Αγνή Θ. Θρασυβούλου ν. Ντίνος Φλωρίδης, Αρ. Αίτησης: 7882/2009, 24/10/2014

(1998)1 Γ. Α.Α.Δ. 1338, 1343 και Χατζηκυριάκος ν. Κυθρεώτη

(1992)1 Β Α.ΑΔ. 1119, 1121) και επιπλέον, επειδή με την επίδικη αίτηση δεν επιζητείται διαγραφή του δικογράφου αλλά μόνο προδικαστική εξέταση. Συμπεραίνω λοιπόν ότι η επίδικη αίτηση δεν είναι τη διαγραφή του δικογράφου της ενάγουσας που επιδιώκει αλλά προδικαστική εξέταση του ισχυρισμού ότι τα επίδικα θέματα είναι res judicata. Ως εκ τούτου, η διερεύνηση του δικαστηρίου θα περιοριστεί στον κ.2 της Δ.27 δηλαδή αυτόν που η αίτηση επικαλείται. Δεν χωρεί αμφιβολία ότι η εξουσία του δικαστηρίου για προδικαστική εκδίκαση νομικού σημείου έλκεται από τους κανονισμούς 1 και 2 της Δ.27. Σύνοψη των αρχών που διέπουν αυτή την έκφανση της εξουσίας του δικαστηρίου επιχειρήθηκε στην υπόθεση Χ" Οικονόμου v. Ελληνικής Τραπέζης Λτδ

(1992)1Β Α.Α.Δ.949, 956, όπου αναφέρθηκε∙ "Οι αρχές που διέπουν την προκαταρτική εκδίκαση νομικών σημείων που εγείρονται στις έγγραφες προτάσεις, έχουν νομολογηθεί. (Βλ., μεταξύ άλλων, Costas Mavromoustaki ν. Iacovos N. Yeroudes as Executor of the Will of the deceased Spyros Michaelides

(1065)1 CLR 176, Maroulla Athanassi Michaelides (Wife of Aristotelis Gregoriades) v. Pinelopi HjiMichael Diakou

(1968)1 CLR 392, Michael v. United Sea Transport

(1981)1 CLR 322). Οι αρχές αυτές που καθορίζουν τα πλαίσια της άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, μπορούν να συνοψισθούν ως ακολούθως: Η σχετική αίτηση πρέπει να καθορίζει το συγκεκριμένο νομικό σημείο που εγείρεται και να καταχωρείται κατά το χρόνο που κλείνουν οι έγγραφες προτάσεις ή πολύ σύντομα αργότερα. Κανονικά η προκαταρτική εκδίκαση θα πρέπει να ζητείται στην Αίτηση για Οδηγίες (Summons for Directions). Η έκδοση τέτοιας διαταγής γίνεται κατά κανόνα, όταν το Δικαστήριο κρίνει ότι το κρινόμενο νομικό σημείο εγείρει σοβαρό νομικό θέμα, το οποίο αν αποφασιστεί υπέρ του αιτητή, αποφασίζεται η όλη υπόθεση, ή ένα ουσιώδες θέμα της αγωγής∙ μια τέτοια διαταγή θα πρέπει να εκδίδεται με φειδώ και σε εξαιρετικά απλές και καθαρές περιπτώσεις και όχι στις περιπτώσεις εκείνες που τα εγειρόμενα θέματα, λόγω της ασάφειας των γεγονότων ή του νόμου, θα πρέπει να αποφασιστούν κατά την ακρόαση. Ακόμα, η διαταγή αυτή δεν εκδίδεται όταν υπάρχουν αμφισβητούμενα γεγονότα". Επιπλέον, στην υπόθεση Αγρόκτημα Λανίτη Λτδ κ.α. v. Γενικού Εισαγγελέα

