ΤΑΜΕΙΟΥ ΠΡΟΝΟΙΑΣ ΤΩΝ ΠΙΛΟΤΩΝ ΚΑΙ ΙΠΤΑΜΕΝΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΚΥΠΡΙΑΚΩΝ ΑΕΡΟΓΡΑΜΜΩΝ ΛΤΔ ν. SUPHIRE HOLDINGS PUBLIC LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 2160/05,

ΤΑΜΕΙΟΥ ΠΡΟΝΟΙΑΣ ΤΩΝ ΠΙΛΟΤΩΝ ΚΑΙ ΙΠΤΑΜΕΝΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΚΥΠΡΙΑΚΩΝ ΑΕΡΟΓΡΑΜΜΩΝ ΛΤΔ ν. SUPHIRE HOLDINGS PUBLIC LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 2160/05, 20/6/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2014:A277 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Τ. Θ. Οικονόμου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2160/05 Μεταξύ: ΤΑΜΕΙΟΥ ΠΡΟΝΟΙΑΣ ΠΙΛΟΤΩΝ ΚΑΙ ΙΠΤΑΜΕΝΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΤΩΝ ΚΥΠΡΙΑΚΩΝ ΑΕΡΟΓΡΑΜΜΩΝ Εναγόντων - και -

1. SUPHIRE HOLDINGS PUBLIC LTD
2. SUPHIRE SECURITIES AND FINANCIAL SERVICES LTD
3. SUPHIRE TRADING & INVESTMENTS LTD
4. ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ
5. ΡΕΑ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ Εναγομένων ΚΑΙ ΔΙΑ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΕΩΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΗΜΕΡ. 14/6/2010 Μεταξύ: ΤΑΜΕΙΟΥ ΠΡΟΝΟΙΑΣ ΤΩΝ ΠΙΛΟΤΩΝ ΚΑΙ ΙΠΤΑΜΕΝΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΚΥΠΡΙΑΚΩΝ ΑΕΡΟΓΡΑΜΜΩΝ ΛΤΔ Εναγόντων - και -
6. SUPHIRE HOLDINGS PUBLIC LTD
7. SUPHIRE SECURITIES AND FINANCIAL SERVICES LTD
8. SUPHIRE TRADING & INVESTMENTS LTD
9. ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ
10. ΡΕΑ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ Εναγομένων Ημερομηνία: 20 Ιουνίου 2014 Αίτηση υπό εναγόντων για επανέκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων, ημερομηνίας 20/9/13 Εμφανίσεις: Για τους ενάγοντες-αιτητές: Η κα Βαρωσιώτου με κα Κανδάρα Για τους εναγόμενους 2, 3, 4 και 5-καθ' ων η αίτηση: Ο κ. Ν. Γεωργίου --------------------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Στις 17/3/2005 το δικαστήριο εξέδωσε παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα διά του οποίου τέθηκαν απαγορεύσεις σε σχέση με την περιουσία των εναγομένων 2, 3, 4 και
11. Στις 29/2/2012 μετά από ακρόαση εκδόθηκε τελική απόφαση εναντίον των εναγομένων 2 και 4 για διάφορα ποσά, ενώ η απαίτηση εναντίον των λοιπών εναγομένων απερρίφθη. Παρά ταύτα και παρά τις οχλήσεις των εναγομένων, οι ενάγοντες δεν απέσυραν το εν λόγω παρεμπίπτον διάταγμα από διάφορους οργανισμούς, κτηματολόγιο, τράπεζες, χρηματιστήριο με αποτέλεσμα η περιουσία των εναγομένων να παραμένει κατ' ουσίαν δεσμευμένη. Ήταν η θέση των εναγόντων ότι το διάταγμα δεν έπαυσε να ισχύει, αλλά συνεχίζει να ισχύει μέχρι την αποπεράτωση έφεσης που καταχώρισαν οι ίδιοι σε σχέση με το ύψος των ποσών που επιδικάσθηκαν εναντίον των εναγομένων 2 και 4 και σε σχέση με την απόρριψη της απαίτησης εναντίον των λοιπών εναγομένων. Αυτή ήταν η θέση που προώθησαν με την ένστασή τους σε αίτηση των εναγομένων ημερομηνίας 31/7/2013 με την οποία οι τελευταίοι ζητούσαν διάταγμα που να διατάσσει τους ενάγοντες όπως αποσύρουν το διάταγμα ημερομηνίας 17/3/2005 από τους διάφορους οργανισμούς ως μη ισχύον. Η εν λόγω ένσταση καταχωρίστηκε στις 28/8/
12. Σε ολιγότερο του ενός μηνός, στις 20/9/2013, οι ενάγοντες καταχώρισαν την παρούσα αίτηση ζητώντας επανέκδοση του παρεμπίπτοντος διατάγματος ή έκδοση νέου κάτι που εξυπακούει ότι το διάταγμα έπαυσε να ισχύει και για αυτό θα έπρεπε να επανεκδοθεί. Η παράλληλη προώθηση δύο αντιθέτων ηγέρθη από το δικαστήριο και ζητήθηκε από τους ενάγοντες να επιλέξουν. Αυτοί επέλεξαν να αποσύρουν την ένστασή τους προωθώντας παράλληλα την παρούσα δική τους αίτηση. Στην Αγγλία έχει αναγνωρισθεί η εξουσία του δικαστηρίου να παρέχει ενδιάμεση θεραπεία εκκρεμούσης της έφεσης. Αυτή η θεραπεία, όπως εξηγήθηκε πρόσφατα στην υπόθεση Novartis AG v. Hospira UK Ltd [2014] WLR 1264, μπορεί να λάβει δύο μορφές ως ακολούθως: «An unsuccessful defendant may be granted a stay of execution pending the appeal... .. Similarly an unsuccessful claimant may be granted interim protection if he is seeking to restrain some irreparable harm pending appeal, notwithstanding that he has been unsuccessful in asserting his right at trial.» (οι υπογραμμίσεις δικές μου) Στην παλαιά και θεμελιακή υπόθεση Sturla v. Freccia 5 App. Cas. 623 οι ενάγοντες ζητούσαν να αναγνωρισθούν ως δικαιούχοι περιουσίας αποβιώσαντος. Η αγωγή απέτυχε, ως επίσης και η έφεση. Με την προοπτική να προωθήσουν την υπόθεσή τους στον τρίτο βαθμό οι ενάγοντες ζήτησαν από το Εφετείο συντηρητική θεραπεία ώστε να διατηρηθεί η περιουσία στο μεταξύ, άλλως η έφεσή τους θα καθίστατο άνευ περιεχομένου. Αναγνωρίσθηκε ότι το δικαστήριο έχει τέτοια εξουσία, για τον λόγο που εξήγησε ο Cotton L.J. ως ακολούθως: «..the Court, pending an appeal to the House of Lords, suspends what it has declared to be the right of one of the litigant parties. On what principle does it do so? It does so on this ground, that when there is an appeal about to be prosecuted the litigation is to be considered as not at an end, and that being so, if there is a reasonable ground of appeal, and if not making the order to stay the execution of the decree or the distribution of the fund would make the appeal nugatory, that is to say, would deprive the Appelant, if successful, of the results of the appeal, then it is the duty of the Court to interfere and suspend the right of the party who, so far as the litigation has gone, has established his rights. That applies, in my opinion, just as much to the case where the action has been dismissed, as to the case where a decree has been made establishing the Plaintiff's title."(η υπογράμμιση είναι δική μου). Από τα παραπάνω και ως ζήτημα κοινής λογικής άλλωστε προκύπτει ότι για να δικαιούται ο ενάγων σε συνέχιση της συντηρητικής θεραπείας θα πρέπει καταρχήν να έχει απορριφθεί η αγωγή. Εφόσον εάν επιτύχει μπορεί να προχωρήσει με επιβάρυνση και δέσμευση της περιουσίας που οφείλεται στα πλαίσια εκτέλεσης χωρίς την ανάγκη ενδιάμεσης θεραπείας. Σε περιπτώσεις μερικής επιτυχίας, ήτοι για ορισμένους από τους εναγόμενους και/ή για ένα ποσοστό της αξίωσης, θα ήταν λογική προϋπόθεση ότι θα πρέπει ο ενάγοντας να καταδείξει πως οι περιστάσεις είναι τέτοιες ώστε, παρά το ότι η αξίωση έχει επιτύχει μερικώς, στο τέλος, εάν δεν συνεχίσει η ενδιάμεση προστασία, θα αποβεί ουσιωδώς αναποτελεσματική η επιτυχία της έφεσης. Εν προκειμένω οι ενάγοντες έχουν λάβει απόφαση εναντίον των εναγομένων 2 και 4 και προώθησαν την εκτέλεσή της, εφόσον έχουν εγγράψει την απόφαση στο κτηματολόγιο ως βάρος επί της περιουσίας του εναγόμενου 4 (memo). Παράλληλα έχουν ζητήσει και έχουν σήμερα εξασφαλίσει ως εξ αποφάσεως πιστωτές διάταγμα επιβάρυνσης των μετοχών των εναγομένων 2 και
13. Ενώ προωθούν με αυτούς τους τρόπους την απόφαση εναντίον των εναγομένων 2 και 4, δεν έχουν καταδείξει ότι η περιουσία των εναγομένων 2 και 4 δεν μπορεί να καλύψει την αξίωση έναντι όλων, όπως ήταν αρχικά και όπως θα μπορούσε να διαμορφωθεί μετά την έφεση. Οι σχετικές αναφορές στην ένορκη δήλωση που συνοδεύουν την αίτηση είναι γενικόλογες και δεν συνίστανται από συγκεκριμένα γεγονότα. Αναφέρεται στην παράγραφο 10 ότι έχει μεν καταχωρισθεί memo επί της περιουσίας των εναγομένων 2 και 4, όμως η αξία της περιουσίας «είναι πολύ μικρότερη από το εξ αποφάσεως χρέος και/ή ενδέχεται να είναι ακόμη μικρότερη εάν επιτύχει η έφεση και επιδικασθούν μεγαλύτερα ποσά εναντίον τους». Τέτοιες αναφορές δεν είναι επαρκείς ώστε να δεσμευθεί η περιουσία και μάλιστα σ' αυτό το στάδιο που υπάρχει ήδη δικαστική κρίση έστω και αν αμφισβητείται με την έφεση. Αυτό είναι ένα στάδιο πέραν της κατάστασης που επικρατεί διαρκούσης της πρωτόδικης διαδικασίας και τα κριτήρια δεν μπορεί παρά να είναι πιο αυστηρά. Για να δοθεί ενδιάμεση θεραπεία είτε εναντίον των επιτυχόντων εναγομένων είτε πέραν του ποσού που το δικαστήριο έκρινε ως οφειλόμενο, απαιτείται συγκεκριμένη και σαφής στοιχειοθέτηση και για τους κινδύνους αν δεν δοθεί το διάταγμα και για τις προοπτικές επιτυχίας της έφεσης που εν προκειμένω δεν υπάρχει. Η γενικότητα των θέσεων που προβάλουν οι αιτητές και η ετοιμότητά τους να καταφεύγουν σε αόριστες φράσεις που θα μπορούσαν σχηματικά και μόνο να θεμελιώσουν το αίτημα τους, παρά σε γεγονότα, φαίνεται και από το γεγονός ότι επικαλούνται τον κίνδυνο ότι οι εναγόμενοι, σε περίπτωση που δεν θα δοθεί το διάταγμα, θα σπεύσουν αμέσως να αποξένωσουν τις εγγεγραμμένες επ' ονόματι τους περιουσίες. Παραβλέπουν όμως τα προαναφερθέντα memo, αλλά και το γεγονός ότι επιπρόσθετα προς την παρούσα έχουν ζητήσει ως άνω και διατάγματα επιβάρυνσης μετοχών για τους εναγόμενους 2 και
14. Ο κανόνας είναι ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα. Όμως η ουσία στην παρούσα υπόθεση είναι ότι προκλήθηκε μεν πολλαπλότητα διαδικασιών ως εκ της δικονομικής συμπεριφοράς των εναγόντων, όμως η βασική αιτία είναι η παράλειψη των εναγομένων 2 και 4 να πληρώσουν τη δικαστική απόφαση. Όσο κι αν οι εναγόμενοι 2 και 4 εκπροσωπούνται από τον ίδιο δικηγόρο με τους εναγόμενους 3 και 5 δεν είναι ορθό, ως θέμα αρχής, να περιληφθούν στη διαταγή για έξοδα. Για όλους τους πάραπανω λόγους η αίτηση απορρίπτεται με κατ' αποκοπήν έξοδα €2000 πλέον ΦΠΑ υπέρ των εναγομένων 2 και 5 και εναντίον των εναγόντων. (Υπ.) ............ Τ. Θ. Οικονόμου, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Α.Λ.Ο./κ.π. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο