← Κύπρος

Ελεονώρας, άλλως γνωστής Νόρας Σιακατίδου ν. Aspis Liberty Life Insurance Public Co Ltd, Αρ. Αγωγής: 7799/2007, 9/5/2014

Ελεονώρας, άλλως γνωστής Νόρας Σιακατίδου ν. Aspis Liberty Life Insurance Public Co Ltd, Αρ. Αγωγής: 7799/2007, 9/5/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2014:A205 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. Σολομωνίδη, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 7799/2007 Μεταξύ: Ελεονώρας, άλλως γνωστής Νόρας Σιακατίδου Ενάγουσας και Liberty Life Insurance Ltd Εναγομένης ------------------- Και δι΄ Ανταπαιτήσεως: Μεταξύ: Liberty Life Insurance Ltd Ενάγουσας και

  1. Ελεονώρας, άλλως γνωστής ως Νόρας Σιακατίδου
  2. Σταύρου Ζήνωνος
  3. Σπύρου Σιακατίδη
  4. Παναγιώτη Σπυρίδη Εναγομένων ------------------ Και ως ετροποποιήθη δυνάμει διαταγής του Δικαστηρίου ημερ. 2.2.2009: Μεταξύ: Ελεονώρας, άλλως γνωστής Νόρας Σιακατίδου Ενάγουσας και Aspis Liberty Life Insurance Public Co Ltd Εναγομένης ------------------- Και δι΄ Ανταπαιτήσεως: Μεταξύ: Aspis Liberty Life Insurance Public Co Ltd Ενάγουσας και
  5. Ελεονώρας, άλλως γνωστής ως Νόρας Σιακατίδου
  6. Σταύρου Ζήνωνος
  7. Σπύρου Σιακατίδη
  8. Παναγιώτη Σπυρίδη Εναγομένων ------------------ Αίτηση διά κλήσεως ημερ. 7.11.2012 για Αναστολή Εκτέλεσης Ενδιάμεσης Απόφασης ημερ. 20.6.2012 και δικαστικής διαδικασίας κτλ. 9 Μαΐου,
  9. Για την Αιτήτρια-ενάγουσα: κ. Νικολάου για Γ. Χαραλαμπίδης & Σία Δ.Ε.Π.Ε. Για την Καθ΄ ης η Αίτηση-εναγόμενη: κα Στ. Ερωτοκρίτου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η μεταξύ των διαδίκων διαφορά προέκυψε από την αρχική μεταξύ των διαδίκων σχέση. Η Αιτήτρια-ενάγουσα ήταν ασφαλιστική αντιπρόσωπος της Καθ΄ ης η Αίτηση-εναγομένης, δυνάμει συμφωνίας ημερ. 1.9.2004, ο τερματισμός της οποίας, εκ μέρους της τελευταίας, οδήγησε στην καταχώρηση της παρούσας αγωγής από την πρώτη, η οποία αξίωνε την πληρωμή οφειλομένων σε αυτή προμηθειών από την Καθ΄ ης η Αίτηση-εναγόμενη. Με την Υπεράσπισή της η Καθ΄ ης η Αίτηση-εναγόμενη αρνείται τις αξιώσεις της Αιτήτριας-ενάγουσας προβάλλοντας και ανταξιώνοντας ότι είναι η Αιτήτρια-ενάγουσα που οφείλει σε αυτή τη διαφορά των χρεοπιστώσεων όπως προκύπτει από τους λογαριασμούς και ανταπαιτεί ποσά που ανέρχονται σε €316.904,10 ως ασφάλιστρα που η Αιτήτρια-ενάγουσα οικειοποιήθηκε, σύμφωνα με τον έλεγχο που είχε διεξαχθεί μέχρι την ημέρα καταχώρησης της Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης, πλέον ποσά που η Αιτήτρια-ενάγουσα εισέπραξε ως ασφάλιστρα από τρίτο πρόσωπο τα οποία επίσης οικειοποιήθηκε. Στις 18.5.2011 το Δικαστήριο εξέδωσε ενδιάμεση απόφαση, σε αίτηση της Καθ΄ ης η Αίτηση-εναγόμενης, με αντικείμενο την περαιτέρω αποκάλυψη, ένορκη προσαγωγή και επιθεώρηση εγγράφων από πλευράς Αιτήτριας-ενάγουσας. Η τελευταία παρέλειψε να συμμορφωθεί με το εκδοθέν διάταγμα αποκάλυψης και η Καθ΄ ης η Αίτηση-εναγόμενη καταχώρησε αίτηση ημερ. 7.9.2011 για παραμερισμό της αγωγής και της Υπεράσπισης στην Ανταπαίτηση. Με ενδιάμεση απόφασή του, ημερ. 20.6.2012, το Δικαστήριο εξέδωσε διάταγμα απόρριψης της απαίτησης και διαγραφής της απάντησης της ενάγουσας στην υπεράσπιση και της υπεράσπισής της στην ανταπαίτηση. Στις 4.7.2012 η Καθ΄ ης η Αίτηση-εναγόμενη καταχώρησε αίτηση για απόφαση εναντίον της Αιτήτριας-ενάγουσας λόγω παράλειψης της τελευταίας να καταχωρήσει Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση της πρώτης. Η εν λόγω αίτηση εκκρεμεί ακόμη ενώπιον του Δικαστηρίου. Την ίδια ημερομηνία η Αιτήτρια-ενάγουσα καταχώρησε την υπ΄ αρ. 1026/2012 έφεση εναντίον της προειρημένης απορριπτικής ενδιάμεσης απόφασης του Δικαστηρίου ημερ. 20.6.
  10. Ακολούθησε η καταχώρηση από την Αιτήτρια-ενάγουσα της παρούσας αίτησης ημερ. 7.11.2012 («η Αίτηση»), με την οποία η Αιτήτρια-ενάγουσα εξαιτείται (α) την αναστολή εκτέλεσης της απόφασης και/ή του διατάγματος ημερ. 20.6.2012, και (β) αναστολή της δικαστικής διαδικασίας που διεξάγεται στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού στα πλαίσια της αγωγής 7799/2007 μέχρι περατώσεως της Πολιτικής Έφεσης 1026/2012 και/ή μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Κατ΄ αρχάς θα πρέπει να λεχθεί ότι η αναφορά, στο υπό στοιχείο (β) αιτητικό, σε Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού φαίνεται να έγινε εκ παραδρομής και η ορθή αναφορά πρέπει να είναι σε Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας. Η Αίτηση βασίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.1 θ.2, Δ.17 θθ.2-13, Δ.18 θθ.1-9, Δ.26 θθ.1-10, Δ.28 θ.12, Δ.35 θθ.18-19, Δ.39 θθ.1-7, Δ.40 θ.7, Δ.48 θθ.1, 2 και 8, Δ.64 θθ.1-2, επί των άρθρων 29-31 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60, επί των Άρθρων 30.2,3 του Συντάγματος, επί των γενικών αρχών του νόμου, των κανόνων επιείκειας, της πρακτικής και της σύμφυτης εξουσίας του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η Αίτηση εμφαίνονται στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση της Εύης Πηλαβάκη ημερ. 7.11.
  11. Πέραν του ιστορικού, ως έχει εκτεθεί ανωτέρω, η ένορκη δήλωση περιλαμβάνει και νομικά επιχειρήματα. Η Αίτηση αντιμετώπισε την ένσταση της άλλης πλευράς («η Ένσταση»), η οποία βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.35, θθ.18 και 19, Δ.48 θ.4

(1), στο Σύνταγμα, τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στις γενικές και συμφυείς εξουσίες και στην πρακτική και δικονομία του Δικαστηρίου. Οι συγκεκριμένοι λόγοι της Ένστασης είναι οι ακόλουθοι: «(Α) Η Αιτήτρια δεν προβάλλει ουσιαστικό λόγο για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. (Β) Το πραγματικό και νομικό υπόβαθρο της αίτησης δεν δικαιολογεί την παραχώρηση της αιτούμενης θεραπείας. (Γ) Με την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, οι Καθ΄ ων η Αίτηση θα στερηθούν χωρίς ουσιαστικό λόγο τον «καρπό της επιτυχίας τους». (Δ) Η Αιτήτρια δεν αναφέρει ποιες οι προοπτικές επιτυχίας της υπ΄ αριθμό 1026/2012 ασκηθείσας Πολιτικής Έφεσης. (Ε) Με την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα προσβληθεί η διασφάλιση της οριστικότητας (finality) της ενδιάμεσης απόφασης του Πρωτόδικου Δικαστηρίου, ημερ. 20 Ιουνίου
  1. (ΣΤ) Με την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος επηρεάζονται Συνταγματικά δικαιώματα των Καθ΄ ων η Αίτηση. (Ζ) Η Αιτήτρια δεν αναφέρει κατά πόσο είναι πρόθυμη να καταβάλει οποιοδήποτε χρηματικό ποσό και/ή οποιαδήποτε άλλη εγγύηση ως ασφάλεια με την οποία να διασφαλίζονται οι Καθ΄ ων η Αίτηση για τυχόν ζημία την οποία δυνατόν να υποστούν συνεπεία της αναστολής εκτέλεσης της απόφασης και/ή της διαδικασίας. (Η) Η παρούσα αίτηση γίνεται κακόπιστα και με σκοπό να καθυστερήσει την παρούσα διαδικασία και/ή την αίτηση για απόφαση στην Ανταπαίτηση εναντίον της Εναγόμενης 1 ημερομηνίας 04/07/2012». Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Ένσταση επαναλαμβάνονται, ουσιαστικά, και αναπτύσσονται οι λόγοι Ένστασης. Κατά την ακροαματική διαδικασία της Αίτησης οι συνήγοροι περιορίστηκαν στις αντίστοιχες ένορκες δηλώσεις, οι δε ενόρκως δηλούσες δεν αντεξετάστηκαν. Επίσης, οι συνήγοροι καταχώρησαν γραπτές αγορεύσεις υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις τους και παραπέμποντας το Δικαστήριο σε νομολογία. Δυστυχώς όμως η εν λόγω νομολογία δεν ήταν βοηθητική καθότι ήταν άσχετη προς το ζητούμενο: κατά πόσο, δηλαδή, χωρεί αναστολή αρνητικής και/ή απορριπτικής απόφασης βάσει της Δ.35, θ.
  2. Νομική βάση της Αίτησης είναι ουσιαστικά η Δ.35, θθ.18 και 19 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας που διαλαμβάνει τα εξής: «
  3. An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from or the Court of Appeal, or a Judge of either Court, may order; and no intermediate act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may have been directed. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favour the decision under appeal was given.
  4. Wherever under these rules an application may be made either to Court below or to the Court of Appeal, or to a Judge of either Court, it shall be made in the first istance to the Court or Judge below:» Σε μετάφραση: «
  5. Η έφεση δεν θα ενεργεί σαν αναστολή εκτελέσεως ή διαδικασίας στην απόφαση που εφεσιβάλλεται εκτός κατόπιν διατάγματος του Δικαστηρίου που εφεσιβάλλεται ή του Εφετείου ή ενός Δικαστού των ανωτέρω Δικαστηρίων και ουδεμία ενδιάμεση πράξη ή διαδικασία θα παύει να ισχύει εκτός κατόπιν οδηγιών του Δικαστηρίου που εφεσιβάλλεται. Προτού εκδοθεί διάταγμα που να αναστέλλει την εκτέλεση το πρόσωπο που θα ζητήσει το διάταγμα θα πρέπει να παράσχει τέτοια εγγύηση (αν υπάρχει) που θα διαταχθεί. Αν η ασφάλεια θα δοθεί υπό τύπο γραμματίου, το γραμμάτιο θα γίνει προς όφελος του διαδίκου υπέρ του οποίου η υπό έφεση απόφαση εδόθηκε.
  6. Οποτεδήποτε μια αίτηση βασιζόμενη σ΄ αυτούς τους κανονισμούς μπορεί να γίνει είτε στο κατώτερο Δικαστήριο ή στο Εφετείο ή σε ένα Δικαστή των ανωτέρω Δικαστηρίων, πρέπει πρώτα να γίνεται στο Δικαστήριο ή τον Δικαστή του κατωτέρου Δικαστηρίου.» Πάγια είναι η νομολογία με την οποία ερμηνεύονται οι διατάξεις που αφορούν στην αναστολή. Το Εφετείο στην Παπακόκκινου κ.ά. v. Γενικές Ασφ. Κύπρου
(1997)1(Β) ΑΑΔ 692-4, τη συνόψισε ως εξής: «Κατ΄ αρχήν, σύμφωνα με το άρθρο 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, αναστολή χωρεί σε σχέση μόνο με την εκτέλεση απόφασης όχι με τη συνέχιση της εξέλιξης της μη συμπληρωθείσας διαδικασίας. Το ίδιο, καθώς νομολογήθηκε, είναι το αποτέλεσμα και δυνάμει του κ.18 της Δ.35: βλ. Fotiou and Another v. Petrolina Ltd
(1984)1 C.L.R. 708· In re E.S. (an infant)
(1986)1 C.L.R. 119· και Aftomata Eleourgia Lythrodonta Ltd v. Holy Monastery of Mahera
(1986)1 C.L.R. 524. Η αναφορά στον εν λόγω κανονισμό σε ". stay of .. Proceedings under the decision appealed from ." δεν αποβλέπει στην αναστολή της ευρύτερης διαδικασίας από την οποία προέκυψε ενδιάμεση απόφαση αλλά μόνο της διαδικασίας που εκπορεύεται αυτοτελώς από απόφαση της οποίας σκοπείται η ικανοποίηση: παραδείγματα προσφέρονται από τον Πική, Δ. (όπως ήταν τότε) στην In re E.S. (an infant) (ανωτέρω). Αυτό είναι το ισοζύγιο που διατηρεί η θεσμική ρύθμιση κατά τη στάθμιση αφενός της δέσμευσης που επέρχεται με τη δικαστική απόφαση και αφετέρου τις περιστάσεις που δικαιολογούν την αναστολή. Αλλά και αν ακόμα προσφερόταν η δυνατότητα διαφορετικής στάθμισης θα θεωρούσαμε ότι η ορθή απονομή της δικαιοσύνης θα επέβαλλε τη συνέχιση και όχι την αναστολή της διαδικασίας». Όπως λέχθηκε στην In re E.S. (an infant) (ανωτέρω), στη σελ. 122, η δικαιοδοσία αναστολής της διαδικασίας δυνάμει του θ.18 της Δ.35 ρητώς περιορίζεται σε δύο θέματα: "(a) The execution of the order or judgment under appeal. "Execution" in the context of the Civil Procedure Rules encompasses every proceeding designed to enforce a judgment or order. And this is the sense in which "execution" should be understood and applied under the rule here under consideration. (b) Proceedings under the decision. Here, again, we are concerned with proceedings incidental to the decision appealed, such as garnishee proceedings and proceedings under the Fraudulent Transfers Avoidance Law - Cap. 62". Χρήσιμη αναφορά μπορεί να γίνει και στην Χατζηιωσήφ v. Πετρίχου
(1998)1(Α) ΑΑΔ 364, 367-8. Μια άλλη ενδιαφέρουσα απόφαση επί του προκειμένου είναι και η Λαϊκή Κυπρ. Τρ. (Χρημ.) Λτδ v. Λύρα κ.ά. (Αρ.1)
(1997)1 ΑΑΔ 1384, όπου στη σελ. 1386 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Το αντικείμενο της δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου βάσει της Δ.35, θ.18 είναι η αναστολή θετικής υποχρέωσης ή καθήκοντος το οποίο επιβάλλεται από την απόφαση η οποία εφεσιβάλλεται. Το αντικείμενο της αναστολής είναι η υποχρέωση ή καθήκον που επιβάλλεται από την απόφαση, και όχι η παγοποίηση ή ο προσωρινός παραμερισμός της απόφασης η οποία εφεσιβάλλεται. Η θέση αυτή προκύπτει ευθέως από τις αποφάσεις. (Fotiou and Another v. Petrolina Ltd.
(1984)1 C.L.R. 708· In re E.S. (an infant)
(1986)1 C.L.R. 119· (βλ. επίσης Aftomata Eleourgia Lythrodonta Ltd v. Monastery of Mahera
(1986)1 C.L.R. 524.) Η Δ.35, θ.18, δεν αποτελεί μέσο για την αναστολή της διαδικασίας ενώπιον του πρωτοδίκου Δικαστηρίου ή την παρεμπόδιση της συνέχισής της μέχρι την ακρόαση της έφεσης. Η απαγόρευση (prohibition), της συνέχισης της διαδικασίας μπορεί να διαταχθεί μόνο με ένταλμα (prohibition), βάσει του Άρθρου 155.4 του Συντάγματος». Στην προκείμενη περίπτωση, η ενδιάμεση απόφαση ημερ. 20.6.2012, της οποίας επιδιώκεται η αναστολή, δεν θέτει οποιαδήποτε υποχρέωση, ούτε επιβάλλει οποιοδήποτε καθήκον το οποίο θα μπορούσε να αποτελέσει το αντικείμενο διαταγής δυνάμει της Δ.35, θ.
  1. Στην ουσία, επιδιώκεται ο παραμερισμός αυτής ταύτης της απορριπτικής ενδιάμεσης απόφασης μέχρι την εκδίκαση της έφεσης. Αυτό είναι απαράδεκτο, ευρίσκεται έξω από τα πλαίσια της Δ.35, θ.
  2. Η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της Καθ΄ ης η Αίτηση-εναγομένης και εναντίον της Αιτήτριας-ενάγουσας, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι καταβλητέα στο τέλος της δίκης. [Υπ.] Χ. Σολομωνίδης, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Χ.Θ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.