(1991)1 Α.Α.Δ.225, υπεδείχθη ότι προδικαστική επίλυση θέματος δικαιολογείται όπου το θέμα είναι νομικό και καθοριστικό για την επίλυση της υπόθεσης ή μέρος τούτης. Με διαγεγραμμένο το νομικό πλαίσιο στρέφομαι στα γεγονότα που αφορούν το αίτημα. Απλή ανάγνωση της αίτησης αποκαλύπτει πως η θέση του εναγομένου είναι ότι πριν την καταχώριση της επίδικης αγωγής προηγήθηκε άλλη, εν προκειμένω η 844/05, η οποία εκδικάστηκε και ως εκ τούτου κατέστησε το αντικείμενο τούτης της αγωγής δεδικασμένο. Παρεμβάλλεται εδώ πως παρ' ότι η ένσταση εξαντλείται σε νομικά επιχειρήματα, στην ακρόαση της αίτησης δηλώθηκε ότι τα δικόγραφα και η απόφαση που επισυνάπτονται ως τεκμήρια στην επίδικη αίτηση, αφορούν την αγωγή που προηγήθηκε. Παρά την πιο πάνω δήλωση κρίνω σκόπιμο να υποδείξω περαιτέρω και τα εξής. Η αγόρευση της συνηγόρου του εναγομένου πραγματεύεται σε έκταση τις αρχές του δεδικασμένου, δηλαδή την ουσία της προδικαστικής ένστασης που αναφέρεται στην πρώτη παράγραφο της υπεράσπισης. Με όλο το σεβασμό, έχω όμως την άποψη ότι σε τούτο το στάδιο δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Αίτηση ως η επίδικη είναι καθ' όλα ιδιαίτερη και αυτό γιατί διακρίνεται σε δύο στάδια. Το πρώτο στάδιο έγκειται σε διερεύνηση του κατά πόσο το αίτημα αρμόζει να ακουστεί προδικαστικά. Το δεύτερο στάδιο, ήτοι ουσιαστική εξέταση της ένστασης, ακολουθεί μόνο αφότου το δικαστήριο εγκρίνει το αίτημα για προδικαστική εξέταση. Για του λόγου το ασφαλές υποδεικνύω όσα αναφέρθηκαν υπό μορφή per curiam στην υπόθεση Χ"Παύλου και Υιοί Λτδ v. Δήμος Λεμεσού

(1998)1Δ Α.Α.Δ.2046,

1. Λέχθηκε εκεί ότι∙ "Πριν καταλήξουμε θα θέλαμε να σχολιάσουμε ακόμα ένα σημείο. Έναυσμα της παρούσας διαδικασίας αποτέλεσε η καταχώρηση αίτησης από τον εναγόμενο στις 2.7.
2. Οι ενάγοντες-καθ΄ ων η αίτηση καταχώρησαν ειδοποίηση πρόθεσης ένστασης στις 7.10.
3. Στην ένσταση αναφέρεται ότι τα νομικά σημεία που εγείρονται με την παράγραφο 1 της Υπεράσπισης δεν μπορούν να τεθούν προς εκδίκαση. Η ένσταση καταλήγει ότι οι ενάγοντες δέχονται όπως τα νομικά σημεία που εγείρονται εξεταστούν προδικαστικά δυνάμει του Θεσμού 27, μόνο αν καταστεί σαφές ότι το πραγματικό υπόβαθρο είναι τα γεγονότα όπως εκτίθενται στην Έκθεση Απαίτησης. Από το φάκελο της υπόθεσης δεν φαίνεται να ικανοποιήθηκε η τελευταία προϋπόθεση. Το μόνο που συμφωνήθηκε στις 8.12.1992, ημερομηνία εκδίκασης της αίτησης, είναι ότι οι δύο πλευρές δεν θα αντεξετάσουν επί των ενόρκων δηλώσεων και ότι το επίδικο θέμα της αίτησης ήταν κατά πόσο οι ενάγοντες έχουν βάση αγωγής. Με αυτά τα δεδομένα παραμένει ασαφές ποιά γεγονότα αποτέλεσαν τη βάση της αίτησης. Περαιτέρω κάποιος θα ανέμενε ότι, αφού είχε καταχωρηθεί ένσταση, το αντικείμενο της διαδικασίας της αίτησης θα ήταν κατ΄ αρχάς κατά πόσο το Δικαστήριο θα επέτρεπε ή όχι την εκδίκαση με βάση το Θεσμό 27 και ακολούθως να προχωρούσε στην εκδίκαση της ουσίας της αίτησης. Αντίθετα το Δικαστήριο προχώρησε αμέσως στην εξέταση της ουσίας, υποθέτουμε με τη συναίνεση των μερών, συναίνεση όμως που δεν είναι φανερή από το τηρηθέν πρακτικό". Δοθέντος όλων των πιο πάνω διευκρινίζω ότι στην υπό κρίση περίπτωση η διερεύνηση του δικαστηρίου περιορίστηκε στο κατά πόσο το νομικό ζήτημα που εγείρει ο εναγόμενος μπορεί να ακουστεί προδικαστικά και δεν επεκτάθηκε στην ουσία του θέματος. Ας δούμε όμως ποια συμπεράσματα προκύπτουν από το μαρτυρικό υλικό που τέθηκε ενώπιον του δικαστηρίου, δηλαδή τα δικόγραφα της επίδικης αγωγής, τα δικόγραφα της αγωγής 844/05, την απόφαση του δικαστηρίου στην αγωγή 844/05 και τις ένορκες δηλώσεις που υποστηρίζουν αίτηση και ένσταση, αντίστοιχα. Δυστυχώς η δομή της έκθεσης απαιτήσεως της επίδικης αγωγής δεν βοηθά για ευχερή αποκρυστάλλωση των επίδικων θεμάτων. Ως εκ τούτου κρίνω ότι η πλέον πρόσφορη μέθοδος ανίχνευσης τούτων είναι με ιχνηλασία των ποσών που αξιώνονται. Πριν όμως αυτό υποδεικνύεται ότι η έκθεση απαιτήσεως αποκαλύπτει πως η ενάγουσα ανάθεσε στον εναγόμενο την ετοιμασία αρχιτεκτονικών σχεδίων αναφορικά με μετατροπή ισόγειου καταστήματος σε δύο διαμερίσματα στην οικοδομή Maryland Lodge στην Κακοπετριά. Μετά την ετοιμασία των αρχιτεκτονικών σχεδίων, διατείνεται η ενάγουσα, εξασφαλίστηκε προσφορά από την εταιρεία Ζαχαρίας Χρυσάνθου & Υιός Λτδ, ύψους Λ.Κ.15.500, για διεξαγωγή όλων των αναγκαίων οικοδομικών εργασιών που προβλέπονταν βάσει των αρχιτεκτονικών σχεδίων που ετοίμασε ο εναγόμενος. Όπως υποστηρίζει η ενάγουσα, όταν γνωστοποίησε την προσφορά στον εναγόμενο ο τελευταίος παρουσίασε προσφορά τρίτου εργολήπτη, ύψους Λ.Κ.12.500 και δήλωσε ότι ήταν σε θέση να αποπερατώσει τις οικοδομικές εργασίες ο ίδιος για ποσό Λ.Κ.35.
4. Τούτο το ποσό αφορούσε. οικοδομικές εργασίες - Λ.Κ.12.500, ξυλουργικές εργασίες - Λ.Κ.5.500, υδραυλικές εργασίες - Λ.Κ.4.000, ηλεκτρολογικές εργασίες - Λ.Κ.3.000 και αναγκαία υλικά, περιλαμβανομένων ειδών οικοδομής - Λ.Κ.10.
5. Είναι η θέση της ενάγουσας ότι βάσει των πιο πάνω ανέθεσε στον εναγόμενο την αποπεράτωση του έργου και επιπλέον, συμφώνησαν ότι η παράδοση θα γινόταν το αργότερο μέχρι το Πάσχα του
6. Η δε αμοιβή του εναγομένου θα ήταν ποσοστιαία επί του κόστους όλων των εργασιών που θα διεξάγονταν, ενώ θα του καταβαλλόταν και τυχόν ποσό που θα κατέβαλλε εκ μέρους και για λογαριασμό της ενάγουσας. Δέχεται η ενάγουσα ότι όλα τα πιο πάνω δεν είναι επίδικα καθώς ότι αποτέλεσαν αντικείμενο στην αγωγή 844/05, όπου το δικαστήριο απεφάσισε ότι το ποσοστό που συμφωνήθηκε με τον εναγόμενο ήταν 10% επί του συνολικού κόστους των εργασιών. Η ουσία της αξίωσης της ενάγουσας άρχεται από την 11η παράγραφο της έκθεσης απαιτήσεως. Διατείνεται εν προκειμένω ότι οι διάδικοι συμφώνησαν πως ο εναγόμενος, ως ο επιβλέπων αρχιτέκτονας του έργου, θα είχε ευθύνη σε περίπτωση κακοτεχνιών από τους διάφορους εργολάβους και/ή σε καθυστέρηση στην ολοκλήρωση του έργου και/ή για τυχόν υπερχρεώσεις και γενικά για οποιαδήποτε ζημία προκαλείτο στην ενάγουσα από επιλογές ή ενέργειες του εναγομένου. Είναι η θέση της ενάγουσας ότι ο εναγόμενος είναι εκείνος που επέλεξε τους εργολάβους και συγκεκριμένα τον Μενέλαο Μενελάου, ξυλουργό και τον Κώστα Ανδρέου, εργολάβο οικοδομών. Όταν το Νοέμβριο του 2003 η ενάγουσα ζήτησε από τον εναγόμενο λεπτομέρειες των εργασιών και των εξόδων, ο τελευταίος αρνήθηκε να παράσχει τέτοιες, πλην μιας γενικής κατάστασης συνολικού κόστους Λ.Κ.73.
7. Ως εκ τούτου η ενάγουσα υποχρεώθηκε να αναθέσει σε ειδικό εμπειρογνώμονα την ετοιμασία έκθεσης σε σχέση με τις εκτελεσθείσες εργασίες. Τούτο το έργο ανέλαβε ο Π. Ευλογημένος, πολιτικός μηχανικός και αρχιτέκτονας. Κατάληξη τούτου ήταν πως οι εργασίες των Μενελάου - ξυλουργού και Ανδρέου - εργολάβου οικοδομών, ανέρχονταν σε Λ.Κ.18.512,22 και Λ.Κ.18.243,85 αντίστοιχα. Εν τω μεταξύ τα δύο αυτά πρόσωπα κινήθηκαν νομικά κατά της ενάγουσας και ο μεν πρώτος καταχώρισε την αγωγή 845/05, ο δε δεύτερος άλλη ξεχωριστή αγωγή. Η αξίωση του πρώτου ήταν για Λ.Κ.20.130,35 και του δεύτερου για Λ.Κ.19.959,
8. Μάλιστα ο εναγόμενος ενέκρινε πληρωμή και/ή πιστοποίησε εργασίες των δύο για τα πιο πάνω ποσά. Εκ των υστέρων όμως και παρά την καταχώριση αγωγής εναντίον της ενάγουσας, οι δύο πιο πάνω αποδέχθηκαν το ποσό που καθόρισε ο εκτιμητής που διόρισε η ενάγουσα, Π. Ευλογημένος. Δυνάμει των πιο πάνω η ενάγουσα καταλογίζει στον εναγόμενο δόλο και/ή παράβαση εμπιστευτικού καθήκοντος. Διατείνεται ότι ο ενάγων την παραπλάνησε για το συνολικό κόστος που θα είχαν οι εργασίες (Λ.Κ.35.000), γεγονός που επιμαρτυρείται από το ότι επέλεξε τους συνεργάτες του ώστε δόλια και σε συνωμοσία με αυτούς να αυξήσει το κόστος των εργασιών και να ανεβάσει τη δική του προμήθεια. Επιπλέον, το γεγονός ότι οι Μενελάου και Ανδρέου αποδέχθηκαν τα ποσά που καθόρισε ο Π. Ευλογημένος, τα οποία ήταν μειωμένα κατά Λ.Κ.3.671,98, σύνολο, αποκαλύπτει ότι ο εναγόμενος παράνομα εισέπραξε το 10% επί του πιο πάνω ποσού. Αποτέλεσμα των πιο πάνω ενεργειών των εναγομένου, διατείνεται η ενάγουσα, είναι ότι αναγκάστηκε να πληρώσει τα έξοδα των δικηγόρων των Μενελάου και Ανδρέου που την ενήγαγαν, ανερχόμενα σε €3.
9. επωμίσθηκε τα έξοδα του δικού της δικηγόρου, περαιτέρω €2.000 και τέλος, την αμοιβή του εμπειρογνώμονα που υπολόγισε τις εκτελεσθείσες εργασίες, επιπλέον €3.
10. Το συνολικό ποσό των €8.000 αποτελεί μέρος της αξίωσης της ενάγουσας. Περαιτέρω, διατείνεται ότι ο εναγόμενος ήτο αμελής στην εκτέλεση των καθηκόντων του και προς υποστήριξη τούτου η ενάγουσα προβάλλει αριθμό κακοτεχνιών και ζημίων σε σχέση με τις οικοδομικές εργασίες που εκτελέστηκαν. Η επιδιόρθωση τούτων, σύμφωνα πάντα με την ενάγουσα, ανέρχεται σε €8.883,45, ποσό το οποίο επίσης αξιώνει από τον εναγόμενο. Η ενάγουσα υποστηρίζει ακόμα ότι λόγω των προειρημένων ενεργειών του εναγομένου υπέστη απώλεια ενοικίων έξι μηνών. Το σύνολο τούτων ανέρχεται σε €4.123 και διεκδικείται από τον εναγόμενο. Τέλος, η ενάγουσα διεκδικεί και ποσό €555,36 ως μέρος χρημάτων που κατέβαλε στον εναγόμενο για αγορά κεραμικών που έκανε εκ μέρους της. Σύμφωνα με την ενάγουσα, καταμέτρηση των υλικών που χρησιμοποιήθηκαν κατέδειξε ότι τα κεραμικά που τοποθετήθηκαν είναι κατά €555,36 λιγότερα, εξ' ου και η διεκδίκηση του εν λόγω ποσού. Εν κατακλείδι, η ενάγουσα αξιώνει και γενικές αποζημιώσεις, μεταξύ άλλων, για παράβαση συμφωνίας, απώλεια εσόδων συνεπεία κακοτεχνιών και απώλεια ενοικίων. Αποζημιώσεις διεκδικούνται και στη βάση δόλου, απάτης και/ή ψευδών παραστάσεων. Μετά τη δήλωση της συνηγόρου της ενάγουσας, είναι παραδεκτό ότι την 29.5.2005 εξεδόθη απόφαση στην αγωγή 844/05, δηλαδή την αγωγή που συναρτάται με τον ισχυρισμό ότι τα επίδικα θέματα στην παρούσα αγωγή είναι res judicata. Στις σελίδες 11 και 12 της απόφασης (η απόφαση είναι το τεκμήριο Ζ στην αίτηση) το δικαστήριο συνοψίζει τα επίδικα θέματα. Ό,τι εκεί αναφέρεται είναι πως: «Με βάση την αξιολόγηση της μαρτυρίας όπως έχει καταγραφεί πιο πάνω και από τα παραδεκτά και/ή αναντίλεκτα γεγονότα όπως, επίσης, έχουν πιο πάνω καταγραφεί ουσιαστικά το Δικαστήριο καλείται να αποφασίσει επί τριών βασικών ερωτημάτων:

(1)Ποια ήταν τα συμβαλλόμενα μέρη.

(2)Το ύψος της αμοιβής του ενάγοντα και

(3)Κατά πόσο ο ισχυρισμός ότι ο ενάγοντας ανέλαβε τη συγκεκριμένη εργασία έναντι του συνολικού ποσού των Λ.Κ.35.000 είναι στην πραγματικότητα η συμφωνία μεταξύ των μερών.». Ιδιαίτερη σημασία ανακτούν και τα αναφερόμενα στις σελίδες 3 και 4 της απόφασης, εφόσον αποκαλύπτουν εκείνο που το δικαστήριο έκρινε ως κοινό τόπο μεταξύ των διαδίκων. Αναφέρεται εκεί πως: «Από τη μαρτυρία και των δύο μαρτύρων και τα διάφορα τεκμήρια που είχαν κατατεθεί προκύπτουν ως αναντίλεκτα και/ή παραδεκτά τα πιο κάτω γεγονότα τα οποία και αποτελούν και ευρήματα του Δικαστηρίου. Η εναγόμενη 1 η οποία είναι μόνιμος κάτοικος Λονδίνου είναι ιδιοκτήτρια οικοδομής με αριθμό διαμερισμάτων στην Κακοπετριά, το ισόγειο της οποίας έχρηζε ανακαίνισης και/ή μετατροπής και/ή επιδιόρθωσης. Ο εναγόμενος 1 είναι ο σύζυγος της εναγομένης 1 οποίος συμφώνησε και ανέθεσε στον ενάγοντα ο οποίος είναι εγγεγραμμένος αρχιτέκτονας και με τον οποίο είχαν ξανασυνεργαστεί για παρόμοιας φύσης εργασίες σε άλλο συγκρότημα διαμερισμάτων που διατηρεί η εναγομένη 1, επίσης στην Κακοπετριά από την οποία συνεργασία τους ήταν απόλυτα ευχαριστημένοι αφού την βρήκαν της αρεσκείας τους, και εξόφλησαν στον ενάγοντα στο ακέραιο τις υπηρεσίες του, εργασίες ανακαίνισης και/ή μετατροπής και/ή επιδιόρθωση του ισογείου του εν λόγω υποστατικού. Οι εργασίες περιελάμβαναν την ετοιμασία σχεδίων, την επιτόπου επίσκεψη στο χώρο, αξιολόγηση και ανάθεση προσφορών, επίβλεψη των εργασιών επιδιόρθωσης και μετατροπής και αγοράς διαφόρων υλικών στο όνομα και για λογαριασμό των εναγομένων τα οποία και χρησιμοποιήθηκαν στο υποστατικό. Ο εναγόμενος 2 κατά τακτά χρονικά διαστήματα επισκεπτόταν την Κύπρο και το εργοτάξιο και γνώριζε και ήταν ενήμερος για την πρόοδο των εργασιών. Η εναγόμενη 1 ελάχιστες φορές επισκέφθηκε το εργοτάξιο αλλά μαζί με τον εναγόμενο 2 και τον ενάγοντα επισκέφθηκαν διάφορες εταιρείες που πωλούν οικοδομικά υλικά και διάλεξε διάφορα υλικά της αρεσκείας της για να τοποθετηθούν στο υποστατικό μερικά από τα οποία αγόρασε για λογαριασμό τους ο ενάγοντας. Επίδικα θέματα είναι τα μέρη που αποτελούν τα συμβαλλόμενα μέρη της συμφωνίας, το ύψος της αμοιβής του ενάγοντα, ο ίδιος ισχυρίζεται ότι είχαν συμφωνήσει 10% επί του κόστους των εργασιών ενώ η δικογραφημένη θέση των εναγομένων ήταν ότι συμφωνήθηκε στο 7% επί του κόστους των εργασιών, το κατά πόσο οι αξιολογήσεις των προσφορών των διάφορων υποεργολάβων που έγιναν από τον ενάγοντα γνωστοποιούντο στους εναγομένους 1 και 2, και κατά πόσο η συμφωνία μεταξύ των μερών ήταν ότι ολόκληρο το κόστος εκτέλεσης των αναγκαίων εργασιών θα ήταν το ποσό των Λ.Κ.35.000, πλέον ποσοστό 7% επί του ποσού αυτού ως η αμοιβή του ενάγοντα». Τέλος, υποδεικνύεται ότι στην υπόθεση 844/05 το δικαστήριο επιδίκασε υπέρ του εναγομένου (ενάγων στην προηγηθείσα διαδικασία), το ποσό των €8.197,87, ως αξία οικοδομικών υλικών που αγόρασε εκ μέρους της ενάγουσας (εναγομένη 1 στην αγωγή 844/05) και €5.120,68 πλέον ΦΠΑ, ως υπόλοιπο της αμοιβής που συμφωνήθηκε. Στην προηγηθείσα διαδικασία η αξίωση του εναγομένου αφορούσε υπόλοιπο συμφωνηθείσας και/ή εύλογης αμοιβής, καθώς και αξία οικοδομικών υλικών που αγόρασε εκ μέρους της ενάγουσας (βλ. τεκμήριο Α στην αίτηση). Και σε εκείνη την υπόθεση η συμφωνία των διαδίκων είχε ως αντικείμενο το ίδιο συγκρότημα διαμερισμάτων, δηλαδή στην οδό Γρίβα Διγενή 20 στην Κακοπετριά, και αφορούσε επίβλεψη οικοδομικών εργασιών από τον εναγόμενο. Στην υπεράσπιση που η ενάγουσα (τότε εναγομένη 1) καταχώρισε στην αγωγή 844/05, εξιστόρησε τη σχέση της με τον εναγόμενο και υποστήριξε ότι συμφώνησαν πως ο εναγόμενος θα αναλάμβανε τη διεξαγωγή των εργασιών που δεν θα υπερέβαιναν τις Λ.Κ.35.000,00 και πως η αμοιβή του θα ανερχόταν σε 7%. Επισημαίνεται δε ότι η ενάγουσα επεφύλαξε δικαίωμα να διεκδικήσει παρά του εναγόμενου τυχόν αποζημιώσεις ως ακολούθως: «6(I) Ο Ενάγοντας κατά παράβαση της συμφωνίας του με την Εναγομένη και/ή της εντολής και/ή της εξουσιοδότησης του προκάλεσε στην Εναγομένη απώλειες και ζημιές με αποτέλεσμα μεταξύ άλλων να εγείρονται αξιώσεις εναντίον της από πρόσωπα που ο Ενάγοντας ανέθεσε την διεξαγωγή εργασιών στα διαμερίσματα της ενώ οι εργασίες που διεξήχθησαν παρουσιάζουν κακοτεχνίες και προβλήματα για τα οποία η Εναγομένη επιφυλάσσει τα δικαιώματα της να στραφεί εναντίον του Ενάγοντα με αγωγή». Σχετική είναι και η παράγραφος 7 της υπεράσπισης που καταχώρισε η ενάγουσα εφόσον με αυτήν παραπέμπει στις αγωγές που οι δύο συνεργάτες του εναγομένου καταχώρισαν εναντίον. Ό,τι εκεί αναφέρεται είναι πως: «

1. Είναι ο ισχυρισμός της Εναγομένης ότι δεν οφείλει οποιοδήποτε ποσό στον Ενάγοντα είτε για τις προσφερθείσες υπηρεσίες του και/ή εργασίες είτε για την αγορά υλικών για λογαριασμό της αντίθετα ισχυρίζεται ότι η οποιαδήποτε αξίωση των Ενάγοντα στην αγωγή 845/05 και 873/05 εναντίον της στην περίπτωση που θα είναι επιτυχής θα πρέπει να ικανοποιηθεί από τον Ενάγοντα ο οποίος είτε εισέπραξε και δεν κατέβαλε τα τυχόν εις αυτούς οφειλόμενα ποσά ή τα ποσά τα οποία αξιούν δεν τους οφείλονται και αξιώνονται σε συμπαιγνία με τον Ενάγοντα και τούτο με επιφύλαξη των λόγων υπεράσπισης που θα προβάλει η Εναγομένη στις αγωγές αυτές περιλαμβανομένης της υπεράσπισης και ουδέποτε συνεβλήθηκε μαζί τους». Είναι η θέση της ενάγουσας ότι η επίδικη αίτηση δεν αποκαλύπτει γεγονότα εφόσον τούτα τελούν υπό αμφισβήτηση, διαπίστωση η οποία καθιστά την αίτηση πρόωρη και καταδικασμένη σε απόρριψη. Διατείνεται εν προκειμένω ότι δεν επιτρέπεται στο δικαστήριο να ακούσει την αίτηση χωρίς τα γεγονότα να έχουν συμφωνηθεί. Τέλος, υποστηρίζει ότι η αίτηση υποβλήθηκε καθυστερημένα και ότι δεν πληροί τις προϋποθέσεις της Δ.
2. Υποδείχθηκε ήδη ότι αίτηση ως η επίδικη δεν μπορεί να προχωρήσει παρά μόνο αν το προδικαστικό ζήτημα είναι αμιγώς νομικό ή τα γεγονότα που πλαισιώνουν το αίτημα δεν αμφισβητούνται (βλ. υπόθεση Λανίτη, πιο πάνω, στη σελ. 229). Αν και δεν παραγνωρίζω τη σχετική αρχή δεν αντιλαμβάνομαι γιατί η ενάγουσα διατείνεται ότι στην υπό κρίση περίπτωση ελλείπει το πραγματικό υπόβαθρο. Η προηγηθείσα διαδικασία, δηλαδή η αγωγή 844/05, αποτελεί αναμφισβήτητο γεγονός, το ίδιο και τα δικόγραφα που καταχώρισαν οι εμπλεκόμενοι και τέλος, η απόφαση του δικαστηρίου. Σύνοψη του περιεχομένου τούτων, ως πιο πάνω επιχειρήθηκε, αποκαλύπτει ότι το πραγματικό πλαίσιο είναι πλήρως αποκρυσταλλωμένο. Στη δοσμένη περίπτωση το ελάχιστο που το δικαστήριο οφείλει να πράξει είναι να ακούσει το ζήτημα που έχει τεθεί. Τώρα, αν πράττοντας τούτο διαπιστωθεί ιδιαιτερότητα νομικού σημείου ή αμφισβητούμενο γεγονός που δεν ήταν δυνατό να αποκαλυφθεί σε αυτό το στάδιο της διαδικασίας, θα αντιμετωπιστεί δεόντως και φυσικά δεν θα επενεργήσει εις βάρος της ενάγουσας. Έχω όμως την άποψη ότι η παραδοχή που έγινε στην ακρόαση της αίτησης σε σχέση με τα δικόγραφα και την απόφαση της αγωγής 844/05, διαγράφει εναργώς το πραγματικό πλαίσιο στο οποίο θα κινηθεί η εξέταση του δικαστηρίου (βλ. Liberty Life Insurance Public Co Ltd v. Terzian κ.α. Πολ. Έφ. 151/10, ημερ. 7.3.14). Περαιτέρω, θεωρώ ότι η καθυστέρηση στην υποβολή του αιτήματος δεν είναι ικανή, δίχως άλλο, να οδηγήσει την αίτηση σε απόρριψη. Εν πάση περιπτώσει, υποδεικνύω ότι μόλις στην ακρόαση της αίτησης αποκρυσταλλώθηκαν τα γεγονότα. Εν κατακλείδι, δεν διαπιστώνω οιανδήποτε δικονομική πλημμέλεια που να εμποδίζει την εξέλιξη της αίτησης. Ως εκ των πιο πάνω καταλήγω ότι ορθό και δέον είναι η προδικαστική ένσταση και δη κατά πόσο τα εδώ επίδικα θέματα είναι res judicata, να ακουστεί προδικαστικά, δηλαδή σε χρόνο που θα οριστεί πάραυτα. Τα έξοδα της επίδικης αίτησης, ως θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το δικαστήριο, θα ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της διαδικασίας που έπεται σε σχέση με την προδικαστική ένσταση. (Υπ) ...................................... Λ. Α. Παντελή, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΧΡΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο