Cyprus Popular Bank Public Co Ltd ν. Ανδρέα Βγενόπουλου κ.α., Αρ. Αγωγής: 8400/12, 23/5/2014

(1)/2013). Περιπλέον, προσετέθη ο εναγόμενος

2. Της καταχώρισης του κλητηρίου δεν είχε προηγηθεί άδεια για σφράγισή του σύμφωνα με τη Δ.2 κ.2 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, εφόσον η αγωγή στρεφόταν παράλληλα εναντίον εναγομένων εντός της δικαιοδοσίας και εναντίον εναγομένων εκτός της δικαιοδοσίας, περιλαμβανομένων των νυν αιτητών, εναγομένων 1 και 12 που βρίσκονται στην Αθήνα.
3. Στις 8/5/2013 οι ενάγοντες με μονομερή αίτησή τους ημερομηνίας 28/4/2013 εξασφάλισαν συντηρητικά διατάγματα εναντίον των εναγομένων.
4. Ακολούθησε, στις 22/5/2013, μονομερής αίτηση των εναγόντων με την οποία εξασφάλισαν άδεια για έκδοση ειδοποίησης του κλητηρίου με σκοπό να επιδοθεί εκτός δικαιοδοσίας και άδεια για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας, μεταξύ άλλων, στους εναγόμενους 2 και 3 και διάταγμα για υποκατάστατη επίδοση πιστών αντιγράφων της Ειδοποίησης του Κλητηρίου όπως τροποποιήθηκε, της αίτησης και του διατάγματος για τροποποίηση, της αίτησης για προσωρινό διάταγμα και του αντιστοίχου διατάγματος και τέλος, της ίδιας της αίτησης και του διατάγματος ημερομηνίας 22/5/
5. Το αντικείμενο της παρούσας αίτησης Οι εναγόμενοι 2 και 3 με την παρούσα ζητούν: α) Παραμερισμό του κλητηρίου εντάλματος ως ίσχυε αρχικά και ως τροποποιήθηκε, επειδή δεν προηγήθηκε της επίδοσης του κλητηρίου προς τους αιτητές διαταγή του δικαστηρίου για σφράγιση του κλητηρίου προοριζομένου για κατοίκους εκτός δικαιοδοσίας. β) Παραμερισμό του κλητηρίου εντάλματος ως τούτο έχει τροποποιηθεί στις 29/4/
6. γ) Παραμερισμό του διατάγματος ημερομηνίας 22/5/2013 σε όλη του την έκταση. δ) Παραμερισμό των επιδόσεων που εξουσιοδοτήθηκε με το διάταγμα ημερομ. 22/5/
7. Στην αίτηση αναφέρεται ότι τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται φαίνονται στο φάκελο της δικογραφίας και στην ένορκη δήλωση του Αντώνη Χριστοφή ημερ. 28/6/13 που συνοδεύει την αντίστοιχη αίτηση των εναγομένων 1 και
8. Στην αγόρευσή του ο ευπαίδευτος δικηγόρος των αιτητών ανέπτυξε τα ακόλουθα ζητήματα:
9. Το συντηρητικό διάταγμα ημερ. 8/5/13 εκδόθηκε προτού το δικαστήριο αναλάβει δικαιοδοσία, εφόσον εκδόθηκε στις 8/5/13 ενώ το διάταγμα για επίδοση στο εξωτερικό στις 22/5/
10. Το δικαστήριο επομένως, όταν εξέδιδε το διάταγμα δεν είχε ακόμα αποφασίσει ούτε κατά πόσο έχει δικαιοδοσία, ούτε κατά πόσο η υπόθεση είναι κατάλληλη να εκδικαστεί στην Κύπρο. Κατά συνέπεια άσκησε δικαιοδοσία εναντίον προσώπων που δεν είχαν ακόμα αναγνωρισθεί ως διάδικοι ενώπιον του. Η ετεροχρονισμένη αυτή έκδοση του διατάγματος συνιστά έκδηλη παρανομία και λόγο για ακύρωσή του. Δεν απαιτείται να αποφασίσω το ζήτημα αυτό στην παρούσα, γιατί στην πραγματικότητα οι εναγόμενοι 2 και 3 δεν το κατέστησαν επίδικο. Ναι μεν ως βάση της αίτησης έχει τεθεί, ως άνω, η ένορκη δήλωση του κ. Αντώνη Χριστοφή στην οποία εγείρεται τέτοιο ζήτημα, όμως στο σώμα, στο αιτητικό της αίτησης δεν περιλαμβάνεται αίτημα για παραμερισμό του διατάγματος ημερομηνίας 8/5/13, όπως περιλαμβάνεται στην αντίστοιχη εν λόγω αίτηση των εναγομένων 1 και
11. Εν πάση περιπτώσει, για το ίδιο ζήτημα αναφέρονται τα εξής στην απόφαση του παρόντος δικαστηρίου αναφορικά με την αναθεώρηση του συντηρητικού διατάγματος: «. δεν αμφισβητείται η γενική αρχή ότι η έκδοση άδειας για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας προϋποθέτει την αξιολόγηση εκ μέρους του Δικαστηρίου ότι μπορεί να αναλάβει και να ασκήσει δικαιοδοσία. Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι η προγενέστερη έκδοση ενδιαμέσου διατάγματος ασφαλιστικού χαρακτήρα διενεργείται στο κενό. Αντίθετα το γεγονός ότι ένα Δικαστήριο επιλαμβάνεται της αίτησης και εκδίδει διάταγμα, εξυπακούει ότι έκρινε πως είχε δικαιοδοσία. Όπως και όταν έδωσε άδεια για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας. Το ένα δεν αποκλείει το άλλο, αλλά το αντίθετο.»
12. Άλλος λόγος που προβλήθηκε είναι ότι οι ενάγοντες παρέλειψαν μετά την επίδοση του κλητηρίου εντάλματος στους εναγόμενους εν Κύπρω να αποταθούν στο δικαστήριο για εξασφάλιση άδειας για σφράγιση του κλητηρίου εντάλματος αναφορικά με τους εναγόμενους κατοίκους εξωτερικού. Το ζήτημα αυτό είχα την ευκαιρία να το αποφασίσω στα πλαίσια της αντίστοιχης αίτησης των εναγομένων 1 και 12 ως εξής, αποφασίζεται δε και εν προκειμένω με τον ίδιο τρόπο: «Η παράλειψη εξασφάλισης άδειας για σφράγιση του κλητηρίου Όταν το κλητήριο πρόκειται να επιδοθεί σε εναγόμενο εκτός δικαιοδοσίας απαιτείται άδεια για σφράγισή του (Δ.2 κ.2) εκτός εάν η αγωγή στρέφεται παράλληλα και εναντίον εναγομένου εντός της δικαιοδοσίας, οπότε ακολουθείται η εξής πρακτική: "In such cases the writ is issued without leave, and the plaintiff having served the writ on the defendant within the jurisdiction applies for leave to issue a concurrent writ for the service on the defendant out of the jurisdiction, as stated, supra, O. 6 r.2, (n) "Concurrent Writ" etc." (Annual Practice

(1958)σελ. 146. Βλ. επίσης Larticon Co v. Detergenta Developments Ltd

(2004)1 Α.Α.Δ. 1121, Niki Christoforou Cosmetics Ltd v. Στυλιανού κ.ά.

(2005)1 Α.Α.Δ. 273). Ο ευπαίδευτος δικηγόρος των αιτητών εισηγήθηκε παραπέμποντας σε σειρά αποφάσεων Προέδρων Επαρχιακών Δικαστηρίων ότι η άδεια για σφράγιση του κλητηρίου μετά την επίδοση στην Κύπρο με σκοπό να επιδοθεί στο εξωτερικό είναι απαραίτητη και επιτακτική. Έχοντας υπόψιν τις αποφάσεις τις οποίες παραπέμφθηκα και τις εισηγήσεις των ευπαιδεύτων δικηγόρων έχω καταλήξει στην ακόλουθη θεώρηση: Η έκδοση παράλληλου εντάλματος δεν είναι ζήτημα δικονομικής ιεροτελεστίας. Δεν είναι παρά η εξασφάλιση αντιγράφου του εντάλματος για σκοπούς επίδοσης του εκτός δικαιοδοσίας μετά τη συμπλήρωση των επιδόσεων στην Κύπρο. Το τι είναι ουσιαστικό - και σ' αυτό αποβλέπει τόσο η πρακτική για αναγραφή της εν λόγω προειδοποίησης, όσο και η ανάγκη να δίδεται άδεια προκειμένου να εκδοθεί παράλληλο κλητήριο - είναι η διαφύλαξη από τον κίνδυνο να προωθηθεί για επίδοση η αγωγή σε άλλη χώρα χωρίς να πληρούνται οι προϋποθέσεις για ένα τέτοιο διάβημα, το οποίο συνεπάγεται επέκταση της κυριαρχίας του δικαστηρίου σε εδαφικά όρια άλλου κράτους. Στην πραγματικότητα το τι απαιτείται σε τέτοιες περιπτώσεις, δεν είναι η σφράγιση του κλητηρίου, γιατί αυτό έχει ήδη σφραγιστεί, δηλαδή εκδοθεί, αλλά η έκδοση αντιγράφου προς επίδοση. Εν προκειμένω, οι ενάγοντες έχουν ζητήσει στην αίτησή τους ημερομηνίας 22/5/13, όχι μόνο άδεια για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας και για υποκατάστατη επίδοση, αλλά και άδεια για έκδοση ειδοποίησης του κλητηρίου με σκοπό την επίδοσή της. Αλλά ακόμα και εάν απαιτείτο άδεια που να αναφέρεται ρητά σε «σφράγιση», υπό τις περιστάσεις η παράλειψη δεν θα μπορούσε να είναι μοιραία. Τούτο γιατί, αφενός δόθηκε άδεια για έκδοση της ειδοποίησης και αφετέρου δόθηκε το μείζον, δηλαδή η άδεια για επίδοση. Κατά λογική αναγκαιότητα η άδεια για επίδοση περιλαμβάνει την άδεια για σφράγιση αντιγράφου για να επιτευχθεί η εξουσιοδοτηθείσα επίδοση. Στην υπόθεση Pat Jones κ.ά. v. Ξένια Δημητρίου κ.ά.

(1998)1 Α.Α.Δ. 1526, αποφασίστηκε ότι η σφράγιση του κλητηρίου εντάλματος για επίδοση στο εξωτερικό χωρίς άδεια του δικαστηρίου συνιστά μόνο παρατυπία και δεν καθιστά άκυρη τη διαδικασία. Εν κατακλείδι, εάν πρόκειται για παράλειψη εν τη εννοία της Δ.64, που δεν πρόκειται, δεν τίθεται ζήτημα ουσιαστικού επηρεασμού ή θεμελιακής παράβασης, ούτε και χρειάζεται άλλο μέτρο, εφόσον η παράλειψη έχει θεραπευθεί με την δοθείσα άδεια για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας.»

1. Άλλος λόγος που επικαλέστηκαν οι αιτητές είναι ότι το διάταγμα ημερ. 22/5/13 δόθηκε επί τη βάσει ανενεργών Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας, κατά παράβαση κοινοτικής νομοθεσίας. Αυτός ο λόγος εξειδικεύτηκε από τον ευπαίδευτο δικηγόρο των αιτητών με την εισήγησή του ότι δεν τους έχει επιδοθεί το «κλητήριο ένταλμα ή ισοδύναμο έγγραφο» (writ of summons or equivalent document). H ειδοποίηση του κλητηρίου εντάλματος, είναι απλώς μια ειδοποίηση και όχι ένα έγγραφο ισοδύναμο με κλητήριο ένταλμα. Αυτό το ζήτημα έχει επίσης αποφασισθεί στην εν λόγω αίτηση των εναγομένων 1 και 12 ως ακολούθως, αποφασίζεται δε και εν προκειμένω με τον ίδιο τρόπο: «Το ζήτημα περί του ότι επιδόθηκε Ειδοποίηση του Κλητηρίου και όχι αντίγραφο του Κλητηρίου Ως προς το ζήτημα αυτό, ο ευπαίδευτος δικηγόρος των καθ' ων η αίτηση παρέπεμψε σε δύο πρωτόδικες αποφάσεις. Στην πρώτη, αποφασίστηκε ότι σε περιπτώσεις όπου επιχειρείται η επίδοση αγωγής σε κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα πρέπει να επιδίδεται το κλητήριο ένταλμα και όχι η ειδοποίηση του κλητηρίου (Τράπεζα Κύπρου ν. Jaizani, Αγ. Αρ. 3706/2009, Ε.Δ. Λάρνακας, ημερ. 10/2/2010). Στη δεύτερη κρίθηκε ότι η Δ.6 κ.6 θα πρέπει να θεωρείται ως καταργηθείσα, προκειμένου για επίδοση εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από τον έχοντα αυξημένη ισχύ Κανονισμό 1393/
2. Η κατάληξη ήταν ότι αντί της ειδοποίησης «μπορεί ή και πρέπει να επιδίδεται κλητήριο ένταλμα». (Fregata Holdings Ltd v. Consortia Europe Ltd Αγωγή αρ. 2202/10 Ε.Δ. Λάρνακας, ημερ. 30/9/2011.)Υπήρξαν πρωτοδίκως και αντίθετες προσεγγίσεις όπως ήταν η περίπτωση που οδήγησε στην επίλυση της διχογνωμίας από το Ανώτατο Δικαστήριο. Αναφέρομαι στην υπόθεση V.K.C. QUALITY INVESTMENTS LTD v. SHAMMUSI-DEEN ALABI, SHITTA BEY, Πολ. Έφεση Αρ. 113/2012, στην οποία το πρωτόδικο δικαστήριο αποφάσισε ότι θα έπρεπε να επιδοθεί κατά τρόπο επιτακτικό ειδοποίηση του κλητηρίου και όχι αντίγραφο του κλητηρίου, κατ' εφαρμογή της Δ.6 κ.
3. Το Ανώτατο Δικαστήριο όμως, έκρινε πως η θεώρηση αυτή ήταν εσφαλμένη. Ο Ερωτοκρίτου Δ., ανέφερε σχετικώς τα ακόλουθα: «Το πρωτόδικο δικαστήριο κατά την άποψή μας έσφαλλε στη θεώρηση του ότι ήταν αναγκαία η επίδοση Ειδοποίησης Κλητηρίου και ότι η αποστολή αντιγράφου του Κλητηρίου παραβίαζε την Δ.6 θ.
4. Αυτή η προσέγγιση παραγνωρίζει την ύπαρξη του ενιαίου Ευρωπαϊκού χώρου και της ανάγκης για διασφάλιση της εσωτερικής αγοράς που ήταν και ένας από τους πρωταρχικούς σκοπούς για τη θέσπιση του ΕΚ 1393/
5. Για διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του Ευρωπαϊκού Κανονισμού προβλέπεται ότι από τη στιγμή που αποσταλεί η Βεβαίωση Επίδοσης σύμφωνα με τον ΕΚ 1393/2007, μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις θα πρέπει να είναι δυνατή η άρνηση της επίδοσης. Πράγματι ο Ευρωπαϊκός Κανονισμός προσπάθησε να άρει τους διάφορους φραγμούς στην επίδοση δικαστικών εγγράφων και να επιταχύνει και βελτιώσει την επίδοση μεταξύ κρατών μελών, σε μια προσπάθεια να διασφαλίσει τα πλεονεκτήματα της ενιαίας αγοράς και γι' αυτό οι πρόνοιες του θα πρέπει να τυγχάνουν εφαρμογής.» Στην υπόθεση Alpha Bank Cyprus Ltd v. Dau Πολ. Έφεση Ε23/2013 ημερ. 13/9/2013, αποφασίστηκε ότι τόσο το κλητήριο, όσο και η ειδοποίησή του αποτελούν τα εναρκτήρια έγγραφα της διαδικασίας. Συνεπώς, έχει πλέον αποκρυσταλλωθεί κατά τρόπο αυθεντικό ότι προκειμένου για επίδοση σε κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μπορεί να επιδοθεί είτε αντίγραφο του κλητηρίου είτε η ειδοποίηση του κλητηρίου.» Για όλους τους παραπάνω λόγους η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των εναγόντων και εναντίον των αιτητών όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το δικαστήριο. (Υπ.) Τ. Θ. Οικονόμου, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /κ.π./Α.Λ.Ο. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο