Taneks Limited ν. Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ κ.α., Αρ. Αγωγής: 4584/13, 4/4/2014

(1)/2013 και από τις Κανονιστικές Διοικητικές Πράξεις που εκδόθηκαν δυνάμει του Νόμου αυτού. Καταχώρισαν αγωγή με την οποία ζητούν αναγνωριστική απόφαση, διατάγματα και αποζημιώσεις. Παράλληλα καταχώρισαν αίτηση με την οποία ζητούν παρεμπίπτοντα απαγορευτικά αλλά και προστατευτικά διατάγματα. Ζητούν διάταγμα με το οποίο να απαγορεύεται στους εναγόμενους να προβαίνουν σε μείωση των λογαριασμών ή σε συνέχιση οποιουδήποτε περαιτέρω μέτρου σε αυτά τα πλαίσια και διάταγμα με το οποίο να διατάσσονται οι εναγόμενοι όπως επαναφέρουν τα πιστωτικά υπόλοιπα. Είναι η βασική θέση της ενάγουσας ότι το σχετικό Διάταγμα, ήτοι το περί Διάσωσης με Ίδια Μέσα της Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ Διάταγμα του 2013 (ΚΔΠ 103/2013) παραβιάζει ρητά τις πρόνοιες του άρθρου 23 του Συντάγματος. Είχα την ευκαιρία να εξετάσω τα ίδια ζητήματα στην υπόθεση Franza Enterprises Ltd v. Τράπεζα Κύπρου κ.ά. Αγωγή 2306/2013 ημερ. 19/12/2013, Ε.Δ. Λευκωσίας την οποία επικαλέστηκε εν προκειμένω η ευπαίδευτη δικηγόρος των Εναγομένων 2 και 3 μαζί με αριθμό άλλων πρωτοδίκων αποφάσεων που εξέτασαν και απέρριψαν τέτοιες αιτήσεις. Στην Franza υποδείχθηκε ότι, ανεξάρτητα από τις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, η έκδοση τέτοιων διαταγμάτων στο προδικαστικό στάδιο θα συνιστούσε ανεπίτρεπτη, στο στάδιο αυτό, παρέμβαση της δικαστικής εξουσίας στο έργο της νομοθετικής εξουσίας, εφόσον θα επρόκειτο για παρεμπόδιση εφαρμογής του Νόμου χωρίς αυτός να έχει κηρυχθεί αντισυνταγματικός αλλά αντίθετα να τεκμαίρεται συνταγματικός. Έγινε παραπομπή στα όσα επιγραμματικώς ελέχθησαν στην υπόθεση Α. Εfthymiou Enterprises Ltd v. Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου κ.ά. (Αρ. 2)

(1998)1 ΑΑΔ 1569, 1601: «Η αμφισβήτηση της συνταγματικότητας Νόμου, δεν αναστέλλει την ισχύ του, Παραμένει ισχυρός μέχρις ότου κηρυχθεί αντισυνταγματικός». Στην ίδια υπόθεση υποδείχθηκε πως η συνήθης έννοια ενός ενδιαμέσου διατάγματος είναι η διατήρηση τους status quo ante (Κοσμά ν. Χατζηκυπρή

(2000)1 ΑΑΔ

1. Στη θεμελιακή υπόθεση Χριστοδούλου κ.ά v. Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου κ.ά., (Υπόθεση Αρ. 551/2013 κ.ά, ημερ. 7/6/2013) εξηγήθηκε η νομική σχέση καταθέτη και τράπεζας, που εκεί ήταν η Λαϊκή, ως ακολούθως: «Η σχέση καταθέτη και Λαϊκής είναι εκείνη πιστωτή και οφειλέτη. Ο καταθέτης ουσιαστικά παραδίδει τα χρήματά του στην τράπεζα, τα οποία και απορροφούνται στο όλο ενεργητικό της ως δικά της πλέον περιουσιακά στοιχεία, και η τράπεζα οφείλει στον καταθέτη το ποσό της κατάθεσής του, σύμφωνα με τους όρους της σύμβασης κατάθεσης. Ο λογαριασμός του με την Τράπεζα δεν του δίδει δικαίωμα σε συγκεκριμένα χρήματα παρά μόνο συνιστά ακριβώς το δούναι και λαβείν του, ως λογαριασμού, με την τράπεζα, υπό τη μορφή της καταγεγραμμένης κατάστασης της συμβατικής τους σχέσης. Η θέση του καταθέτη σε θυρίδα της τράπεζας είναι εντελώς διαφορετική, αφού εκείνος διατηρεί την ιδιοκτησία του στα συγκεκριμένα χρήματα ή άλλα αντικείμενα που ευρίσκονται στη θυρίδα. Ο μέτοχος της τράπεζας διαφέρει βεβαίως από τον καταθέτη κατά το ότι είναι ιδιοκτήτης αναλόγου μεριδίου της περιουσίας της τράπεζας, ο όποιος δικός του όμως επηρεασμός θα μπορούσε να συναρτάτο μόνο προς επηρεασμό των ίδιων των μετοχών του.» Συνεπώς, όπως είχα την ευκαιρία να υποδείξω και στην υπόθεση Nordelia Holdings κ.ά. ν.Cyprus Popular Bank Public Ltd ημερ. 20/3/2014 Ε.Δ. Λευκωσίας, το status quo δεν έγκειται στην ύπαρξη του συγκεκριμένου ποσού στο λογαριασμό του καταθέτη, του οποίου το δικαίωμα είναι για αποζημιώσεις όπως εξηγήθηκε στην υπόθεση Χριστοδούλου με «κυρίαρχο στοιχείο ότι οι καταθέτες δεν είναι παρά πιστωτές της τράπεζας». Πέραν τούτου, η ενάγουσα δεν έχει στοιχειοθετήσει την προϋπόθεση περί αδυναμίας απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο, κάτι που προϋποθέτει οικονομική κατάρρευση όχι μόνο της Τράπεζας Κύπρου, αλλά και του Κράτους. Οι σχετικές αναφορές είναι γενικόλογες και αφορούν την ομολογουμένως δυσχερή οικονομική κατάσταση στην οποία βρέθηκε η Τράπεζα Κύπρου αλλά και το ίδιο το κράτος. Μια άλλη πτυχή που εγέρθηκε αφορά την ορθή θέση των εναγομένων ότι το απαγορευτικό διάταγμα είναι άνευ αντικειμένου εφόσον ο κρίσιμος χρόνος ήταν η 29/3/2013, ημέρα που τέθηκε σε ισχύ η ΚΔΠ 103/
2. Έχω υπόψη μου τις εν λόγω αποφάσεις πρωτοδίκων δικαστηρίων οι οποίες έχουν πειστικό χαρακτήρα. Η ενάγουσα δεν προσπάθησε και εν πάση περιπτώσει δεν έχει κατορθώσει να πείσει ότι είναι κατάλληλη περίπτωση να μην ακολουθηθούν αποφάσεις άλλων αδελφών δικαστών ή αποφάσεις του παρόντος δικαστηρίου. Σε παρόμοιες αιτήσεις μέχρι τώρα έκρινα ότι υπό τις ιδιαίτερες περιστάσεις της περίπτωσης ήταν εύλογο και δίκαιο να μην δοθεί διαταγή για έξοδα, εφόσον επρόκειτο για μια ιδιόμορφη και πρωτόγνωρη κατάσταση. Όμως η γραμμή των δικαστηρίων έχει στο μεταξύ αποκρυσταλλωθεί. Το αναμενόμενο θα ήταν σε περίπτωση που προωθούνται, όπως τώρα, παρόμοια αιτήματα, αυτό να γίνεται με αναφορά στις μέχρι τώρα αποφάσεις των δικαστηρίων, με δεδομένο το δικαίωμα κάθε διάδικου να επιχειρηματολογήσει για διαφοροποίηση και όχι παραβλέποντας τις μέχρι τώρα αποφάσεις. Με τον τρόπο που έχει τελικά προωθηθεί η αίτηση, δεν βρίσκω λόγο γιατί πλέον να μην ακολουθηθεί ο κανόνας ως προς τα έξοδα. Η αίτηση απορρίπτεται με κατά αποκοπή έξοδα υπέρ εκάστου εναγομένου και εναντίον της ενάγουσας το ποσό των €1500 πλέον ΦΠΑ. (υπ.) Τ. Θ. Οικονόμου, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Α.Λ.Ο. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο