ΔΗΜΟΣ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ, Αρ. Αγωγής: 2854/10, 8/7/2014

(1991)1 ΑΑΔ σελ. 1147 «Η διασφάλιση του τελεσφόρου της πρωτόδικης απόφασης, αφενός, και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης, αφετέρου, συνιστούν τους κατεξοχή παράγοντες που επενεργούν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου. Η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων επιβάλλει η στάθμιση κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής, όσο και τη ζωτικότητα του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης. Οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός, αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις. Το πλαίσιο για τη διάγνωση των δικαιωμάτων του εφεσείοντα σε συνάρτηση με την αποτίμηση των λόγω της έφεσης είναι η ακρόαση της έφεσης. Μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της έφεσης, χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου.» Η επιχειρηματολογία των αιτητών κινήθηκε βασικά σε δύο άξονες. Αφενός προέβαλαν τη θέση ότι μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία της έφεσης τους. Αφετέρου επικαλέσθηκαν την ιδιομορφία τους ως οργανισμός εξυπηρέτησης του δημοσίου συμφέροντος με στοχευμένο προϋπολογισμό για να υποστηρίξουν ότι εάν δεν ανασταλεί η εκτέλεση της απόφασης θα προκληθεί ανεπανόρθωτη ζημία και μάλιστα για τον εν γένει αθλητισμό της Κύπρου. Το πρώτο επιχείρημα, περί βεβαίας πρόγνωσης της έφεσης, συσχετίζεται με την απόφαση του Χατζηχαμπή Δ. (ως ήτο τότε) στην Αναθεωρητική Αίτηση υπ' αρ. 1413/2011 ημερομηνίας 8/1/2013 όπου, εξ συμπτώσεως, οι διάδικοι ήταν οι ίδιοι, και ταυτόσημο το επίδικο αντικείμενο. Η υπόθεση αφορούσε και πάλιν το φόρο θεάματος για ποδοσφαιρικές συναντήσεις, στο ΓΣΠ, πλην όμως για διαφορετική περίοδο. Ο Χατζηχαμπής Δ. αναφέρθηκε στην απόφαση της Ολομέλειας στην υπόθεση Α.Ο.Μ.Μ. Γαλαξίας Παραγωγές Λτδ ν. Δήμου Στροβόλου

(2008)3 ΑΑΔ 291 στην οποία εκρίθη ότι δεν είναι ο διοργανωτής της εκδήλωσης που υπόκειται σε φόρο θεάματος, αλλά ο ίδιος ο θεατής. Ο ρόλος του ΚΟΑ, είπε, είναι απλώς εκείνος του εισπράκτορα του φόρου. Ως μη υποκείμενο στο φόρο πρόσωπο δεν είχε έννομο συμφέρον να προσβάλει τη φορολογία, κατέληξε. Παράλληλα όμως δεν παρέβλεψε τη διαφωνία μεταξύ των διαδίκων στα πλαίσια της οποίας ο Δήμος θεωρούσε τον ΚΟΑ ως τον οφείλοντα να εισπράττει και να καταβάλλει το φόρο, ενώ ο ΚΟΑ θεωρούσε ότι δεν είναι ο ίδιος που έχει αυτή την υποχρέωση, αλλά το σωματείο που διαχειρίζεται την ποδοσφαιρική συνάντηση. Χαρακτήρισε τη διαφωνία αυτή ως το ουσιαστικό επίδικο θέμα μεταξύ των μερών, θεώρησε όμως ότι αυτό θα μπορούσε να επιλυθεί μόνο στα πλαίσια αγωγής στο Επαρχιακό Δικαστήριο. Κατέληξε ως εξής: «Η απόφαση θα περιορισθεί στη διαπίστωση ότι δεν είναι δυνατόν να ασκείται προσφυγή από τον ΚΟΑ, όμως το ποιος ορίζεται από το Νόμο και τους κανονισμούς ως το πρόσωπο που έχει την υποχρέωση να καταβάλει στο Δήμο, αφού εισπράξει το φόρο με τον τρόπο που προνοείται προς τούτο, δηλαδή ο ΚΟΑ ή το σωματείο, είναι θέμα το οποίο πρέπει να αντιμετωπισθεί ανάλογα με τις ορθές νομικές διαδικασίες σε αγωγή.» Αυτή ακριβώς είναι η θέση που επεχείρησαν να προβάλουν ως υπεράσπιση εν προκειμένω οι εναγόμενοι. Το ζήτημα συνεπώς δεν είναι εάν το συγκεκριμένο σκεπτικό αποτελούσε μέρος της αιτιολογίας και αν ως εκ τούτου δημιουργεί δεσμευτικό προηγούμενο, όπως το έθεσε ο ευπαίδευτος δικηγόρος του Δήμου. Η σημασία έγκειται στο ότι η θέση των εναγομένων βρίσκει έρεισμα στην απόφαση ή έστω στα λεχθέντα υπό ενός Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου στα πλαίσια της απόφασής του επί ταυτοσήμου ζητήματος. Η διαπίστωση αυτή δεν μπορεί να παραβλεφθεί στο εγχείρημα για πρόγνωση των πιθανοτήτων επιτυχίας της έφεσης. Βέβαια ο ευπαίδευτος δικηγόρος του Δήμου υπέδειξε ότι μετά την απόρριψη της προσφυγής για την επίδικη τώρα φορολογία, η διοικητική πράξη, έστω και αν εκκρεμεί έφεση, εφόσον ούτε ανακλήθηκε ούτε ακυρώθηκε, συνεχίζει να παράγει έννομα αποτελέσματα δίδοντας στο Δήμο το δικαίωμα να αξιώσει τα οφειλόμενα με αγωγή, όπως και έκανε. Το ζήτημα όμως δεν είναι να εμποδισθεί ο Δήμος να αξιώνει τα οφειλόμενα, αλλά το κατά πόσο θα έπρεπε να δοθεί η δυνατότητα στον ΚΟΑ να προωθήσει τη θέση ότι τα οφειλόμενα δεν οφείλονται από τον ίδιο. Υπό τις περιστάσεις υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να ανατραπεί η συνοπτική απόφαση που ανέκοψε αυτή την πορεία. Ως προς το δεύτερο παράγοντα, δεν αμφισβητήθηκε η αρχή σύμφωνα με την οποία οι οικονομικές δυσχέρειες του εξ αποφάσεως οφειλέτη να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του δεν αποτελούν λόγο αναστολής, ούτε ότι οι μεταγενέστερες του δικαστικού χρέους υποχρεώσεις δεν έχουν προτεραιότητα. Δεν είναι όμως υπ' αυτή την έννοια που έθεσε το ζήτημα η ευπαίδευτη δικηγόρος του ΚΟΑ η οποία κάλεσε το Δικαστήριο να διαχωρίσει εκείνες τις περιπτώσεις στις οποίες αναφέρεται η σχετική νομολογία από την παρούσα, με αναφορά στο ρόλο του ΚΟΑ ως οργανισμού δημοσίας ωφέλειας. Η διαφορά είναι όντως διακριτή. Ο ΚΟΑ δεν επικαλείται οικονομικές δυσχέρειες όπως ένας ιδιώτης. Τα έσοδά του κατά 90% προέρχονται από κρατική χορηγία και αντλούνται από προϋπολογισμό ο οποίος σύμφωνα με το σχετικό νόμο καλύπτει το οικονομικό πρόγραμμα του οργανισμού για έκαστο οικονομικό έτος. Ο ΚΟΑ έχει υποχρέωση να διαθέτει το εγκεκριμένο με τον προϋπολογισμό ποσό αποκλειστικά και μόνο για την επίτευξη των σκοπών ίδρυσής του που είναι η προαγωγή της εξωσχολικής σωματικής αγωγής και του εν γένει αθλητισμού της Κύπρου, η καλλιέργεια και η ανάπτυξη του Ολυμπιακού ιδεώδους και του φίλαθλου πνεύματος κ.ο.κ. Ο ΚΟΑ διαχειρίζεται χρήματα που του δίδονται προς επίτευξη των σκοπών που προσδιορίζει ο νόμος, λειτουργώντας έτσι για το δημόσιο συμφέρον. Είναι βάσιμο το επιχείρημα ότι η ανατροπή του προϋπολογισμού με εκτέλεση της απόφασης θα πλήξει τον αθλητισμό εν γένει της Κύπρου με συνέπειες στην πράξη μη αναστρέψιμες, έστω και αν στο τέλος δικαιωθεί ο ΚΟΑ, ανεξάρτητα από το ζήτημα της φερεγγυότητας του Δήμου Στροβόλου. Στην εξισορρόπηση θα πρέπει ακόμα να ληφθεί υπόψη η θέση των εναγομένων που δεν αμφισβητήθηκε, ότι δηλαδή τα δικόγραφα της έφεσης έχουν συμπληρωθεί και αναμένεται σύντομος πλέον ορισμός της για ακρόαση. Τέλος, θα πρέπει να εξεταστεί η εισήγηση των εναγόντων ότι η αίτηση έγινε με καθυστέρηση. Η καθυστέρηση είναι σχετικός παράγοντας και θα μπορούσε η αίτηση να είχε καταχωρισθεί ενωρίτερα. Όμως η καθυστέρηση δεν είναι τέτοια που να υποδηλώνει κατάχρηση ή άλλη ανεπίτρεπτη συμπεριφορά ή που να στοιχειοθετεί ζημία ή δυσμενή επηρεασμό των εναγόντων. Υπό όλες τις ανωτέρω περιστάσεις, κρίνεται ορθό και δίκαιο, παρά τον κανόνα, να δοθεί αναστολή εκτέλεσης της απόφασης εκκρεμούσης της εφέσεως υπ' αριθμό 278/12. Δίδεται διάταγμα με το οποίο αναστέλλεται από σήμερα, υπό τους κάτωθι όρους, η εκτέλεση της απόφασης ημερομηνίας 29/5/2012 στην παρούσα αγωγή μέχρι την τελική εκδίκαση της έφεσης υπ' αρ. 278/12. Ειδικότερα, υπό τους ίδιους πάντοτε όρους, αναστέλλεται η ισχύς του διατάγματος κατάσχεσης ημερομηνίας 3/1/2014 και του εντάλματος κατάσχεσης χρέους προς τον Υπουργό Παιδείας, τον Υπουργό Οικονομικών και το Γενικό Ελεγκτή προς τους οποίους, με μέριμνα του Πρωτοκολλητή και ευθύνη των εναγομένων, να κοινοποιηθεί το παρόν διάταγμα προς άμεση απελευθέρωση του δεσμευθέντος ποσού. Οι προαναφερθέντες όροι έχουν ως ακολούθως: Οι εναγόμενοι εντός 30 ημερών από σήμερα θα καταθέσουν στον Πρωτοκολλητή τραπεζική εγγύηση για ποσό 50.000 ευρώ για αντιμετώπιση τυχόν ζημίας που ήθελε προκληθεί στους ενάγοντες από την αναστολή και υπό τον περαιτέρω όρο ότι εντός 30 ημερών από σήμερα οι εναγόμενοι θα καταβάλουν στους ενάγοντες τα έξοδα της παρούσας αιτήσεως τα οποία καθορίζονται κατ' αποκοπήν στο ποσό των €2.000 πλέον ΦΠΑ. (Υπ.) .......... Τ. Θ. Οικονόμου, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Α.Λ.Ο. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο