το Δικαστήριο σε κατάληξη ότι δεν ικανοποιήθηκε το τρίτο κριτήριο που θέτει ο Νόμος και η νομολογία, δηλαδή αυτό της ανεπανόρθωτης ζημιάς σε περίπτωση που το ενδιάμεσο διάταγμα δεν εκδοθεί. Πόσω μάλλον δε που οι Αιτητές στην παρούσα περίπτωση δεν έθεσαν θέμα αφερεγγυότητας των Καθ΄ ων η Αίτηση και, προς τούτο, αδυναμίας απονομής δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Φυσικά το Δικαστήριο στην παρούσα διαδικασία δεν χρειάστηκε να εξετάσει τις πιο πάνω προϋποθέσεις, γι΄ αυτό και το θέμα έχει ακαδημαϊκή μόνο σημασία. Έξοδα: Ο γενικός κανόνας είναι ότι τα Έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα. Δεν μου διαφεύγει το γεγονός ότι στην Απόφαση της Πλήρους Ολομέλειας στην Χριστοδούλου
(2013), πιο πάνω, δεν επιδικάστηκαν έξοδα λόγω του πρωτοτύπου θέματος. Το ίδιο μάλιστα έπραξαν και τα Πρωτόδικα Δικαστήρια σε αρκετές από τις ενδιάμεσες αποφάσεις που εξέδωσαν επί του θέματος. Θεωρώ ότι η πάροδος χρονικού διαστήματος ενός έτους μετά το «κούρεμα» και οι αναφορές που έγιναν στη Χριστοδούλου
(2013), πιο πάνω, με οδηγεί στο να ακολουθήσω το γενικό κανόνα και να επιδικάσω τα Έξοδα υπέρ των Καθ΄ ων η Αίτηση. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Με βάση όλα τα πιο πάνω η Αίτηση απορρίπτεται. Τα εκδοθέντα Ενδιάμεσα Διατάγματα ακυρώνονται. Επιδικάζονται τα Έξοδα της διαδικασίας υπέρ των Καθ΄ ων η Αίτηση και σε βάρος των Αιτητών αλληλέγγυα και/ή χωριστά όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα είναι πληρωτέα μετά το πέρας της παρούσας αγωγής. [Υπ.] Χ. Ι. Πογιατζής, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /μκστ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.