ULGEN SCOATARIN ν. ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΙΟΥ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΕΡΓΑΤΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ ΚΥΠΡΟΥ (ΣΥ.Τ.Ι.Ε.Κ.), Αρ. Αίτησης: 1815/12, 21/3/2014

(2), στους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς Δ.48 κκ. 1-9 και Δ.49, στον περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο, Ν.22/85, άρθρο 52

(4)και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Το πραγματικό πλαίσιο της αίτησης διαγράφεται από την ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει. Ομνύουσα τούτης της δήλωσης είναι η αιτήτρια. Οι καθ' ων η αίτηση αντιτάχθηκαν στο αίτημα και προέβηκαν σε καταχώριση ειδοποίησης για πρόθεση ένστασης. Η ένσταση εδράζεται στον περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο, Ν. 22/85, άρθρο 2, 52, 53 και 55, στους περί Συνεργατικών Εταιρειών Θεσμούς, θεσμός 78, στον περί Διαιτησίας Νόμο, Κεφ. 4, άρθρο 2-33, στο Σύνταγμα, άρθρο 30 και στις συμφυείς εξουσίες και την πρακτική του Δικαστηρίου. Και η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση που σε αυτή την περίπτωση ορκίζεται η Στέλλα Χ" Στυλλή, πρόσωπο που βρίσκεται στην υπηρεσία των καθ' ων η αίτηση. Οι λόγοι ένστασης που επικαλούνται οι καθ' ων η αίτηση έχουν ως ακολούθως· «

1. Ο ισχυρισμός της εφεσείουσας ότι οι Εφεσίβλητοι εξέδωσαν στις 08/02/2011 διαιτητική απόφαση χωρίς να την έχουν ειδοποιήσει για να παρουσιαστεί δεν ευσταθεί και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Η Εφεσείουσα στις 03/02/2011 υπόγραψε την ειδοποίηση του Διαιτητή (Τύπος Αρ. 44) με την οποία την είχε καλέσει να παρουσιαστεί στην ακρόαση της Διαιτησία στις 08/02/
3. Η Εφεσείουσα γνώριζε και είχε ειδοποιηθεί για την ύπαρξη της οφειλής της προς τους Εφεσίβλητους και ο ισχυρισμός της περί του αντιθέτου είναι αβάσιμος. Συγκεκριμένα είχε η ίδια μεταβεί στο χώρο των Εφεσίβλητων κατά ή περί την 07/02/2011 και συμφώνησε, αναγνωρίζοντας το χρέος της, να καταβάλει μέσω Τραπεζικής Εντολής το ποσό των €130 μηνιαίως μέχρι να εξοφληθεί.
4. Ο ισχυρισμός της εφεσείουσας για παράβαση του Συνταγματικού δικαιώματος της να ακουστεί ως συνέπεια του γεγονότος ότι δεν έλαβε γνώση της Διαιτητικής Διαδικασίας είναι ανυπόστατος γιατί υπάρχει δήλωση την ειδοποίηση του Διαιτητή (Τύπος Αρ. 44) την οποία η ίδια υπόγραψε, ότι στην περίπτωση που δεν παρουσιαστεί κατά την ημερομηνία ακρόασης της Διαιτησίας γνωρίζει ότι θα εκδοθεί απόφαση στην απουσία της. Κατά συνπέεια δόθηκε το δικαίωμα και/ή ευκαιρία το οποίο η ίδια απεμπόλησε και/ή επέλεξε να μην ασκήσει με την μη εμφάνιση της κατά την ημερομηνία ακρόασης της Διαιτησίας.
5. Η σχετική ειδοποίηση για να παρευρεθεί η εφεσείουσα στην διαιτησία έγινε έγκυρα και νομότυπα σύμφωνα με τον Νόμο και τις διαδικασίες. Το γεγονός ότι η εφεσείουσα υπέγραψε την ειδοποίηση του Διαιτητή στις 03/02/2011 καθιστά την ειδοποίηση της με διπλοσυστημένη επιστολή και/ή ιδιωτική επίδοση ως περιττή, αχρείαστη και μη αναγκαία. Συνεπώς η ειδοποίηση έγινε κανονικά όπως προβλέπουν οι Θεσμοί και οι διαδικασίες.» Καμία από τις δύο πλευρές ζήτησε αντεξέταση και έτσι η διαδικασία περιορίστηκε στις αγορεύσεις των συνηγόρων. Το μαρτυρικό υλικό εξαντλείται σε ό,τι αναφέρεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει αίτηση και ένσταση, αντίστοιχα και στα τεκμήρια που προσκομίστηκαν. Απλή και μόνο ανάγνωση των εκατέρωθεν ισχυρισμών αποκαλύπτει ότι η έκδοση της διαιτητικής απόφασης που προσβάλλεται, δεν αμφισβητείται. Είναι κοινός τόπος ότι την 08.02.2011 εξεδόθη διαιτητική απόφαση υπέρ των καθ' ων η αίτηση και εναντίον της αιτήτριας. Η εν λόγω απόφαση είναι το τεκμήριο Α στην ένορκη δήλωση της αιτήτριας. Από την ίδια τη διαιτητική απόφαση προκύπτει ότι η διαδικασία διεξήχθη ερήμην της αιτήτριας (βλ. 2η παράγραφο διαιτητικής απόφασης). Επιπλέον, παραδεκτή είναι και η επίδοση τούτης (βλ. παράγραφο 2 ενόρκου δηλώσεως της αιτήτριας όπου αναφέρει ότι της επιδόθηκε την 25.09.2012). Επίδικο εν προκειμένω δεν είναι η διαιτητική απόφαση αφ' εαυτή αλλά η διαδικασία που προηγήθηκε και συγκεκριμένα· κατά πόσο οι καθ' ων η αίτηση πληροφόρησαν την αιτήτρια δεόντως περί της διαιτησίας που επιθυμούσαν να ζητήσουν. Είναι η θέση της αιτήτριας πως ουδεμία γνώση είχε για το ποσό της οφειλής και ότι ουδέποτε ειδοποιήθηκε σχετικά. Περαιτέρω, υποστηρίζει ότι δεν έλαβε γνώση της διαιτητικής διαδικασίας και ως εκ τούτου η διαδικασία που ακολουθήθηκε συνιστά παραβίαση του συνταγματικού δικαιώματός της να ακουστεί και να προβάλει τις θέσεις της. Οι καθ' ων η αίτηση δεν αμφισβητούν τις νομικές αρχές που επικαλείται η αιτήτρια. Ορθά βεβαίως εφόσον το δικαίωμα υπεράσπισης είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο (βλ. άρθρο 30 του Συντάγματος) και συνιστά ακρογωνιαίο λίθο της ελευθερίας του ατόμου και βασική παράμετρο διασφάλισης του δικαιώματος για δίκαια δίκη. Εκείνο που αντιτείνουν οι καθ' ων η αίτηση είναι ότι εκπλήρωσαν δεόντως τις υποχρεώσεις τους εφόσον πληροφόρησαν την αιτήτρια για την διαιτησία που θα διεξαγόταν. Προς επίρρωση τούτης της θέσης η ομνύουσα την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση παρουσίασε το τεκμήριο
6. Όπως αναφέρει η ομνύουσα και όπως προκύπτει και από το ίδιο το έγγραφο· την 03.02.2011 η αιτήτρια υπέγραψε το τεκμήριο 1 στο οποίο αναφέρεται ότι· «Δηλώνω με την πιο κάτω υπογραφή μου, ότι έλαβα την ειδοποίηση του Διαιτητή ημερομηνίας 22 Νοεμβρίου 2010, με την οποία καλούμαι να παρουσιαστώ σε Διαιτησία σχετικά με την διαφορά μεταξύ μου και του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Ιδιωτικών Εργατοϋπαλλήλων Κύπρου (ΣΥΤΙΕΚ) Λτδ στις 08/02/
7. Δηλώνω επίσης ότι γνωρίζω, ότι σε περίπτωση που δεν παρουσιαστώ στην ακρόαση της Διαιτησίας κατά την πιο πάνω ημερομηνία, θα εκδοθεί απόφαση στην απουσία μου, όπως τούτο τονίζεται στην ειδοποίηση.» Επιπλέον, οι καθ' ων η αίτηση παρουσίασαν και το τεκμήριο
8. Επικαλούμενοι αυτό το τελευταίο τεκμήριο υποστήριξαν ότι η αιτήτρια όχι μόνο πληροφορήθηκε την επικείμενη διαιτησία, προέβη και σε ενέργειες διευθέτησης του οφειλόμενου ποσού εφόσον την 07.02.2011 μετέβη στα υποστατικά των καθ' ων η αίτηση και κατέθεσε ποσό €60 και ανέφερε ότι θα προέβαινε σε μόνιμη οδηγία (standing order) σε άλλο συνεργατικό ίδρυμα, ώστε μηνιαίως να εμβάζεται στον επίδικο λογαριασμό το ποσό των €
9. Επαναλαμβάνω εδώ ότι καμία από τις δύο πλευρές ζήτησε αντεξέταση. Τόσο η αιτήτρια όσο και οι καθ' ων η αίτηση επαναπαύθηκαν στους ισχυρισμούς των ενόρκων δηλώσεων. Έχοντας κατά νου το σύνολο των ισχυρισμών που αμφότερες πλευρές προέταξαν καταλήγω ότι δεν μπορώ να αποδεχθώ τις θέσεις της αιτήτριας ότι δεν πληροφορήθηκε πως θα διεξαγόταν διαιτησία και ότι ουδέν γνώριζε για το οφειλόμενο ποσό. Η ομνύουσα την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση δεν αντεξετάστηκε. Οι σχετικές αιτιάσεις της παρέμειναν αναμφισβήτητες. Επιπλέον, η Στέλλα Χ" Στυλλή (ομνύουσα την ένσταση) δεν περιορίστηκε σε απλή αναφορά συγκεκριμένου ισχυρισμού. Πλαισίωσε τη θέση της με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Παρουσίασε εν προκειμένω ενυπόγραφη δήλωση της αιτήτριας (τεκμήριο 1) ότι έλαβε γνώση της επικείμενης διαιτησίας και περαιτέρω, ότι επιχείρησε διευθέτηση της οφειλής (τεκμήριο 2). Τα δύο αυτά τεκμήρια ομιλούν αφ' εαυτών και αποκαλύπτουν ότι, αφενός η αιτήτρια γνώριζε ότι όφειλε το εν λόγω ποσό, άρα δεν είπε την αλήθεια ότι ουδέν γνώριζε και αφετέρου, ότι έλαβε γνώση για τη διαιτησία που επρόκειτο να ακολουθήσει. Είναι τούτο το μόνο λογικό συμπέρασμα αλλιώς γιατί να επιχειρήσει διευθέτηση ενός ποσού που δεν οφείλει. Περαιτέρω, το σύνολο των γεγονότων φανερώνει ότι ο λόγος δια τον οποίο η αιτήτρια δυνήθηκε να συναντήσει τους καθ' ων η αίτηση είναι γιατί την 03.02.2011 έλαβε γνώση ότι την 08.02.2011 θα διεξαγόταν η διαιτησία που σήμερα προσβάλλεται. Το άρθρο 24 του περί Διαιτησίας Νόμου, Κεφ. 4, διέπει ό,τι σχετικό της ειδοποίησης που καλεί τα μέρη σε διαιτησία. Το περιεχόμενο των εδάφιων

(3)και

(4)είναι καθ' όλα σχετικό και έτσι παρατίθεται αυτούσιο. Αναφέρεται εκεί ότι· «

(3)Για τους σκοπούς του άρθρου αυτού και τους σκοπούς των περί παραγραφής Νόμων όπως αυτοί εφαρμόζονται σε διαιτησίες, η διαιτησία θεωρείται ότι αρχίζει όταν ένας από τους συμβαλλόμενους στο συνυποσχετικό επιδώσει στον άλλο ή τους άλλους συμβαλλόμενους ειδοποίηση με την οποία τον καλεί ή τους καλεί να διορίσουν διαιτητή, ή, όταν το συνυποσχετικό διαλαμβάνει ότι η παραπομπή θα γίνει σε πρόσωπο που κατονομάζεται ή προσδιορίζεται στο συνυποσχετικό, τον καλεί ή τους καλεί να υποβάλουν τη διαφορά στο πρόσωπο αυτό.

(4)Η ειδοποίηση που αναφέρεται στο εδάφιο

(3)δύναται να επιδοθεί είτε— (α) με την παράδοσή της στο πρόσωπο στο οποίο πρέπει να επιδοθεί· ή (β) με το να αφεθεί στο σύνηθες μέρος διαμονής του προσώπου αυτού στην Κύπρο ή στο μέρος διαμονής του στην Κύπρο που ήταν γνωστό για τελευταία φορά· ή (γ) με την ταχυδρόμησή της προς το πρόσωπο αυτό με συστημένη επιστολή στο σύνηθες μέρος διαμονής του στην Κύπρο ή στο μέρος διαμονής του στην Κύπρο πού ήταν γνωστό για τελευταία φορά, καθώς επίσης και με οποιοδήποτε άλλο τρόπο ο οποίος προβλέπεται στο συνυποσχετικό· όταν η ειδοποίηση αποστέλλεται ταχυδρομικώς κατά τον τρόπο που καθορίζεται στην παράγραφο (γ) του εδαφίου αυτού, η επίδοσή της, εκτός αν αποδειχθεί το αντίθετο, θεωρείται ότι έγινε κατά το χρόνο κατά τον οποίο θα παραδίδετο η επιστολή σύμφωνα με τη συνήθη ταχυδρομική διαδικασία.» Από το σύνολο των πιο πάνω διατάξεων είναι αντιληπτό ότι η μεθοδολογία γνωστοποίησης της επικείμενης διαιτησίας ποικίλλει. Ζητούμενο δεν είναι ο τύπος αλλά η ουσία. Μείζον είναι η πραγματική ενημέρωση των ενδιαφερομένων για τη διαδικασία που θα διεξαχθεί. Τούτο επιτυγχάνεται με οιονδήποτε από τους τρόπους που αναφέρονται στο εδάφιο

(4)του άρθρου 24. Στη δοσμένη περίπτωση η ενυπόγραφη δήλωση της αιτήτριας (τεκμήριο 1 στην ένσταση) συνάδει πλήρως με τις διατάξεις της παραγράφου (α) του εδαφίου

(4)του άρθρου 24 και αποκαλύπτει ότι η αιτήτρια ενημερώθηκε δεόντως για την επικείμενη διαιτησία. Αυτή όμως η διαπίστωση έχει καταλυτική σημασία για την τύχη της αίτησης εφόσον την καθιστά πραγματικά αβάσιμη. Για όλους τους λόγους που πιο πάνω προσπάθησα να εξηγήσω η αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα της διαδικασίας, ως θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των καθ' ων η αίτηση και εις βάρος της αιτήτριας. (Υπ) ...................................... Λ. Α. Παντελή, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΔ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο