ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΙΔΙΟΚΤΗΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΑΛΟΓΩΝ ΚΥΠΡΟΥ ν. ΛΕΣΧΗΣ ΙΠΠΟΔΡΟΜΙΩΝ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ κ.α., Αρ. Αγωγής: 2783/13, 16/4/2014

(2)της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 90/428/EC και στο άρθρο 9 της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2008/73/EC. Η παρούσα αίτηση υποστηρίζεται, ως προς το πραγματικό της υπόβαθρο, από την ένορκη δήλωση του Γιώργου Γεωργιάδη, στην οποία παραθέτει τους ισχυρισμούς του σε σχέση με τα θέματα που αφορά η αίτηση και προς υποστήριξη της έκδοσης από το Δικαστήριο των αιτούμενων διαταγμάτων. Οι καθ' ων η αίτηση φέρουν ένσταση στην εν λόγω αίτηση για έκδοση των αιτούμενων προσωρινών διαταγμάτων, στη βάση των λόγων που αναφέρονται στο σώμα της ένστασης και μέσω της ένορκης δήλωσης του Γιώργου Χατζημηνά, ημερομηνίας 17/6/2013, προβάλλουν, μεταξύ άλλων τον ισχυρισμό ότι οι εναγόμενοι δεν προβαίνουν σε διακρίσεις και όλα τα καθαρόαιμα άλογα έχουν ίσες ευκαιρίες συμμετοχής. Περαιτέρω δε, ότι καμία διάκριση δεν γίνεται στις ιπποδρομίες που προκηρύσσονται στην Κύπρο. Επίσης ότι ουδεμία διάκριση γίνεται όσον αφορά τα χρηματικά έπαθλα τα οποία δημοσιεύονται στο επίσημο πρόγραμμα ιπποδρομιών και καταβάλλονται χωρίς διάκριση σε όλα τα άλογα που κερδίζουν, κάτι το οποίο εμφαίνεται και στο Τεκμήριο 3 της εν λόγω ένορκης δήλωσης. Με δεδομένη την ανάλυση που ακολουθεί δεν θεωρώ ότι θα εξυπηρετούσε η επανάληψη του περιεχομένου των εκατέρωθεν ενόρκων δηλώσεων. Όπου κρίνεται απαραίτητο, σχετική αναφορά γίνεται κατωτέρω. Ορθό είναι επίσης να αναφερθεί ότι η πλευρά των αιτητών αποτάθηκε στο Δικαστήριο με αίτημα αντεξέτασης του ως άνω Γιώργου Χατζημηνά, αίτημα το οποίο με την ενδιάμεση απόφαση ημερομηνίας 24/2/2014 απερρίφθη. Η ακροαματική διαδικασία περιορίστηκε στο περιεχόμενο των υφιστάμενων ενόρκων δηλώσεων και οι δύο συνήγοροι παρέθεσαν την αγόρευσή τους θέτοντας με λεπτομέρεια την επιχειρηματολογία τους προς υποστήριξη ο κάθε ένας των δικών του θέσεων. Έχω με μεγάλη προσοχή μελετήσει το περιεχόμενο των αγορεύσεων στην ολότητά τους και ευχαριστώ τους συνηγόρους για τη βοήθεια που πρόσφεραν στο Δικαστήριο μ' αυτές. Οι αρχές με βάση τις οποίες το Δικαστήριο εκδίδει ενδιάμεσα διατάγματα βάσει του Άρθρου 32 του Νόμου 14/1960 είναι πολύ καλά γνωστές και έχουν διαμορφωθεί, διατυπωθεί και αναλυθεί σε πληθώρα αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. [βλέπε, μεταξύ άλλων, Acropol Shipping Co. Ltd & other v. Rossis

(1975)1 C.L.R. 38, Constantinides ν. Μακρυγιώργου κ.α.

(1978)1 C.L.R. 585, Μ. & Μ. Transport v. Εταιρεία Αστικών Λεωφορείων Λεμεσού Λτδ

(1981)1 C.L.R. 605, Odysseos v. Pieris Estates κ.α.

(1982)1 Α.Α.Δ. 557]. Τρεις είναι οι προϋποθέσεις που πρέπει να συντρέχουν για την έκδοση συντηρητικού διατάγματος με βάση την πιο πάνω νομολογία.

(1)Να υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά τη δίκη. Αυτό δεν πρέπει να ερμηνευθεί ότι επιβάλλει οτιδήποτε πέραν από την αποκάλυψη μιας συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τα δικόγραφα.

(2)Να εμφανίζεται πιθανότητα ο ενάγοντας να δικαιούται στην αιτούμενη θεραπεία. Επιβάλλεται στον αιτητή να δείξει ότι έχει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας που σημαίνει κάτι περισσότερο από απλή πιθανότητα, αλλά πάντως κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων.

(3)Πρέπει να φανεί στο Δικαστήριο ότι χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Το Δικαστήριο εξετάζει το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Επιπρόσθετα το Δικαστήριο θα πρέπει να σταθμίσει αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει ή να διατηρήσει ένα διάταγμα, όπως αναφέρεται στην υπόθεση Bacardi v. Vinco, Π.Ε. 9295, ημερ. 18/7/1996. Είναι καλά γνωστό ότι στο στάδιο της ακρόασης της αίτησης θα πρέπει να αποφεύγεται η ενασχόληση με τους αντικρουόμενους ισχυρισμούς των διαδίκων και η επακόλουθη κατάληξη σε συμπεράσματα. Οι νομολογιακά καθιερωμένες προϋποθέσεις έκδοσης του ενδιάμεσου διατάγματος, θα πρέπει να εκπηγάζουν από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση και τα στοιχεία που τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου στα πλαίσια της συγκεκριμένης διαδικασίας. Η έρευνα του Δικαστηρίου θα πρέπει να σταματά στο σημείο που επιτρέπει τη διαπίστωση της ύπαρξης ή ανυπαρξίας κάποιας προοπτικής επιτυχίας. Πρέπει συνεπώς να προσδιορίσω, όπως τονίστηκε στην υπόθεση Jonitexo v. Adidas

(1984)1 Α.Α.Δ. 263, ότι το Δικαστήριο δεν κάνει αξιολόγηση της προσαχθείσας μαρτυρίας, ούτε οδηγείται σε εξαγωγή συμπερασμάτων αξιοπιστίας γιατί αυτό θα συμβεί κατά το στάδιο της δίκης (βλ. επίσης Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Beogradska Banka D.D., Πολ. Έφ. 10042, ημερομηνίας 23/2/1999). Το τι, φυσικά, θα πρέπει να διαχωριστεί είναι ακριβώς η αναγκαιότητα εξέτασης από το Δικαστήριο κατά πόσο τα ενώπιον του στοιχεία ικανοποιούν τις σχετικές προϋποθέσεις που αναφέρονται ανωτέρω. Ένα από τα ζητήματα που εγείρεται με την ένσταση των εναγομένων 1 και 2 είναι η ταυτότητα των αιτουμένων διαταγμάτων με τα διατάγματα που ζητούνται με την αγωγή ως τελικά διατάγματα και κατ' επέκταση η αναζήτηση, ουσιαστικά, τελικών διαταγμάτων. Είναι δε εμφανές το ότι αναζητείται με την παρούσα αίτηση η έκδοση προστακτικών διαταγμάτων. Προτίθεμαι να εξετάσω το σημείο αυτό πρώτα, αφού η κατάληξη επί αυτού ενδεχομένως να αποβαίνει καταλυτική για την παρούσα αίτηση. Όπως αναφέρεται στην Πολ. Έφ. Αρ. 85/2010, Αβερκίου ν. ΘΕΟ ΚΤΗΜΑΤΙΚΗ ΛΤΔ κ.α., ημερομηνίας 31/1/2013: «Όπως έχει τονιστεί στην υπόθεση Κοσμά ν. Χ΄΄Κυπρή

(2001)Α.Α.Δ. 169, από τη στιγμή που ικανοποιείται το πρωτόδικο Δικαστήριο για την ύπαρξη και των τριών προϋποθέσεων, που τίθενται με το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, Ν.14/60, δεν αυτοματοποιείται η έκδοση του αιτούμενου προστακτικού διατάγματος, αφού τούτο, ως εκ της φύσεως του δεν έχει στόχο την αποκατάσταση της τάξεως πραγμάτων, αλλά την απόδοση στην εφεσείουσα της θεραπείας και μάλιστα προς ουσιαστική ικανοποίηση της κυρίως θεραπείας που ζητείται στην αγωγή. Περαιτέρω, στην υπόθεση Goody's ν. Lani

(1998)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1572, σημειώθηκε ότι το συντηρητικό διάταγμα στοχεύει στην παροχή προσωρινής θεραπείας, λόγω της αντικειμενικής αδυναμίας άμεσης διεξαγωγής της δίκης, και όχι στην ικανοποίηση του ουσιαστικού αιτήματος της δίκης. Η έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, που είναι ταυτόσημα με τα αιτούμενα διατάγματα στο πλαίσιο της αγωγής, η δε έκδοσή τους επιφέρει, ουσιαστικώς τον τερματισμό της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων ή του ενδιαφέροντος τους να συνεχίσουν με σπουδή στην εκδίκαση της υπόθεσης, συναρτάται άμεσα προς το ισοζύγιο της ευχέρειας και δεν πρέπει να παραχωρούνται. Βλ. AKIS v. Kokkonis

(1998)1 Α.Α.Δ. 149. Όπως ορθώς επισημαίνεται από το πρωτόδικο Δικαστήριο, στο στάδιο έκδοσης ή μη ενός προσωρινού διατάγματος, είναι ανεπιθύμητο να εμπλέκεται ο Δικαστής στην εξέταση της ουσίας της αγωγής. Έκαμε αναφορά το πρωτόδικο Δικαστήριο στην υπόθεση Τσιερκέζου ν. Dracon

(2009)1 Α.Α.Δ. 734, για να εξετάσει κατά πόσο η παρουσιασθείσα ενώπιον του μαρτυρία οδηγεί στη διαπίστωση μιας φανερής και ασυνήθιστα δυνατής υπόθεσης, έτσι ώστε να προχωρήσει στην έκδοση του αιτούμενου διατάγματος.» Εις δε την ως άνω υπόθεση Τσιερκέζου ν. Dracon, αναφέρθηκαν τα εξής: «Τη διάσταση αυτή παρέλειψε να εντοπίσει το πρωτόδικο Δικαστήριο, το οποίο εξέδωσε στην ουσία ένα προστακτικό διάταγμα το οποίο με βάση διαχρονική νομολογία σπάνια εκδίδεται και αυτό μόνο όταν από την απαίτηση φανερώνεται μια ασυνήθιστα δυνατή και καθαρή περίπτωση. (Shepherd Homes v. Sandham

(1971)Ch. 340 και David Bean: Injunctions, 8η Έκδοση, σελ. 35-37, παρ. 3.33-3.37). Περαιτέρω, είναι φανερό ότι με την έκδοση του επίδικου διατάγματος το πρωτόδικο Δικαστήριο στην πράξη εκδίκασε και την ουσία της αγωγής, κάτι το οποίο είναι άκρως ανεπιθύμητο και αντίθετο με την ανάγκη έκδοσης προσωρινού και μόνο μέτρου.» Είναι η θέση των αιτητών ότι καθίσταται αναγκαίο όπως τα εν λόγω διατάγματα εκδοθούν σε αυτό το στάδιο της διαδικασίας και προτού ακόμη εκδικαστεί η αγωγή, ενόψει του ότι σύμφωνα με τις Ευρωπαϊκές Διαταγές κάθε κράτος-μέλος έχει καθήκον και υποχρέωση να απαιτεί και να διατάττει άμεση συμμόρφωση με τους Ευρωπαϊκούς Κανονισμούς, Διαταγές και Οδηγίες και γενικότερα νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία αποτελεί υπέρτατο νόμο. Στο πλαίσιο τούτο, εμφανώς οι αιτητές θεωρούν τους ισχυρισμούς τους, ως τίθενται από τον ενόρκως δηλούντα, ως αποδεδειγμένους, αναγάγοντας αυτούς σε συμπεράσματα επί γεγονότων. Καθιστώντας έτσι τις συνθήκες στην παρούσα υπόθεση ιδιαίτερες και εξαιρετικές ώστε να επιβάλλουν την έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων σε αυτό το στάδιο. Είναι γεγονός ότι οι δύο πλευρές διαφωνούν στο βασικό που δεν είναι άλλο από την ύπαρξη ή μη των ισχυριζόμενων διακρίσεων. Είναι επίσης γεγονός που προκύπτει από το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης του Γιώργου Γεωργιάδη, ότι είτε παρατίθενται ισχυρισμοί γεγονότων με αόριστη και αβέβαιη την πηγή πληροφόρησης του ενόρκως δηλούντα αναφορικά με αυτούς, είτε παρατίθενται συμπερασματικοί ισχυρισμοί γεγονότων. Με άλλα λόγια, δεν είμαι σε θέση να εντοπίσω την ύπαρξη πρωτογενών γεγονότων που να δίνουν έρεισμα στους ισχυρισμούς των αιτητών, και αυτό θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικό δεδομένης και της θέσης της πλευράς των καθ' ων η αίτηση ότι δεν υφίστανται οι ισχυριζόμενες διακρίσεις. Ασφαλώς τέτοια γεγονότα θα έπρεπε να είχαν τεθεί εξ υπαρχής προς υποστήριξη της αίτησης. Είμαι της άποψης ότι τα όσα αναφέρουν οι ενάγοντες-αιτητές προς υποστήριξη της αίτησής τους, ιδωμένα στο πλαίσιο όλων των ενώπιον μου στοιχείων, ουδόλως συνθέτουν μια φανερή και ασυνήθιστα δυνατή υπόθεση, ώστε να δικαιολογείται το Δικαστήριο να προχωρήσει στην έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων, επιφέροντας παράλληλα με αυτό τον τρόπο ουσιαστικά τον τερματισμό της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων ή του ενδιαφέροντός τους να συνεχίσουν με σπουδή στην εκδίκαση της υπόθεσης. Συνεπεία των ως άνω, καθίσταται αντιληπτό ότι η κατάληξη του Δικαστηρίου επί του εν λόγω ζητήματος, το οποίο άπτεται κυρίως του ισοζυγίου της ευχέρειας, αποβαίνει από μόνη της καθοριστική και μοιραία για την παρούσα αίτηση, ασχέτως της όποιας κατάληξης επί των προηγούμενων προϋποθέσεων για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων. Συνειδητά έχω ασχοληθεί πρώτα με αυτό το ζήτημα και συνειδητά, εν όψει της ως άνω κατάληξης, θα αποφύγω να ασχοληθώ με τους υπόλοιπους λόγους ένστασης, προς αποφυγή του κινδύνου ενασχόλησής μου με την ουσία της υπόθεσης, πέραν του άκρως απαραίτητου για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας. Συνακόλουθα των ανωτέρω και για όλους τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω, η παρούσα αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των εναγομένων 1 και 2 - καθ' ων η αίτηση και εναντίον των εναγόντων - αιτητών, ως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ........... Μ. Αμπίζας, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΓΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο