Ανδρέας Κλεάνθους ν. Παύλος Κούμεττου, Αρ. Αίτησης: 4055/10, 24/10/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2014:A383 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Λ. Α. Παντελή, Ε. Δ. Αρ. Αίτησης: 4055/10 Μεταξύ: Ανδρέας Κλεάνθους Ενάγοντος -και- Παύλος Κούμεττου Εναγομένου 24 Οκτωβρίου,
- Για τον Ενάγοντα: κα Νικολάου. Για τον Εναγόμενο: καμία εμφάνιση. Α Π Ο Φ Α Σ Η Αντικείμενο της αγωγής είναι η αξίωση του ενάγοντα εναντίον του εναγομένου για αποζημίωση συνεπεία δυσφήμισης. Παρ' ότι ο εναγομένος παρουσιάστηκε στο δικαστήριο και καταχώρισε υπεράσπιση, στη συνέχεια παρέλειψε να εμφανιστεί. Δόθηκαν οδηγίες στο πρωτοκολλητείο να τον ενημερώσει για τη νέα ημερομηνία ορισμού και παρ' ότι στάληκε τέτοια ειδοποίηση ο εναγόμενος ούτε αυτή τη φορά εμφανίστηκε στο δικαστήριο. Ως εκ τούτου η υπόθεση προχώρησε σε απόδειξη. Προς απόδειξη της υπόθεσης μαρτυρία έδωσε μόνο ο ενάγων. Όπως ανέφερε κατά πάντα ουσιώδη χρόνο ήταν μέλος του Κοινοτικού Συμβουλίου Τσερίου. Κατά τον ίδιο χρόνο ο εναγόμενος απέστειλε στο κοινοτικό συμβούλιο δύο επιστολές. Τούτες ανέφερναν τα ακόλουθα: «(α) Επιστολή 1η ημερομηνίας 07/01/2010 Παρ' όλο ότι σας το ζήτησα γραπτώς από τις αρχές του 2009 και επανειλημμένα προφορικά μέσω εκπροσώπων των κομμάτων σας και του αστυνομικού της γειτονιάς, εσείς επιμένετε να αρνείσθε. Είναι γνωστό σε όλους ότι αλλού σας τρώει και αλλού κνίθεσθε. Προσωπικά, το ξέρετε όλοι, κανένα δεν ενοχλώ, ούτε έβλαψα και αν άσκησα κριτική μέσω του τύπου και ραδιοφώνου αυτή ήταν κόσμια αλλά ούτε ένα μέλος του κοινοτικού συμβουλίου ή κάτοικος Τσερίου δεν τόλμησε να με διαψεύσει. Ακόμα και τα αγαπητά μου Τυλλήρια Πρόεδρος και αντιπρόεδρος του Κοινοτικού Συμβουλίου έχασαν την λαλιά τους, την όραση, την όσφρηση και την ακοή τους, και επανάκτησαν τις ως άνω αισθήσεις τους στο δικαστήριο, χωσμένοι πίσω από τα φουστάνια των θηλυκών μαργαριταριών, εμμίσθων του Κοινοτικού Συμβουλίου που κατέθεσαν ότι τις αποκάλεσα δήθεν «πουτάνες». Η ειρωνία είναι ότι το μαργαριτάρι, ονόματι Ελένη Μανώλη που εκτελούσε χρέη επιθεωρήτριας, απολύθηκε από την θέση της, αφού παραδέχτηκε ότι με έβρισε, αφού πρώτα έκλεισε το τηλέφωνο. Και ποιος την άκουσε και την κατηγόρησε; Ο σεβάσμιος Τύλληρος Ανδρέας Κλεάνθους που την κατηγόρησε και το άλλο θηλυκό μαργαριτάρι ονόματι Μαρία Τάκη Μιχαήλ που πρέπει να έγραψε την επιστολή με την οποία μου ζητήθηκαν εξηγήσεις από την κυρία Ελένη Μανώλη ως επίσης και την επιστολή της απόλυσης της Ελένης Μανώλη. Αυτά που ανάφερε ενόρκως ο Ανδρέας Κλεάνθους και τα θηλυκά μαργαριτάρια είναι ποινικά αδικήματα, και τα θυμήθηκαν δήθεν 3 χρόνια μετά την κατάθεση της αγωγής για δήθεν γραπτή δυσφήμηση. Τα υπόλοιπα και άλλες παράνομες ενέργειες θα τις αναλάβει ο δικηγόρος μου. Π. Κούμεττος Κοιν. Εκπρόσωποι:
- ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ, ΑΚΕΛ, Ανεξάρτητη Κίνησης
- Αστυνομικός Σταθμός Ανθούπολης Υ.Γ. Παραποιήσεις εκθέσεων του Διευθυντή Ιατρικών Υπηρεσιών και Υπηρεσιών Δημόσιας Υγείας είναι επίσης αδικήματα. (β) Επιστολή 2η ημερομηνίας 18/02/2010 Η παρούσα σας αποστέλλεται μέσο των εισηγήσεων του περί Κοινοτήτων Νόμου που σας έχει καταστήσει το κράτος μέσα στο κράτος χωρίς καμιά επιφύλαξη στο θέμα της ιδιοκτησίας που θεωρείται το βασικότερο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δεδομένου ότι κάθε πολίτης έχει το δικαίωμα να κατέχει, να καρπούται και να απολαμβάνει την περιουσία του και να κατοικά κάτω από υγιές, ασφαλές και αξιοπρεπείς συνθήκες. Προσωπικά εκδιώχθηκα από το σπίτι μου με τον πιο άτιμο και πρόστυχο τρόπο αφού μου δημιουργήσατε συνθήκες ακατάλληλες ακόμα και για ζώα. Στο τόπο που κατοικούσα η δε συμπεριφορά σας όσο και των κομμαρόσκυλλων σας ξεπέρασε τις αρχές τις αλητείας. Φυσικά το θέμα της ιδιοκτησίας δεν περίμενα να το σεβαστούν τόσο το γυφτοτύλληρος Μουλλάς του Παχυάμμου όσο και τα χτηνά, κατά τον Ττουραπή, του Τσερκού, αλλά οι χατζήδες της Βορίου της Λαπήθου και της φιλίας και του Μαραθόβουνου που αυτοαποκαλούνται Πρόσφυγες. Ο υποφαινόμενος δεν είμαι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος που έχτισε και κατοίκησε μέσα στην ούτο καλούμενη Γεωργική γη, αφού η νομοθεσία το επιτρέπει, εκτός φυσικά αν το μίσος που σας διακατέχει προς το άτομο μου σας στέρησε την λαλιά σας, την όσφρηση, όραση και ακοή σας και σας απόμεινε η ειρωνεία και ο χλευασμός που την εκφράζει και γραπτώς ο επικεφαλής σας γυφτοτύλληρος. Τώρα πως απέκτησε το δικαίωμα να ειρωνεύεται και να χλευάζει το πληροφορήθηκα από τους φίλους μου στην Τυλληρία. Το απέκτησε ασκώντας την πατροπαράδοτη τέχνη . που την μετεξέλησε στο δέσιμο του χειροπόδαρα για να παίρνει πεντασέλινα με το στόμα του, όπως την αρκούδα στα πανηγύρια, και ακολούθως κατέληγε στην . αστυνομία . Δικαιωματικά ως κύπριος πολίτης άσκησα κριτική τόσον μέσω του τύπου όσο και μέσω ραδιοφώνου σύμφωνα με κατάχ. (1 - 3) και πάλι όλο που ήταν κόσμια και την έκανα χαριτολογώντας, από ραδιοφώνου, εσείς προτιμήσατε να βάλετε την ουρά σας στα σκέλια βρίζοντας με γλώσσα του πεζοδρομίου, τον Πελλομαρωνίτη εκτοξεύοντας παράλληλα απειλές για ξυλοδαρμό του. Η υπόλοιπη αλληλογραφία με καταχ. 4 - 8, ομιλή από μόνη της και είχατε την στοιχειώδη υποχρέωση να σεβαστείτε τις υποδείξεις του Διευθυντή Ιατρικών Υπηρεσιών και Υπηρεσιών δημόσιας Υγείας εκ μέρους του Υπουργείου Υγείας. Αντιλαμβάνομαι ότι η επιστολή μου με κατχ. 8 έθιξε την Ελληνική σας περηφάνια και αξιοπρέπεια και ήταν το έναυσμα της προσφυγής σας στο Δικαστήριο με άλλες πέντε παρόμοιες δυσφημιστικές επιστολές. Εκμεταλλευτήκατε την σχεδόν ανύπαρκτη αν όχι την μηδαμινή μου όραση τόσο εσείς όσο και ο αξιότιμος Καδής που ανέβαλε δύο φορές την ακρόαση της αγωγής για να εκκενωθεί η αίθουσα από το κοινό και αφού με φίμωσε απαγορεύοντας σας να απαντήσετε στην αντεξέταση μου ως επίσης απαγορεύοντας κάθε θέση εγγράφων όπως τα συνημμένα επικαλούμενα δικαστικά τερτίπια με καταδίκασε. Η όλη αντίδραση μου με την δήθεν δυσφημιστικές επιστολές που καταδικάστηκα δυνατό να οφείλετε σε αποκύημα της φαντασίας μου καθ' ότι κανένας δεν με έβρισε δημοσίως, κανένας δεν με απείλησε, κανένας δεν μου επιτέθη να με κτυπήσει μπροστά και σε βουλευτές. Κανένας δεν μου δημιούργησε συνθήκες ακατάλληλες ακόμα και για ζώα, ούτε επενέβη κανένας με μηχανήματα μέσα στο κτήμα μου και καλά έκανε ο καδής που με καταδίκασε απονέμοντας δικαιοσύνη. Προσωπικά, άνοιξα το σπίτι μου και διέθεσα τον οικιακό μου εξοπλισμό και επίπλωση στην διάθεση των δικαστικών επιδοτών διότι οι δικαστικές αποφάσεις πρέπει να εφαρμόζονται. Για αυτό το λόγο εγκατέλειψα το σπίτι μου για να διευκολύνω τόσο εσάς όσο και το Δικαστήριο στην υλοποίηση της απόφασης του, δημεύοντας το ή πωλώντας το στην δημοπρασία. Ούτε λίγο ούτε πολύ μου δακτυλοδείχνετε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή του Συμβουλίου της Ευρώπης για τα ανθρώπινα δικαιώματα ή τον εκπρόσωπο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Κύπρο. Είναι θέμα αξιών και αξιοπρέπειας. Καταδικάστηκα με ψευδής παραστάσεις και το γνωρίζεται όλοι, μόνο και μόνο επειδή σας υπόδειξα να προστατεύσετε όχι μόνο τις οικογένειες σας, τα παιδιά σας και τα εγγόνια σας αλλά και χιλιάδες ανθρώπους που έφυγαν από τα σπίτια του με τα ρούχα που φορούσαν, και είχαν και κάθε δικαίωμα να μπουν κάτω από υγιές ασφαλές και αξιοπρεπές συνθήκες. Απολογούμαι για την αναίδεια και το θράσος μου να ασκήσω κριτική υποκλίνομαι ως Μαρωνίτης μπροστά στην ανωτερότητα και την Ελληνική σας περηφάνια και αξιοπρέπεια. Ακόμα, τόσο οι βάρβαροι της Ανατολίας όσο και οι Καννίβαλοι δεν αναμετρούνται με ανάπηρους για να ικανοποιήσουν τα κτηνώδη ένστικτα τους». Είναι η θέση του ενάγοντα ότι με τις πιο πάνω επιστολές ο εναγόμενος αναφερόταν στον ίδιο και ότι τον δυσφήμισε, τον εξέθεσε σε περιφρόνηση, ταπείνωση και μίσος και έθεσε υπό αμφισβήτηση την εκτίμηση, καλή εικόνα, υπόληψη, κύρος, ακεραιότητα και ήθος του. Όπως επισημαίνει ο ενάγων, οι επιστολές κοινοποιήθηκαν από τον εναγόμενο στους εκπροσώπους διαφόρων πολιτικών κομμάτων - ΔΗ.ΣΥ, Α.Κ.Ε.Λ., ΔΗ.ΚΟ και Ανεξάρτητη Κίνηση - καθώς και στον αστυνομικό σταθμό Ανθούπολης, γεγονός που διεύρυνε τον αριθμό των προσώπων που πληροφορήθηκαν τη δυσφήμιση. Παρακολούθησα τον ενάγοντα ενόσω κατέθετε ενόρκως και αποτίμησα τη μαρτυρία του. Ομολογώ ότι η εντύπωση που απεκόμισα είναι καθ' όλα θετική. Δεν είναι μόνο ότι η μαρτυρία του παρέμεινε χωρίς αμφισβήτηση, καθ' όλη τη διάρκεια της διαδικασίας ήταν σταθερός και απαντούσε με φυσικότητα και λεπτομέρεια. Επιπλέον, δεν περιέπεσε σε αντιφάσεις. Ως εκ τούτου δέχομαι τη μαρτυρία του ενάγοντα ως ορθή και ειλικρινή. Εννοείται βεβαίως ότι η αποδοχή της μαρτυρίας του ενάγοντα δεν σημαίνει και αποδοχή της θέση τούτου ότι οι δύο επιστολές συνιστούν λίβελλο. Αυτό το ζήτημα επιτάσσει δικανική διερεύνηση και μόνο εφόσον το δικαστήριο καταλήξει το ίδιο σε αυτό το συμπέρασμα δικαιολογείται ανάλογο εύρημα. Για την ώρα υποδεικνύεται ότι από τη μαρτυρία του ενάγοντα προκύπτουν τα ακόλουθα συμπεράσματα. τα τεκμήρια 1 και 2, επιστολές ημερομηνίας 7.1.2010 και 18.2.2010 αντίστοιχα, είναι επιστολές που ο εναγόμενος απέστειλε στο Κοινοτικό Συμβούλιο Τσερίου και περαιτέρω τις κοινοποίησε στα πολιτικά κόμματα ΔΗ.ΣΥ., Α.Κ.Ε.Λ., ΔΗ.ΚΟ και στην Ανεξάρτητη Κίνηση όπως και στον αστυνομικό σταθμό Ανθούπολης. Κατά πάντα ουσιώδη χρόνο ο ενάγων ήταν μέλος του Κοινοτικού Συμβουλίου Τσερίου. Όπως έχει λεχθεί το αστικό αδίκημα της δυσφήμισης διαπιστώνεται άμα ο ενάγων αποδείξει· (α) ότι το δημοσίευμα ήταν δυσφημιστικό· (β) ότι αναφερόταν στον ίδιο· και (γ) ότι δημοσιεύτηκε (βλ. σελίδα 62 του συγγράμματος των κυρίων Αρτέμη και Ερωτοκρίτου, Κεφάλαιο 148, Αστικά Αδικήματα, Δίκαιο και Αποφάσεις). Στην προκείμενη περίπτωση δεν χωρεί αμφιβολία ότι οι δύο επιστολές, τεκμήρια 1 και 2, δημοσιευτήκαν. Όπως επισημαίνεται στο σύγγραμμα Gatley on Libel and Slander, 11η έκδοση, σελίδα 164 «. publication to one person will suffice .». Κατ' επέκταση η απλή και μόνο διαπίστωση ότι ο εναγόμενος απέστειλε τις σχετικές επιστολές στο Κοινοτικό Συμβούλιο Τσερίου και ότι τις κοινοποίησε σε διάφορα πολιτικά κόμματα και στον αστυνομικό σταθμό Ανθούπολης, είναι αρκετό για να διαπιστωθεί η δημοσίευση τούτων. Προτού αποφανθώ για τα λοιπά συστατικά στοιχεία του δημοσιεύματος, δηλαδή κατά πόσο αναφέρεται στον ενάγοντα και είναι δυσφημιστικό, κρίνω ότι προέχει να αποφασιστεί αν οι δύο επιστολές συνιστούν ενιαίο σύνολο ώστε να εξεταστούν ως τέτοιο, ή αποκαλύπτουν δύο διαφορετικά δημοσιεύματα που καλούν για αυτοτελή εξέταση (βλ. Εκδόσεις Αρκτίνος Λτδ κ.α. ν. Βασιλείου
(2005)1 Α Α.Α.Δ. 683, 689). Η αρχή εν προκειμένω είναι ότι συνήθως τα συστατικά στοιχεία της δυσφήμισης διαπιστώνονται στο κείμενο που εγκαλείται, ως αυτό είχε κατά το χρόνο που δημοσιεύτηκε. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο σύγγραμμα Gatley, πιο πάνω, σελίδα 133 «The difficulty arises from the fact that it is said that the meaning of words must be determined at the time of the publication, when the cause of action is complete». Από την άλλη εξίσου θεμελιώδης είναι και η άλλη αρχή, δηλαδή ότι ενίοτε η διερεύνηση του χαρακτήρα του κειμένου επιτρέπεται να εξέλθει των στενών πλαισίων τούτου και να επεκταθεί σε δημοσιεύματα που προηγήθηκαν χρονικά (βλ. Gatley, πιο πάνω, σελίδες 128 και 129). Στο ίδιο σύγγραμμα, Gatley, στην παράγραφο 3.32, υποδεικνύεται ότι τυχόν εγγύτητα στο χρόνο έκδοσης των δημοσιευμάτων, συνάφεια του περιεχομένου τους και διασύνδεση τούτων, είναι στοιχεία που διέπουν τη σκέψη του μέσου λογικού αναγνώστη στην προσπάθεια διαπίστωσης αν δύο ή περισσότερα κείμενα αποτελούν μέρος αλληλουχίας. Στη δοσμένη περίπτωση η πρώτη επιστολή, τεκμήριο 1, είναι ημερομηνίας 7.1.
- Η δεύτερη, τεκμήριο 2, είναι ημερομηνίας 18.2.
- Και οι δύο επιστολές φέρουν την υπογραφή του εναγομένου. Επιπλέον, και οι δύο επιστολές έχουν τον ίδιο παραλήπτη, δηλαδή το Κοινοτικό Συμβούλιο Τσερίου. Τέλος, παρ' ότι οι δύο επιστολές τιτλοφορούνται διαφορετικά προσεχτική ανάγνωση αποκαλύπτει ότι το περιεχόμενο είναι κοινό, δηλαδή αφορά το ίδιο ζήτημα. Υπό το φως όλων των πιο πάνω καταλήγω ότι οι δύο επιστολές αποτελούν ενιαίο κείμενο και ως εκ τούτου με αυτό τον τρόπο θα ιδωθούν. Το κατά πόσον οι επιστολές αφορούν τον ενάγοντα είναι, πιστεύω, αναμφισβήτητο. Αυτό γιατί ο ενάγων αναφέρεται ονομαστικά - Ανδρέας Κλεάνθους - και επιπλέον περιγράφεται ως τύλληρος, χαρακτηρισμός που συναρτάται και με άλλα μέρη του κειμένου και συνεπώς επιτρέπει εξαγωγή συμπεράσματος ότι και εκείνες οι αναφορές στον ενάγοντα είναι που παραπέμπουν. Η διερεύνηση του χαρακτήρα ενός κειμένου αποτέλεσε αντικείμενο εξέτασης στις υποθέσεις Κωνσταντίνου κ.α. ν. Καραμεσίνη Πολ. Εφ. 216/08, ημερομηνίας 08.04.2011 και Εκδόσεις Αρκτίνος Λτδ ν. Παπαευσταθίου
(2007)1 Α.Α.Δ. 856. Ό,τι καθορίζει το αποτέλεσμα προκύπτει από αντιπαραβολή και εξισορρόπηση δύο εξίσου σημαντικών δικαιωμάτων. Το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου και της έκφρασης αντισταθμίζεται με εκείνο της αξιοπρέπειας και της φήμης του ανθρώπου. Η όλη διεργασία δεν διέπεται από ανελαστικούς κανόνες και ούτε μπορεί κανείς να προεξοφλήσει ότι το ένα δικαίωμα υπερισχύει έναντι του άλλου. Από τη μια το δικαίωμα της έκφρασης συνιστά ακρογωνιαίο λίθο δημοκρατικών και πλουραλιστικών κοινωνιών. Από την άλλη, η υπόληψη του ατόμου ως μονάδα μέσα στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο, είναι ό,τι το προσδιορίζει και το καθιστά ισότιμο μέλος που δικαιούται προστασίας από αναίτιες, ψευδείς και προσβλητικές κατηγορίες. Ως εκ τούτου, οι περιστάσεις της κάθε υπόθεσης είναι εκείνες που θα προσδιορίσουν το ρόλο που διαδραματίζει έκαστο των δύο δικαιωμάτων. Για να αποφασιστεί τούτο η διερεύνηση του κειμένου επεκτείνεται στο σύνολο του δημοσιεύματος και όχι απλώς σε μεμονωμένα αποσπάσματα. Στις λέξεις αποδίδεται η φυσική ερμηνεία που θα απέδιδε ο ορθά σκεπτόμενος άνθρωπος αναλογιζόμενος το χρόνο, τόπο και περιστάσεις συγγραφής του κειμένου (βλ. Χαραλάμπους ν. Βασιλείου
(2000)1 Α.Α.Δ. 1395, 1400). Εν κατακλείδι, αν το λεξιλόγιο που χρησιμοποιήθηκε επιδέχεται πολλαπλές ερμηνείες, δεν θα επιλεχθεί η δυσφημιστική χροιά (βλ. Κουτσού ν. Αλήθεια Εκδοτική Εταιρεία Λτδ
(2003)1 Α.Α.Δ. 1198). Έχοντας κατά νου όλα τα πιο πάνω καταλήγω ότι το περιεχόμενο κάθε μιας των δύο επιστολών, τεκμήρια 1 και 2, είναι δυσφημιστικό για τον ενάγοντα. Αυτό γιατί του αποδίδουν άνανδρη συμπεριφορά - σχετική είναι η αναφορά «έχασαν τη λαλιά τους» κ.λ.π., και «επανέκτησαν τις ως άνω αισθήσεις τους στο δικαστήριο χωσμένοι πίσω από τα φουστάνια των θηλυκών μαργαριταριών». Μάλιστα υπαινίσσονται καταφυγή σε ψεύδος και ψευδορκία, εφόσον υποστηρίζουν ότι όσα ο ενάγων ανέφερε ενόρκως είναι ποινικά αδικήματα και τα θυμήθηκε, δήθεν, τρία χρόνια μετά. Εν ολίγοις αποδίδουν στον ενάγοντα διάπραξη ποινικού αδικήματος, εκείνο της ψευδορκίας. Ανάλογα όμως είναι τα συμπεράσματα, δηλαδή διάπραξη ποινικού αδικήματος, που συνάγονται από το περιεχόμενο του υστερογράφου του τεκμηρίου
- Με αυτό αφήνεται να νοηθεί ότι ο ενάγων προέβη σε παραποιήσεις εκθέσεων, δηλαδή ενέργειες που συνιστούν ποινικό αδίκημα. Έτι περαιτέρω δυσφημιστικό είναι το περιεχόμενο του τεκμηρίου
- Με αυτό ο εναγόμενος αποδίδει στον ενάγοντα άτιμη, δηλαδή ανέντιμη και πρόστυχη συμπεριφορά, ήτοι συμπεριφορά που υπολείπεται ήθους και μάλιστα ότι ο λόγος που ενήργησε τοιουτοτρόπως ήταν για να τον εκδιώξει από την οικία και περιουσία του. Επιπλέον, με την προσθήκη στη λέξη τύλληρος του επιθέτου «γύφτος», εξυβρίζει τον ενάγοντα. Το επίθετο «γύφτος» παραπέμπει σε πρόσωπο που χαρακτηρίζεται από μικροπρέπεια και ανέντιμη συμπεριφορά. Έντονο είναι και το στοιχείο του χλευασμού στην επιστολή τεκμήριο 2, ιδιαίτερα με τον αλληγορικό χαρακτηρισμό της αρκούδας στο πανηγύρι, ενέργειες που αποδίδονται στον ενάγοντα. Εν κατακλείδι, αποδίδεται στον ενάγοντα διάπραξη αδικήματος, εκείνο της εξύβρισης και απειλής ως επίσης ψευδούς παράστασης - εν προκειμένω ψευδορκία - το οποίο μάλιστα οδήγησε στην καταδίκη του συντάκτη της επιστολής. Όλα τα πιο πάνω, απόδοση διάπραξης ποινικών αδικημάτων, εκμετάλλευση δημόσιου αξιώματος, ανήθικη και ανέντιμη συμπεριφορά και τα χλευαστικά επίθετα, σαφώς και καθιστούν το περιεχόμενο των δύο επιστολών δυσφημιστικό. Διαπιστώνω συνεπώς ότι ο ενάγων απέδειξε ότι όφειλε να αποδείξει και ό,τι απομένει πλέον να αποφασιστεί είναι το ύψος των αποζημιώσεων που δικαιούται. Επί του προκειμένου καθοδήγηση αντλώ από τα λεχθέντα στην υπόθεση Χατζηπαναγιώτου ν. Δρουσιώτη κ.α.
(2009)1Β Α.Α.Δ. 1321. Στη σελίδα 1330 λέχθηκε ότι. «Ο σκοπός της επιδίκασης αποζημιώσεων είναι η αποκατάσταση του ενάγοντα από τα αποτελέσματα της δυσφημιστικής δήλωσης. Οι γενικές αποζημιώσεις, στην περίπτωση της δυσφήμισης, εξυπηρετούν τρεις βασικούς στόχους: (α) τη θεραπεία του ενάγοντα από τη βλάβη που υπέστη εξαιτίας της δημοσίευσης της δήλωσης, (β) την αποκατάσταση της ζημιάς στην πληγείσα φήμη του ενάγοντα και (γ) τη δικαίωσή του. Οι αποζημιώσεις, σε περιπτώσεις δυσφήμισης όπως η παρούσα, δεν υπολογίζονται με αναφορά σε οποιοδήποτε μαθηματικό τύπο. Το δικαστήριο θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη του όλους τους σχετικούς παράγοντες, μεταξύ των οποίων, τη συμπεριφορά του ενάγοντα, τη θέση και την υπόληψή του, τη φύση της δυσφήμισης, τον τρόπο και το βαθμό της δημοσίευσης, την απουσία ή την άρνηση του εναγομένου να απολογηθεί και να αποκαταστήσει τη φήμη του ενάγοντα και τη συμπεριφορά του εναγόμενου από το χρόνο της δημοσίευσης της δυσφήμισης μέχρι την απόφαση.» Επιπλέον, καθοδήγηση άντλησα και από τις υποθέσεις Αρκτίνος Λτδ ν. Παπακυριακού, Πολ. Έφ. 389/08, ημερομηνίας 30.4.12 και Παττούρας ν. Εκδοτική Εταιρεία Τηλέγραφος Λτδ κ.α.
(2009)1Β Α.Α.Δ. 1222. Οι κατηγορίες για ψευδορκία, εξύβριση και απειλή, καθώς επίσης η ισχυριζόμενη ανέντιμη συμπεριφορά, κρίνω πως είναι καθ' όλα σοβαρές. Ιδιαίτερα δε αν αναλογιστεί κανείς πως κατά πάντα ουσιώδη χρόνο ο ενάγων ήταν μέλος του Κοινοτικού Συμβουλίου και η ουσία της δυσφήμισης είναι πως διέπραξε όλα τα πιο πάνω από τη θέση που κατείχε, καταχραζόμενος έτσι το δημόσιο αυτό αξίωμα. Εξ ου και η επιστολή κοινοποιήθηκε σε πολιτικά κόμματα. Αυτή λοιπόν η κατηγορία σε συνδυασμό με το δημόσιο αξίωμα του ενάγοντα κρίνεται πολύ σοβαρή. Δεν παραγνωρίζω ακόμη τους μειωτικούς και χλευαστικούς χαρακτηρισμούς. Παρά τη σοβαρότητα όμως δεν μπορώ να μην επισημάνω πως δεν συγκεκριμενοποιήθηκε το εύρος της δημοσίευσης. Πέραν του ότι οι δύο επιστολές στάληκαν σε τρία πολιτικά κόμματα και μία κίνηση, σε ένα αστυνομικό σταθμό και βεβαίως στο Κοινοτικό Συμβούλιο Τσερίου, ουδεμία μαρτυρία δόθηκε, έστω κατά προσέγγιση, για τον αριθμό των προσώπων που ανέγνωσαν το δυσφημιστικό περιεχόμενο των δύο επιστολών. Με βάση όλα τα πιο πάνω υπέρ του ενάγοντα και εναντίον του εναγομένου επιδικάζω αποζημίωση ύψους €5.000 πλέον νόμιμο τόκο από 11.5.2010, ημερομηνία καταχώρισης της αγωγής. Ο εναγόμενος να καταβάλει και τα έξοδα της διαδικασίας, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το δικαστήριο. (Υπ.) ............ Λ. Α. Παντελή, Ε. Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /ΧΡΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο