Χριστόδουλου Χατζηβασιλείου ν. SFS GROUP PUBLIC COMPANY LIMITED, Αρ. Αγωγής: 2615/2009, 9/5/2014

(1)τον τρόπο υπολογισμού του ύψους της αντιπαροχής ως 24% υψηλότερο από την χρηματιστηριακή αξία των μετοχών της White Knight Holdings, κατά τον ουσιώδη χρόνο και/ή για τις τελευταίες 60 χρηματιστηριακές συναντήσεις που προηγήθηκαν της ανακοίνωσης της Δημόσιας Πρότασης, όπως αναφέρονται στην παράγραφο 3(γ) και 6(β) της Έκθεσης Υπεράσπισης,

(2)τον τρόπο υπολογισμού του προσφερόμενου ανταλλάγματος για την απόκτηση των μετοχών της εταιρείας White Knight Holdings, όπως αυτός αναφέρεται στην παράγραφο 6(γ) της Έκθεσης Υπεράσπισης,

(3)το ενεργητικό της εναγόμενης κατά την ημέρα υποβολής της Δημόσιας Πρότασης εξαγοράς μετοχών, περιλαμβανομένου και αναλυτικού καταλόγου των περιουσιακών στοιχείων της White Knight και κυρίως των ακινήτων της, τις εκτιμημένες αξίες των ακινήτων αυτών, που λήφθηκαν υπόψη για τον καθορισμό της εσωτερικής αξίας της Μετοχής της Εταιρείας καθώς και λεπτομέρειες των εκτιμήσεων αυτών. Η Αίτηση βασίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς, Δ.19, θθ.6-8 και Δ.48, θθ.1-4, 9(i). Η Αίτηση δεν συνοδεύεται από ένορκη δήλωση. Ο Αιτητής, στο κύριο σώμα της Αίτησης, για σκοπούς τεκμηρίωσης του αιτήματός του, παραπέμπει στο φάκελο της δικογραφίας. Η Αίτηση αντιμετώπισε την ένσταση των εναγομένων («οι Καθ΄ ων η Αίτηση»). Η ειδοποίηση περί προθέσεως ένστασης («η Ένσταση») βασίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.19, θθ. 2, 4, 6 και 7, Δ.20, Δ.48 θθ. 1, 2, 3, 7 και 9 και στις γενικές και/ή συμφυείς εξουσίες και τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, στα άρθρα 28 και 30 του Συντάγματος και το άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Οι συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι:

1. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος.
2. Με την Υπεράσπισή τους οι Εναγόμενοι απαντούν σε ισχυρισμούς του Ενάγοντα τους οποίους ο ίδιος ο Ενάγοντας πρέπει να αποδείξει. Δεν πρέπει οι Εναγόμενοι να βοηθήσουν τον Ενάγοντα να αποδείξει την υπόθεσή του.
3. Η Αίτηση είναι κακόπιστη και καταχρηστική. Οι λεπτομέρειες που ζητούνται αποτελούν μαρτυρία, η οποία θα αποδείξει τους ισχυρισμούς των Εναγόμενων και/ή του Ενάγοντα, και σε καμιά περίπτωση δεν αποτελούν ουσιώδη γεγονότα τα οποία να στοιχειοθετούν την αιτία της αγωγής και/ή την υπεράσπιση των Εναγομένων. Βασικός σκοπός του Ενάγοντα είναι η εκμαίευση μαρτυρίας.
4. Με την παράγραφο 3 της αίτησής του, ο Ενάγοντας ζητά διευκρινίσεις για θέμα το οποίο δεν αποτελεί μέρος των ισχυρισμών του Εναγόμενου.
5. Η παρούσα αίτηση είναι αχρείαστη και συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου (abuse of the process of the court).
6. Με την αίτηση προκαλείται καθυστέρηση στην υπόθεση.
7. Ο Ενάγοντας στην ουσία ψαρεύει για μαρτυρία για να υποστηρίξει απαίτησή του και δεν αιτείται λεπτομέρειες. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Ένσταση επαναλαμβάνονται, ουσιαστικά, οι λόγοι ένστασης. Κατά την ακροαματική διαδικασία της Αίτησης, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι καταχώρησαν γραπτές αγορεύσεις, υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις τους και παραπέμποντας σε σχετική επί του θέματος νομολογία. Ο θεμελιακός κανόνας που προκύπτει από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, αλλά και τη νομολογία που διέπει το θέμα, είναι ότι όλα τα δικόγραφα, ανεξάρτητα από τη φύση και το χαρακτήρα τους, πρέπει να περιέχουν όλες τις αναγκαίες λεπτομέρειες αναφορικά με τα ουσιώδη θέματα που περιλαμβάνουν, και τούτο γιατί η άλλη πλευρά δεν πρέπει απλά να έχει υπόψη της μια οποιαδήποτε εικόνα για τη φύση και έκταση της υπόθεσης που θα αντιμετωπίσει αλλά γιατί η εικόνα αυτή πρέπει και σαφής να είναι και ολοκληρωμένη έτσι ώστε να μην βρεθεί προ εκπλήξεως και τετελεσμένων γεγονότων (Κυπριακές Αερογραμμές Λτδ v. Libanais

(1991)1 Α.Α.Δ. 649, 652, Τζιακούρα ν. Οικονομίδη

(1997)1(B) Α.Α.Δ. 669, Θεμιστοκλέους ν. Χρ. Γεωργιάδη Λτδ

(2000)1(A) Α.Α.Δ. 157, Athina Leather. Ltd ν. Χαραλάμπους κ.ά.

(2000)1(B) Α.Α.Δ.787 και Χριστοδούλου ν. Χρ. Μαρνέρος & Σία

(1997)1(B) Α.Α.Δ.718, 721). Όπου οι ισχυρισμοί στα δικόγραφα είναι διατυπωμένοι ανεπαρκώς, παρέχεται στο διάδικο η ευχέρεια να αποταθεί για την παροχή περαιτέρω και καλύτερων λεπτομερειών. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Δίας Λτδ ν. Χατζηκώστα

(1990)1 Α.Α.Δ. 244, στη σελίδα 249: «Περισσότερες και καλύτερες λεπτομέρειες ισχυρισμών που αναφέρονται στα δικόγραφα και όχι μαρτυρία δίδονται για σκοπούς διασάφησης των γενομένων ισχυρισμών. Μια τέτοια διασάφηση υπαγορεύεται για διάφορους λόγους, μεταξύ των οποίων είναι η πληρέστερη πληροφόρηση της άλλης πλευράς περί της φύσης της υπόθεσης που θα έχει να αντιμετωπίσει, η αποφυγή της έκπληξης κατά την ακρόαση, ο περιορισμός των επιδίκων θεμάτων και ισχυρισμών και η ένδειξη ως προς τη μαρτυρία που θα χρειαστεί η άλλη πλευρά». Σχετική είναι και η υπόθεση Σάββα ν. Κυπριακών Αερογραμμών Λτδ (Αρ.2)

(1992)1 Α.Α.Δ. 1146 όπου λέχθηκε, στη σελίδα 1152 ότι: «Η παροχή περαιτέρω λεπτομερειών σκοπεί στον εντοπισμό και όπου επιβάλλεται την διευκρίνηση των επιδίκων θεμάτων, όπως αυτά στοιχειοθετούνται από τα ουσιώδη γεγονότα που στοιχειοθετούν το αγώγιμο δικαίωμα. Θα συνιστούσε εκτροπή, όπως υποστηρίζει η νομολογία, η παροχή λεπτομερειών για επουσιώδη θέματα στα οποία γίνεται αναφορά στα δικόγραφα (Re Wells (Deceased)

(1962)1 All E.R.812.» Στο σύγγραμμα Bullen & Leake Precedents of Pleadings, 12η έκδοση, σελ. 112 γίνεται μια ιδιαίτερα χρήσιμη και διαφωτιστική ανάλυση του θέματος όπου τονίζεται ότι ο σκοπός της παροχής λεπτομερειών είναι πολυδιάστατος. Αποσκοπεί στο να πληροφορήσει την άλλη πλευρά σχετικά με το ποια θα είναι η φύση της υπόθεσης που θα έχει να αντιμετωπίσει, σε αντιδιαστολή όμως με τον τρόπο που ο αντίδικος θα την αποδείξει. Με την παροχή των κατάλληλων λεπτομερειών αποφεύγεται το ενδεχόμενο η άλλη πλευρά να βρεθεί προ εκπλήξεως, κάτι που θα μπορούσε να έχει σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία αχρείαστων εξόδων. Ακριβώς, αν στα δικόγραφα περιλαμβάνονται επαρκείς λεπτομέρειες έτσι που ο κάθε διάδικος να γνωρίζει ποιους ισχυρισμούς θα έχει να αντιμετωπίσει, η κάθε πλευρά θα γνωρίζει εκ των προτέρων ποια μαρτυρία θα πρέπει να είναι έτοιμη να παρουσιάσει για να αντικρούσει την υπόθεση της άλλης πλευράς κάτι το οποίο συντείνει στη συντόμευση της διαδικασίας ακρόασης και μείωση των εξόδων. Μια άλλη πτυχή του θέματος είναι ο περιορισμός της γενικότητας που παρατηρείται στα δικόγραφα και ο περιορισμός των επιδίκων θεμάτων. Τέλος, η παροχή λεπτομερειών αποσκοπεί στο να δεσμεύσει την κάθε πλευρά έτσι που να μην μπορεί να επεκταθεί σε θέματα που περιλαμβάνονται στις λεπτομέρειες, ενώ αντίθετα, στερεί από το διάδικο που παρέλειψε να ζητήσει λεπτομέρειες (εκεί που θα έπρεπε να είχαν δοθεί) το δικαίωμα να εμποδίσει την άλλη πλευρά να δώσει μαρτυρία προς υποστήριξη γενικών ισχυρισμών στα δικόγραφα. Εξίσου νομολογημένη αρχή είναι ότι αντενδείκνυται οποιαδήποτε προσπάθεια να υπαγορευθεί στους διαδίκους πώς πρέπει να διαμορφώνουν τα αντίστοιχα δικόγραφα τους. Επίσης οι λεπτομέρειες δεν πρέπει να υπέχουν τη θέση, κατά τα άλλα, αναγκαίων ισχυρισμών δεδομένου ότι δεν εναπόκειται στο Δικαστήριο να υποδείξει στους διαδίκους τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να διαμορφώνουν τα δικόγραφα τους (Knowles v. Roberts

(1888)38 Ch. D. 263, 270 και National Bank of Greece v. Masonou

(1980)1 Α.Α.Δ. 195). Η κάθε αίτηση για λεπτομέρειες δεν μπορεί να απομονωθεί από το ουσιαστικό δικαίωμα και τη θεραπεία που ζητείται με την αγωγή η οποία και θα πρέπει να είναι υπόψη του Δικαστηρίου για να αποφασίσει εάν και πώς πρέπει να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια. Ο βαθμός λεπτομέρειας που θεωρείται επαρκής στην κάθε περίπτωση εξαρτάται από τη φύση και τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Άλλη αρχή είναι ότι η εξειδίκευση των γεγονότων πρέπει να αντιδιαστέλλεται με την αποκάλυψη μαρτυρίας και στο βαθμό που στην πραγματικότητα το δεύτερο είναι αυτό που αποσκοπείται με την αίτηση, αυτή δεν πρέπει να στέφεται με επιτυχία. Το πώς αποδεικνύεται ένα γεγονός, δεν εμπίπτει στο πλαίσιο των λεπτομερειών (Kassapi v. Louca

(1981)1 C.L.R. 666 και Odger's Principles of Pleading & Practice, 12η Έκδοση, σελ. 148). Οι λεπτομέρειες έχουν σκοπό να διευκρινίσουν και να εξειδικεύσουν τα ισχυριζόμενα ουσιαστικά γεγονότα, αλλά κατ'ουδένα λόγο να εκμαιεύσουν ή να αποκαλύψουν την ίδια τη μαρτυρία με την οποία θα αποδειχθούν [Θεμιστοκλέους ν. Χρ. Γεωργιάδη Λτδ (ανωτέρω)]. Σε σχέση με το χρόνο καταχώρισης αίτησης για περαιτέρω και καλύτερες λεπτομέρειες αναφέρονται τα ακόλουθα στον Bullen & Leake (ανωτέρω), σελ. 114: «Such an application should ordinarily be made on, and not before the summons for directions or by notice under such summons....... The application should be made within a reasonable time after the necessity for it has arisen, and should not be delayed, for although the court has power to order particulars of pleadings at any time, yet, the court may refuse to order such particulars which a party would otherwise be entitled to where there has been inexcusable delay in making the application, or the application is made at a late stage, as when there might be a substantial risk of the trial being delayed or other prejudice being occasioned to the opposite party.» Καθοδηγούμενος από τις πιο πάνω νομικές αρχές, προχωρώ τώρα να εξετάσω κατά πόσο ο Αιτητής δικαιούται στις αιτούμενες λεπτομέρειες. Το ερώτημα το οποίο χρήζει απάντησης είναι κατά πόσο οι αιτούμενες λεπτομέρειες είναι αναγκαίες για να γνωρίζει ο Αιτητής την υπόθεση την οποία θα αντιμετωπίσει κατά την ακρόαση και να μην καταληφθεί εξ' απίνης. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση-εναγόμενοι έχουν συμπεριλάβει στα δικόγραφά τους με σαφήνεια κάθε ισχυρισμό ως προς τα ουσιώδη γεγονότα που στοιχειοθετούν τις θέσεις τους. Άρα ο Αιτητής-ενάγων γνωρίζει ήδη τι πρέπει να αντικρούσει σε σχέση με τις θέσεις των Καθ΄ ων η Αίτηση-εναγομένων και τι πρέπει να αποδείξει προς υποστήριξη των δικών του ισχυρισμών στην Έκθεση Απαιτήσεως. Κατά συνέπεια, οι αιτούμενες λεπτομέρειες δεν είναι αναγκαίες, αφού οι ο Αιτητής-ενάγων δεν θα καταληφθεί εξ΄ απίνης, όπως ισχυρίζεται. Κατά την γνώμη μου ο Αιτητής-ενάγων αιτείται ουσιαστικά την αποκάλυψη και εκμαίευση μαρτυρίας και όχι λεπτομερειών. Στην Υπεράσπιση περιλαμβάνονται επαρκείς λεπτομέρειες αναφορικά με τους ουσιώδεις ισχυρισμούς των Καθ΄ ων η Αίτηση-εναγομένων, έτσι που ο Αιτητής-ενάγων να γνωρίζει εκ των προτέρων σε ποια πραγματικά γεγονότα στηρίζονται οι Καθ΄ ων η Αίτηση-εναγόμενοι και ποια μαρτυρία θα πρέπει να παρουσιάσει για να αντικρούσει την υπόθεση ο Αιτητής-ενάγων. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση-εναγόμενοι παρέθεσαν με περισσή επάρκεια όλα τα ουσιώδη γεγονότα και δεν υποχρεούνται να αναφερθούν σε δευτερογενή γεγονότα ή μαρτυρία. Θεωρώ ότι αυτό που αποσκοπείται με την Αίτηση είναι η αποκάλυψη μαρτυρίας και, ως εκ τούτου, το πώς αποδεικνύεται ένα γεγονός δεν εμπίπτει στο πλαίσιο των λεπτομερειών [βλ. Kassapi v. Louca (ανωτέρω)]. Κατά τη γνώμη μου ο Αιτητής-ενάγων καταχρηστικά προωθεί την Αίτηση, εφόσον οι λεπτομέρειες που ζητά αποτελούν μαρτυρία και αν δεν παρασχεθούν δεν νομίζω ότι ο Αιτητής-ενάγων θα επηρεαστεί κατά την προετοιμασία της ακρόασης. Ούτε οι αιτούμενες λεπτομέρειες θα βοηθήσουν στον περιορισμό των επίδικων θεμάτων. Ως προς το υπό στοιχείο

(3)αιτητικό της Αίτησης, με το οποίο ο Αιτητής-ενάγων ζητά καταστάσεις λογαριασμών και στοιχείων ενεργητικού των Καθ΄ ων η Αίτηση-εναγομένων, θεωρώ ότι τα αιτούμενα στοιχεία ουδεμία σχέση έχουν με τα όσα αναφέρονται στην Υπεράσπιση. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση-εναγόμενοι δεν έχουν προβάλει στην Υπεράσπιση οποιοδήποτε ισχυρισμό ότι οι εκτιμημένες αξίες των ακινήτων ή άλλων στοιχείων ενεργητικού τους λήφθηκαν υπόψη για τον καθορισμό της εσωτερικής αξίας της μετοχής τους. Ο ισχυρισμός ότι οι εν λόγω αξίες είναι σχετικές με τα επίδικα θέματα, πηγάζει από τους ισχυρισμούς του Αιτητή-ενάγοντα και, ειδικότερα, από την παράγραφο 6 της Έκθεσης Απαιτήσεως. Εν πάση περιπτώσει, θεωρώ ότι τα αιτούμενα στοιχεία αποτελούν μαρτυρία που ενδεχομένως να έχουν στη διάθεσή τους οι Καθ΄ ων η Αίτηση-εναγόμενοι. Τέλος, κρίνω ότι η Αίτηση καταχωρίστηκε με αδικαιολόγητη καθυστέρηση, δεδομένου ότι ο Αιτητής-ενάγων θεώρησε ότι μπορούσε να απαντήσει στην Υπεράσπιση - όπως και έπραξε με την καταχώρηση του σχετικού δικογράφου - θεωρώντας ότι δεν υπήρχε οτιδήποτε το ασαφές το οποίο να χρειαζόταν διευκρίνιση. Αλλά, εφόσον η δίκη θα διεξαχθεί με βάση τη δικογραφία, η οποία ήδη αντηλλάγη μεταξύ των διαδίκων, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι χρειάζεται οποιαδήποτε λεπτομέρεια για την καλύτερη και κατάλληλη, κατ΄ ισχυρισμό, προετοιμασία του Αιτητή-ενάγοντα στη δίκη εφόσον όλα τα στοιχεία είναι ήδη γνωστά σε αυτόν. Για όλους τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω πιο πάνω, η Αίτηση απορρίπτεται στην ολότητά της ως ανυπόστατη, με έξοδα εναντίον του Αιτητή-ενάγοντα και υπέρ των Καθ΄ ων η Αίτηση-εναγομένων, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο και τα οποία να καταβληθούν στο τέλος της δίκης. [Υπ.] ........... Χ. Σολομωνίδης, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Χ.Θ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο