Αναφορικά με την Εταιρεία Fragmento Ltd, Αρ. Αίτησης: 904/2011, 17/10/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2014:A373 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: T. Καρακάννα, Π.Ε.Δ. Αρ. Αίτησης: 904/2011 Μεταξύ: Αναφορικά με την Εταιρεία Fragmento Ltd και Αναφορικά με τον περί Εταιρειών Νόμο Κεφ. 113 ----------------- Αίτηση ημερ. 25 Φεβρουαρίου 2014 για Τροποποίηση των λόγων ένστασης 17 Οκτωβρίου,
- Για Αιτητές: κα Ε. Χριστοφή για Π. Παύλου Για Καθ΄ ων η Αίτηση: κα Μ. Στυλιανού για Χρ. Κληρίδης ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Την 2.12.2011 καταχωρήθηκε, από τη Bank of Moscow, αίτηση εκκαθάρισης της εταιρείας Fragmento Ltd. Η Fragmento Ltd καταχώρησε ένσταση στην πιο πάνω αίτηση, την 26.3.2012, και στη συνέχεια καταχώρησε αίτηση με την οποία ζητούσε άδεια να καταχωρήσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της πιο πάνω ένστασής της. Η Bank of Moscow καταχώρησε ένσταση στην αίτηση για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Στην ένστασή της, που καταχωρήθηκε τη 18.12.2013, η Bank of Moscow προβάλλει δεκατέσσερις λόγους για τους οποίους η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Ισχυρίζεται, μεταξύ άλλων, ότι η αίτηση «. συνιστά καταφρόνηση και ή κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου, γίνεται καθυστερημένα και ή κακόπιστα και αποτελεί και ή χρησιμοποιείται ως μέσο καταπίεσης των καθ΄ ων η αίτηση». Στην παράγραφο 6 της ένστασης προβάλλονται οι πιο κάτω ισχυρισμοί. «Με την υπό κρίση Αίτηση η Αιτήτρια ζητά από το Δικαστήριο να ενεργήσει εκτός της δικαιοδοσίας του και/ή να αναθεωρήσει την απόφαση του ημερομηνίας 05/11/2012 και/ή να ενεργήσει ως Εφετείο του εαυτού και/ή επιδιώκει την έκδοση νέας απόφασης που να βρίσκεται σε διάσταση και/ή να εξουδετερώνει και/ή ακυρώνει την προηγούμενη απόφαση ημερομηνίας 05/11/2012 και/ή η Αιτήτρια δεν ακολουθεί την ορθή διαδικασία για αναθεώρηση της ενδιάμεσης απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 05/11/2012 που είναι η καταχώριση Έφεσης εναντίον της». Με την υπό κρίση Αίτηση, η Bank of Moscow ζητά την τροποποίηση της ένστασης που καταχώρησε την 18.12.
- Συγκεκριμένα, ζητά όπως διαγραφεί η φράση «. και/ή η αιτήτρια δεν ακολουθεί την ορθή διαδικασία για αναθεώρηση της ενδιάμεσης απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 05/11/2012 που είναι η καταχώριση Έφεσης εναντίον της» και προστεθούν οι πιο κάτω λόγοι ένστασης: «
- Επιδιώκεται και/ή προκαλείται καθυστέρηση για εξυπηρέτηση αλλότριων σκοπών και/ή με σκοπό να καθυστερήσει η διαδικασία εκδίκασης της Αίτησης Εκκαθάρισης με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο και/ή η υπό εξέταση αίτηση αποτελεί εμπόδιο που προβάλλεται ούτως ώστε να παρεμποδιστεί η πρόοδος της Αίτησης Εκκαθάρισης μέχρι να εκδικαστεί η Έφεση με αριθμό 466/12 που καταχώρισε η Αιτήτρια εναντίον της ενδιάμεσης απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 05/11/
- Η Αιτήτρια προωθεί παράλληλα ένδικα μέσα για την επιδίωξη ίδιου ή παρόμοιου σκοπού εφόσον προωθεί την υπό κρίση Αίτηση παράλληλα με την Έφεση της με αριθμό 466/12 που καταχώρισε εναντίον της ενδιάμεσης απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 05/11/2012 και ως εκ τούτου η υπό κρίση αίτηση είναι καταχρηστική της διαδικασίας του Δικαστηρίου και θα πρέπει να απορριφθεί.» Η Fragmento Ltd καταχώρησε ένσταση στην υπό κρίση Αίτηση, όπου προβάλλονται οκτώ λόγοι για απόρριψη της Αίτησης. Είναι η θέση της, μεταξύ άλλων, ότι η Αίτηση είναι αντικανονική, παράτυπη και αντινομική. Η ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης «. δεν αποτελεί δικόγραφο ώστε να έχει εφαρμογή η Δ.25 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών.» Η Αίτηση στηρίζεται στη Δ.25 θθ.1-5, Δ.39, Δ.48, θθ. 1-4 και Δ.64, στους περί Εταιρειών Κανονισμούς, Κ.3 και Κ.4, στους περί Εταιρειών (Εκκαθαρίσεις) Κανονισμούς 1933, 1938, Κ.92, άρθρο 28 και 30 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στη διακριτική ευχέρεια, τις συμφυείς εξουσίες και την Πρακτική του Δικαστηρίου. Κατά την ακρόαση της Αίτησης τα θέματα προς εξέταση περιορίστηκαν σε δύο, ήτοι κατά πόσο εφαρμόζονται στην υπό κρίση υπόθεση οι πρόνοιες της Δ.25 και της Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Με τη Διάταξη 64 παρέχεται η διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να διασώσει μια παράτυπη διαδικασία, ήτοι όταν δεν υπήρξε συμμόρφωση «.. λόγω οποιασδήποτε πράξεως ή παραλείψεως, με τα προβλεπόμενα από τους παρόντες Κανονισμούς, αναφορικά με χρόνο, τρόπο, τόπο, τύπο, περιεχόμενο ή οτιδήποτε άλλο κατά την έναρξη ή τη φερομένη έναρξη οποιασδήποτε διαδικασίας». Στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν έχει διαπιστωθεί οποιαδήποτε «παρατυπία», οποιαδήποτε παρέκκλιση από τους Θεσμούς, η οποία θα πρέπει να θεραπευθεί από το Δικαστήριο για να διασωθεί η διαδικασία. Εκείνο που ζητά η Αιτήτρια είναι τη διαγραφή κάποιου λόγου