← Κύπρος

Επί τοις αφορώσι τον Αιμίλιο Χρυσάνθου, Αρ. Αιτ. 169/2012, 8/5/2014

Επί τοις αφορώσι τον Αιμίλιο Χρυσάνθου, Αρ. Αιτ. 169/2012, 8/5/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2014:A197 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΠΤΩΧΕΥΣΕΩΝ Αρ. Αιτ. 169/2012 Σε Πτώxευση: Επί τοις αφορώσι τον Αιμίλιο Χρυσάνθου από τη Λευκωσία ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡ. 4.7.2013 ΥΠΟ ΑΙΜΙΛΙΟΥ ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ - ΚΑΘ' ΟΥ Η ΑΙΤΗΣΗ 8 Μαϊου, 2014 Εμφανίσεις: Για τους Πιστωτές - Καθ' ων η αίτηση στην υπό κρίση αίτηση: κα. Μ. Κυριάκου, για Πολλάκης Σαρρής & Σια Δ.Ε.Π.Ε. Για τον Οφειλέτη - Αιτητή στην υπό κρίση αίτηση: κα. Λ. Χατζηιωάννου, για Α.Κ. Χατζηιωάννου & Σια ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτηση, ημερ. 4.7.2013, ο καθ' ου η αίτηση οφειλέτης αιτείται: «Α. Διάταγμα Δικαστηρίου διαγράφων τις δηλώσεις που έγιναν την 21.6.

  1. Β. Δήλωση Δικαστηρίου ότι ο συμβιβασμός της αίτησης πτώχευσης φαίνεται στο πρακτικό του Δικαστηρίου ημερ. 19.6.2013 και οτιδήποτε προσθέτει ή αφαιρεί στον δηλωθέντα συμβιβασμό είναι άκυρο, παράνομο και στερείται οποιουδήποτε αποτελέσματος. Γ. Οποιαδήποτε άλλη θεραπεία το Σεβαστό Δικαστήριο ήθελε διατάξει. Δ. Έξοδα.». Η αίτηση εδράζεται στους θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48, Κ.2,3,8,9, Δ.25, Κ 1-6, στους Περί Πτωχεύσεως θεσμούς, θεσμός 188, και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα επί των οποίων βασίζεται η αίτηση φαίνονται στην επισυνημμένη Ένορκο Δήλωση ημερ. 4/7/2013 του Αιτητή, κου Αιμίλιου Χρυσάνθου, την οποία παραθέτω:
  2. «Είμαι ο οφειλέτης καθ"ου η αίτηση στην ως άνω αίτηση πτώχευσης και ορκίζομαι από ότι καλά γνωρίζω και για τα νομικά σημεία κατόπιν συμβουλής των δικηγόρων μου .
  3. Η αίτηση πτώχευσης συμβιβάσθηκε την 19.6.2013 και ο συμβιβασμός και οι παράμετροι του δηλώθηκε από το Δικαστήριο στο πρακτικό που έγινε. Η αναστολή που προβλέπετο στο συμβιβασμό δηλώθηκε ότι θα ήταν από 6 μήνες μέχρι 12 μήνες. Η υπόθεση ορίσθηκε για την 21.6.2013 τυπικά για ακρόαση ούτως ώστε να υλοποιηθεί ένα μέρος του συμβιβασμού δηλαδή η έκδοση διατάγματος μηνιαίων δόσεων εναντίον μου όπως δηλώθηκε και να διευκρινιστεί και καθοριστεί ο χρόνος αναστολής στα χρονικά πλαίσια που τέθηκαν .
  4. Αφού εκδόθηκε το διάταγμα μηνιαίων δόσεων ο συμβιβασμός δηλώθηκε ξανά και διευκρινίστηκε ότι η αναστολή θα ήταν για 12 μήνες.
  5. Απρόοπτα το Δικαστήριο κατάγραψε δήλωση επιφύλαξης δικαιώματος για καταχώρηση νέας αίτησης πτώχευσης εκ μέρους την αιτήτριας που ήταν εντελώς εκτός από τον συμβιβασμό που συμφωνήθηκε και δηλώθηκε την 19.6.13 (και κατεγράφη και σχετική δήλωση επιφύλαξης από τον καθ΄ ου η αίτηση).
  6. Η δήλωση ήταν εκτός του συμβιβασμού της 19.6.
  8. Ως αποτέλεσμα των πιο πάνω αιτούμαι να δοθεί το αιτούμενο διάταγμα για διόρθωση του πρακτικού της 21.6.2013 και διαγραφή των δηλώσεων που έγιναν και να δηλωθεί ότι αυτά ήταν εκτός του συμβιβασμού που έγινε και επομένως άνευ οποιουδήποτε νομικού αποτελέσματος.
  9. Συμβουλεύομαι ότι τα πιο πάνω αποτελούν λάθη στην διαδικασία και είναι φανερόν ότι οι δηλώσεις είναι εκτός του δηλωθέντος συμβιβασμού .
  10. Γι αυτό αιτούμαι ως η αίτηση μου για διαγραφή του πρακτικού ημερ.21.6.2013 ούτως ώστε να συνάδει με αυτή της 19.6.2013 και διόρθωση της διαδικασίας.». (Η έμφαση με έντονα γράμματα είναι δική μου.) Οι Πιστωτές[1] / Καθ' ων η αίτηση αντέδρασαν στην υπό κρίση αίτηση καταχωρώντας στις 25.9.2013 την Ειδοποίηση περί Πρόθεσης Ένστασης. H ένσταση των Πιστωτών στην υπό κρίση αίτηση βασίζεται στον Περί Πτωχεύσεως Νόμο Κεφ. 5, στους Πτωχευτικούς Κανονισμούς Κ2, 7, 8, 9, 18, 102 και 188, στη Δ.48, Κ.1 έως 4,8 και
  11. Δ.25, Κ1 έως 6, των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και στη σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου. Οι λόγοι ένστασης που εγείρονται είναι οι εξής : (A) «Οι αιτούμενες θεραπείες είναι χωρίς έρεισμα και δεν προβλέπονται ούτε στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς, ούτε στους περί Πτωχεύσεως Κανονισμούς και/ή είναι εκτός εμβέλειας των επί του προκειμένου συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου. (B) Η παρούσα αίτηση δεν στηρίζεται σε οποιοδήποτε κατάλληλο νομικό υπόβαθρο και/ή το νομικό της υπόβαθρο δεν δικαιολογεί τη χορήγηση της αιτούμενης θεραπείας. (Γ) Η παρούσα αίτηση αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας και/ή ασκείται κακόπιστα και συνεπώς θα πρέπει να απορριφθεί. (Δ) Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση ημερ. 4/7/13 δεν αποκαλύπτει οποιοδήποτε καλό λόγο για τη χορήγηση των αιτούμενων θεραπειών. (Ε) Τυχόν αποδοχή των αιτημάτων θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στους Πιστωτές-Καθ' ων η αίτηση στην παρούσα.». Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η παρούσα ένσταση εκτίθενται στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση του κ. Χρίστου Χρίστου, από τη Λευκωσία, ο οποίος δηλώνει ότι είναι στην υπηρεσία των Πιστωτων-καθ'ων η αίτηση στην παρούσα, κατέχει όλα τα σχετικά έγγραφα που αφορούν την παρούσα υπόθεση και είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος από τους Πιστωτές-Καθών η αίτηση όπως προβεί στην παρούσα ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της Ένστασης. Όπου ο ομνύων δεν γνωρίζει τα γεγονότα προσωπικά, αναφέρει την πηγή των γνώσεων του. Περαιτέρω, σε σχέση με νομικά σημεία, ορκίζεται κατόπιν νομικής συμβουλής που τυγχάνει από τους δικηγόρους των Πιστωτών-Καθ' ων η αίτηση στην παρούσα. Ό,τι ενδιαφέρει για τους σκοπούς της παρούσας απόφασης είναι οι ισχυρισμοί του ομνύοντα που καταγράφονται στις παρ. 5 έως 11 της Ενόρκου Δηλώσεως του, τις οποίες παραθέτω αυτούσιες :
  12. «Στις 21/6/13 εκδόθηκε νομότυπα διάταγμα παραλαβής με τον ανάλογο όρο περί αναστολής ως συμφώνησαν τα δύο μέρη.
  13. Εξ όσων κάλλιον γνωρίζω και πιστεύω και όπως τυγχάνω νομικής συμβουλής από τους δικηγόρους των πιστωτών-καθ'ων η αίτηση στην παρούσα, δεν υπάρχει άμεση διαδικαστική ρύθμιση για τροποποίηση πρακτικών του Δικαστηρίου και περαιτέρω, δυνατότητα του Δικαστηρίου να εξετάσει το ζήτημα δεν ενεργοποιείται επί του προκειμένου μέσα στο πλαίσιο εφαρμογής και/ή επέκτασης των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου. Ανεξαρτήτως και/ή άνευ βλάβης όλων των ανωτέρω, εν όψει και της ανυπαρξίας συμφωνίας των μερών ότι έγιναν λάθη στη διαδικασία, η παρούσα δεν αποτελεί εξαιρετική περίπτωση και ως εκ τούτου θα πρέπει να απορριφθεί από το Δικαστήριο.
  14. Ειλικρινά πιστεύω και όπως πάντοτε συμβουλεύομαι από τους Δικηγόρους των Πιστωτών-Καθ' ών η Αίτηση στην παρούσα, η δικονομική βάση στην οποία στηρίζεται η αίτηση δεν προσφέρει δυνατότητα τροποποίησης καθότι μόνο γραμματικά και/ή τυπογραφικά λάθη μπορούν να διορθωθούν κάτι που δεν συμβαίνει στην παρούσα. Παράλληλα, η δικονομική βάση στην οποία στηρίζεται η αίτηση, αφορά θέματα διαδικασίας πριν από την απόφαση του Δικαστηρίου επί της ουσίας και/ή επί του προκειμένου διατάγματος παραλαβής και ως εκ τούτου η παρούσα δεν εμπίπτει εντός της εμβέλειας της διάταξης αυτής.
  15. Κατόπιν συμβουλής που τυγχάνω από τους Δικηγόρους των Πιστωτών-Καθ' ών η Αίτηση, η παρούσα αφορά κατάχρηση της διαδικασίας και συνεπώς θα πρέπει να απορριφθεί, καθότι επιχειρείται η επαναφορά του ίδιου ζητήματος και γίνεται προσπάθεια παράκαμψης των δεσμευτικών δηλώσεων των διαδίκων ως σημειώθηκαν στο πρακτικό του Δικαστηρίου ημερ. 21/6/2013 με το αιτιολογικό ότι υπάρχει διάσταση μεταξύ των πρακτικών ημερ. 19/6/2013 και 21/6/2013 ενώ στην πραγματικότητα καμία διάσταση δεν υπάρχει. Επιπρόσθετα, η παρούσα ασκείται κακόπιστα καθότι ο Οφειλέτης-Αιτητής στην παρούσα, είχε την ευκαιρία να ζητήσει τις 21/6/2013 επί τόπου διαγραφή δηλώσεων διά του λόγου ότι είναι εκτός συμβιβασμού ως ισχυρίζεται, κάτι που δεν έπραξε παρά μόνο περιορίστηκε σε σχετική επιφύλαξη υπό την έννοια εάν καταχωρηθεί νέα αίτηση να την αμφισβητήσει.
  16. Απορρίπτω το περιεχόμενο των παρ. 2, έως 8 της ένορκης δήλωσης του Οφειλέτη-Αιτητή που συνοδεύει την παρούσα. Περαιτέρω ισχυρίζομαι, κατόπιν συμβουλής των Δικηγόρων των Πιστωτών-Καθ' ών η Αίτηση στην παρούσα, ότι στις 19/6/2013 υποβλήθηκε αίτημα αναβολής προς υλοποίηση διευθέτησης οι παράμετροι της οποίας δηλώθηκαν οριστικά στις 21/6/2013 όπου εκδόθηκε διάταγμα παραλαβής. Ειδικότερα, από το πρακτικό του Δικαστηρίου ημερ. 19/6/2013, δεν προκύπτει ότι οι Πιστωτές ανέλαβαν οποιαδήποτε δέσμευση έναντι του Οφειλέτη για να αποποιηθούν του δικαιώματος τους για καταχώρηση νέας πτωχευτικής διαδικασίας. Καθ' ήν έκταση δεν αποκλείστηκε τούτο ρητά, οι Πιστωτές-Καθ' ών η Αίτηση προέβηκαν σε σχετικές δηλώσεις στις 21/6/
  17. Κατά συνέπεια, το Δικαστήριο, καταγράφοντας τις δηλώσεις στο πρακτικό ημερ. 21/6/2013 απέδωσε πιστά τη συγκεκριμένη πρόθεση των διαδίκων.
  18. Ειλικρινά πιστεύω και όπως πάντοτε συμβουλεύομαι από τους Δικηγόρους των Πιστωτών-Καθ' ών η Αίτηση στην παρούσα, ότι τα όσα προβάλλονται από τον Οφειλέτη-Αιτητή, δεν αποτελούν λόγους και/ή καλούς λόγους προς χορήγηση της αιτούμενης θεραπείας.
  19. Τυχόν έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στους Πιστωτές-Καθ' ών η Αίτηση στην παρούσα, καθότι θα κατέληγε σε αποστέρηση του νομικά κατοχυρωμένου δικαιώματος τους για καταχώρηση νέας αίτησης, ενώ αντιθέτως καμία ζημιά δεν θα προκληθεί στον Οφειλέτη-Αιτητή από τυχόν απόρριψη της παρούσας ο οποίος θα έχει την ευκαιρία να αμφισβητήσει ενδεχόμενη νέα πτωχευτική διαδικασία των Πιστωτών-Καθ' ών η Αίτηση, ως η επιφύλαξη του που κατεγράφη στο πρακτικό του Δικαστηρίου ημερ. 21/6/
  20. Εν όψει όλων των ανωτέρω, αιτούμαι όπως απορριφθεί η παρούσα αίτηση.». Δεν υπήρξε αίτημα από πλευράς οποιουδήποτε εκ των συνηγόρων των διαδίκων να αντεξετάσει τον ομνύοντα της άλλης πλευράς. Ολοκληρώθηκε η ακρόαση της υπό κρίση αίτησης με τις γραπτές αγορεύσεις των συνηγόρων, οι οποίες υπήρξαν αρκούντως αναλυτικές και διανθισμένες με νομολογία προς υποστήριξη των εκατέρωθεν εισηγήσεών τους. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΑΤΕΡΩΘΕΝ ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΗΓΟΡΩΝ Αφετηρία της συζήτησης της αίτησης αποτελεί, για την πλευρά του Οφειλέτη - Αιτητή, η Διαταγή 25, θεσμός 5 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία προβλέπει ότιː «Το Δικαστήριο ή Δικαστής μπορεί καθ' οιονδήποτε χρόνο και με τέτοιους όρους ως προς τα έξοδα ή όπως το Δικαστήριο ή Δικαστής κρίνει δίκαιο, να τροποποιήσει οιανδήποτε έλλειψη ή λάθος σε οιανδήποτε διαδικασία και όλες οι αναγκαίες τροποποιήσεις θα γίνονται για το σκοπό αποπερατώσεως του πραγματικού ζητήματος ή στοιχείου που εγείρεται ή εξαρτάται από τη διαδικασία.». Ειδικότερα, είναι η θέση της συνηγόρου του Οφειλέτη - Αιτητή ότι εφόσον η Διαταγή 25, θ.5 τυγχάνει εφαρμογής «in any proceedings», έπεται ότι και η διαδικασία στην οποία αφορά η υπό κρίση αίτηση «εμπίπτει εντός της εμβέλειας της διάταξης αυτής». Προς επίρρωση της θέσης της αυτής η συνήγορος του Οφειλέτη - Αιτητή παραπέμπει στην απόφαση Παπαχριστοφόρου ν. Χαραλάμπους

(1991)1 Α.Α.Δ. 906, η οποία υιοθετήθηκε και στην Πολιτική Έφεση αρ. 8851, Ειρήνης Κ. Κάκουλλου ν. Ιορδάνη Σαββίδη κ.α., ημερ. 13.9.1996. Στην προμνησθείσα απόφαση Παπαχριστοφόρου ν. Χαραλάμπους
(1991)1 Α.Α.Δ. 906 στη σελ. 911, ο Κωνσταντινίδης, Δ., εκδίδοντας την απόφαση του Εφετείου με την οποία απορρίφθηκε έφεση εναντίον πρωτόδικης απόφασης για απόρριψη αγωγής που σκοπό είχε να ακυρώσει εκ συμφώνου εκδοθείσα απόφαση επειδή κατά τον ισχυρισμό του Ενάγοντα / Εφεσείοντα δεν είχε καταγραφεί ορθά ο συμβιβασμός στο πρακτικό της απόφασης που επιδιώκετο να ακυρωθεί, σημείωσε τα εξήςː «....με δοσμένες τις δηλώσεις των διαδίκων και επομένως με προσδιορισμένο το αποτέλεσμα που θέλησαν, τυχόν παρέκκλιση στη διατύπωση της απόφασης και των διαταγμάτων που εκδόθηκαν ως ενσωματώνοντας τες είτε στο πρακτικό του Δικαστηρίου είτε αργότερα κατά τη σύνταξη τους, είναι ζήτημα παρεπόμενο. Η θεραπεία του ενδεχόμενου λάθους θα έπρεπε να είχε αναζητηθεί στα πλαίσια της αγωγής εκείνης με κατάλληλο διαδικαστικό διάβημα και με στόχο, όχι βέβαια την ακύρωση του συμβιβασμού όπως δεσμευτικά τον δήλωσαν οι διάδικοι αλλά τη σωστή απόδοση του. Η Δ.25 κ.4 των Κανονισμών περί Πολιτικής Δικονομίας και οι συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου θα μπορούσαν να είχαν προσφέρει τη διέξοδο (Βλ. Annual Practice 1958 σελ. 633 κ.επ. Ορφανίδης ν. Μιχαηλίδης
(1968)1 CLR 295 και Katarina Shipping v. Ship "Poly"
(1978)1 CLR 486).»[2] Εισηγείται η συνήγορος του Καθ' ου ότι και στην υπό κρίση αίτηση, αυτό που ο Οφειλέτης επιδιώκει είναι την ορθή απόδοση του συμβιβασμού της αίτησης πτώχευσης και όχι την ακύρωσή του. Από την άλλη, η συνήγορος των Πιιστωτών - Καθ'ων η αίτηση στην υπό κρίση αίτηση επισημαίνει στη γραπτή αγόρευσή της προς το Δικαστήριο ότι, για να κρίνει το Δικαστήριο αν έχει εξουσία να ενεργήσει δυνάμει της Διαταγής 25 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας θα πρέπει να αποφασίσει αν υφίσταται με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης - (α) τεχνικό ζήτημα, το οποίο να δημιουργήθηκε από τυχαία διολίσθηση και/ή τυπογραφικό λάθος στη διαδικασία, στην οποία περίπτωση είναι δυνατόν αυτό να τροποποιηθεί από το Δικαστήριο με σκοπό αποπερατώσεως του πραγματικού ζητήματος ή στοιχείου που εγείρεται ή εξαρτάται από τη διαδικασία, σύμφωνα με τη Δ.25 Θ.5 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. (Σχετική είναι η Π.Ε.10235 ημερ. 31/3/1999 Ε. G. Falekkos Ltd vs. Rean a Manufacturers Ltd), ή (β) γραμματικό λάθος και/ή λάθος από τυχαία αβλεψία, το οποίο προκύπτει από παράλειψη του Δικαστηρίου να δώσει πιστή λεκτική έκφραση στην εξ' αντικειμένου αναντίλεκτη πρόθεση του, σύμφωνα με τη Δ.25 Θ.6 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. (Σχετική είναι η Π.Ε.254/2006 ημερ. 20/5/2009 Μονιάτη ν. Νεοφύτου ). Εισηγείται η συνήγορος των Πιστωτών - Καθ'ων η αίτηση στην υπό κρίση αίτηση ότι η παρούσα δεν αποτελεί περίπτωση γραμματικού λάθους, ούτε τυχαία αβλεψία ή παράλειψη στον τρόπο που το ίδιο το Δικαστήριο κατέγραψε τις δηλώσεις των διαδίκων ώστε να μπορεί να διορθωθεί το δικό του λάθος ή αβλεψία. Πέραν της Διαταγής 25, η συνήγορος του Οφειλέτη - Αιτητή καλεί το Δικαστήριο να εξετάσει την υπό κρίση αίτηση και με γνώμονα ό,τι αποτελεί «συμφυή εξουσία του Δικαστηρίου», όπως τούτη περιγράφεται στην σχετικά πρόσφατη απόφαση Ιερόθεος Χριστοδούλου Ρόπας
(2010)2 ΑΑΔ 226: «Οι συμφυείς και/ή εγγενείς και/ή σύμφυτες εξουσίες του Δικαστηρίου έχουν περιγραφεί ως το απόθεμα εκείνο των εξουσιών (reserve powers) του Δικαστηρίου τις οποίες μπορεί να ασκεί εκεί που αν απέφευγε να το πράξει θα οδηγούμεθα σε αδικία. Μπορούν δε να ασκηθούν είτε σε συνδυασμό με την ύπαρξη σχετικών διαδικαστικών κανονισμών και/ή ανεξάρτητα από τους διαδικαστικούς κανονισμούς. Στην υπόθεση Χαραλαμπίδης ν. Μελωδία (Χαραλαμπίδου)
(1997)1(B) Α.Α.Δ. 724, ο τότε Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου Γ. Μ. Πικής αναφερόμενος στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου περιέγραψε αυτές ως «εκείνες που εξυπακούονται από τη φύση της λειτουργίας του - Δικαστήριο της δικαιοσύνης - χάριν της αποτελεσματικής άσκησης των δικαιοδοσιών του και της αποτροπής της κατάχρησης των ενώπιον του διαδικασιών .. . Η σύμφυτη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου έρχεται αρωγός εκεί όπου η χρήση της είναι αναγκαία για αυτή ταύτη τη λειτουργία του ίδιου του συστήματος και της αποτελεσματικής άσκησης των δικαιοδοσιών του, εντός των υφιστάμενων και γνωστών δικαϊκών αρχών, απορρέουσες και πλαισιούμενες, ως στυλοβάτες, από το Σύνταγμα και τους Νόμους της πολιτείας, (σχετικές είναι οι υποθέσεις Α. Αντωνίου ν Δημοκρατίας
(1998)3 Α.Α.Δ 339 και Αχιλλέας Κορέλλης
(1999)1 Α.Α.Δ 1122)». Εισηγείται η συνήγορος του Οφειλέτη - Αιτητή ότι - «Με βάση τα ανωτέρω, οι συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου σε συνάρτηση με την Δ.25 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Κανονισμοί παρέχουν την δυνατότητα στο Δικαστήριο να εκδώσει διάταγμα ως η αίτηση ώστε ο συμβιβασμός της αίτησης πτώχευσης να συνάδει με το πρακτικό του Δικαστηρίου ημερ. 19/06/2013 αφού οτιδήποτε προσθέτει ή αφαιρεί στον δηλωθέντα συμβιβασμό είναι άκυρο και παράνομο. Σε περίπτωση που το Δικαστήριο δεν ασκήσει τις συμφυείς εξουσίες του, ο Οφειλέτης-Αιτητής θα οδηγηθεί σε αδικία αφού η δήλωση επιφύλαξης δικαιώματος για καταχώρηση νέας αίτησης πτώχευσης εκ μέρους των Πιστωτών-Καθ' ών η Αίτηση αποτελεί λάθος, κατα τη γνώμη μου, και είναι φανερόν οτι οι δηλώσεις είναι εκτός του δηλωθέντος συμβιβασμού και είναι ορθόν και δίκαιον να διαγραφεί το πρακτικό ημερομηνίας 21/06/2013 ώστε να συνάδει με αυτή της 19/06/2013 και να διορθωθεί η διαδικασία.». Αντιτάσσει η συνήγορος των Πιστωτών - Καθ'ων η αίτηση ότι- «δεν ενυπάρχει ούτε ενεργοποιείται αυτή η δυνατότητα διαγραφής των δηλώσεων των διαδίκων στο πρακτικό του Δικαστηρίου ημερ. 21/6/2013 μέσα στο πλαίσιο εφαρμογής και/ή επέκτασης των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου. Αυτή η εξουσία του Δικαστηρίου δεν είναι απόλυτη αλλά περιορίζεται σε θέματα αναγκαία για διασφάλιση του χαρακτήρα του ως Δικαστηρίου της Δικαιοσύνης. Δεν υπάρχει εξουσία του Δικαστηρίου να υπεισέλθει για να διαμορφώσει τους όρους του συμβιβασμού μεταξύ των δύο μερών. (Σχετική είναι η Π.Ε.7080 αποφαση ημερ. 17/10/1988 Sofocli v. Leonidou).». Θα εξετάσω τις εκατέρωθεν εισηγήσεις των συνηγόρων των διαδίκων στη βάση της προεκτεθείσας νομολογίας στην οποία με έχουν παραπέμψει και η οποία αποτελεί κατάλληλη βάση, καθώς επίσης σταθερό και ασφαλή οδηγό για το Δικαστήριο. ΤΟ ΕΠΙΜΑΧΟ ΠΡΑΚΤΙΚΟ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ Με βάση το αιτητικό της αίτησης προκύπτει ως επίμαχο το πρακτικό του Δικαστηρίου ημερ. 21.6.2013. Ωστόσο, η προώθηση του αιτητικού συσχετίζεται άρρηκτα από το συνήγορο του Οφειλέτη - Αιτητή με το περιεχόμενο του πρακτικού ημερ. 19.6.2013, το οποίο αυτός επιδιώκει να επικρατήσει έναντι του πρακτικού ημερ. 21.6.2013, με τη διαγραφή και ακύρωση οποιασδήποτε δήλωσης που προσθέτει ή αφαιρεί στα λεχθέντα της δικασίμου ημερ. 19.6.2013. Τα πρακτικά του Δικαστηρίου ημερομηνίας 19.6.2013 και 21.6.2013 ευρίσκονται αποστενογραφημένα στο φάκελο του Δικαστηρίου. Αυτά αποτελούν μέρος του φακέλου της υπόθεσης, απ' όπου το παρόν Δικαστήριο μπορεί να αντλήσει πληροφορίες. (Βλ. συναφώς την απόφαση στην Πολιτική Έφεση 10096, Κύπρος Γεωργίου ν Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Τραπέζης Κύπρου (Αρ. 2)
(1999)1Γ 1938). Παρατηρώ ότι το αιτητικό ως η παρα. «Α» της αίτησης δεν εξειδικεύει ποιες εκ των δηλώσεων που καταγράφονται στο πρακτικό ημερ. 21.6.2013 επιδιώκεται να διαγραφούν. Τούτο αφήνει να νοηθεί ότι είναι στο σύνολό τους οι δηλώσεις που έγιναν στις 21.6.2013 που ζητείται να διαγραφούν. Την πιο πάνω εντύπωση ενισχύει το αιτητικό «Β» το οποίο ζητά από το Δικαστήριο να δεχθεί κατ' ουσίαν ως οριστική και τελική διατύπωση «του συμβιβασμού» της αίτησης πτώχευσης εκείνην που περικλείεται στο πρακτικό ημερ. 19.6.2013 και να διαγράψει οτιδήποτε προσθαφαιρεί στην διατύπωση αυτήν. Ενδεικτική και η φρασεολογία που χρησιμοποιεί ο Οφειλέτης - ομνύων προς υποστήριξη της υπό κρίση αίτησης στην ένορκη δήλωσή του, ότι «Η αίτηση πτώχευσης συμβιβάσθηκε την 19.6.2013 και ο συμβιβασμός και οι παράμετροι του δηλώθηκε από το Δικαστήριο στο πρακτικό που έγινε» (βλ. παρα. 2 της Ε/Δ του κου Χρ. Χρίστου) σε συνδυασμό με τη φράση ότι [την 21.6.2013] «ο συμβιβασμός δηλώθηκε ξανά» (βλ. παρα. 3 της Ε/Δ του κου Χρ. Χρίστου). Βεβαίως η συζήτηση της αίτησης στο πλαίσιο των αγορεύσεων των συνηγόρων των διαδίκων καθιστά σαφές πως ό,τι ενοχλεί τον Οφειλέτη - Αιτητή είναι η δήλωση επιφύλαξης που εισήγαγε η συνήγορος των Πιστωτών - Καθ' ων η αίτηση στην υπό κρίση αίτηση, αφότου είχε ήδη - κατά την έκφραση του συνηγόρου του Οφειλέτη «δηλωθεί ξανά ο συμβιβασμός». Αποκαλυπτικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από τη γραπτή αγόρευση της συνηγόρου τουː «Στην παρούσα περίπτωση, η αίτηση πτώχευσης συμβιβάσθηκε την 19/06/2013 και ο συμβιβασμός και οι παράμετροι δηλώθηκαν απο το Δικαστήριο στο πρακτικό που έγινε την ίδια ημέρα. Συγκεκριμένα, στις 19/06/2013 τόσο ο Οφειλέτης-Αιτητής όσο και οι Πιστωτές-Καθ'ών η Αίτηση συμφώνησαν όπως ο Οφειλέτης-Αιτητής να καταβάλει το ποσό των €10.000 σε ένα χρονικό διάστημα και ακολούθως να πληρώνει ένα ποσό κάθε μήνα, δηλαδή να εκδοθεί διάταγμα μηνιαίων δόσεων. Η ημερομηνία 21/06/2013 παρέμεινε ώστε να διευκρινιστεί το χρονικό διάστημα της αναστολής καθώς και να δηλωθεί το διάταγμα μηνιαίων δόσεων. Στις 21/06/2013, αφού εκδόθηκε το διάταγμα μηνιαίων δόσεων, ο συμβιβασμός δηλώθηκε ξανά και διευκρινίστηκε ότι η αναστολή θα ήταν για 12 μήνες. Απρόοπτα, το Δικαστήριο κατάγραψε δήλωση επιφύλαξης δικαιώματος για καταχώρηση νέας αίτησης πτώχευσης εκ μέρους των Πιοτωτών-Καθ'ών η Αίτηση που ήταν εντελώς εκτός απο τον συμβιβασμό που συμφωνήθηκε και δηλώθηκε την 19/06/2013.». Η επίμαχη δήλωση επιφύλαξης από μέρους της συνηγόρου των Πιστωτών εμπεριέχεται στο εξής απόσπασμα από το πρακτικό του Δικαστηρίου ημερ. 21.6.2013ː «κα Κυριάκου Συμφωνώ με τη θέση του κ. Χατζηϊωάννου, πλην όμως αναφέρω ότι πριν λίγο εκδόθηκε διάταγμα μηνιαίων δόσεων στα πλαίσια της αγωγής στην οποία εκδόθηκε η απόφαση βάση της υπό εξέταση αίτησης €450 το μήνα, η καταβολή του οποίου θα αρχίζει από την 1.1.
  1. Επομένως έστω και αν καταβληθούν οι €10.000 στα πλαίσια της παρούσας υπόθεσης, επιφυλάσσομαι όπως στην περίπτωση που ο καθ' ου η αίτηση παραλείψει να καταβάλει οποιανδήποτε εκ των μηνιαίων δόσεων που διατάχθηκε να πληρώνει στα πλαίσια της αγωγής αρ. 1521/02, να καταχωρήσουμε νέα αίτηση πτώχευσης εναντίον του.». ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ Κατ' αρχάς, παρατηρώ ότι η τυχόν πλήρης διαγραφή του πρακτικού ημερ. 21.6.2013 θα καθιστούσε ατελή και εκκρεμούσα τη διαδικασία της αίτησης πτώχευσης, καθ' ότι κατά την κρίση μου επουδενή λόγο ήταν οριστικής φύσης οι δηλώσεις περί συμβιβασμού της που καταγράφηκαν στο πρακτικό της προηγούμενης δικασίμου, ημερ. 19.6.
  2. Όπως προκύπτει από το ίδιο το πρακτικό του Δικαστηρίου, κατά τη δικάσιμο ημερ. 19/6/2013 δηλώθηκε η μεθοδολογία της διευθέτησης της αίτησης πτώχευσης, αλλά δηλώθηκε σαφώς πως οι λεπτομέρειες της διευθέτησης θα οριστικοποιούνταν και δηλώνονταν όταν θα τελεσιδικούσε η αίτηση για διάταγμα μηνιαίων δόσεων η οποία επρόκειτο να καταχωρηθεί εναντίον του Οφειλέτη από τους Πιστωτές. Απόδειξη τούτου το ότι διατυπώθηκε αίτημα αναβολής για περίοδο 2 ημερών με σκοπό μέχρι την επόμενη δικάσιμο να οριστικοποιηθούν οι παράμετροι της διευθέτησης. Το ό,τι δεν υπήρξε οριστική δήλωση συμβιβασμού στις 19.6.2013 προκύπτει και από το ότι δεν υπήρξε κατάληξη της αίτησης πτώχευσης της ίδια ημέρα, ήτοι δεν εκδόθηκε διάταγμα παραλαβής εκείνην την ημέρα, καθώς και ότι το Δικαστήριο στις 19/6/2013 θεώρησε σκόπιμο να ορίσει την υπόθεση εκ νέου για ακρόαση της αίτησης πτώχευσης. Εξάλλου, υπήρξαν διαφορές στους όρους του συμβιβασμού της αίτησης πτώχευσης όπως δηλώθηκαν στις 21.6.2013 απ' ότι δηλώθηκαν στις 19.6.2013, σε σχέση με τις οποίες διαφορές ουδέν παράπονο διατυπώνει ο Οφειλέτης στην ένορκη δήλωσή του για την υπό κρίση αίτηση. Δεν αρνείται δηλαδή ο Οφειλέτης ότι στις 19.6.2013 δηλώθηκε πρόθεση να υπάρξει περίοδος αναστολής του διατάγματος παραλαβής για περίοδο από 6 έως 12 μήνες, ενώ στις 21.6.2013 δηλώθηκε περίοδος αναστολής 12 μηνών. Επιπρόσθετα, ο Οφειλέτης δεν αρνείται στην ένορκη δήλωσή του ότι στις 19/6/2013 δηλώθηκε πρόθεση των μερών να εκδιδόταν διάταγμα μηναίων δόσεων για το ποσό των €500,00 μηνιαίως, ενώ στις 21.6.2013 δηλώθηκε στο Δικαστήριο ότι εκδόθηκε διάταγμα μηνιαίων δόσεων για το ποσό των €450,00 μηνιαίως. Είναι πρόδηλο από τις ανωτέρω διαφοροποιήσεις μεταξύ της δήλωσης του προτιθέμενου περιεχομένου του συμβιβασμού κατά την 19.6.2013 και των όσων τελικά δηλώθηκαν στις 21.6.2013 ότι αμφότερες οι πλευρές διατήρησαν τη διαπραγματευτική τους ελευθερία στο μεσοδιάστημα μεταξύ 19.6.2013 και 21.6.
  3. Δεν θεώρησαν τους εαυτούς του δεσμευμένους από το πρακτικό του Δικαστηρίου ημερ. 19.6.
  4. Οι λεπτομέρειες του συμβιβασμού βρίσκονταν ακόμη υπό διαμόρφωση μεταξύ 19.6.2013 και 21.6.
  5. Είναι με δεδομένη την πιο πάνω αντίκρυση του θέματος, που δεν βλέπω το λόγο γιατί να μην μπορούσε ο Οφειλέτης να εκφράσει την αντίθεσή του προς οποιαδήποτε δήλωση ή επιφύλαξη διατυπώνετο από τη συνήγορο των Πιστωτών αναφορικά με το περιεχόμενο του συμβιβασμού κατά την 21.6.2013, αφ' ης στιγμής το Δικαστήριο δεν είχε εκδώσει ακόμη οποιαδήποτε Διαταγή ή απόφαση. Είναι γι' αυτό το λόγο που δεν μπορώ να αποδεχθώ ως αληθή την αναφορά της συνηγόρου του Οφειλέτη στη γραπτή της αγόρευση[3] ότι δήθεν ζητήθηκε άμεσα από το Δικαστήριο να διαγράψει τη δήλωση των Πιστωτών ότι επεφύλασσαν δικαίωμα καταχώρισης νέας αίτησης πτώχευσης σε περίπτωση παράλειψης καταβολής οποιασδήποτε μηνιαίας δόσης και ότι το Δικαστήριο παρέλειψε ή αρνήθηκε να το πράξει, με αποτέλεσμα να αναγκαστεί ο συνήγορος του Οφειλέτη να προβεί και σε από μέρους του επιφύλαξη του δικαιώματος να ενστεί στο μέλλον σε τυχόν νέα αίτηση πτώχευσης. Θεωρώ, εξάλλου, ότι αν ήταν αληθής αυτή η εκδοχή ως προς τα διαδραματιζόμενα ενώπιον του Δικαστηρίου στις 21.6.2013, τότε- πρώτον, θα γινόταν ή θα έπρεπε να γινόταν ρητή δήλωση επί αυτών των διαδραματιζόμενων στην ένορκη δήλωση του Οφειλέτη ημερ. 4.7.2013, ενώ αυτός ουδέποτε ισχυρίστηκε ότι ο συνήγορος του ζήτησε άμεσα τη διαγραφή της δήλωσης περί επιφύλαξης δικαιώματος καταχώρησης νέας αίτησης πτώχευσης και ότι το Δικαστήριο το αρνήθηκε, και δεύτερον, θα ανέμενα πως η υπό κρίση αίτηση θα περιείχε αιτητικό για προσθήκη της σχετικής στιχομυθίας μεταξύ του συνηγόρου του Οφειλέτη και του Δικαστηρίου. Απεναντίας, στην υπό κρίση αίτηση δεν ζητείται η προσθήκη της στιχομυθίας που κατ' ισχυρισμόν έγινε και δεν ενσωματώθηκε ατο πρακτικό, αλλά η διαγραφή δηλώσεων που είναι κοινώς αποδεκτό ότι έγιναν ενώπιον του Δικαστηρίου. Είναι με το πιο πάνω σκεπτικό που καταλήγω να αποδέχομαι την θέση της συνηγόρου των Πιστωτών ότι- «Είναι φανερό από τα πιο πάνω ότι ο Οφειλέτης δεν αμφισβήτησε κατά την 21/6/2013 την ορθότητα και/ή βασιμότητα αυτής καθ' εαυτής της δήλωσης των Πιστωτών με το αιτιολογικό κατ' ισχυρισμόν του Οφειλέτη, ότι έρχεται σε αντίθεση με τις δηλώσεις που καταγράφηκαν στο πρακτικό του Δικαστηρίου ημερ. 19/6/2013 αλλά προβάλλει στο παρόν στάδιο για πρώτη φορά τον ισχυρισμό αυτό και ζητείται με την παρούσα η διαγραφή των δηλώσεων των διαδίκων καθώς και η αντικατάσταση τους με τη δήλωση ως το υπό Β αιτητικό της παρούσας αίτησης.». Μελετώντας προσεκτικά τις δηλώσεις του συνηγόρου του Οφειλέτη στις 21/6/2013, προκύπτει ότι στην ουσία δεν διαφώνησε με την καταγραφή αυτής της επιφύλαξης πλην όμως διευκρίνισε ότι επιφυλάσσει το δικαίωμα του να αμφισβητήσει τυχόν νέα αίτηση. Σχετική η ακόλουθη δήλωσή του ως καταγράφεται στο πρακτικό ημερ. 21.6.2013ː «κ. Χατζηιωάννου: Διαφωνώ πλήρως με την επιφύλαξη της κας Κυριάκου, υπό την έννοια του ότι και εγώ επιφυλάσσομαι αν καταχωρηθεί νέα αίτηση πτώχευσης να αμφισβητήσω τούτη και τα εκεί αναφερόμενα γεγονότα, συνεπεία της σημερινής διαδικασίας και των όσων έλαβαν χώρα στην παρούσα διαδικασία και να ισχυριστώ ότι θα αποτελεί κατάχρηση των διαδικασιών του δικαστηρίου η επαναφορά της αίτησης, και ότι ο σκοπός της νέας αίτησης είναι αλλότριος αφού επιχειρείται μόνο είσπραξη χρηματικού ποσού και όχι προστασία της περιουσίας του καθ' ου η αίτηση.». Με την υπό κρίση αίτηση δεν εγείρεται ισχυρισμός περί εσφαλμένης καταγραφής της ως άνω δήλωσης του συνηγόρου του Οφειλέτη. Δεν αμφισβητείται ότι λέχθηκε από τον εν λόγω συνήγορο ό,τι καταγράφεται στο πρακτικό ημερ. 21.6.2013 ως ανωτέρω. Απεναντίας, καλείται το παρόν Δικαστήριο να υπεισέλθει στην ουσία των πράγματι λεχθέντων, ορθά καταγραφέντων, και να αξιολογήσει αν αυτά συνάδουν ή όχι με τις λοιπές παραμέτρους του συμβιβασμού. Τέτοια αξιολόγηση προφανώς έκανε άμεσα ο Δικαστής που επιλαμβάνετο της υπόθεσης την 21.6.2013 καταλήγοντας στην εξής τοποθέτηση - "Αρχικά παρατηρώ την διαφωνία των διαδίκων ως προς την επιφύλαξη της κας Κυριάκου, πλην όμως τούτη η διαφορά δεν δημιουργεί οποιοδήποτε κώλυμα στο να εκδοθεί διάταγμα με την ανάλογη αναστολή ως έχουν συμφωνήσει οι διάδικοι. Ως προς τις δηλώσεις των διαδίκων σημειώνονται στο πρακτικό του δικαστηρίου». Και ακολούθως, ο Δικαστής εξέδωσε το Διάταγμα παραλαβής.[4] Δεδομένου πως δεν αμφισβητείται από τους συνηγόρους στο πλαίσιο της υπό κρίση αίτησης ότι η πρόθεση του Δικαστηρίου, όπως διατυπώθηκε στο πιο πάνω απόσπασμα από το πρακτικό της 21.6.2013, αποδόθηκε σαφώς, δεν υπάρχει αντικείμενο προς διόρθωση. Εάν με την υπό κρίση αίτηση κατ' ουσίαν καλούμαι να ενεργήσω ως Εφετείο του αδελφού Δικαστή και να αναθεωρήσω την σαφή κρίση του ή/και ενδεχόμενα να υποκαταστήσω την κρίση του με δική μου κρίση περί ασυμβίβαστου της επιφύλαξης του δικαιώματος των Πιστωτών για καταχώρηση νέας αίτησης πτώχευσης με τις λοιπές παραμέτρους του συμβιβασμού της αίτησης πτώχευσης όπως δηλώθηκε στις 21.6.2013, τούτο είναι ανεπίτρεπτο στο πλαίσιο της νομικής βάσης της αίτησης. Καταλήγω λέγοντας ότι τυχόν πλήρης διαγραφή του πρακτικού ημερομηνίας 21.6.2013 ως το αιτητικό «Α» ή έστω μερική διαγραφή του ως το Αιτητικό «Β», θα συνιστούσε αναμόρφωση της διαδικασίας που εξελίχθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, πράγμα ανεπίτρεπτο. (Σχετική είναι η απόφαση ημερ. 17/10/1988, στην Πολιτική Έφεση Π.Ε.7080, Sofocli v. L.eonidou
(1988)1 CLR 583). Ως εκ τούτου, κρίνω ότι δεν δύναται να ενεργοποιηθεί η διαδικασία διόρθωσης του πρακτικού του Δικαστηρίου ημερ. 21/6/2013 με τον τρόπο που επιδιώκει ο Οφειλέτης ούτε στη βάση της Διαταγής 25, θ.θ. 5 και 6, ούτε στη βάση των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου ως Δικαστηρίου δικαιοσύνης. Πέραν των ανωτέρω, δεν έχω πεισθεί ότι ο Οφειλέτης θα υποστεί οποιαδήποτε ζημιά ή ανεπανόρθωτη ζημιά αν το πρακτικό της 21.6.2013 παραμείνει ως έχει, αφού ο συνήγορος του έχει εκεί επιφυλάξει το δικαίωμα να ενστεί στο μέλλον σε τυχόν νέα αίτηση πτώχευσης και να προβάλει στο πλαίσιο εκείνης της αίτησης τους λόγους ένστασής του (π.χ. κατάχρησης της διαδικασίας). Για όλους τους πιο πάνω λόγους, απορρίπτω την αίτηση με έξοδα υπέρ των Πιστωτών - Καθ' ων η αίτηση και εναντίον του Οφειλέτη - Αιτητή στην υπό κρίση αίτηση, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (υπ.)................................................ Α. Πανταζή - Λάμπρου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Σημειωτέον ότι στο πλαίσιο της ίδιας Ειδοποίησης Ένστασης δόθηκε ειδοποίηση προς το Δικαστήριο ότι η πρόθεση ένστασης εκδηλώνεται από την Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, η οποία έχει αναλάβει ως αποκτών πρόσωπο τις εργασίες της Cyprus Popular Bank Public Co. Ltd σύμφωνα με τον περί Εξυγίανσης Πιστωτικών και άλλων Ιδρυμάτων Νόμο 17
(1)/2003 και το περί της Πώλησης Ορισμένων Εργασιών της CYPRUS POPULAR BANK PUBLIC CO. LTD Διάταγμα που εκδόθηκε από την Κεντρική Τράπεζα σύμφωνα με τα άρθρα 5
(1), 5
(12)(α), 7
(1)και 9 του περί Εξυγίανσης Πιστωτικών και άλλων Ιδρυμάτων Νόμου όπως τροποποιήθηκε Βλ. σχετικά και την ένορκη δήλωση του ομνύοντα Χρίστου Χρίστου, ημερ. 25.9.13. [2] Παρατηρεί η συνήγορος του Οφειλέτη πως η παραπομπή στη Δ.25, θ.4 αντί στη Δ.25, θ.5, πρέπει να οφείλεται σε τυπογραφικό λάθος. [3] Βλ. παρα. 4, σελ. 2 - 3 της γραπτής αγόρευσης της συνηγόρου του Οφειλέτηː «Παρόλο που ο Οφειλέτης-Αιτητής στην παρούσα, ζήτησε επι τόπου διαγραφή των δηλώσεων δια τον λόγο ότι ήταν εκτός συμβιβασμού, το Δικαστήριο κατέγραψε την δήλωση των Πιοτωτών-Καθ'ών η Αίτηση, με αποτέλεσμα ο Οφειλέτης-Αιτητής να δηλώσει επιφύλαξη της δήλωσης των Πιστωτών-Καθ'ών η Αίτηση, ούτως ώστε σε περίπτωση νέας πτωχευτικής διαδικασίας εναντίον του Οφειλέτη-Αιτητή, να την αμφισβητήσει. Ας σημειωθεί ότι, επειδή η δήλωση έγινε μετά την καταγραφή του συμβιβασμού (για δεύτερη φορά), ο Οφειλέτης - Αιτητής δεν είχε την ευχέρεια, αφού το Δικαστήριο αποφάσισε να καταγράψει τη δήλωση, να δηλώσει ότι δεν αποδέχεται το συμβιβασμό.». [4] Σχετική η εξής δήλωση: «Έχοντας υπόψη το περιεχόμενο της αίτησης, της ένορκης δήλωσης που τη συνοδεύει αλλά και το περιεχόμενο των εγγράφων που επισυνάπτονται σε αυτή, κρίνω ότι είναι ορθό και δίκαιο να εκδοθεί διάταγμα παραλαβής της περιουσίας του καθ' ου η αίτηση, η ισχύς του οποίου όμως αναστέλλεται για διάρκεια 12 μηνών από σήμερα. Σε περίπτωση που εντός αυτού του χρονικού διαστήματος των 12 μηνών, ο καθ' ου η αίτηση καταβάλει στους αιτητές το συνολικό ποσό των €10.000 χωρίς οποιοδήποτε τόκο επ' αυτού, τότε το παρών εκδοθέν διάταγμα ακυρώνεται. Επιδικάζονται έξοδα υπέρ των αιτητών και εναντίον του καθ' ου η αίτηση ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο.». cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.