MARFIN POPULAR BANK PUBLIC CO LTD ν. ΜΑΡΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΠΟΛΥΔΩΡΟΥ κ.α., Αρ. Αγωγής: 1927/12, 12/3/2014

MARFIN POPULAR BANK PUBLIC CO LTD ν. ΜΑΡΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΠΟΛΥΔΩΡΟΥ κ.α., Αρ. Αγωγής: 1927/12, 12/3/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2014:A85 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Τ. Παρασκευαϊδου-Καρακάννα, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1927/12 Μεταξύ: MARFIN POPULAR BANK PUBLIC CO LTD Εναγόντων -και-

1. ΜΑΡΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΠΟΛΥΔΩΡΟΥ
2. ΣΑΒΒΑ ΠΟΛΥΔΩΡΟΥ
3. ΞΕΝΙΑΣ ΜΑΡΙΟΥ ΠΟΛΥΔΩΡΟΥ
4. ΑΜΑΧΕΜΑ MOTORS LIMITED
5. ΑΝΔΡΟΜΑΧΗΣ ΑΝΔΡΕΟΥ ΠΟΛΥΔΩΡΟΥ Εναγομένων Ημερομηνία: 12.3.2014 Αίτηση ημερομηνίας 15.7.2013 για παραμερισμό της απόφασης Εμφανίσεις: Για τους Αιτητές-Εναγομένους: κ. Τρίγγας για Ευστάθιο Κ. Ευσταθίου. Για τους Καθ΄ ων η αίτηση-Ενάγοντες: κ. Χαραλάμπους για Χρ. Μιτσίδη. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η παρούσα αγωγή επιδόθηκε στους εναγομένους τον Απρίλη του 2012, αυτοί όμως παρέλειψαν να καταχωρήσουν εμφάνιση και ως εκ τούτου ένα περίπου μήνα αργότερα εκδόθηκε απόφαση στην απουσία τους. Την 8.6.2012 κατεχώρησαν αίτηση για παραμερισμό της απόφασης. Η απόφαση παραμερίστηκε την 26.3.2013, μετά από ακροαματική διαδικασία. Με την υπό κρίση αίτηση οι εναγόμενοι-αιτητές ζητούν για δεύτερη φορά τον παραμερισμό της απόφασης. Η αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της Κούλας Στυλιανού, υπαλλήλου στο δικηγορικό γραφείο του κ. Ευστάθιου Ευσταθίου, δικηγόρων των εναγομένων. Η ομνύουσα αναφέρει στην ένορκη δήλωση της ότι μετά την έκδοση της απόφασης για παραμερισμό της απόφασης, περί τα τέλη Μαρτίου 2013, ζήτησε από το Δικαστήριο το διάταγμα παραμερισμού για να καταχωρήσει μαζί με το Σημείωμα Εμφάνισης και τις εξουσιοδοτήσεις «.που ήδη ευρίσκονταν στο φάκελο της υπόθεσης». Προς επίρρωση του πιο πάνω ισχυρισμού αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι το αίτημα για έκδοση του διατάγματος περιλαμβανόταν στο βιβλίο 670, σελίδα 519 και «μπορούσε να επιθεωρηθεί από τον οποιονδήποτε». Εν αναμονή της σύνταξης του διατάγματος είχε το φάκελο της υπόθεσης στη φύλαξη της. Την 11.7.2013 διαπίστωσε ότι δεν είχε λάβει το διάταγμα παραμερισμού από το Δικαστήριο. Επικοινώνησε με το πρωτοκολλητείο του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας και ενημερώθηκε ότι την 9.7.2013 είχε εκδοθεί απόφαση λόγω της παράλειψης των εναγομένων να καταχωρήσουν σημείωμα εμφάνισης. Στην παράγραφο 8 της ένορκης δήλωσης της αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι ο λόγος που δεν καταχώρησε το Σημείωμα Εμφάνισης έγκαιρα ήταν γιατί είχε την αντίληψη ότι, «για να κατατεθεί εκπρόθεσμα Σημείωμα Εμφάνισης, ιδίως μετά τον παραμερισμό απόφασης, θα πρέπει τούτου να συνοδεύεται και από το σχετικό διάταγμα του Δικαστηρίου». Αυτή, σύμφωνα πάντα με την ομνύουσα είναι η «καλή τη πίστη πρακτική που ακολουθείται σε τέτοιου είδους υποθέσεις» και η «ενδεδειγμένη οδός», ιδίως στην περίπτωση που η απόφαση παραμερισμού δεν προσδιόριζε χρονικό πλαίσιο εντός του οποίου οι εναγόμενοι θα έπρεπε να καταχωρήσουν το σημείωμα εμφάνισης. Είναι επίσης η θέση της, με βάση την πληροφόρησης που έλαβε από το δικηγόρο που χειρίζεται την υπόθεση και από τον ίδιο τον εναγόμενο 1, ότι οι εναγόμενοι έχουν καλή υπεράσπιση και εκθέτει διάφορους λόγους προς υποστήριξη της θέσης αυτής. Οι ενάγοντες κατεχώρησαν ένσταση στην οποίαν προβάλλουν αριθμό λόγων για απόρριψη της αίτησης. Ισχυρίζονται ότι αυτή είναι ανυπόστατη και γίνεται με αποκλειστικό σκοπό την καθυστέρηση της πληρωμής του οφειλομένου ποσού. Η ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της Τούλας Ασσαριώτη, υπαλλήλου των εναγόντων. Είναι η θέση της ομνύουσας ότι οι εναγόμενοι δεν προβάλλουν οποιονδήποτε σοβαρό και εύλογο λόγο για τη μη έγκαιρη καταχώρηση σημειώματος εμφάνισης. Οι δικηγόροι των εναγομένων επέδειξαν δύο φορές αμέλεια στην έγκαιρη λήψη των αναγκαίων διαβημάτων. Αμφισβητεί τις δηλώσεις της ομνύουσας Κούλας Στυλιανού ότι «δήθεν νόμιζε» ότι έπρεπε να επισυνάψει το διάταγμα παραμερισμού στο σημείωμα εμφάνισης. Τέτοια υποχρέωση δεν προβλέπεται από τους Θεσμούς ούτε από την πρακτική, γεγονός το οποίο εγνώριζε πολύ καλά η ομνύουσα, Κούλα Στυλιανού, που είναι για πάρα πολλά χρόνια υπάλληλος στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων των εναγομένων. Απορρίπτει επίσης τον ισχυρισμό ότι ευθύς μετά την έκδοση της απόφασης, την 26.3.2013, οι εναγόμενοι ζήτησαν το διάταγμα παραμερισμού. Από έρευνα στο φάκελο της υπόθεσης διαπιστώθηκε πως το αίτημα για έκδοση του διατάγματος, βιβλίο 670, σελίδα 519, έγινε τη 18.6.2013, δηλαδή τρεις μήνες περίπου μετά την έκδοση της απόφασης και ό,σα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση περί διατάγματος είναι ανυπόστατα και σκοπό έχουν να παραπλανήσουν το Δικαστήριο. Η αδιαφορία των εναγομένων στη συγκεκριμένη περίπτωση προσλαμβάνει τη μορφή καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας. Η ομνύουσα αμφισβητεί επίσης τα ό,σα αναγράφονται σε σχέση με την υπεράσπιση των εναγομένων και προβάλλει διάφορα γεγονότα προς υποστήριξη της πιο πάνω θέσης της. Η υπό κρίση αίτηση στηρίζεται στη Δ.26 θ.14 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, την οποία παραθέτω αυτούσια για σκοπούς εύκολης αναφοράς: «Οποιαδήποτε απόφαση που εκδίδεται κατόπιν παραλείψεως είτε σύμφωνα με αυτή τη Διάταξη ή κάτω από οποιαδήποτε άλλη των κανονισμών αυτών, μπορεί σε κατάλληλη περίπτωση να παραμερισθεί από το Δικαστήριο κάτω από τέτοιους όρους ως προς τα έξοδα ή όπως θα κρίνει το Δικαστήριο». Κατά πόσο μια απόφαση θα παραμερισθεί ή όχι εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Το Δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια λαμβάνει υπόψη δύο παράγοντες, πρώτον ότι ο διάδικος εναντίον του οποίου εκδόθηκε απόφαση δεν πρέπει να αποκλείεται από του να παρουσιάσει την υπόθεση του, εάν έχει εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση και δεύτερον την ανάγκη τελεσιδικίας των δικαστικών αποφάσεων, χάρη του δημοσίου συμφέροντος. Το Δικαστήριο διατηρεί την ευχέρεια να αρνηθεί το επανάνοιγμα της υπόθεσης όταν διαπιστώσει ότι η διαγωγή του διαδίκου που εξαιτείται τον παραμερισμό της απόφασης είναι τέτοια που πλήττει το συμφέρον της απονομής της δικαιοσύνης. Αν η συμπεριφορά του αιτητή είναι ασυγχώρητα περιφρονητική μέχρι βαθμού καταφρόνηση της δικαστικής διαδικασίας ή των δικαιωμάτων του αντιδίκου του[1]. Το βάρος είναι στους ώμους του αιτητή να πείσει το Δικαστήριο ότι θα πρέπει να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ του. Στην υπό κρίση υπόθεση, ως αναφέρω και ανωτέρω, η παρούσα αίτηση είναι η δεύτερη αίτηση παραμερισμού που καταχωρείται και ως εκ τούτου το βάρος που θα πρέπει οι εναγόμενοι-αιτητές να αποσείσουν μεγαλύτερο καθότι θα πρέπει να δικαιολογήσουν για δεύτερη φορά την παράλειψη τους να καταχωρήσουν έγκαιρα Σημείωμα Εμφάνισης. Οι λόγοι της καθυστέρησης των εναγομένων περιγράφονται στην ένορκη δήλωση της Κούλας Στυλιανού. Οι λόγοι αυτοί αμφισβητήθηκαν έντονα από την άλλη πλευρά, η οποία δεν περιορίσθηκε απλώς να τους απορρίψει αλλά αποκάλυψε και στοιχεία τα οποία δεικνύουν ότι οι ισχυρισμοί της ως άνω ομνύουσας ότι δήθεν ζήτησε από το Δικαστήριο το διάταγμα παραμερισμού τέλος Μαρτίου του 2013 και το διάταγμα δεν ετοιμάστηκε έγκαιρα, λόγω υπαιτιότητας του πρωτοκολλητείου, είναι ψευδείς. Στο σημείο αυτό επισημαίνω ότι οι εναγόμενοι-αιτητές δεν εζήτησαν άδεια από το Δικαστήριο να καταχωρήσουν συμπληρωματική ένορκη δήλωση σε απάντηση των ισχυρισμών αυτών ούτε ζήτησαν την αντεξέταση της ομνύουσας Τούλας Ασσαριώτη. Τα ό,σα δε αναφέρει η ομνύουσα Κούλα Στυλιανού, ότι είναι αναγκαίο όπως το σημείωμα εμφάνισης, σε τέτοιες περιπτώσεις συνοδεύεται από το διάταγμα παραμερισμού δεν αποτελεί μέρος οποιασδήποτε πρακτικής ούτε προβλέπεται από οποιονδήποτε θεσμό. Καταλήγω ότι η αίτηση, όσον αφορά την παράλειψη των αιτητών να καταχωρήσουν σημείωμα εμφάνισης στηρίζεται σε ανυπόστατα στοιχεία. Η αδράνεια των εναγομένων να καταχωρήσουν σημείωμα εμφάνισης δεν μπορεί να εξηγηθεί με τους λόγους που προβάλλουν. Σε σχέση με τη δεύτερη προϋπόθεση κατά πόσο υπάρχει εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση, εξέτασα το θέμα αυτό στα πλαίσια της πρώτης αίτησης και η θέση μου παραμένει η ίδια, ήτοι ότι υπάρχει εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση. Το γεγονός αυτό όμως από μόνο του δεν είναι αρκετό για έγκριση του αιτήματος, ιδίως στην υπό κρίση υπόθεση όπου η αίτηση αυτή καταχωρείται για δεύτερη φορά. Η συμπεριφορά των εναγομένων-αιτητών καταδεικνύει περιφρονητική στάση έναντι της δικαστικής διαδικασίας. Όπως έχει πρόσφατα τονισθεί στην απόφαση Κυριακή Τσεσμέλογλου και Σοφοκλής Σοφοκλέους[2]: «.η χωρίς επαρκή λόγο παράλειψη εμφάνισης αποτελεί βάσιμο λόγο για απόρριψη της αίτησης παραμερισμού, διαφορετικά η όλη πορεία της δικαστικής διαδικασίας θα άφηνε αιωρούμενα τα εκατέρωθεν δικαιώματα και θα ήταν δέσμια της κρίσης του εναγομένου σε σχέση με το χρόνο που ο ίδιος επιλέγει να καταχωρήσει την αίτηση παραμερισμού. Όταν η συμπεριφορά του διαδίκου είναι τέτοια που πλήττει το θεμέλιο της δικαιοσύνης, το Δικαστήριο έχει καθήκον να αρνείται την επαναφορά». Σχετικές επί του θέματος είναι και οι αποφάσεις Milouca Motor Trading Ltd v Χρυσάνθου Κούρτη[3] και F.P.P. Fish Processing Ltd v Nicolaou Acqua Culture Ltd[4]. Ενόψει των πιο πάνω καταλήγω ότι η αίτηση δεν μπορεί να πετύχει. Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των εναγόντων-καθ΄ ων η αίτηση και εναντίον των εναγομένων-αιτητών αλληλέγγυα και ή κεχωρισμένα. (Υπ.) Τ. Παρασκευαϊδου-Καρακάννα, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΝ [1] Βλέπετε σχετικά Siberia Air v Πούλλικα