ένστασης και την προσθήκη δύο νέων. Καταλήγω ότι η Διάταξη 64 των Θεσμών καμία εφαρμογή έχει στη συγκεκριμένη περίπτωση. Η αγόρευση αμφοτέρων των μερών επικεντρώθηκε στη Διάταξη 25 των Θεσμών. Η Δ.25 θ.1 προνοεί τα πιο κάτω: «Το Δικαστήριο ή Δικαστής μπορεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας να επιτρέψει σε οιονδήποτε από τους διαδίκους να διορθώσει ή τροποποιήσει την οπισθογράφηση ή τα δικόγραφα με τέτοιο τρόπο και με τέτοιους όρους που θα είναι δίκαιοι και όλες οι τέτοιες τροποποιήσεις θα πρέπει να γίνουν σαν αναγκαίες για σκοπούς αποπερατώσεως των πραγματικών ζητημάτων που είναι αμφισβητούμενοι μεταξύ των διαδίκων.» Η Δ.25 θ.5 προνοεί ότι: «Το Δικαστήριο ή Δικαστής μπορεί σε οποιοδήποτε χρόνο και με τέτοιους όρους ως προς τα έξοδα ή όπως το Δικαστήριο ή Δικαστής κρίνει δίκαιο, να τροποποιήσει οιανδήποτε έλλειψη ή λάθος σε οιαδήποτε διαδικασία και όλες οι αναγκαίες τροποποιήσεις θα γίνονται για το σκοπό αποπερατώσεως του πραγματικού ζητήματος ή στοιχείου που εγείρεται ή εξαρτάται από τη διαδικασία.» Η Δ.25 θ.1 αναφέρεται σε τροποποίηση «οπισθογράφησης ή δικογράφου». Τι αποτελεί «δικόγραφο» περιγράφεται στη Δ.19 θ.2 των θεσμών και περιλαμβάνει την Έκθεση Απαίτησης, Υπεράσπιση, Ανταπαίτηση, Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση και Απάντηση. Χρήσιμη είναι και η αναφορά που γίνεται στο Annual Practice του 1952[1], όπου διαβάζουμε σχετικά τα πιο κάτω: «Pleading. - This word includes all «statements in writing of the claim, or demand of any plaintiff, and of the defence of any defendant thereto, and of the reply of the plaintiff to any counterclaim of a defendant». (J.A., 1925, s. 225.) A letter sent to the plaintiff's solicitor, stating what the defendant believes to be his defence to the action, but not in the form prescribed by r.11, infra, is not a pleading (Marshall v. Jones, 52 J. P.423). A writ is not a pleading (Murray v. Stephenson, 19 Q.B.D. 60); but if a writ be specially indorsed under O.3, r.6, the special indorsement is a pleading, and it is delivered when the writ is served (Anlaby v. Proetorius, 20 Q.B.D. 764).» (Βλ. Επίσης The Supreme Court Practice 1973 Vol. 1 part 1 page 251)». Καταλήγω ότι στον όρο «δικόγραφο» δεν περιλαμβάνεται η ένσταση και ως εκ τούτου η Δ.25, θ.1 των Θεσμών δεν παρέχει εξουσία στο Δικαστήριο να διατάξει την τροποποίηση της ένστασης. Η ευπαίδευτη συνήγορος των Αιτητών, προς υποστήριξη της θέσης της ότι η Δ.25 τυγχάνει εφαρμογής στην υπό κρίση υπόθεση, επικαλέστηκε την απόφαση Ιωάννης Παπαδόπουλος v. Οργανισμός Χρηματοδοτήσεως Παγκυπριακή Λτδ[2] και αριθμό αποφάσεων πρωτόδικων Δικαστηρίων, με ιδιαίτερη έμφαση στην απόφαση Δέσπω Κασάπη κ.ά. v. Παναγιώτη Αθηαινίτη κ.ά.[3] Η απόφαση Ιωάννης Παπαδόπουλος v. Οργανισμός Χρηματοδοτήσεως Παγκυπριακή Λτδ[4], καμία εφαρμογή έχει στην υπό κρίση υπόθεση, καθότι επρόκειτο για αίτηση για έκδοση διατάγματος παραλαβής. Η τροποποίηση αφορούσε συγκεκριμένο σκοπό, ήτοι να περιληφθούν στοιχεία ως προς την εξασφάλιση, ακόμη και στο στάδιο επαλήθευσης. Στην πιο πάνω απόφαση δεν έγινε επίκληση της Δ.25 των Θεσμών, αλλά η τροποποίηση έγινε στα πλαίσια του άρθρου 5
(2)του Κεφ. 5, όπως αυτό είχε ερμηνευθεί από τα Δικαστήρια. Στην πρωτόδικη απόφαση Δέσπω Κασάπη κ.ά. v. Παναγιώτη Αθηαινίτη η πρωτόδικος δικαστής κατέληξε ότι η ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης αποτελεί νομικό έγγραφο το οποίο μπορεί να τροποποιηθεί δυνάμει της Δ.25 θ.5 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Αναφέρει χαρακτηριστικά τα πιο κάτω, τα οποία υιοθέτησε και η δικηγόρος των Αιτητών στην αγόρευσή της: «Σύμφωνα με τη Δ.25 θ.5, το Δικαστήριο μπορεί καθ' οιονδήποτε χρόνο και με τέτοιους όρους ως προς τα έξοδα ή όπως κρίνει δίκαιο, να τροποποιήσει οποιαδήποτε έλλειψη ή λάθος σε οποιαδήποτε διαδικασία και όλες οι αναγκαίες τροποποιήσεις θα γίνονται για το σκοπό αποπεράτωσης του πραγματικού ζητήματος ή στοιχείου που εγείρεται ή εξαρτάται από τη διαδικασία. Όπως ορθά εισηγούνται οι συνήγοροι των αιτητών, η Δ.25 θ.5, η οποία περιλαμβάνεται στις πρόνοιες που αναφέρονται στη νομική βάση της αίτησης, είναι αντίστοιχη της Δ.28 θ.12 των Αγγλικών Θεσμών. Στην Ετήσια Δικονομική Πρακτική του 1958, στη σελίδα 637, όπου αναλύεται ο Αγγλικός Θεσμός Δ.28 θ.12, αναφέρεται ότι με βάση το Θεσμό αυτό τροποποιήσεις μπορούν να γίνουν σε νομικά έγγραφα οποιουδήποτε είδους και αναφέρονται περαιτέρω σχετικά παραδείγματα. Σκοπός τέτοιων τροποποιήσεων είναι ο καθορισμός της πραγματικής διαφοράς μεταξύ των διαδίκων. Κατά συνέπεια δεδομένου ότι η ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης που κατεχώρησαν οι αιτητές-ενάγοντες στις 12.6.2012 αποτελεί αναμφίβολα νομικό έγγραφο, είναι δυνατόν κατά την αντίληψη μου να επιτραπεί η αιτούμενη τροποποίηση της δυνάμει της Δ.25 θ.5, νοουμένου ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις για το σκοπό αυτό, κατ' αναλογίαν των αρχών που διέπουν το επιτρεπτό τροποποίησης του κλητηρίου εντάλματος ή των εγγράφων προτάσεων.» Η Δ.25 θ.5 των Θεσμών, ως αναφέρεται και στην πιο πάνω απόφαση, αντιστοιχούσε στο Order 28, rule 12 των παλαιών Αγγλικών Θεσμών. Κατ΄ ακρίβεια, η Δ.25 θ.5 ήταν αντιγραφή του Order 28, rule
- Στη συνέχεια, το Order 28, rule 12 τροποποιήθηκε, επαναριθμήθηκε σε Order 20, rule 8 και συμπεριλήφθηκε σε αυτό ρητή πρόνοια ότι το Δικαστήριο μπορεί να εκδώσει διάταγμα τροποποίησης εγγράφου που κατατέθηκε στη διαδικασία και μετά από αίτημα ενός εκ των διαδίκων[5]. Επισημαίνω ότι τέτοια πρόνοια δεν έχει περιληφθεί στη Δ.25, θ.
- Η Δ.25 θ.5, την οποία παραθέτω αυτούσια ανωτέρω, δίνει εξουσία στο Δικαστήριο, με δική του πρωτοβουλία να τροποποιήσει οποιοδήποτε λάθος ή παράλειψη στη διαδικασία. Η εξουσία αυτή πρέπει να ασκείται με φειδώ και μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις για προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς. Χρήσιμη αναφορά στις εξουσίες του Δικαστηρίου να διατάξει τροποποίηση με δική του πρωτοβουλία, γίνεται στο Annual Practice[6], όπου τονίζεται η φειδώ με την οποία πρέπει να ασκείται η πιο πάνω εξουσία και ο ρόλος του δικαστή στην επίλυση μιας διαφοράς. Διαβάζουμε σχετικά τα πιο κάτω: «Amendment by the Court of its own Motion.- Rule 8 empowers the Court to order an amendment to be made of its own motion (cf. O. 25, r.3, infra). The Court however, very rarely exercises this power. "In a civi suit the function of a court in this country . is not inquisitorial" (per Pearce, L.J., in Fallon v. Calvert, [1960] 1 All E.R. p. 282): its function is to act as a kind of umpire (see Pollock and Maitland, the History of English Law, Vol. 2, p.671; Holdsworth, History of English Law, Vol. 9, pp. 280-281), and it plays not an active but only a passive role in relation to the raising of the issues for its consideration and determination. It is not the duty of the Court to force upon the parties amendments for which they do not ask (per Fry, L.J., in Cropper v. Smith, 26 Ch. D. p. 715). Nevertheless, the power contained in this Rule is valuable and significant (for an instance of its exercise by Field, J., see Nottage v. Jackson
(1883), 11 Q.B.D. 627, 638); it enables the Court, by persuasion, and if necessary by order, to raise the real point at issue between the parties, and to ensure that its proceedings are free from errors and defects." H Δ.25 θ.5 δεν εφαρμόζεται κατά την άποψή μου στην υπό κρίση υπόθεση καθότι η Αίτηση για τροποποίηση υποβλήθηκε από διάδικο και το Δικαστήριο δεν έχει διαπιστώσει από μόνο του την ανάγκη για τροποποίηση των λόγων ένστασης. Δεν εμπίπτει στη μικρή εκείνη κατηγορία των υποθέσεων όπου το Δικαστήριο, κατ΄ εξαίρεση, από μόνο του, διατάζει την τροποποίηση του εγγράφου. Η τροποποίηση που ζητά η Αιτήτρια δεν είναι καθοριστικής σημασίας για επίλυση της διαφοράς. Εξάλλου, το θέμα της κατάχρησης και της καθυστέρησης, που ζητά η Αιτήτρια να προσθέσει στην ένστασή της, ήδη εγείρεται στην ένσταση που καταχωρήθηκε, ενώ η εγκατάλειψη ενός εκ των λόγω ένστασης μπορεί να γίνει με μία προφορική δήλωση ενώπιον του Δικαστηρίου και δεν είναι αναγκαίο όπως εκδοθεί διάταγμα τροποποίησης για το σκοπό αυτό. Για τους ίδιους λόγους κρίνω ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για να ασκήσω τη σύμφυτη εξουσία μου και να εκδώσω τα αιτούμενα διατάγματα. Η σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου, ως έχει επανειλημμένα τονιστεί από το Ανώτατο Δικαστήριο, πρέπει να γίνεται με «εξαιρετική φειδώ», ασκείται μόνο στις περιπτώσεις όπου αν το Δικαστήριο απόφευγε να το πράξει θα οδηγούμαστε σε αδικία[7], κάτι το οποίο δεν ισχύει στη συγκεκριμένη περίπτωση. Η Αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των Καθ΄ ων η Αίτηση και εναντίον της Αιτήτριας. [Υπ.] Τ. Καρακάννα, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Χ.Θ. [1] Σελ. 352 [2]
(2004)1Γ
- [3] Συνενωμένες αγωγές 8651/05 και 8650/05 ημερομηνίας 9.1.
- [4]
(2004)1Γ 1716 [5] Order 20 r.8: For the purpose of determining the real question in controversy between the parties to any proceeding or of correcting any defect or error, in any proceedings, the Court may at any stage of the proceedings and either of its own motion or on the application of any party to the proceedings order any document in the proceedings to be amended on such terms as to costs or otherwise as may be just and in such manner as it may direct. [6] 1982, 20/5-8/3, σελ. 382 [7] Βλέπετε σχετικά Ελεγκτική Υπηρεσία Συνεργατικών Εταιρειών v. Παπαγεωργίου κ.ά.
(2000)3 ΑΑΔ 151, Ευάγγελος Εμπεδοκλής κ.ά. (Αρ. 3)
(2009)1 ΑΑΔ 529. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο