Θεανώς Στελλάκη ν. UNICARS LTD, Αρ. Αγωγής: 5594/05, 13/3/2014

(7)ημερών από την ημερομηνία του πιστοποιητικού εφόσον η αιτήτρια δεν προώθησε διαδικασία αναθεώρησης της ψήφισης παρόλο που εκπροσωπήθηκε από δικηγόρο στην εν λόγω διαδικασία. Συνεπώς, το ένδικο μέτρο της είναι άνευ αντικειμένου. Περαιτέρω προβάλλουν τη θέση ότι η νομική βάση της αίτησης είναι ανεπαρκής σημειώνοντας ότι οι καθ΄ ων η αίτηση δεν αποτελούν διάδικο μέρος στην παρούσα αγωγή. Αφού παραθέτουν γεγονότα τα οποία εισηγούνται ότι η αιτήτρια δεν αποκάλυψε με την αίτησή της, υποστηρίζουν ότι η αιτήτρια επέδειξε υπέρμετρη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην καταχώρηση και προώθηση της παρούσας αίτησης καθώς επίσης και ότι το Δικαστήριο δεν έχει εξουσία να επιληφθεί θεμάτων που τίθενται με την παρούσα αίτηση, αφού το πιστοποιητικό εξόδων της Πρωτοκολλητού κατέστη τελικό. Με την ένορκή του δήλωση ημερομηνίας 22/10/13 ο δικηγόρος Άγις Πετρίδης παραθέτει τους ισχυρισμούς του αναλύοντας και υποστηρίζοντας τους προβαλλόμενους λόγους ένστασης των καθ΄ ων η αίτηση. Η ακρόαση της παρούσας αίτησης περιορίστηκε στις αγορεύσεις των δύο συνηγόρων, τις οποίες μάλιστα οι ίδιοι επέλεξαν να καταθέσουν γραπτώς στο Δικαστήριο. Ευχαριστώ τους συνηγόρους για τις εισηγήσεις τους, τις οποίες έχω με λεπτομέρεια μελετήσει. Έχω αποκομίσει την εντύπωση ότι και οι δύο πλευρές θεωρούν ότι το θέμα θα πρέπει να επιλυθεί με απλό τρόπο υπέρ της άποψης της κάθε πλευράς και αυτό στη βάση συγκεκριμένου γεγονότος. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι επί των γεγονότων, πλην ασφαλώς της διαφωνίας επί του κατά πόσο οι πληρωμές που έγιναν αφορούσαν δικαστηριακά ή εξωδικαστηριακά έξοδα, δεν υπάρχει ουσιαστική διαφωνία. Είναι αποδεκτές οι πληρωμές που είχαν προηγηθεί και είναι επίσης αποδεκτό ότι στη διαδικασία ψήφισης του καταλόγου εξόδων από την Πρωτοκολλητή η αιτήτρια παρουσιάστηκε με δικηγόρο, έγινε αναφορά στο θέμα των πληρωμών και με δεδομένη τη διαφωνία των μερών η Πρωτοκολλητής δεν επιλήφθηκε τούτου. Συναφώς, η πλευρά της αιτήτριας βασίζεται ουσιαστικά στο ότι εφόσον η Επιτροπή Καθορισμού Εξωδικαστηριακής Αμοιβής αποφάσισε ότι δεν υπήρχαν εξωδικαστηριακά έξοδα, αυτό φανερώνει ότι οι πληρωμές έναντι έγιναν για τα δικαστηριακά έξοδα και συνεπώς θα πρέπει να αφαιρεθούν από το ποσό για το οποίο εκδόθηκε το ένταλμα κατάσχεσης κινητών, ενώ στην αντίπερα όχθη, οι καθ΄ ων η αίτηση ουσιαστικά βασίζονται εις το ότι εφόσον η αιτήτρια συμμετείχε στη διαδικασία ψήφισης του καταλόγου εξόδων και δεν προέβαλε ένσταση επί του προκειμένου και μετέπειτα δεν αμφισβήτησε το ψηφισθέν ποσό εξόδων εντός 7 ημερών από την έκδοση του σχετικού πιστοποιητικού το εν λόγω ποσό εξόδων κατέστη τελικό και δεν μπορεί να αναθεωρηθεί. Συνεπώς η αίτηση δεν μπορεί να έχει επιτυχία. Είμαι της άποψης ότι το όλο θέμα δεν εξαντλείται στη θεώρηση οποιασδήποτε από τις δύο πλευρές και θα προσπαθήσω κατωτέρω να εξηγήσω τους λόγους για το συμπέρασμά μου αυτό. Θα ξεκινήσω από τη θέση των καθ΄ ων η αίτηση ότι δεν είναι διάδικοι στην παρούσα αγωγή. Όμως το γεγονός αυτό δεν τους εμπόδισε, στο πλαίσιο της παρούσας αγωγής, να εκδώσουν ένταλμα κατάσχεσης κινητών εναντίον της ενάγουσας προς είσπραξη των εξόδων τους. Με τον ίδιο τρόπο που έγινε αυτό, θα μπορούσε να υπάρξει και η παρούσα αίτηση. Τόσο στη Δ.59 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, όσο και στη Νομολογία, (Λ. Παπαφιλίππου & Σία ν. Liberty Life Insurance Public Company Ltd, Πολιτική Έφεση 79/2011, ημερομηνίας 11/09/13), φαίνεται εμφανώς η ευχέρεια δικηγόρου να αναζητήσει την ψήφιση των εξόδων του εναντίον του πελάτη του. Εις δε το θ.35 της Δ.59 προνοείται ότι πιστοποιητικά ψηφίσεως μπορούν, αφού καταχωρηθούν (upon being filed), να εκτελεστούν σαν να ήταν διατάγματα Δικαστηρίου, με την εκτέλεσή τους να μπορεί να ανασταλεί με διάταγμα του Δικαστηρίου με τους ίδιους όρους που αναστέλλεται και η εκτέλεση ενός διατάγματος Δικαστηρίου. Συνεπώς, δεν φαίνεται να προκύπτει θέμα προς εξέταση για την έκδοση εντάλματος κατάσχεσης κινητών προς εκτέλεση του ποσού των εξόδων που ψηφίστηκε, ούτε όμως για την έκδοση διατάγματος αναστολής της εκτέλεσής του. Περαιτέρω, δε, είναι σαφώς εντός της σύμφυτης εξουσίας του Δικαστηρίου να παραμερίσει διαδικασία η οποία είναι καταχρηστική και αντικανονική. Και ασφαλώς κάτι τέτοιο θα μπορούσε να γίνει εφόσον προωθείται μέτρο εκτέλεσης που αναζητεί την είσπραξη ποσού μεγαλύτερου από αυτό της πραγματικής οφειλής, δηλαδή στην περίπτωση αντικανονικής εκτέλεσης. Έχοντας παραθέσει τα ως άνω, το επόμενο σημείο που θα πρέπει να απασχολήσει είναι κατά πόσο το όλο ζήτημα έχει εξαντληθεί, λόγω της μη αμφισβήτησης της ψήφισης των εξόδων από μέρους της Πρωτοκολλητού. Δεν με βρίσκουν σύμφωνο οι θέσεις του κ. Πετρίδη. Ορθή είναι η θέση ότι κατά την ψήφιση του καταλόγου εξόδων θα πρέπει να προβάλλεται ένσταση σχετικά με συγκεκριμένο κονδύλι και εφόσον οποιοσδήποτε δεν είναι ικανοποιημένος από το πιστοποιητικό εξόδων, σε σχέση με το εν λόγω κονδύλι, αυτός μπορεί εντός επτά

(7)ημερών από την ημερομηνία του πιστοποιητικού να αποταθεί για αναθεώρηση της ψηφίσεως ως προς το εν λόγω κονδύλι ή μέρος αυτού. Αυτό γίνεται ενώπιον Δικαστηρίου. Για όλα τα ζητήματα στα οποία δεν έγινε ένσταση, το πιστοποιητικό εξόδων θα είναι τελειωτικό. Αυτά προνοούνται στη Δ.59 θ.17. Στην περίπτωσή μας, όμως, δεν έχουμε διαφωνία ως προς συγκεκριμένο κονδύλι το οποίο αποτελούσε αντικείμενο εξέτασης κατά την ψήφιση των εξόδων. Με άλλα λόγια δεν υπάρχει διαφωνία μεταξύ των πλευρών ως προς την ορθότητα του υπολογισμού των εξόδων από την Πρωτοκολλητή και το εκδιδόμενο από αυτήν πιστοποιητικό. Το αν το οφειλόμενο ποσό προς τους καθ΄ ων η αίτηση είναι μικρότερο λόγω προηγούμενων πληρωμών δεν αποτελεί μέρος του υπολογισμού των γενομένων δικαστηριακών εξόδων. Ο Πρωτοκολλητής δεν αποφασίζει στη διαδικασία ψήφισης εξόδων ποιο είναι το οφειλόμενο ποσό από το ένα μέρος προς το άλλο (στη δική μας περίπτωση από την πελάτιδα προς τους δικηγόρους της). Το τι αποφασίζεται είναι τα έξοδα που υφίστανται. Συνεπώς, δεν θα μπορούσε να εγερθεί υπό μορφή ένστασης σε οποιοδήποτε κονδύλι το θέμα προηγούμενων πληρωμών ώστε να ακολουθήσει διαδικασία αναθεώρησης των εξόδων στο Δικαστήριο. Ενδεικτικός είναι και ο ίδιος ο κατάλογος εξόδων προς ψήφιση, ο οποίος βρίσκεται στο φάκελο του Δικαστηρίου, και στον οποίο ακριβώς αποκαλύπτονται τα ως άνω. Κατά συνέπεια, ούτε και σε αυτό το σημείο εξαντλείται το υπό κρίση ζήτημα. Οδηγούμαστε, πλέον, στην επίδραση της απόφασης της Επιτροπής Καθορισμού Εξωδικαστηριακής Αμοιβής. Με βάση το άρθρο 14 των περί Ελαχίστων Ορίων Αμοιβής των Ασκούντων Δικηγορία (Εξωδικαστηριακές Υποθέσεις) Κανονισμών του 1985, κάθε δικηγόρος δύναται να ζητήσει πιστοποίηση της αμοιβής του από το Παγκύπριο Δικηγορικό Συμβούλιο. Για σκοπούς διευκόλυνσης της εφαρμογής των Κανονισμών ιδρύεται Επιτροπή Καθορισμού Δικηγορικής Αμοιβής του Παγκύπριου Δικηγορικού Συμβουλίου (άρθρο 16). Σύμφωνα με το άρθρο 17 των Κανονισμών κάθε πελάτης δικηγόρου αποκτά τα ίδια δικαιώματα και υπόκειται στις ίδιες υποχρεώσεις όπως και ο δικηγόρος του αναφορικά με την πιστοποίηση οιασδήποτε αμοιβής που έχει καταβληθεί ή θα καταβληθεί από αυτόν στο δικηγόρο του δυνάμει των παρόντων Κανονισμών. Από αυτό μπορεί να συναχθεί το δικαίωμα της αιτήτριας να αποταθεί στην εν λόγω Επιτροπή. Το άρθρο 16(Α) των Κανονισμών προνοεί ότι οι αποφάσεις της Επιτροπής υπέχουν θέση διαιτητικών αποφάσεων και οποιοσδήποτε από τους διαδίκους έχει το δικαίωμα να ζητήσει με αίτησή του στο Επαρχιακό Δικαστήριο την εγγραφή τους, ως επίσης όπως αυτές εκτελεστούν με την προβλεπόμενη διαδικασία και τους τρόπους εκτέλεσης όπως ισχύει και στις άλλες αποφάσεις των Επαρχιακών Δικαστηρίων. Επομένως, αφ΄ ης στιγμής κάτι τέτοιο δεν έχει γίνει στην παρούσα υπόθεση, το γεγονός παραμένει ότι υφίσταται μέτρο εκτέλεσης προς είσπραξη οφειλόμενου ποσού, με την πλευρά του χρεώστη να ισχυρίζεται ότι δεν οφείλεται ολόκληρο το ποσό. Η παρούσα αίτηση αναζητεί τον παραμερισμό του εντάλματος κατάσχεσης κινητών και τον καθορισμό του ποσού των εξόδων ως το ισχυρίζεται η πλευρά της αιτήτριας. Έχω αναλύσει ανωτέρω το σκεπτικό με βάση το οποίο υπό συγκεκριμένες περιστάσεις το Δικαστήριο θα μπορούσε να παραμερίσει αντικανονικό μέτρο εκτέλεσης. Όμως, στην προκειμένη περίπτωση, η παρούσα αίτηση δεν μπορεί να αποτελέσει το βάθρο για καθορισμό του ποσού των εξόδων μεταξύ αιτήτριας και καθ΄ ων η αίτηση στη βάση της απόφασης της Επιτροπής Καθορισμού Δικηγορικής Αμοιβής. Η ενάγουσα-αιτήτρια είχε την ευχέρεια να αποταθεί στο Δικαστήριο για εγγραφή της απόφασης της Επιτροπής ή να αποταθεί στο Δικαστήριο με αγωγή, έστω για δηλωτική απόφαση, χρησιμοποιώντας, ενδεχομένως, μεταξύ του μαρτυρικού της υλικού, και την εν λόγω απόφαση. Με τα δεδομένα ως είναι ενώπιόν μου, δεν θα μπορούσα να αποφασίσω το ζήτημα του ποιο είναι το πραγματικό οφειλόμενο ποσό εξόδων. Συνεπακόλουθο τούτου, είναι η αδυναμία του Δικαστηρίου να διαπιστώσει κατά πόσο το υπό κρίση ένταλμα κατάσχεσης κινητής περιουσίας αποτελεί αντικανονικό μέτρο εκτέλεσης το οποίο θα μπορούσε να παραμεριστεί στο πλαίσιο άσκησης της σύμφυτης εξουσίας του Δικαστηρίου. Κατά συνέπεια, και στη βάση όλων όσων έχω αναλύσει ανωτέρω, καταλήγω ότι η παρούσα αίτηση δεν θα μπορούσε, υπό τας περιστάσεις, να έχει επιτυχή κατάληξη και συνακόλουθα απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των καθ΄ ων η αίτηση και εναντίον της αιτήτριας-ενάγουσας όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ........... Μ. Αμπίζας, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής ΜΑ/ΜΗ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο