HEKRO DR Ιng e.h Hermann Kronseder Sicherteits und Verpackungstechnik Gmbh ν. STARCARE LTD κ.α., Αριθ. Αγωγής: 3767/12, 31/3/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2014:A130 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Χ. Ι. Πογιατζή, Π.Ε.Δ. Αριθ. Αγωγής: 3767/12 HEKRO DR Ιng e.h Hermann Kronseder Sicherteits und Verpackungstechnik Gmbh, εκ Γερμανίας, που ενάγουν προσωπικά και/ή ως μέτοχοι για λογαριασμό των ιδίων και/ή όλων των άλλων μετόχων της Εναγόμενης Αρ.1 πλήν εκείνων που είναι Εναγόμενοι, Eνάγoντες και 1. STARCARE LTD, και άλλοι 21, Εναγόμενοι -------------------- ΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 12 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ, 2012, ΓΙΑ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΚΑΙ/Η ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΥ ΤΗΣ ΕΚΘΕΣΕΩΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΩΣ: Ημερομηνία: 31 Μαρτίου, 2014 Εμφανίσεις: Για Αιτήτρια-Εναγομένη 19, Nemiroff Holdings Ltd: Γιώργος Χριστοδούλου για Λ. Παπαφιλίππου & Σία Δ.Ε.Π.Ε. Για Καθ΄ ων η Αίτηση-Ενάγοντες: Σάββας Μαμαντόπουλος για Σάββας Μαμαντόπουλος & Συνεταίροι Δ.Ε.Π.Ε. και Μιχάλης Βορκάς & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα Αίτησή της η Αιτήτρια εξαιτείται Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να διατάσσει την απόρριψη και/ή τον αποκλεισμό και/ή τη διαγραφή της Παραγράφου 75 της Εκθέσεως Απαιτήσεως για το λόγο ότι το περιεχόμενό της είναι άχρηστο, σκανδαλώδες, ενοχλητικό και άσχετο και/ή προκαλεί αμηχανία και/ή τείνει να προκαταλάβει, περιπλέξει ή καθυστερήσει την εκδίκαση της παρούσας υπόθεσης. Η εν λόγω Παράγραφος έχει ως ακολούθως: «75. Οι Ενάγοντες επιφυλάσσονται να προσκομίσουν μεταξύ άλλων δημοσιεύματα στα Ουκρανικά μέσα μαζικής ενημέρωσης αναφορικά με τις δόλιες δραστηριότητες των Εναγομένων Αρ. 6 και 8 εις βάρος των συνεταίρων αυτών σε διάφορες κοινοπραξίες και έργα αλλά και εις βάρος πιστωτών αυτών και εταιρειών των Εναγομένων Αρ.6 και 8.» Η Αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.19, θ.26, Δ.27, θ.3 και Δ.48, θθ 1, 2, 3, 7 και 9(
- j)καθώς και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Οι ισχυρισμοί της Αιτήτριας εμπεριέχονται στην ίδια την Αίτηση αφού οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας αναφέρουν ρητά (Δ.48, θ.9(
- j)ότι αιτήσεις στηριζόμενες είτε στη Δ.19, θ.26, είτε στη Δ.27, θ.3, όπως και η παρούσα, δεν χρειάζεται να συνοδεύονται από Ένορκη Δήλωση. Η Αγωγή των Εναγόντων Η παρούσα παράγωγη αγωγή (derivative action) καταχωρίστηκε στις 6.6.2012 με Γενικώς Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα (Δ.2, θ.1), ενώ στις 18.10.2012, καταχωρίστηκε η Έκθεση Απαιτήσεως. Ακολούθησε στις 12.11.2012, η καταχώριση της παρούσας Αίτησης. Τα γεγονότα της υπόθεσης είναι περίπλοκα και αυτά εμφαίνονται από τα δικόγραφα και ειδικώτερα την Έκθεση Απαίτησης η οποία καλύπτει 92 Παραγράφους σε 45 σελίδες. Με την αγωγή τους οι Ενάγοντες αιτούνται διάφορες θεραπείες εναντίον των Εναγομένων ή κάποιων απ΄ αυτούς. Αυτές, μεταξύ άλλων περιλαμβάνουν: (Α) Δήλωση του Δικαστηρίου ότι οι Εναγόμενοι ή κάποιοι απ΄ αυτούς ενήργησαν με δόλο και/ή συνωμότησαν σε βάρος της Εναγομένης 1 προκαλώντας παράνομη αποξένωση της περιουσίας της και ότι, εξαιτίας των παράνομων αυτών πράξεών τους, οφείλουν να αποζημιώσουν την Εναγομένη 1, (Β) Γενικές και/ή παραδειγματικές και/ή τιμωρητικές αποζημιώσεις για δόλο και/ή συνωμοσία και/ή παράβαση εμπιστευτικής σχέσεως και/η καταπιστευματικών υποχρεώσεων και/ή παράβασης συμφωνιών και/ή αμέλειας, (Γ) Δήλωση του Δικαστηρίου ότι περιουσιακά στοιχεία που απεκτήθησαν από τους Εναγομένους ή κάποιους απ΄ αυτούς, ανήκουν στην Εναγομένη 1 και Διατάγματα επιστροφής της περιουσίας αυτής, (Δ) Διάταγμα το οποίο να διορίζει Ελεγκτή και/ή Λογιστή ο οποίος να ετοιμάσει και/ή ελέγξει τα λογιστικά βιβλία της Εναγομένης 1, (Ε) Τελικά Διατάγματα Τύπου Norwich Pharmacal. Oι ισχυρισμοί της Αιτήτριας Οι ισχυρισμοί της Αιτήτριας όπως περιλαμβάνονται στην Αίτηση και αναπτύχθηκαν με την αγόρευσή της, είναι οι ακόλουθοι: 1. Η Παράγραφος 75 της Εκθέσεως Απαιτήσεως θέτει άσχετα γεγονότα τα οποία δεν συμβάλλουν με κανένα τρόπο στη στοιχειοθέτηση της απαίτησης των Εναγόντων και παραθέτει άσχετους ισχυρισμούς με την παρούσα αγωγή και διαδικασία καθώς εμπλέκει άλλες φυσικές και/ή νομικές οντότητες οι οποίες καμία σχέση δεν έχουν με την απαίτηση των Εναγόντων και δεν είναι μέρη στην αγωγή. 2. Η εν λόγω Παράγραφος δεν καταδεικνύει επίδικο θέμα προς εκδίκαση από το Δικαστήριο. 3. Η δικογράφηση της εν λόγω Παραγράφου είναι παράτυπη και/ή έγινε κατά παράβαση των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Κατά την αγόρευσή της η Αιτήτρια ισχυρίστηκε ότι οι ισχυρισμοί της επίδικης Παραγράφου είναι παντελώς αχρείαστοι εφόσον αναφέρονται σε πρόσωπα που δεν είναι διάδικοι στην αγωγή και σε άσχετα για την υπόθεση ζητήματα. Η δε εξέταση των ισχυρισμών αυτών από πλευράς Αιτήτριας με σκοπό να απαντήσει σ΄ αυτούς, συνεπάγεται καθυστέρηση αλλά και περιττά έξοδα. Οι ισχυρισμοί των Καθ΄ ων η Αίτηση Αντίθετη είναι η άποψη των Καθ΄ ων η Αίτηση. Ισχυρίζονται ότι ως Ενάγοντες έχουν το δικαίωμα να προβαίνουν στη διατύπωση οποιωνδήποτε ισχυρισμών για να στηρίζουν την υπόθεσή τους και είναι πρόωρο σ΄ αυτό το στάδιο το Δικαστήριο να αποφανθεί επί της δεκτότητας της αξιολόγησης των ισχυρισμών τους. Τα γεγονότα των οποίων επιζητείται η διαγραφή, αποτελούν ουσιώδες μέρος των γεγονότων που έλαβαν χώρα κατά τον ουσιώδη χρόνο και είναι αληθή, ακριβή και σχετίζονται με τα επίδικα θέματα, αφού καταδεικνύουν ουσιώδεις πτυχές των γεγονότων που αποκαλύπτουν την κακοπιστία, την πρόθεση και τους αλλότριους σκοπούς της Εναγομένης 19 αλλά και άλλων συνεναγόμενων στην παρούσα υπόθεση. Η διαγραφή της επίδικης παραγράφου θα έχει ως αποτέλεσμα τον αφοπλισμό των εναγόντων από την προβολή της υπόθεσης τους αναφορικά με την απαίτηση τους αλλά και την υπεράσπιση τους στην ανταπαίτηση της Εναγομένης 19. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η Αίτηση βασίζεται τόσο στη Δ.27, θθ 2 και 3, όσο και στη Δ.19, θ.26 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Παρόλον ότι το πότε τυγχάνει εφαρμογής η καθεμιά από τις εν λόγω διατάξεις εμφαίνεται από το ίδιο το λεκτικό τους, έχει καταστεί σαφές ότι η μεν Δ.19, θ.26 περιορίζει τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου σε διαγραφή μέρους μόνο των δικογράφων, ενώ η Δ.27, θ.3 μπορεί να οδηγήσει σε διαγραφή ολόκληρου του δικογράφου μέχρι και αναστολή ή απόρριψη της αγωγής. Σιακόλας ν. Federal Bank of Lebanon (SAL)
(1998)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1338, Cyber Group Ltd v. Χαραλαμπίδη κ.α.
(2004)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1852. Στην Σιακόλας
(1998), λέχθηκαν τα ακόλουθα αναφορικά με τη Δ.19, θ.26: «Η ερμηνεία της διαταγής αυτής δεν παρουσιάζει δυσκολία. Είναι καθαρό από τη φρασεολογία της ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου περιορίζεται στη διαγραφή μέρους των δικογράφων και όχι ολόκληρης της αγωγής, όπως υποστήριξε ο δικηγόρος του εφεσείοντα. Εξάλλου η σχετική αίτηση πρέπει να υποβάλλεται ταχέως (promptly) και κατά κανόνα προτού κλείσουν τα δικόγραφα. Η ερμηνεία που δίδουμε συνάδει και με τη νομολογία και την πρακτική που ακολουθείται από τα Αγγλικά Δικαστήρια, με βάση την αντίστοιχη αγγλική Δ.19 θ.27 πριν από την τροποποίησή της. (Βλ Supreme Court Practice 1958).» Πιο κάτω στην ίδια απόφαση λέχθηκαν τα ακόλουθα αναφορικά με τη Δ.27, θ.3: «Συμφωνούμε με το πρωτόδικο Δικαστήριο ότι ο θεσμός αυτός δίδει στο Δικαστήριο τη διακριτική ευχέρεια να απορρίψει μια αγωγή όταν η αγωγή δεν αποκαλύπτει καλή βάση αγωγής ή είναι επιπόλαιη ή παρενοχλητική (frivolous or vexatious). Η εξουσία αυτή του Δικαστηρίου ασκείται με εξαιρετική φειδώ. (Βλ. In Re Pelmaco Development Ltd
(1991)1 Α.Α.Δ. 246). Με την υπό κρίση αίτηση δεν προβάλλονται τέτοιες θέσεις και οι πρόνοιες του θ.3 δεν καλύπτουν την περίπτωση για την οποία επιζητείται η απόρριψη της αγωγής». Η σταθερή βάση της νομολογίας ήταν και είναι μέχρι σήμερα ότι η εξουσία του Δικαστηρίου για διαγραφή δικογράφου ή μέρους αυτού με βάση τις πιο πάνω δικονομικές διατάξεις πρέπει να ασκείται με φειδώ και σε εξαιρετικές μόνο περιπτώσεις. Αυτό τονίστηκε σε κάποιες από τις πρώτες αποφάσεις της Κυπριακής νομολογίας στις οποίες έγινε μάλιστα επίκληση Αγγλικής νομολογίας ακόμη και του 19ου αιώνα δηλαδή πριν καν τη θέσπιση των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Συγκεκριμένα, στην Μavromoustakis v. Yeroudes (Executor)
(1965)1 C.L.R. 176, 183-184, αναφέρθηκαν τα πιο κάτω τα οποία επίσης υιοθετήθηκαν και στην Papamichael v. Chaholiades
(1970)1 C.L.R. 305: «Speaking of this jurisdiction to dismiss actions in limine, Lord Herschell in Lawrance v. Norreys (Lord)
(1890)15 App. Cas. 210, said (at page 219): "It is a jurisdiction which ought to be very spaningly exercised, and only in very exceptional cases". In Dyson v. Attorney-General
(1911)1 K.B. 410 at page 418, Fletcher Moulton, L.J. said: «.To my mind it is evident that our judicial system would never permit a plaintiff to be 'driven from the judgment seat' in this way without any court having considered his right to be heard, excepting in cases where the cause of action was obviously and almost incontestably bad". That is, undoubtedly, the test to be applied and the language used there is strong language. If there is a point capable or worthy of being argued it was clearly impossible to strike out an action in limine (per Tucker, L.J. in Law v. Dearley
(1950)1 All E.R. 124, at page 127). According to the notes to the English R.S.C. Order 25, rule 4, in the Annual Practice, it has been held in many cases that it is only in plain and obvious cases that recourse should be had to the summary process under this Rule, and that this procedure can only be adopted when it can be clearly seen that a claim is, on the face of it, obviously unsustainable, or that the case is clear beyond doubt. So Long as the statement of claim discloses some cause of action, or raises some question fit to be decided by a court, the mere fact that the case is weak, and not likely to succeed, is no ground for striking it out». Οι πιο πάνω αρχές επαναλήφθηκαν και διασαφηνίστηκαν περαιτέρω στην In re Pelmako Developments Ltd
(1991)1 Α.Α.Δ. 246 όπου αναφέρθηκε ότι κάθε αίτημα για διαγραφή δικογράφου, συνιστά εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο όταν αδιαμφισβήτητα το δικόγραφο στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος. Το δικόγραφο του οποίου επιδιώκεται η διαγραφή, αξιολογείται αυτοτελώς με βάση την αντικειμενική υπόσταση του περιεχομένου του, ανεξάρτητα από τη μαρτυρία η οποία το υποστηρίζει. Η επίκληση της συμφυούς δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου για τη διαγραφή δικογράφου, ασκείται με εξαιρετική φειδώ και μόνο εφόσον διαπιστώνεται ότι το δικόγραφο συνιστά κατάχρηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, δηλαδή, χρήση των μέσων του δικαίου για αλλότριους σκοπούς. Τέτοια άσκηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου δικαιολογείται μόνο εφόσον το δικόγραφο κρίνεται αναντίλεκτα ανυπόστατο. Διαφορετικά, η διαγραφή θα συνεπαγόταν και παραβίαση του δικαιώματος διαδίκου να προσφύγει ενώπιον του Δικαστηρίου, δικαίωμα το οποίο κατοχυρώνεται από το Άρθρο 30.1 του Συντάγματος. Βλέπε επίσης Σιακόλας
(1998), πιο πάνω, Cyber Group Ltd
(2004), πιο πάνω, και Συμβούλιο Αποχετεύσεων Λεμεσού - Αμαθούντος κ.α. ν. Κυπριακή Δημοκρατία
(2007)1(Α) Α.Α.Δ. 21. Επιπρόσθετα, στην Λοϊζος Λουκά και Υιοί Λτδ ν. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος Α.Ε.
(1999)1(Β) Α.Α.Δ. 1316, τονίστηκε ότι απόρριψη αγωγής θα πρέπει να διατάσσεται μόνο σε περιπτώσεις που το δικόγραφο του Ενάγοντος δεν περιέχει, έξω από κάθε αμφιβολία, αιτία αγωγής και όπου η αγωγή δεν μπορεί να διασωθεί μετά από τροποποιήσεις που μπορεί νόμιμα το Δικαστήριο να επιτρέψει. Είναι για αυτό το λόγο που διαφαίνεται μία σταθερή τάση φειδωλής χρήσης της εξουσίας αυτής ενώ η αγωγή βρίσκεται ακόμη στα σπάργανα. Αναφορικά με τη φρασεολογία στη Δ.19, θ.26, ότι διαγραφή μέρους δικογράφου διατάσσεται όπου αυτό τείνει να επηρεάσει δυσμενώς, να προκαλέσει αμηχανία ή να καθυστερήσει τη δίκαιη δίκη της αγωγής (tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action), οι λέξεις αυτές έχουν ερμηνευτεί φιλελεύθερα από τα Δικαστήρια. Αν ο Εναγόμενος δεν διασαφηνίσει ποίο μέρος της έκθεσης απαίτησης παραδέχεται και ποίο αρνείται, το δικόγραφο του προκαλεί αμηχανία. Απλή όμως πολυλογία δεν προκαλεί αφ΄ εαυτής αμηχανία. Ούτε και διαγράφεται ισχυρισμός ως προκαλών αμηχανία απλώς επειδή ο αντίδικος ισχυρίζεται ότι είναι αναληθής. Το γεγονός και μόνο ότι μία έκθεση απαιτήσεως περιλαμβάνει πολλές αιτίες αγωγής, δεν προκαλεί αμηχανία εάν προβάλλονται χωριστά στο δικόγραφο. Αξίωση για διαζευκτική θεραπεία, δεν προκαλεί αμηχανία. Το ίδιο ισχύει και για ασυμβίβαστες υπερασπίσεις. Το Δικαστήριο δεν υποδεικνύει στα μέρη πώς θα διαμορφώσουν την υπόθεσή τους, εφόσον αυτά δεν παραβαίνουν τους κανόνες. Δικόγραφα, έστω και αν δεν είναι απόλυτα σύμφωνα με τους σχετικούς κανόνες, δεν διαγράφονται. Το γεγονός ότι δικόγραφο περιέχει αχρείαστα ζητήματα δεν είναι αρκετό για να οδηγήσει σε διαγραφή του, εφόσον δεν προκαλείται ζημιά στον αντίδικο. Εάν, όμως, σε δικόγραφο, περιέχονται ισχυρισμοί παντελώς άσχετοι, από τους οποίους θα προκληθούν έξοδα και καθυστέρηση στην υπόθεση, τότε αυτοί δικαιολογείται να διαγραφούν. Ισχυρισμοί που προβάλλονται για ανεντιμότητα και συμπεριφορά προσβλητική για τον αντίδικο, εφόσον δεν είναι σχετικοί με τα επίδικα ζητήματα, θεωρούνται σκανδαλώδεις. Annual Practice
(1960), σελ. 478-479, Annual Practice
(1958)σελ. 477-479, Athina Leathergoods Ltd v. Χαραλάμπους κ.α.
(2000)1(Β) A.A.Δ. 787, Soboh Petroleum (Cyprus) Ltd v. Abdallah κ.α. Π.Ε. 69/2011, ημερομηνίας 19.7.2013. Συμπεράσματα Έχοντας υπ΄ όψιν τις πιο πάνω αρχές προχωρώ στην εξέταση των εκατέρωθεν επιχειρημάτων. Σημειώνεται καταρχάς ότι στην παρούσα Αίτηση τυγχάνει εφαρμογής η Δ.19, θ.26 εφόσον επιζητείται η διαγραφή μέρους μόνο της Εκθέσεως Απαιτήσεως, ήτοι μίας παραγράφου και όχι όλου του δικογράφου. Η δε Αίτηση καταχωρίστηκε ταχέως όπως επιβάλλει και η νομολογία αφού υποβλήθηκε σε λιγότερο από ένα μήνα από την καταχώριση της Εκθέσεως Απαιτήσεως και προτού κλείσουν τα δικόγραφα. Είναι γεγονός ότι στην Παράγραφο 75 της Εκθέσεως Απαιτήσεως, παρόλον ότι αυτή δεν είναι μακρά, εμπλέκονται διάφορα πρόσωπα, διάδικοι και μη. Θεωρώ όμως ότι, αφ΄ ης στιγμής οι Ενάγοντες ισχυρίζονται δόλο εκ μέρους των Εναγομένων ή κάποιων απ΄ αυτούς, και παραθέτουν στοιχεία με λεπτομέρεια στην Έκθεση Απαίτησης, οι ισχυρισμοί της Παραγράφου 75 απλώς αποτελούν συνέχεια και ακόμη μία παράμετρο των ισχυρισμών αυτών. Τα γεγονότα της παρούσας διαφέρουν από αυτά της Σάουρου κ.α. ν. Φιλίππου (Διαχειρίστριας) Πολιτική Έφεση 62/2010, ημερομηνίας 3.10.2012 την οποία επικαλέστηκε ο ευπαίδευτος συνήγορος της Αιτήτριας. Στην υπόθεση εκείνη το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι αυτή παρουσίαζε κάποια ιδιαιτερότητα, υπό την έννοια ότι η έκθεση απαιτήσεως ήταν με τέτοιο τρόπο δομημένη ως εάν τρίτο πρόσωπο, μη διάδικος, να ήταν διάδικος. Στην παρούσα περίπτωση δεν ισχύει το ίδιο. Το γεγονός ότι στην Παράγραφο 75 γίνεται αναφορά σε εξ ακοής μαρτυρία την οποία οι Ενάγοντες προτίθενται να προσκομίσουν κατά την ακρόαση, δεν αποτελεί λόγο για διαγραφή της. Η εξ ακοής μαρτυρία είναι αποδεκτή εάν είναι σχετική με τα επίδικα θέματα και η βαρύτητα που θα της δοθεί αποφασίζεται στο τέλος από το Δικαστήριο. Η Παράγραφος 75 θα πρέπει να αναγιγνώσκεται σε συνδυασμό με τις Παραγράφους της Εκθέσεως Απαιτήσεως που προηγούνται αυτής και στις οποίες προβάλλονται οι κατ΄ ισχυρισμόν δόλιες ενέργειες των Εναγομένων ή κάποιων απ΄ αυτούς και αποτελεί συνέχεια των ισχυρισμών αυτών. Για όλους τους πιο πάνω λόγους θεωρώ ότι η παρούσα περίπτωση δεν εμπίπτει σε εκείνες τις περιπτώσεις που το Δικαστήριο θα πρέπει να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια και να διαγράψει την εν λόγω Παράγραφο. Υπενθυμίζω τη φειδώ με την οποία θα πρέπει να ασκείται τέτοια εξουσία. Η Αίτηση απορρίπτεται με Έξοδα υπέρ των Καθ΄ ων η Αίτηση και σε βάρος της Αιτήτριας τα οποία να υπολογιστούν από την Πρωτοκολλητή στην αντίστοιχη Κλίμακα και τα οποία να είναι πληρωτέα μετά το πέρας της αγωγής. [Υπ.] Χ. Ι. Πογιατζής, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /μκστ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο