ΣΠΕ ΛΑΚΑΤΑΜΕΙΑΣ - ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΛΤΔ (πρώην ΣΠΕ ΔΕΥΤΕΡΑΣ - ΑΝΑΓΥΙΑΣ, από Δευτερά) ν. S.C.A. Charalambous Construction Ltd κ.α., Αρ. Αίτησης? 1477/2011, 1/9/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2014:A337 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιονː Α. Πανταζή - Λάμπρου, Ε.Δ. Αρ. Αίτησηςː 1477/2011 Μεταξύː ΣΠΕ ΛΑΚΑΤΑΜΕΙΑΣ - ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΛΤΔ (πρώην ΣΠΕ ΔΕΥΤΕΡΑΣ - ΑΝΑΓΥΙΑΣ, από Δευτερά) Αιτήτριας και
- S.C.A. Charalambous Construction Ltd, Μακαρίου Γ' 46, Αναγυια
- Ιάκωβος Πίττας, Περικλέους 5, Διαμ. 401, Λευκωσία, 1040 Καθ' ων η αίτηση 1 Σεπτεμβρίου, 2014 Εμφανίσειςː Για την Αιτήτρια: κ. Χριστόδουλος Ε. Χατζηευτυχίου , για Ευγένιο Χρ. Χατζηευτυχίου Για την Καθ' ης αρ. 1: Γιώργος Σ. Ιωάννου, για Γιώργος Ζ. Γεωργίου & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Για την Καθ' ης αρ. 2: κα. Ε. Κυριάκου για Στέφανος Α. Σκορδής & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Αναφορικά με την ακολουθητέα διαδικασία για την ακρόαση της αίτησης, ημερ. 22.11.2011 της ως άνω Αιτήτριας για ακύρωση της διαιτητικής απόφασης του Καθ' ου αρ. 2, ημερ. 9.7.2011 Με την αίτηση, ημερομηνίας 22/11/2011, με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο (εντεύθεν «η αίτηση»), η Αιτήτρια ζητά την ακύρωση της διαιτητικής απόφασης, η οποία εκδόθηκε στις 9/7/11 από τον Καθ' ου η αίτηση
- Η αίτηση βασίζεται στον Νόμο περί Διαιτησίας, Κεφ. 4, άρθρα 17, 18, 19, 20, 21 και 26, άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στους Θεσμούς περί Πολιτικής Δικονομίας, Δ.18, θ.θ. 1, 2 και 9(α), Δ.48, θ.θ. 1, 2, 3 και 9, Δ.49, Δ.55, στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, άρθρα 35 - 39, στον περί Ερμηνείας Νόμο, άρθρα 2 και 31, στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, Άρθρο 30, στη Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και οποιαδήποτε άλλη καθοδηγητική Νομολογία και στις Γενικές και Συμφυείς Εξουσίες του Δικαστηρίου. Το πλαίσιο στο οποίο θα διεξαχθεί η ακροαματική διαδικασία αποτέλεσε σημείο διαφοράς μεταξύ της πλευράς της Αιτήτριας και της πλευράς των Καθ' ων η αίτηση στο στάδιο οδηγιών. Συγκεκριμένα, ο συνήγορος της Αιτήτριας υποστηρίζει ότι υπάρχει η δικονομική ευχέρεια προσαγωγής προφορικής μαρτυρίας, ενώ η πλευρά των Καθ' ων η αίτηση ισχυρίζεται ότι η ακροαματική διαδικασία περιορίζεται στη βάση των Ένορκων Δηλώσεων που βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου, τηρουμένης της ευχέρειας αντεξέτασης των ενόρκως δηλούντων. Κατόπιν οδηγιών του Δικαστηρίου, καταχωρήθηκαν γραπτές αγορεύσεις από τους συνηγόρους της Αιτήτριας και της Καθ' ης αρ.
- Υπήρξε συγχρόνως δήλωση ενώπιον του Δικαστηρίου ότι ο συνήγορος του Καθ' ου αρ. 2 υιοθετεί την ίδια θέση με τον συνήγορο της Καθ' ης αρ.
- Στην αγόρευσή του, ο συνήγορος της Αιτήτριας παρέπεμψε το Δικαστήριο σε σωρεία πρόσφατων πρωτόδικων αποφάσεων, των Επαρχιακών Δικαστηρίων, και συνοψίζοντας τη θέση του επί του θέματος, ο συνήγορος της Αιτήτριας εισηγήθηκε ότι: (α) Η Δ.48, θ. 2 εφαρμόζεται μόνο σε περιπτώσεις ενδιάμεσων αιτήσεων. (β) Η υπό κρίση αίτηση, ημερ. 22/11/2011, αποτελεί Εναρκτήρια πρωτογενή αίτηση και συνεπώς, η Δ.48, θ. 2, δεν μπορεί να εφαρμοστεί. (γ) Η υπό κρίση αίτηση, ημερ. 22/11/2011, εκδικάζεται ως η ακροαματική διαδικασία σε αγωγή. Επομένως, επιβάλλεται η προσκόμιση προφορικής μαρτυρίας. Από την άλλη, ο συνήγορος της Καθ' ης αρ. 1, συνοψίζοντας τη δική του θέση, εισηγήθηκε προς το Δικαστήριο ότι, ελλείψει Διαδικαστικών Κανονισμών δυνάμει του άρθρου 30 του περί Διαιτησίας Νόμου, Κεφ. 4 και σύμφωνα με την Τράπεζα Κύπρου Λτδ. V. Dynacon Ltd
(1998)1(Δ) Α.Α.Δ 1978, αλλά και στην απουσία άλλης δεσμευτικής νομολογίας που να λέγει το αντίθετο, «θεωρείται αναπόδραστα επιβεβλημένο το Σεβαστό Δικαστήριο να διεξάγει την εκδίκαση της Αίτησης στην βάση της Δ.48 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας», θεωρώντας ότι τούτο ισοδυναμεί με εκδίκαση της αίτησης με βάση ό,τι προκύπτει στην όψη των ενόρκων δηλώσεων. Εκτίμηση Δικαστηρίου Έχω μελετήσει με προσοχή το πλήρες κείμενο των αγορεύσεων των συνηγόρων και έχω καταλήξει ότι Όπως έχω προαναφέρει, η Αιτήτρια αυτό που επιδιώκει με την υπό κρίση αίτηση είναι την ακύρωση διαιτητικής απόφασης. Επικαλείται ως νομική βάση για την ακύρωση της απόφασης, μεταξύ άλλων, το άρθρο 20 του περί Διαιτησίας Νόμου, Κεφ. 4, το οποίο παραθέτω꞉ «20.—
(1)΄Οταν ο διαιτητής ή ο επιδιαιτητής επιδεικνύει κακή συμπεριφορά ή χειρίζεται κακώς την υπόθεση, το Δικαστήριο δύναται να τον απομακρύνει.
(2)΄Οταν ο διαιτητής ή ο επιδιαιτητής επέδειξε κακή συμπεριφορά ή χειρίστηκε κακώς την υπόθεση ή όταν η διαιτησία διεξάχθηκε παράτυπα ή η διαιτητική απόφαση εκδόθηκε παράτυπα, το Δικαστήριο δύναται να ακυρώσει τη διαιτητική απόφαση.». Όπως αναφέρεται στην αίτηση τα γεγονότα στα οποία αυτή στηρίζεται αναφέρονται στη συνημμένη ένορκη δήλωση του κ. Ανδρέα Αντωνίου, Γραμματέα της Αιτήτριας, ημερ. 22.11.2011. Μια σύντομη ανάγνωση της εν λόγω ενόρκου δηλώσεως, δείχνει ότι πράγματι το παράπονο της Αιτήτριας αφορά στο ότι, ως ο ισχυρισμός της, ο διαιτητής διορίσθηκε παράτυπα και/ή ότι η διατησία διεξήχθηκε παράτυπα, με συνεπακόλουθο η ίδια η απόφαση του διατητή να είναι παράτυπη. Είναι αναγκαίο να σημειωθεί ότι το άρθρο 20
(2)πιο πάνω δεν καθορίζει τον τύπο της αίτησης με τον οποίο δύναται να ζητηθεί η ακύρωση της διαιτητικής απόφασης, ούτε καθορίζει οποιαδήποτε προθεσμία για την καταχώριση τέτοιας αίτησης. Δεν προδιαγράφει την ακολουθητέα διαδικασία. Είναι κοινώς αποδεκτό από τους διαδίκους, πως σε ό,τι αφορά τη δικονομία εκδίκασης ζητημάτων που βασίζονται στις ουσιαστικές διατάξεις του περί Διαιτησίας Νόμου, η μόνη σχετική διάταξη που περιέχει ο περί Διαιτησίας Νόμος είναι εκείνη του άρθρου 30, η οποία προβλέπει τα εξής꞉ «
- Ο Κυβερνήτης με τη συμβουλή και βοήθεια του Αρχιδικαστή δύναται να εκδίδει Διαδικαστικούς Κανονισμούς για τη ρύθμιση της πρακτικής και διαδικασίας και τον καθορισμό των δικαιωμάτων τα οποία θα εισπράττονται αναφορικά με κάθε είδους διαδικασίες που λαμβάνουν χώρα με βάση τον Νόμο αυτό: Νοείται ότι, μέχρις ότού εκδοθούν τέτοιοι Κανονισμοί, εφαρμόζονται σε διαδικασίες με βάση το Νόμο αυτό με τις αναγκαίες προσαρμογές οι περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικοί Κανονισμοί και οποιεσδήποτε τροποποιήσεις αυτών.». Ο όρος Κυβερνήτης και Αρχιδικαστής θα πρέπει να διαβάζονται υπό το φως των διατάξεων του περί Ερμηνείας Νόμου, Κεφ.
- Εν πάση περιπτώσει, εκείνο που εδώ ενδιαφέρει είναι ότι δεν έχουν εκδοθεί οποιοιδήποτε διαδικαστικοί κανονισμοί δυνάμει της πιο πάνω κυρίως διάταξης του άρθρου 30, με αποτέλεσμα, ό,τι εφαρμόζεται μέχρι σήμερα να είναι αυτό που η επιφύλαξη του άρθρου 30 προδιαγράφει. Δηλαδή, τυγχάνουν εφαρμογής, με τις αναγκαίες προσαρμογές, οι περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικοί Κανονισμοί. Υπό το φως των πιο πάνω, δεν υπάρχει οτιδήποτε μεπτό στο γεγονός ότι, για την υποβολή της αίτησης ακύρωσης της διαιτητικής απόφασης, η Αιτήτρια ακολούθησε το πρότυπο αίτησης δια κλήσεως ως διαλαμβάνεται στη Δ.18, θ.θ. 1, 2 και 9(α) και Δ.48, θ.θ. 1, 2, 3 και 9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Το ζητούμενο είναι κατά πόσον η επίκληση της Δ.48 υπαγορεύει ότι το Δικαστήριο οφείλει να κρίνει την υπόθεση στην όψη της ενόρκου δηλώσεως του κ. Αντωνίου, συγκρινόμενης πάντοτε με τις ένορκες δηλώσεις όσων ενίστανται στην αίτηση, ή αν δύναται να δώσει στην Αιτήτρια το δικαίωμα να προσκομίσει προφορική μαρτυρία προς υποστήριξη των ισχυρισμών της, ως είναι και η επιθυμία της. Θα συμφωνήσω με την άποψη του συνηγόρου της Αιτήτριας ότι, η υποβολή της αίτησης κατά το πρότυπο της Δ.48, η οποία είναι σχεδιασμένη κατ' εξοχήν για την υποβολή ενδιάμεσων αιτήσεων σε πολιτική διαδικασία που ήδη υφίσταται, δεν αναιρεί το γεγονός ότι η ίδια η αίτηση για την ακύρωση της διαιτητικής απόφασης αποτελεί εναρκτήρια κλήση στην προκειμένη περίπτωση. Σύμφωνα με τη Δ.1, Θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ο όρος «εναρκτήρια κλήση» σημαίνει οποιανδήποτε κλήση εκτός από κλήση σε αιτία ή ζήτημα που εκκρεμεί. Οι θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας δεν έχουν καθιερώσει ξεχωριστή διαδικασία ακρόασης των εναρκτήριων κλήσεων απ' ότι των αγωγών. Δεν υπάρχει οποιαδήποτε διαταγή στους εν λόγω Θεσμούς η οποία να επιτάσσει όπως η ακρόαση εναρκτήριας κλήσης διεξάγεται κατά τον ίδιο τρόπο όπως η ενδιάμεση αίτηση σε αγωγή, παρά η αγωγή. Μόνη, λοιπόν, η Δ.33 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ρυθμίζει τη διαδικασία ακροάσεως σε πολιτική διαδικασία που δεν είναι ενδιάμεση διαδικασία. Τούτο συνεπάγεται, κατά την κρίση μου, ότι η ακρόαση εναρκτήριας κλήσης θα πρέπει να ακολουθεί την προβλεπόμενη στη Δ.33 διαδικασία ακρόασης. Δεν βλέπω οτιδήποτε το οποίο να έχει λεχθεί από τον Νικολάου, Δ., στην υπόθεση Τράπεζα Κύπρου Λτδ. v. Dynacon Ltd
(1998)1 Α.Α.Δ 1978, το οποίο να συγκρούεται με την πιο πάνω προσέγγιση. Στην υπόθεση Τράπεζα Κύπρου Λτδ. v. Dynacon Ltd
(1998)1 Α.Α.Δ 1978 αναφέρθηκαν τα εξής αναφορικά με την μορφή της αίτησης που υποβλήθηκε για απομάκρυνση, εκεί, του διαιτητή δυνάμει του άρθρου 14
(2)του περί Διαιτησίας Νόμου: «Εφόσον δεν εκδοθεί Διαδικαστικός Κανονισμός, ρυθμιστικός των Διαβημάτων που μπορεί να ληφθούν βάσει του Νόμου, το άρθρο 30 του Νόμου καθιστά, τηρουμένων των αναλογιών, τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας εφαρμοστέους για την υποβολή και εκδίκαση αιτημάτων, θεμελιωμένων στις πρόνοιές του. Η υποβολή αίτησης, βάσει των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, διέπεται από τη Δ.48. Η Δ.48 είναι, κατ' εξοχήν, προσαρμοσμένη στην υποβολή ενδιάμεσων αιτήσεων. Όπως προκύπτει από τους τύπους, οι οποίοι θεσμοθετούνται (Τύπος 45, Τύπος 46), η αίτηση υποβάλλεται στο πλαίσιο υφιστάμενης δικαιοδοσίας. Παρέχεται, όμως, η δυνατότητα προσαρμογής της σε εναρκτήρια αίτηση. Γίνεται πρόνοια σ' αυτούς (τύπους) για τον προσδιορισμό της επιζητούμενης θεραπείας και των γεγονότων στα οποία βασίζεται το αίτημα. Δεν έχει διατυπωθεί οποιαδήποτε αμφισβήτηση ως προς το δικονομικό μέσο, το οποίο επιλέγηκε για την έγερση και τον προσδιορισμό των επιδίκων θεμάτων. Ο Διαδικαστικός Κανονισμός περιλαμβάνει όπως προβλέπεται στο Άρθρο 2 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (Ν.14/60)και τύπους δικογράφων, οι οποίοι, όπως ορίζεται στον Κ. 5 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, είναι δεκτικοί προσαρμογών ανάλογα με την περίπτωση. Στην προκειμένη περίπτωση, η αίτηση υποβλήθηκε στο προβλεπόμενο από τους Θεσμούς Τύπο, με τις προσαρμογές εκείνες, που της προσδίδουν το χαρακτήρα εναρκτήριου δικονομικού μέτρου. Δεν γίνεται αναφορά στο εισαγωγικό μέρος σε υφιστάμενη διαδικασία, αλλά στο θέμα, το οποίο εγείρεται προς εξέταση στη συγκεκριμένη διαιτησία, και στον ίδιο το Νόμο, οι πρόνοιες του οποίου διέπουν την επίλυση των επίδικων θεμάτων. Οι διάδικοι καθορίζονται στο τέλος. Είναι τα πρόσωπα προς τα οποία απευθύνεται η αίτηση. (α) η Dynacon Limited και (β) ο Παύλος Παυλίδης, ο Διαιτητής. [...] Το σφάλμα στην επιχειρηματολογία των εφεσειόντων έγκειται, κατά τη γνώμη μας, στην εξομοίωση εναρκτήριας αίτησης με ενδιάμεση αίτηση που υποβάλλεται στο πλαίσιο υφιστάμενης αγωγής. Η αίτηση των εφεσειόντων ήταν αφ' εαυτής προσδιοριστική των μερών στην αντιδικία και των επίδικων θεμάτων.» Σημειωτέον ότι στην πιο πάνω υπόθεση αμφισβητήθηκε η θέση του Διαιτητή ως διάδικου στη διαδικασία. Ο Νικολάου Δ., παρατήρησε συναφώς ότι «με την επίδοση της αίτησης στο διαιτητή, ο τελευταίος κατέστη διάδικος, ο οποίος είχε δικαίωμα να υπερασπιστεί τον εαυτό του με τον προκρινόμενο από τους Θεσμούς τρόπο, όπως και έπραξε, με την υποβολή ένστασης, και να ακουστεί στη δίκη, όπως και ακούστηκε.». Κατά τη δική μου ανάγνωση της πιο πάνω απόφασης, το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι εφαρμόζονται οι σχετικές πρόνοιες της Δ.48 αναφορικά με τους τύπους της αίτησης και της ένστασης, έστω και αν η υπό εξέταση αίτηση αποτελούσε εναρκτήρια κλήση. Πουθενά όμως στην απόφαση αυτή, δεν αναφέρεται ούτε αφήνεται να νοηθεί ότι ο τρόπος διεξαγωγής της ακροαματικής διαδικασίας μιας εναρκτήριας κλήσης διέπεται από τις πρόνοιες της Δ.48 θ.4
(2)και δη ότι αυτή διεξάγεται μόνο στη βάση των Ένορκων Δηλώσεων. Δεν λέχθηκε οτιδήποτε που να εξομοιώνει την εναρκτήρια κλήση με ενδιάμεση αίτηση για σκοπούς ακροαματικής διαδικασίας. Έχει θέσει υπόψη μου ο συνήγορος της Αιτήτριας και άλλες πρωτόδικες αποφάσεις όπου οι αδελφοί Δικαστές υιοθέτησαν ανάλογη ανάγνωση των όσων απορρέουν από την απόφαση Dynacon ανωτέρω (βλ. απόφαση, ημερ. 12.4.2011, στην αγωγή 1340/09, Oao Baltiyskiy Bank v. Artur Vladimirovich Kirilenko, την πρόσφατη απόφαση, ημερ. 31/1/14, στην Γενική Αίτηση αρ. 5/2013, Yushchenko Tatiana Nikolaevna v. Borodin Andrey Fridrihovich, και την πλέον πρόσφατη απόφαση, ημερ. 16/4/14, στην Γενική Αίτηση αρ. 2104/12, Χριστιανός Παραίκα ν. Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Πίστεως. Λέχθηκε μάλιστα εκεί ότι όχι μόνον το Δικαστήριο δύναται να επιτρέψει την προσκόμιση προοφορικής μαρτυρίας, αλλά ο διάδικος επιβάλλεται να προσκομίσει προφορική μαρτυρία προς απόδειξη της αίτησής του. Συμφωνώ με αυτή την προσέγγιση για όλους τους λόγους που εξήγησα πιο πάνω. Η αίτηση ορίζεται για ακρόαση με προφορική μαρτυρία την 10/10/2014 και ώρα 11 π.μ.. Με δεδομένο ότι ήταν κοινή επιθυμία των διαδίκων να επιλυθεί αυτό το ζήτημα πρώτο στο στάδιο οδηγιών και ότι αγόρευσαν χωρίς να παραστεί ανάγκη για καταχώριση αίτησης και ένστασης επί του θέματος αυτού, κρίνω κατάλληλο όπως κάθε πλευρά υποστεί τα έξοδά της. (υπ.)................................... Α. Πανταζή - Λάμπρου, Ε.Δ. ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο