Μαρίας Δημητρίου κ.α. ν. Cyprus Popular Bank Public Co Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 6211/2012, 6/3/2014

(4), 9, 13 Δ.51, στον Ευρωπαϊκό Κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 44/2001, άρθρα 5 , 6, 24, 59 και 60, στο Νόμο 35 (III) του 2003, άρθρα 10 ΕΚ και 249 ΕΚ, στον Ευρωπαϊκό Κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1393/2007, άρθρα 2-15, στο Νόμο 55/84, άρθρα 3, 4, 5, 6 και 7, στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, στο φάκελο δικογραφίας, στη νομολογία του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Κύπρου και στη συμφυή εξουσία του Δικαστηρίου. Η Αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της Ιωάννας Αντωνίου. Την παραθέτω αυτούσια: 1. Eίμαι δικηγόρος στην δικηγορική εταιρεία Χαβιαράς & Φιλίππου Δ.Ε.Π.Ε, δικηγόρων των Αιτητών («οι Αιτητές») και είμαι κανονικά εξουσιοδοτημένος από τους Αιτητές να προβώ στην παρούσα Ένορκη Δήλωση για λογαριασμό τους. 2. Τα γεγονότα τα οποία αναφέρω στην παρούσα Ένορκη Δήλωση μου τα γνωρίζω προσωπικά και είναι αληθινά, όσα δε δεν γνωρίζω προσωπικά και για τα οποία αναφέρεται άλλη πηγή γνώσεως είναι αληθινά από όσα καλύτερα γνωρίζω και πιστεύω. 3. Οι Αιτητές είναι Έλληνες υπήκοοι οι οποίοι διαμένουν στην Ελλάδα. Οι Αιτητές δεν ορκίζονται οι ίδιοι ένεκα του ότι είναι κάτοικοι εξωτερικού και δεν τους ήταν δυνατό να έλθουν οι ίδιοι να ορκιστούν. 4. Στις 29.4.2013 παραδόθηκαν στον κάθε Αιτητή ξεχωριστά μέσω υπηρεσίας ταχυμεταφορών (courier) τα ακόλουθα έγγραφα:

1. i)Επιστολή των Φοίβος, Χρίστος Κληρίδης & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε ημερομηνίας 22/04/13.
2. ii)Πιστό Αντίγραφο Ειδοποίησης περί του Κλητηρίου Εντάλματος iii) Διάταγμα Δικαστηρίου ημερομηνίας 23/01/2013 το οποίο εκδόθηκε στα πλαίσια μονομερούς αίτησης ημερομηνίας 13/12/2012 5. Επισημαίνω ότι στα επιδοθέντα έγγραφα δεν περιλαμβανόταν, ως όφειλε, η αίτηση ημερ 13/12/2012 . Αντίγραφο της εξασφαλίστηκε μετά από σχετικό αίτημα προς τους δικηγόρους της ενάγουσας. 6. Εξ όσων καλύτερα γνωρίζω και πιστεύω αλλά και όπως πληροφορούμαι από τους δικηγόρους των Αιτητών οι οποίοι χειρίζονται την αγωγή το διάταγμα ημερομηνίας 23/01/13 θα πρέπει να παραμεριστεί για τους ακόλουθους μεταξύ άλλων λόγους:
3. i)Η νομική βάση της αίτησης ημερομηνίας 13/12/2012 είναι ανεπαρκής αφού δεν επικαλείται τους ΕΚ 44/2001 και ΕΚ1393/2007 πράγμα που οδηγεί σε απόρριψη της αίτησης χωρίς να χρειάζεται το Δικαστήριο να ασχοληθεί με οποιοδήποτε άλλο θέμα.
4. ii)Η αίτηση ημερομηνίας 13/12/2012 στηρίχθηκε σε θεσμούς πολιτικής δικονομίας που συνεπεία του ΕΚ 1393/2007 έχουν καταστεί ανενεργοί αναφορικά με επιδόσεις σε κατοίκους ευρωπαϊκής ένωσης. iii) Εσφαλμένα δεν έχει επιδοθεί στους Αιτητές το κλητήριο ένταλμα ή ισοδύναμο έγγραφο (writ of summons or an equivalent document) και εσφαλμένα επιδόθηκε αντί τούτου ειδοποίηση περί του κλητηρίου
5. iv)Δεν έχει υπάρξει συμμόρφωση με τις πρόνοιες της Δ.48 θ.13 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας εφόσον δεν επιδόθηκαν στους Αιτητές η μονομερής αίτηση της Καθ'ης η Αίτηση ημερομηνίας 13/12/12 μαζί με την επισυνημμένη σε αυτή Ένορκη Δήλωση.
6. v)Το διάταγμα ημερομηνίας 23/01/2013 σε σχέση με την υποκατάστατη επίδοση εκτός της δικαιοδοσίας μέσω υπηρεσιών αγγελιοφόρων εξεδώθη κατά παράβαση και/ή αντίκειται στις πρόνοιες του Ευρωπαϊκού Κανονισμού 1393/2007.
7. vi)Το διάταγμα ημερομηνίας 23/01/2013 σε σχέση με την υποκατάστατη επίδοση εκτός της δικαιοδοσίας μέσω υπηρεσιών αγγελιοφόρων εκδόθηκε κατά παράβαση και/ή αντίκειται στις πρόνοιες του Νόμου 55/84 vii) Η Καθ'ης η Αίτηση δεν επέδωσε το διάταγμα ημερομηνίας 23/01/2013 στους Αιτητές σύμφωνα με την διαδικασία που προβλέπεται στον Ευρωπαϊκό Κανονισμό 1393/2007 και/ή του Ν 55/84 καθότι αυτή δεν έγινε μέσω των αρμόδιων τοπικών υπηρεσιών της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ελλάδας. viii) Η Ένορκη Δήλωση της Καθ'ης η Αίτηση 13/12/2012 που υποστηρίζει την μονομερή της αίτηση της ίδιας ημερομηνίας είναι αντικανονική και/ή παράτυπη και δεν θα έπρεπε να ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο με δεδομένο ότι για ουσιώδη γεγονότα δεν αποκαλύπτεται η πηγή γνώσης της Καθ'ης η Αίτηση και/ή για άλλα ουσιώδη γεγονότα η πηγή γνώσης της Καθ'ης η Αίτηση είναι γενική και αόριστη και δεν ικανοποιεί την προϋπόθεση αποκάλυψης της πηγής των πληροφοριών της. 7. Η έγκριση της αίτησης των αιτητών είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης και συνεπώς αιτούμαι την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση-Ενάγοντες καταχώρησαν Ένσταση στην Αίτηση. Παραθέτω αυτούσιους τους συγκεκριμένους λόγους Ένστασης: (α) Οι Αιτητές δεν νομιμοποιούνται να υποβάλουν αίτηση παραμερισμού του διατάγματος παραχώρησης άδειας για σφράγιση έκδοσης ειδοποίησης του κλητήριου εντάλματος και επίδοσης του εκτός δικαιοδοσίας καθότι δεν έχουν καταχωρήσει σημείωμα εμφάνισης. Σύμφωνα με τη Διαταγή 16 Θ.9, ο διάδικος που θέλει να αμφισβητήσει είτε τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου είτε την επίδοση θα πρέπει να καταχωρήσει πρώτα δικαίωμα εμφάνισης υπό επιφύλαξη χωρίς να χρειάζεται καν η άδεια του Δικαστηρίου πλέον με βάση τη νομολογία. Από τη στιγμή που δεν το έπραξαν δεν δικαιούνται να εμφανίζονται ενώπιον του Δικαστηρίου και πολύ περισσότερο να καταχωρούν αίτηση παραμερισμού. (β) Παραδόθηκαν διά χειρός στους δικηγόρους των Αιτητών από τους δικηγόρους των Εναγόντων/Καθ'ων η Αίτηση αντίγραφο της μονομερούς αίτησης με ένορκη δήλωση και συμπληρωματική ένορκη δήλωση ημερ. 13/12/12 και 16/1/13 και έτσι οποιαδήποτε παρατυπία έχει θεραπευθεί. Οι Ενάγοντες επιφυλάσσουν το δικαίωμα να ζητήσουν δυνάμει της διαταγής 64 Θ 1 και 2 σχετικό διάταγμα του Δικαστηρίου. (γ) Από το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα ότι οι Αιτητές έλαβαν πλήρη γνώση της διαδικασίας και συνεπώς η αίτηση τους είναι καταχρηστική. (δ) Η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου ενεργοποιείται με την αναφορά στην αίτηση στους θεσμούς πολιτικής Δικονομίας στο άρθρο 3 και 9 του Κεφ. 6 και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Παράλειψη αναφοράς στους Ευρωπαϊκούς Κανονισμούς συνιστά απλή παρατυπία η οποία δεν συνεπάγεται ακύρωσης της νομικής βάση της αίτησης και ή της μονομερούς αίτησης. (ε) Πρέπει να αναφερθεί ότι δεν είναι απαραίτητο πλέον σε χώρες κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης να επιδίδεται η Ειδοποίηση του Κλητήριου Εντάλματος, μπορεί να επιδίδεται η ειδοποίηση ή το ίδιο το κλητήριο ένταλμα. Εν πάση περιπτώσει βάσει των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και συγκεκριμένα της Δ.6 Θ.6 δεν είναι ανάγκη να επιδίδεται το Κλητήριο ένταλμα αλλά μπορεί να επιδίδεται η Ειδοποίηση ή το Κλητήριο ένταλμα. Το Δικαστήριο με το σχετικό διάταγμα του επέτρεψε την επίδοση της ειδοποίησης του Κλητήριου εντάλματος και ή του Κλητήριου εντάλματος και συνεπώς ουδεμία παρατυπία υφίσταται. (στ) Σε καμία περίπτωση οι θεσμοί της Πολιτικής Δικονομίας έχουν καταστεί ανενεργοί. Οποιαδήποτε δε αλλοίωση ή τροποποίηση των θεσμών με βάση το άρθρο 163 του Συντάγματος μπορεί ή δύναται να γίνεται μόνο από το Ανώτατο Δικαστήριο. (ζ) Ο Κανονισμός 1393/2007 δεν αντικαθιστά την δικαιοδοσία του Δικαστηρίου κατά το Κυπριακό Σύνταγμα, Νόμο 14/60 και τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας. (η) Η υποκατάστατη επίδοση μέσω υπηρεσιών αγγελιοφόρων δεν έγινε κατά παράβαση και δεν αντίκειται στις πρόνοιες του Νόμου 55/84 εάν και στο βαθμό που εξακολουθεί να ισχύ κάτω από το φως των προνοιών του Κανονισμού 44/2001 και 1393/2007. (θ) Η επίδοση που προνοεί ο Κανονισμός 1393/2007 μέσω των αρμόδιων αρχών Κυπριακής Δημοκρατίας και Ελληνικής Δημοκρατίας δεν είναι αποκλειστικής μορφής και δεν αποκλείει τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου να ενεργήσει ως ενήργησε. (ι) Το διάταγμα δεν προνοούσε για επίδοση στους Αιτητές αλλά διά επίδοση μέσω υπηρεσιών αγγελιοφόρων διά της παράδοσης στις διευθύνσεις που ενέκρινε. (κ) Οι Αιτητές παρέλειψαν να συμμορφωθούν με τη διαταγή του Δικαστηρίου για καταχώρηση εμφάνισης είτε με είτε χωρίς διαμαρτυρία και δεν νομιμοποιούνται υπό τας περιστάσεις να αμφισβητούν το επίδικο διάταγμα. (λ) Καμία παρατυπία δεν υφίσταται ή αντικανονικότητα στους Ενόρκους Δηλώσεις που συνοδεύουν τη αίτηση η οποία κάθε άλλο παρά γενική και αόριστη είναι. (μ) Η αίτηση είναι καθόλα νομότυπη και σύμφωνη με τους διαδικαστικούς θεσμούς και τους Ευρωπαϊκούς Κανονισμούς. Η Ένσταση έχει το ίδιο, ουσιαστικά, νομικό υπόβαθρο ως και η Αίτηση και συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της Νικολέττας Νικολάου, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο των Εναγόντων. Σε αυτή επαναλαμβάνονται, στην ουσία, οι λόγοι Ένστασης. Η ακρόαση της Αίτησης διεξήχθη στη βάση εμπεριστατωμένων γραπτών αγορεύσεων με τις οποίες οι συνήγοροι των διαδίκων υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις τους, παραπέμποντας το Δικαστήριο σε σχετική, επί του υπό κρίση ζητήματος, νομολογία. Δεν θα αναφερθώ λεπτομερώς στην εκατέρωθεν επιχειρηματολογία. Όπου χρειαστεί θα γίνει αναφορά κατωτέρω. Το πρώτο ζήτημα που θα απασχολήσει το Δικαστήριο είναι η εισήγηση των Καθ΄ ων η Αίτηση-Εναγόντων ότι οι Αιτητές δεν νομιμοποιούνται στην υποβολή αίτησης παραμερισμού, καθότι είχαν υποχρέωση, προτού καταχωρήσουν την Αίτηση, να καταχωρήσουν εμφάνιση υπό διαμαρτυρία (conditional appearance). Το ζήτημα ρυθμίζεται από τη Δ.16, θ.9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία διαλαμβάνει τα ακόλουθα: «9. A defendant before appearing shall be at liberty, without obtaining an order to enter or entering a conditional appearance, to take out a summons to set aside the service upon him of the writ or of notice of the writ, or to discharge the order authorizing such service.» Η Δ.16, θ.9 αντιστοιχεί στην Order 12, Rule 30 των παλαιών αγγλικών θεσμών και επομένως μπορεί να αντληθεί καθοδήγηση από την αγγλική επί του θέματος νομολογία. Σύμφωνα με την Κυπριακή επί του θέματος νομολογία [βλ. μεταξύ άλλων τις υποθέσεις Παπακόκκινου v. Ladbroke P.L.C. κ.ά.

(1995)1 ΑΑΔ 1090, Γεωργιάδης v. Χάσικου

(1991)1 ΑΑΔ 1136, G. J. Magdon Ltd v. A.L. Metal Trad. Ltd

(2001)1(Γ) ΑΑΔ 2064 και Blue Island Hold. Ltd v. Lefkaritis Bros (Mar.) Ltd κ.ά.

(2004)1(Γ) ΑΑΔ 2033], αλλά και το σύγγραμμα The Annual Practice 1958, σελ. 181, 183 και 197, ένας εναγόμενος είναι ελεύθερος πριν καταχωρήσει εμφάνιση και χωρίς να εξασφαλίσει διάταγμα εμφάνισης υπό όρους, να αμφισβητήσει την επίδοση της αγωγής. Με βάση τα πιο πάνω, θεωρώ ότι δεν ευσταθεί η θέση της συνηγόρου των Καθ΄ ων η Αίτηση-Εναγόντων ότι η Αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί επειδή οι Αιτητές δεν καταχώρησαν Σημείωμα Εμφάνισης υπό διαμαρτυρία προτού καταχωρήσουν την Αίτηση. Θα προχωρήσω στη συνέχεια να εξετάσω τους ουσιαστικούς λόγους που επικαλούνται οι Αιτητές για ακύρωση της επίδοσης και του διάταγματος ημερ. 23.1.2013 για την επίδοση σε αυτούς, εκτός δικαιοδοσίας, της ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος. Παρόμοια ζητήματα που εγείρονται στην παρούσα Αίτηση έχουν εξεταστεί πρόσφατα από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Alpha Bank Cyprus Ltd v. Si Senh Dau κ.ά., Πολ. Εφέσεις Ε23/13 κ.ά., ημερ. 13.9.

1. Εξετάστηκαν, μεταξύ άλλων, και οι συνέπειες παράλειψης επίδοσης στον εναγόμενο της μονομερούς αιτήσεως δυνάμει της Δ.48, θ.13 στη βάση της οποίας εκδόθηκε το διάταγμα. Βασική θέση των Αιτητών, όπως ήταν και η θέση του εναγομένου στην Alpha Bank (ανωτέρω), είναι ότι με την επίδοση του διατάγματος δεν τους επιδόθηκε και η μονομερής αίτηση, στη βάση της οποίας εκδόθηκε το υπό κρίση διάταγμα. Στην υπόθεση Alpha Bank (ανωτέρω) κρίθηκε ότι η Δ.48, θ.13 έχει εφαρμογή ακόμη και στις περιπτώσεις που η επίδοση της αγωγής γίνεται δυνάμει του ΕΚ1393/
2. Έγινε δε επί του προκειμένου παραπομπή στην Earlsfield Steel Ltd v. Joint Stock Co Elecgrom Steel Works

(2009)1(B) ΑΑΔ

1. Μολαταύτα, σύμφωνα με το Ανώτατο Δικαστήριο, το κύριο ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί, είναι τι συνέπειες μπορεί να έχει για την υπεράσπιση, η παράλειψη του ενάγοντα να συμμορφωθεί με τη Δ.48, θ.
2. Στην Alpha Bank (ανωτέρω) κρίθηκε ότι η παράβαση της Δ.48, θ.13 δεν ήταν τέτοια που από μόνη της θα έπρεπε να οδηγήσει σε ακύρωση της επίδοσης, αλλά ήταν θεραπεύσιμη δυνάμει της Δ.
3. Μάλιστα, σε εκείνη την περίπτωση δεν ετίθετο θέμα υποβολής αίτησης για περαιτέρω θεραπεία δυνάμει της Δ.64, αφού η μονομερής αίτηση είχε περιέλθει σε γνώση των εφεσιβλήτων, οι οποίοι καμιά ζημιά είχαν υποστεί. Λέχθηκε επίσης ότι η Δ.48, θ.13, αποκτά ιδιαίτερη δυναμική ανάλογα με το αν η παράλειψη συνδέεται με ερημοδικία του εναγομένου, κάτι που δεν ήταν η περίπτωση τόσο στην Alpha Bank όσο και στην παρούσα. Παραθέτω πιο κάτω την ακόλουθη περικοπή από τις σελ. 22-24 της απόφασης στην Alpha Bank (ανωτέρω): "Εν πάση περιπτώσει, η παράλειψη συμπερίληψης αντίγραφου της αίτησης και της ένορκης δήλωσης σύμφωνα με τη Δ.48 θ.13 δεν έχει τη σημασία που αποδίδει ο ευπαίδευτος συνήγορος για τους Εφεσίβλητους. Ειδικά η περίπτωση επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας καλύπτεται από τη Δ.6 στην οποία περιέχονται λεπτομερέστατες πρόνοιες ως προς την ακολουθητέα διαδικασία. Μάλιστα η Δ.6 θ.5 περιέχει και συγκεκριμένες πρόνοιες ως προς το περιεχόμενο του ιδίου του διατάγματος. Επομένως στις περιπτώσεις υποκατάστατης επίδοσης δυνάμει του Καν. 1393/2007, η Δ.48 θ.13 αποκτά ιδιαίτερη δυναμική, ανάλογα με το αν η παράλειψη διασυνδέεται με ερημοδικία του εναγομένου. Στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει τέτοια διασύνδεση. Κατά την κρίση μας, η διαπιστούμενη παράλειψη ήταν θεραπεύσιμη, δυνάμει της Δ.64 και σύμφωνα με το πνεύμα του Καν. 1393/2007 και τους τρόπους που προβλέπονται στο Τμήμα 2 του Κανονισμού (βλ. Alder v. Orlowski, C-325/11, ημερ. 19.12.2012, ανωτέρω). Εναπόκειτο πλέον στους Εφεσείοντες να αιτηθούν από το δικαστήριο την κατάλληλη θεραπεία δυνάμει των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας (βλ. σχετικά Dasaki Entertainment Co Ltd v. Ιερού Ναού Παναγίας Χρυσελεούσης Στροβόλου (Αρ. 2)

(2009)1 ΑΑΔ 356 και Olympia Designs (Properties) Ltd v. Unique UK Inc

(2010)1Β AAΔ 1395). Στην προκειμένη περίπτωση δεν τίθεται θέμα υποβολής αίτησης για περαιτέρω θεραπεία, αφού η μονομερής αίτηση έχει πλέον περιέλθει εις γνώσιν των Εφεσιβλήτων και στην πράξη έχει αυτοθεραπευτεί. Ενόψει των πιο πάνω, η αντίθετη κατάληξη του πρωτόδικου δικαστηρίου ότι η παράλειψη επίδοσης της μονομερούς αίτησης καθιστά την επίδοση άκυρη, είναι με κάθε σεβασμό εσφαλμένη.» Το κύριο ερώτημα σε κάθε περίπτωση υποκατάστατης επίδοσης, όπως η λογική του πράγματος επιβάλλει, είναι κατά πόσο ο προσφερόμενος τρόπος θα θέσει κατά λογική προοπτική, αν όχι βεβαιότητα, το κλητήριο υπόψη του εναγομένου [βλ. The Annual Practice 1960, Vol. I, pp. 133-134 και Karim v. Κονιδάρη

(1994)1 ΑΑΔ 36, 40]. Ως προς τον τρόπο της υποκατάστατης επίδοσης είναι, για ό,τι εδώ ενδιαφέρει, αρκετό ότι αυτή έγινε σύμφωνα με τους όρους του διατάγματος του Δικαστηρίου ημερ. 23.1.2013. Υπήρξε λοιπόν στην παρούσα αγωγή νομότυπη επίδοση. Δεν πρόκειται περί αγωγής που προχώρησε χωρίς επίδοση ώστε, με την παραγνώριση του δικαιώματος διαδίκου να ακουστεί, να του παρέχεται η δυνατότητα ιδίω δικαιώματι και χωρίς αναφορά προς ο,τιδήποτε άλλο - ex debito justitiae - να προσβάλει την εν τέλει εκδοθείσα απόφαση [βλ. Jones κ.ά. v. Δημητρίου κ.ά.

(1998)1(Γ) ΑΑΔ 1526, 1532]. Στην υπό κρίση Αίτηση η παράλειψη επίδοσης της μονομερούς αίτησης ημερ. 13.12.2012 δεν συνδέεται με οποιαδήποτε ερημοδικία στην αγωγή εναντίον των Αιτητών. Αντιθέτως, προκύπτει ότι οι Αιτητές αντιλήφθηκαν έγκαιρα το αγώγιμο δικαίωμα στην αγωγή που καταχωρήθηκε εναντίον τους και προχώρησαν αμέσως σε διαδικασίες αμφισβήτησης των δικαστικών διαδικασιών που προηγήθηκαν. Να τονίσω επίσης ότι δεν αμφισβητείται ότι τελικώς οι συνήγοροι των Αιτητών παρέλαβαν τη μονομερή αίτηση ημερ. 13.12.2012 και την ένορκη δήλωση στην οποία στηρίχθηκε το διάταγμα επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας από τους συνήγορους των Εναγόντων. Με τη λήψη αυτή, οποιαδήποτε παρατυπία έχει θεραπευτεί [βλ. Alpha Bank (ανωτέρω)]. Συνάγεται από τα προλεχθέντα ότι οι Αιτητές γνώριζαν από την ημερομηνία παραλαβής όλων των εγγράφων από τους συνήγορους των Εναγόντων όλα τα στοιχεία, και πριν την καταχώρηση της Αίτησης, στη βάση των οποίων οι τελευταίοι εξασφάλισαν το μονομερώς εκδοθέν διάταγμα επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας, τα οποία και αμφισβητούν με την Αίτηση. Ως εκ τούτου, δεν θεωρώ ότι οι συνέπειες για τους Αιτητές λόγω της πιο πάνω παράλειψης ήσαν τέτοιες που να τους δημιουργούν ανυπέρβλητα εμπόδια στην προσπάθειά τους να ακυρώσουν την επίδοση εκτός δικαιοδοσίας που επιτεύχθηκε εναντίον τους μονομερώς. Θεωρώ ότι η παράλειψη των Εναγόντων έχει θεραπευθεί πριν την καταχώρηση της Αίτησης και, ως εκ τούτου, δεν μπορεί να αποτελέσει βάσιμο λόγο για έγκριση της Αίτησης. Η θέση των Αιτητών ότι η επίδοση Ειδοποίησης του Κλητηρίου Εντάλματος αντί του ιδίου του Κλητηρίου Εντάλματος θα πρέπει να οδηγήσει στην έγκριση της Αίτησης, δεν με βρίσκει σύμφωνο. Εφόσον ο ΕΚ 1393/2007 δεν κατονομάζει τα έγγραφα που πρέπει να επιδίδονται σε κάθε περίπτωση, τα εν λόγω έγγραφα είναι αυτά που καθορίζονται στο εκάστοτε διάταγμα του Δικαστηρίου για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας, αλλά και κάθε έγγραφο που προβλέπεται από την εκάστοτε εθνική νομοθεσία ή διαδικαστικούς κανονισμούς. Το διάταγμα ημερ. 23.1.2013 διατάσσει την επίδοση του κλητηρίου εντάλματος και/ή της ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος, δηλαδή ενός εκ των δύο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση οι Ενάγοντες επέδωσαν ειδοποίηση του κλητηρίου εντάλματος, η οποία αποτελεί έγγραφο που προβλέπεται από τη Δ.6 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας σε περίπτωση επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας. Ως εκ τούτου, θεωρώ ότι υπήρξε συμμόρφωση με τις πρόνοιες του διατάγματος. Οι Αιτητές ισχυρίζονται επίσης πως, σε ό,τι αφορά επιδόσεις εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο ΕΚ1393/2007 έχει καταργήσει σιωπηρώς τις διατάξεις των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας και ειδικότερα τη Δ.6, θ.6 που προνοεί για την επίδοση ειδοποίησης του κλητηρίου και όχι του ίδιου του κλητηρίου εντάλματος. Από τη στιγμή δε που η επίδοση στηρίχθηκε στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας και όχι στον ΕΚ1393/07 θεωρούν ότι η όλη διαδικασία είναι άκυρη. Δεν συμφωνώ με την πιο πάνω θέση, για τους λόγους που αναφέρω αμέσως πιο κάτω. Ο ΕΚ 1393/07 «υπερισχύει άλλων διμερών ή πολυμερών συμφωνιών ή διακανονισμών με το ίδιο αντικείμενο που συνάπτονται από τα κράτη μέλη αλλά "δεν εμποδίζει τη διατήρηση ή τη σύναψη από τα κράτη μέλη συμφωνιών ή διακανονισμών, με σκοπό την επιτάχυνση ή την απλούστευση των διαβιβάσεων των πράξεων, εφόσον συνάδουν με τις διατάξεις του" (βλ. άρθρο 23 του προοιμίου και άρθρο 20

(2)του Κανονισμού). Ο Κανονισμός δεν υιοθετεί τυπολατρική προσέγγιση των θεμάτων που εγείρονται. Η επίδοση σύμφωνα με τον Κανονιασμό γίνεται από την "υπηρεσία διαβίβασης", αρμόδια για τη διαβίβαση δικαστικών ή εξωδίκων πράξεων προς επίδοση ή κοινοποίηση σε άλλο κράτος μέλος και από την "υπηρεσία παραλαβής", αρμόδια για την παραλαβή δικαστικών ή εξωδίκων πράξεων άλλου κράτους μέλους (βλ. Κεφ. ΙΙ, Τμήμα 1, άρθρα 4-11 του Κανονισμού). Σύμφωνα με το προοίμιο του Κανονισμού αυτός θεσπίστηκε για να διευκολύνει και επισπεύσει τη διαβίβαση, επίδοση και κοινοποίηση πράξεων μεταξύ κρατών μελών. Άλλοι τρόποι αποστολής και επίδοσης δικαστικών εγγράφων περιλαμβάνουν επίδοση μέσω προξενικών και διπλωματικών αρχών (Κεφ. ΙΙ, Τμήμα 2, άρθρα 12 και 13), επίδοση μέσω ταχυδρομικών υπηρεσιών με συστημένη επιστολή με απόδειξη παραλαβής ή ισοδύναμο έγγραφο (Κεφ. ΙΙ, Τμήμα 2, άρθρο 14) καθώς και απευθείας επίδοση «... μέσω δικαστικών επιμελητών ή άλλων αρμοδίων προσώπων του κράτους μέλους παραλαβής, αν αυτό επιτρέπεται από το δίκαιο του συγκεκριμένου κράτους μέλους (Κεφ. ΙΙ, Τμήμα 2, άρθρο 15). Έχοντας εξετάσει με ιδιαίτερη προσοχή τον ΕΚ1393/07 στο σύνολό του, με ιδιαίτερη έμφαση στις πιο πάνω πρόνοιες, θεωρώ ότι ο σκοπός του Κανονισμού δεν ήταν να ρυθμίσει με τρόπο αποκλειστικό και απόλυτο το θέμα των επιδόσεων δικαστικών εγγράφων, αλλά να προσφέρει στα κράτη μέλη επιπρόσθετες διαδικαστικές μεθόδους για επίσπευση της διαβίβασης και κοινοποίησης των δικαστικών και εξωδικαστικών εγγράφων. Θεωρώ ότι το άρθρο 20 του Κανονισμού διατηρεί σε ισχύ όσες συμφωνίες και διαδικασίες προϋπήρχαν του Κανονισμού, νοουμένου ότι αυτές συνάδουν με τον Κανονισμό. Φρονώ επίσης ότι οι πρόνοιες των Δ.5 και Δ.6 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας δεν συγκρούονται με τις πρόνοιες του Κανονισμού και, ως εκ τούτου, δεν έχουν καταστεί ανενεργές όπως ισχυρίζονται οι Αιτητές. Ενόψει των πιο πάνω, θεωρώ ότι η διαδικασία που ακολουθήθηκε στην παρούσα υπόθεση ήταν καθόλα επιτρεπτή και σύμφωνη με το διάταγμα του Δικαστηρίου και δεν συγκρούεται με οποιαδήποτε πρόνοια του ΕΚ 1393/07. Αντίθετα, η μέθοδος που υιοθετήθηκε προβλέπεται από τον ίδιο τον Κανονισμό. Μοναδικός σκοπός της επίδοσης είναι η παροχή ειδοποίησης στην αντίδικη πλευρά ως προς τα νομικά μέτρα που εκκρεμούν εναντίον της για να μπορεί να τα αντιμετωπίσει κατάλληλα. Ο πιο πάνω σκοπός έχει επιτευχθεί στη συγκεκριμένη περίπτωση. Η εισήγηση των Αιτητών ότι η διαδικασία στην παρούσα αγωγή έχει διεξαχθεί κατά παράβαση των σχετικών προνοιών του Ν.55/84 με βρίσκει αποκλίνοντα, δεδομένου ότι ο ΕΚ 1393/2007 υπερισχύει των προνοιών που περιέχονται σε διακρατικές συμφωνίες με τον ίδιο σκοπό. Βέβαια, όπως προαναφέρθηκε, ο ΕΚ 1393/2007 δεν εμποδίζει τα Κράτη Μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης από του να συνάπτουν ή και διατηρούν συμφωνίες ή διακανονισμούς με σκοπό την επιτάχυνση ή απλούστευση της επίδοσης εγγράφων, νοουμένου ότι συνάδουν με τις διατάξεις του. Εξάλλου, το όλο πνεύμα και φιλοσοφία του ΕΚ 1393/2007 είναι η απλοποίηση των διαδικασιών επίδοσης και η «καλύτερη και ταχύτερη διαβίβαση» των εν λόγω εγγράφων. Περαιτέρω, παρόλο που ο Ν.55/84 κάνει πρόνοια για τρόπους επίδοσης εγγράφων μεταξύ Κυπριακής και Ελληνικής Δημοκρατίας, δίδει ακόμη μία επιλογή στους διαδίκους και δεν τους επιβάλλει υποχρέωση να ακολουθήσουν τις πρόνοιές του. Τέλος, οι Αιτητές εισηγούνται ότι η ένορκη δήλωση ημερ. 13.12.2012 που συνοδεύει την αίτηση για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας της ίδιας ημερομηνίας είναι αντικανονική και/ή παράτυπη και δεν θα έπρεπε να ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο με δεδομένο ότι, για ουσιώδη γεγονότα, δεν αποκαλύπτεται η πηγή γνώσης της ενόρκως δηλούσας και/ή για άλλα γεγονότα η πηγή γνώσης της είναι γενική και αόριστη και δεν ικανοποιεί την προϋπόθεση αποκάλυψης της πηγής των πληροφοριών της. Σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.39, θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, οι ένορκες δηλώσεις πρέπει να περιορίζονται στην παράθεση γεγονότων τα οποία ο ομνύων μπορεί να αποδεικνύει εξ ιδίας γνώσεως. Όμως, σε παρεμπίπτουσες διαδικασίες, ένορκες δηλώσεις μπορούν να περιέχουν πληροφορίες και πεποίθηση του ομνύοντα με την παράθεση των πηγών και της βάσης τους. Στην υπό κρίση περίπτωση μπορεί μεν η ομνύουσα Μαρία Δημητρίου (Ενάγουσα 1) να μην αναφέρει ρητά ότι τα γεγονότα εμπίπτουν στην προσωπική της γνώση, αλλά τα περιγράφει με σαφήνεια. Εκεί δε που η γνώση της προέρχεται από άλλη πηγή, όπως, για παράδειγμα, τους δικηγόρους των Εναγόντων, το αναφέρει ρητά. Παρόμοιο θέμα εξετάστηκε στην Τράπεζα Κύπρου Δημ. Ετ. Λτδ v. Χαραλάμπους κ.ά

(2010)1(Β) ΑΑΔ 829, όπου, στη σελ. 839 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Ο σκοπός στον οποίο φαίνεται να στοχεύουν οι πρόνοιες της Δ.39, θ.2 είναι άλλος. Δεν μπορεί να λαμβάνεται υπόψη από το Δικαστήριο κάτι που ένας ενόρκως δηλών έχει πληροφορηθεί χωρίς να αναφέρει με ποίον τρόπο το πληροφορήθηκε, ούτε και κάτι που ο ομνύων εκφέρει ως άποψη ή πεποίθηση, χωρίς να διευκρινίζει πού την βασίζει. Στην υπό εξέταση περίπτωση, η πηγή πληροφόρησης του ομνύοντα είναι φανερή και έχει παρουσιαστεί προς έλεγχο του Δικαστηρίου μέσω των επισυναφθέντων εγγράφων. Σημειώνουμε περαιτέρω ότι εν πάση περιπτώσει, η σημασία της πιο πάνω προϋπόθεσης έχει μειωθεί, μετά που η εξ ακοής μαρτυρία κατέστη γενικά αποδεκτή δια νόμου [περί Αποδείξεως (Τροποποιητικός) Νόμος αρ. 32(Ι)/2004].» Ως εκ τούτου και αυτός ο λόγος δεν μπορεί να γίνει δεκτός και απορρίπτεται. Ενόψει όλων των πιο πάνω, η Αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Εναγόντων-Καθ΄ων η Αίτηση και εναντίον των Αιτητών, αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. [Υπ.] ................ Χ. Σολομωνίδης, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Χ.Θ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο