← Κύπρος

VIKTOR LEONIDOVICH NUSENKIS κ.α. ν. ΠΑΠΟΥΝΙΔΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ κ.α., Αριθ. Αγωγής: 10723/10, 31/10/2014

VIKTOR LEONIDOVICH NUSENKIS κ.α. ν. ΠΑΠΟΥΝΙΔΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ κ.α., Αριθ. Αγωγής: 10723/10, 31/10/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2014:A395 EΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. Ι. Πογιατζή, Π.Ε.Δ. Αριθ. Αγωγής: 10723/10

  1. VIKTOR LEONIDOVICH NUSENKIS
  2. CYPROMAN SERVICES LTD Ενάγοντες -και-
  3. ΠΑΠΟΥΝΙΔΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
  4. ΠΑΠΟΥΝΙΔΟΥ ΜΑΡΙΝΑ
  5. FINTEST HOLDING LIMITED
  6. HOMERTRON TRADING LIMITED
  7. SEFFRON LTD
  8. INDTEC FINANCE B.V.
  9. BERCKAMP HOLDINGS LIMITED
  10. JOINT STOCK PUBLIC COMPANY KREDITPROMBANK
  11. WILDOMAR TRADING LIMITED
  12. CROLMOND LIMITED
  13. TRODART TRADING LIMITED
  14. HARTLAW TRUSTEES LIMITED
  15. ΠΟΠΗ ΣΑΒΒΑ Εναγόμενοι ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΔΥΝΑΜΕΙ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 31.3.2011 Αριθ.Αγωγής: 10723/10
  16. VIKTOR LEONIDOVICH NUSENKIS
  17. CYPROMAN SERVICES LTD Ενάγοντες -και-
  18. ΠΑΠΟΥΝΙΔΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
  19. ΠΑΠΟΥΝΙΔΟΥ ΜΑΡΙΝΑ
  20. FINTEST HOLDING LIMITED
  21. HOMERTRON TRADING LIMITED
  22. SEFFRON LTD
  23. INDTEC FINANCE B.V.
  24. BERCKAMP HOLDINGS LIMITED
  25. JOINT STOCK PUBLIC COMPANY KREDITPROMBANK
  26. WILDOMAR TRADING LIMITED
  27. CROLMOND LIMITED
  28. TRODART TRADING LIMITED
  29. HARTLAW TRUSTEES LIMITED
  30. ΠΟΠΗ ΣΑΒΒΑ
  31. GENNADY VASILIEV
  32. LARISA VASILIEVA Εναγόμενοι ΚΑΙ ΔΙΑ ANTΑΠΑΙΤΗΣΕΩΣ
  33. GENNADY VASILIEV
  34. LARISA VASILIEVA Ενάγοντες δια Ανταπαιτήσεως -και-
  35. VIKTOR LEONIDOVICH NUSENKIS
  36. CYPROMAN SERVICES LTD
  37. ΠΑΠΟΥΝΙΔΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
  38. ΠΑΠΟΥΝΙΔΟΥ ΜΑΡΙΝΑ
  39. FINTEST HOLDING LIMITED
  40. HOMERTRON TRADING LIMITED
  41. SEFFRON LTD
  42. INDTEC FINANCE B.V.
  43. BERCKAMP HOLDINGS LIMITED
  44. JOINT STOCK PUBLIC COMPANY KREDITPROMBANK
  45. WILDOMAR TRADING LIMITED
  46. CROLMOND LIMITED
  47. TRODART TRADING LIMITED
  48. HARTLAW TRUSTEES LIMITED
  49. ΠΟΠΗ ΣΑΒΒΑ
  50. GALINA NUSENKIS Εναγόμενοι δια Ανταπαιτήσεως ΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 7 ΙΟΥΝΙΟΥ, 2013, ΓΙΑ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΚΑΙ/Η ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟ ΚΑΙ/Η ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΚΑΙ/Η ΑΚΥΡΩΣΗ ΚΑΙ/Η ΠΑΡΑΜΕΡΙΣΜΟ ΚΑΙ/Η ΑΝΑΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΑΝΤΑΠΑΙΤΗΣΗΣ: Ημερομηνία: 31 Οκτωβρίου, 2014 Εμφανίσεις: Για Αιτητές-Ενάγοντες και Εναγομένους 1 και 2 εξ Ανταπαιτήσεως: Στέφανος Μαυροκέφαλος, Γεώργιος Αποστόλου για Λ. Παπαφιλίππου & Σία Δ.Ε.Π.Ε., Γ. Αποστόλου & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Για Καθ΄ ων η Αίτηση-Εναγομένους 14 και 15 και Ενάγοντες εξ Ανταπαιτήσεως: Κυριάκος Σκορδής για Σκορδής, Παπαπέτρου & Σία Δ.Ε.Π.Ε. ---------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα Αίτηση οι Αιτητές αιτούνται Διάταγμα του Δικαστηρίου που να διαγράφει και/ή αποκλείει και/ή ακυρώνει και/ή απορρίπτει και/ή παραμερίζει και/ή αναστέλλει την Ανταπαίτηση των Εναγομένων 14 και 15 και Εναγόντων εξ Ανταπαιτήσεως για το λόγον ότι αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας και/ή είναι επιπόλαιη, σκανδαλώδης και αχρείαστη. Όπως διαφάνηκε από την αγόρευση των Αιτητών η Αίτηση βασικά στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.19, θ.26, Δ.27, θθ. 2 και 3, Δ.21, θ.10 καθώς και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Οι Αιτητές, επιδιιώκοντας τις πιο πάνω θεραπείες, ισχυρίζονται ότι η Ανταπαίτηση αποτελεί παράλληλο ένδικο μέσο και δημιουργεί πολλαπλότητα διαδικασιών για την επίτευξη του ίδιου στόχου αφού αξιώνει τις ίδιες θεραπείες που αξιώνονται σε παράλληλη εκκρεμούσα διαδικασία, δηλαδή στην αγωγή αρ. 1056/11 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Λεπτομερής καταγραφή των γεγονότων στα οποία στηρίζεται η κάθε πλευρά, θα γίνει πιο κάτω στην παρούσα Ενδιάμεση Απόφαση. Στο παρόν στάδιο θεωρώ ορθό όπως αναφερθώ στη νομική πτυχή των πιο πάνω προνοιών επισημαίνοντας ότι, όπως διαφάνηκε από την αγόρευση των δικηγόρων των Αιτητών, αυτοί χρησιμοποιούν τις πιο πάνω πρόνοιες των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας ως δικονομικό βάθρο για να στηρίζουν τη βασική θέση τους ότι η Ανταπαίτηση των Καθ΄ ων η Αίτηση, αποτελεί κατάχρηση δικαστικής διαδικασίας και γι΄ αυτό θα πρέπει να αποκλειστεί: Δ.27, θθ. 2 και 3 και Δ.19, θ.26: Νομική Πτυχή Η Αίτηση βασίζεται τόσο στη Δ.27, θθ 2 και 3, όσο και στη Δ.19, θ.26 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Παρόλον ότι το πότε τυγχάνει εφαρμογής η καθεμιά από τις εν λόγω διατάξεις εμφαίνεται από το ίδιο το λεκτικό τους, έχει καταστεί σαφές ότι η μεν Δ.19, θ.26 περιορίζει τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου σε διαγραφή μέρους μόνο των δικογράφων, ενώ η Δ.27, θ.3 μπορεί να οδηγήσει σε διαγραφή ολόκληρου του δικογράφου μέχρι και αναστολή ή απόρριψη της αγωγής. Σιακόλας ν. Federal Bank of Lebanon (SAL)

(1998)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1338, Cyber Group Ltd v. Χαραλαμπίδη κ.α.
(2004)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1852. Στην Σιακόλας
(1998), λέχθηκαν τα ακόλουθα αναφορικά με τη Δ.19, θ.26: «Η ερμηνεία της διαταγής αυτής δεν παρουσιάζει δυσκολία. Είναι καθαρό από τη φρασεολογία της ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου περιορίζεται στη διαγραφή μέρους των δικογράφων και όχι ολόκληρης της αγωγής, όπως υποστήριξε ο δικηγόρος του εφεσείοντα. Εξάλλου η σχετική αίτηση πρέπει να υποβάλλεται ταχέως (promptly) και κατά κανόνα προτού κλείσουν τα δικόγραφα. Η ερμηνεία που δίδουμε συνάδει και με τη νομολογία και την πρακτική που ακολουθείται από τα Αγγλικά Δικαστήρια, με βάση την αντίστοιχη αγγλική Δ.19 θ.27 πριν από την τροποποίησή της. (Βλ Supreme Court Practice 1958).» Πιο κάτω στην ίδια απόφαση λέχθηκαν τα ακόλουθα αναφορικά με τη Δ.27, θ.3: «Συμφωνούμε με το πρωτόδικο Δικαστήριο ότι ο θεσμός αυτός δίδει στο Δικαστήριο τη διακριτική ευχέρεια να απορρίψει μια αγωγή όταν η αγωγή δεν αποκαλύπτει καλή βάση αγωγής ή είναι επιπόλαιη ή παρενοχλητική (frivolous or vexatious). Η εξουσία αυτή του Δικαστηρίου ασκείται με εξαιρετική φειδώ. (Βλ. In Re Pelmaco Development Ltd
(1991)1 Α.Α.Δ. 246). Με την υπό κρίση αίτηση δεν προβάλλονται τέτοιες θέσεις και οι πρόνοιες του θ.3 δεν καλύπτουν την περίπτωση για την οποία επιζητείται η απόρριψη της αγωγής». Η σταθερή βάση της νομολογίας ήταν και είναι μέχρι σήμερα ότι η εξουσία του Δικαστηρίου για διαγραφή δικογράφου ή μέρους αυτού με βάση τις πιο πάνω δικονομικές διατάξεις πρέπει να ασκείται με φειδώ και σε εξαιρετικές μόνο περιπτώσεις. Αυτό τονίστηκε σε κάποιες από τις πρώτες αποφάσεις της Κυπριακής νομολογίας στις οποίες έγινε μάλιστα επίκληση Αγγλικής νομολογίας ακόμη και του 19ου αιώνα δηλαδή πριν καν τη θέσπιση των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Συγκεκριμένα, στην Μavromoustakis v. Yeroudes (Executor)
(1965)1 C.L.R. 176, 183-184, αναφέρθηκαν τα πιο κάτω τα οποία επίσης υιοθετήθηκαν και στην Papamichael v. Chaholiades
(1970)1 C.L.R. 305: «Speaking of this jurisdiction to dismiss actions in limine, Lord Herschell in Lawrance v. Norreys (Lord)
(1890)15 App. Cas. 210, said (at page 219): "It is a jurisdiction which ought to be very spaningly exercised, and only in very exceptional cases". In Dyson v. Attorney-General
(1911)1 K.B. 410 at page 418, Fletcher Moulton, L.J. said: «.To my mind it is evident that our judicial system would never permit a plaintiff to be 'driven from the judgment seat' in this way without any court having considered his right to be heard, excepting in cases where the cause of action was obviously and almost incontestably bad". That is, undoubtedly, the test to be applied and the language used there is strong language. If there is a point capable or worthy of being argued it was clearly impossible to strike out an action in limine (per Tucker, L.J. in Law v. Dearley
(1950)1 All E.R. 124, at page 127). According to the notes to the English R.S.C. Order 25, rule 4, in the Annual Practice, it has been held in many cases that it is only in plain and obvious cases that recourse should be had to the summary process under this Rule, and that this procedure can only be adopted when it can be clearly seen that a claim is, on the face of it, obviously unsustainable, or that the case is clear beyond doubt. So Long as the statement of claim discloses some cause of action, or raises some question fit to be decided by a court, the mere fact that the case is weak, and not likely to succeed, is no ground for striking it out». Οι πιο πάνω αρχές επαναλήφθηκαν και διασαφηνίστηκαν περαιτέρω στην In re Pelmako Developments Ltd
(1991)1 Α.Α.Δ. 246 όπου αναφέρθηκε ότι κάθε αίτημα για διαγραφή δικογράφου, συνιστά εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο όταν αδιαμφισβήτητα το δικόγραφο στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος. Το δικόγραφο του οποίου επιδιώκεται η διαγραφή, αξιολογείται αυτοτελώς με βάση την αντικειμενική υπόσταση του περιεχομένου του, ανεξάρτητα από τη μαρτυρία η οποία το υποστηρίζει. Η επίκληση της συμφυούς δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου για τη διαγραφή δικογράφου, ασκείται με εξαιρετική φειδώ και μόνο εφόσον διαπιστώνεται ότι το δικόγραφο συνιστά κατάχρηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, δηλαδή, χρήση των μέσων του δικαίου για αλλότριους σκοπούς. Τέτοια άσκηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου δικαιολογείται μόνο εφόσον το δικόγραφο κρίνεται αναντίλεκτα ανυπόστατο. Διαφορετικά, η διαγραφή θα συνεπαγόταν και παραβίαση του δικαιώματος διαδίκου να προσφύγει ενώπιον του Δικαστηρίου, δικαίωμα το οποίο κατοχυρώνεται από το Άρθρο 30.1 του Συντάγματος. Βλέπε επίσης Σιακόλας
(1998), πιο πάνω, Cyber Group Ltd
(2004), πιο πάνω, και Συμβούλιο Αποχετεύσεων Λεμεσού - Αμαθούντος κ.α. ν. Κυπριακή Δημοκρατία
(2007)1(Α) Α.Α.Δ. 21. Επιπρόσθετα, στην Λοϊζος Λουκά και Υιοί Λτδ ν. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος Α.Ε.
(1999)1(Β) Α.Α.Δ. 1316, τονίστηκε ότι απόρριψη αγωγής θα πρέπει να διατάσσεται μόνο σε περιπτώσεις που το δικόγραφο του Ενάγοντος δεν περιέχει, έξω από κάθε αμφιβολία, αιτία αγωγής και όπου η αγωγή δεν μπορεί να διασωθεί μετά από τροποποιήσεις που μπορεί νόμιμα το Δικαστήριο να επιτρέψει. Είναι για αυτό το λόγο που διαφαίνεται μία σταθερή τάση φειδωλής χρήσης της εξουσίας αυτής ενώ η αγωγή βρίσκεται ακόμη στα σπάργανα. Αναφορικά με τη φρασεολογία στη Δ.19, θ.26, ότι διαγραφή μέρους δικογράφου διατάσσεται όπου αυτό τείνει να επηρεάσει δυσμενώς, να προκαλέσει αμηχανία ή να καθυστερήσει τη δίκαιη δίκη της αγωγής (tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action), οι λέξεις αυτές έχουν ερμηνευτεί φιλελεύθερα από τα Δικαστήρια. Αν ο Εναγόμενος δεν διασαφηνίσει ποίο μέρος της έκθεσης απαίτησης παραδέχεται και ποίο αρνείται, το δικόγραφο του προκαλεί αμηχανία. Απλή όμως πολυλογία δεν προκαλεί αφ΄ εαυτής αμηχανία. Ούτε και διαγράφεται ισχυρισμός ως προκαλών αμηχανία απλώς επειδή ο αντίδικος ισχυρίζεται ότι είναι αναληθής. Το γεγονός και μόνο ότι μία έκθεση απαιτήσεως περιλαμβάνει πολλές αιτίες αγωγής, δεν προκαλεί αμηχανία εάν προβάλλονται χωριστά στο δικόγραφο. Αξίωση για διαζευκτική θεραπεία, δεν προκαλεί αμηχανία. Το ίδιο ισχύει και για ασυμβίβαστες υπερασπίσεις. Το Δικαστήριο δεν υποδεικνύει στα μέρη πώς θα διαμορφώσουν την υπόθεσή τους, εφόσον αυτά δεν παραβαίνουν τους κανόνες. Δικόγραφα, έστω και αν δεν είναι απόλυτα σύμφωνα με τους σχετικούς κανόνες, δεν διαγράφονται. Το γεγονός ότι δικόγραφο περιέχει αχρείαστα ζητήματα δεν είναι αρκετό για να οδηγήσει σε διαγραφή του, εφόσον δεν προκαλείται ζημιά στον αντίδικο. Εάν, όμως, σε δικόγραφο, περιέχονται ισχυρισμοί παντελώς άσχετοι, από τους οποίους θα προκληθούν έξοδα και καθυστέρηση στην υπόθεση, τότε αυτοί δικαιολογείται να διαγραφούν. Ισχυρισμοί που προβάλλονται για ανεντιμότητα και συμπεριφορά προσβλητική για τον αντίδικο, εφόσον δεν είναι σχετικοί με τα επίδικα ζητήματα, θεωρούνται σκανδαλώδεις. Annual Practice
(1960), σελ. 478-479, Annual Practice
(1958)σελ. 477-479, Athina Leathergoods Ltd v. Χαραλάμπους κ.α.
(2000)1(Β) A.A.Δ. 787, Soboh Petroleum (Cyprus) Ltd v. Abdallah κ.α. Π.Ε. 69/2011, ημερομηνίας 19.7.2013. Δ.21, θ.10: Αποκλεισμός Ανταπαίτησης - Νομική Πτυχή Όπως αναφέρεται πιο πάνω, οι Αιτητές στηρίζονται, μεταξύ άλλων, και στη Δ.21, θ.10 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία προβλέπει για αποκλεισμό ανταπαίτησης στις περιπτώσεις που ο ενάγων ή πρόσωπο που έχει καταστεί διάδικος στην ανταπαίτηση, ισχυρίζεται ότι η εγειρόμενη αξίωση δεν θα έπρεπε να εκδικασθεί δυνάμει ανταπαίτησης αλλά σε μία ξεχωριστή αγωγή. Οι νομικές αρχές που εφαρμόζονται σε τέτοιες περιπτώσεις όπως έχουν συνοψισθεί από τη νομολογία είναι οι ακόλουθες (Galip v. Suleynean
(1963)2 C.L.R. 129, Σιακόλας ν. Federal Bank of Lebanon (SAL)
(1992)1(A) Α.Α.Δ. 710, Αthina Leathergoods Ltd v. Χαραλάμπους κ.α.
(2000)1(Β) Α.Α.Δ. 787, G.D.L. Trading (Famagusta) Ltd v. Φάρκονα κ.α.
(2010)1(Α) Α.Α.Δ. 63):
(1)Παρέχεται διακριτική ευχέρεια στο δικαστήριο να αποκλείσει τη συνεκδίκαση της ανταπαίτησης με την αγωγή εφόσον τούτο κρίνεται πρέπον.
(2)Η σχετική εξουσία του δικαστηρίου είναι συνυφασμένη με την καλή απονομή της δικαιοσύνης η οποία συναρτάται άμεσα με την απρόσκοπτη κατά το δυνατό διεκπεραίωση της δίκης.
(3)Η Αγγλική νομολογία, ερμηνευτική των αντίστοιχων αγγλικών δικονομικών προνοιών στις οποίες η Δ.21 θ.10 είναι προσαρμοσμένη αναγνωρίζει ευρεία διακριτική ευχέρεια στο δικαστήριο να αποκλείσει ανταπαίτηση οποτεδήποτε κρίνεται ότι η συνεκδίκαση της με την αγωγή δεν είναι πρόσφορος (expedient) ή θα προκαλέσει δυσχέρεια (inconvenience) στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων του ενάγοντος.
(4)Ενδεχόμενο πρόκλησης σημαντικής καθυστέρησης στην εκδίκαση της αγωγής συνιστά δυσχέρεια που παρέχει έρεισμα για τον αποκλεισμό της ανταπαίτησης.
(5)Το κυριαρχικό στοιχείο στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου είναι το πρόσφορο της εκδίκασης της ανταπαίτησης συγχρόνως με την αγωγή και η πιθανότητα πρόκλησης δυσχέρειας στον ενάγοντα απ΄ αυτό το ενδεχόμενο. Κατάχρηση Διαδικασίας: Νομική Πτυχή Όπως αναφέρεται πιο πάνω, οι Αιτητές επικαλούμενοι τις πιο πάνω δικονομικές πρόνοιες, αιτούνται τον αποκλεισμό της Ανταπαίτησης που καταχώρισαν οι Καθ΄ ων η Αίτηση-Εναγόμενοι 14 και 15 για λόγους κατάχρησης της δικαστικής διαδικασίας. Όπως αναφέρθηκε από την Ολομέλεια σχετικά πρόσφατα στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση του Πόλυ Μίτσιγκα, Π.Ε. 208/13, ημερομηνίας 13.3.2014, η κατάχρηση διαδικασίας μπορεί να λάβει πολλές μορφές και να εκδηλωθεί με πολλούς τρόπους. Είναι πολυσχιδής στις εκφάνσεις της, το δε δικαστήριο έχει την εξουσία καταστολής τέτοιας κατάχρησης ως μέρος της αυτονομίας και αυτοτέλειας της δικαστικής λειτουργίας. Έλληνας ν. Δημοκρατίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 149, Γενικός Εισαγγελέας ν. Ευσταθίου
(2009)2 Α.Α.Δ. 501, Αναφορικά με την Αίτηση του Ευάγγελου Εμπεδοκλή (Αρ.3)
(2009)1(Α) Α.Α.Δ. 529, Αναφορικά με την Αίτηση του Τζεννάρο Περέλλα
(1995)1 Α.Α.Δ. 217, (Απόφαση Ολομέλειας), Αναφορικά με την Luchian Marina Tudor
(2011)1(B) A.A.Δ. 1176, Η κλασική διατύπωση των αρχών που διέπουν την άσκηση δικαιοδοσίας για την αποτροπή κατάχρησης της διαδικασίας του Δικαστηρίου έγινε στην υπόθεση Περέλλα
(1995), πιο πάνω, από τον Πική, Δ., και έχει ως ακολούθως: «Η δικαιοδοσία για την παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας που συνιστά κατάχρηση των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου, εκπηγάζει από την ίδια τη φύση της δικαστικής λειτουργίας που έχει ως λόγο το δίκαιο και μέσο τους μηχανισμούς που προάγουν την κατίσχυσή του. Γι΄ αυτό, η δικαιοδοσία για τη χρήση πρόσφορων μέσων για την παρεμπόδιση κατάχρησης των δικαιοδοσιών είναι σύμφυτη, ενυπάρχει σε κάθε Δικαστήριο, απόρροια της κυριαρχίας των Δικαστηρίων στους μηχανισμούς για την απονομή της δικαιοσύνης. Τα μέσα για την αποτροπή της κατάχρησης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, δεν συναρτούνται με οποιοδήποτε συγκεκριμένο διάταγμα ή διατάγματα, μπορεί να προσλάβουν οποιαδήποτε μορφή που επιβάλλει η ανάγκη στη συγκεκριμένη περίπτωση για την περιφρούρηση του σκοπού για τον οποίο παρέχονται οι δικαιοδοσίες του Δικαστηρίου.» Στην υπόθεση Παπόρη ν. Maskinfabriken "Sio" A/S
(1996)1 (B) A.A.Δ. 1037, μάλιστα, το Δικαστήριο προχώρησε ένα βήμα πάρακάτω: ανέφερε ότι χωρίς το όπλο του Δικαστηρίου να αποτρέπει κατάχρηση των διαδικασιών, θα επερχόταν επικίνδυνη υπονόμευση και αποδυνάμωση της κοινωνικής αποστολής της δικαιοσύνης (Νικήτας, Δ., στη σελίδα 1040). Ένα παράδειγμα κατάχρησης αποτελεί η εμμονή στην επιδίωξη σκοπού που δεν εξυπηρετεί πλέον οποιοδήποτε στόχο, εφόσον για το ίδιο θέμα έχει ασκηθεί έφεση Σοφοκλέους ν. Τσεσμελόγλου (Αρ.1)
(2011)1 (Β) Α.Α.Δ. 773. Τα Δικαστήρια δεν ενεργούν επί ματαίω Αναφορικά με την Εμπορική Εταιρεία Λούκος Λτδ
(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 2055. Επιπρόσθετα, έχει παγιωθεί από τη νομολογία ότι η ύπαρξη δύο παράλληλων διαδικασιών που στοχεύουν στο ίδιο αποτέλεσμα, αποτελεί γενικά κατάχρηση Μίτσιγκας
(2014), πιο πάνω, Αναφορικά με την Αίτηση του Τζεννάρο Περέλλα
(1995)1 Α.Α.Δ. 217 (Απόφαση Ολομέλειας), Αναφορικά με την Αίτηση της Beogradska D.D.
(1996)1(B) A.A.Δ. 911 (Απόφαση Ολομέλειας), Κορακίδης, Διαχειριστής κ.α. ν. Αλέξη, Διαχειρίστριας
(1998)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1534, Δημητρίου ν. Γαβριήλ
(2001)1(Α) Α.Α.Δ.16, Αναφορικά με την Αίτηση του Ανδρέα Νικολάου Χ"Γεωργίου
(2003)1(Α) Α.Α.Δ.159, Τσιακλίδης ν. Ευαγγέλου
(2004)1 (Α) Α.Α.Δ. 119, Larticon Co v. Detergenta Developments Ltd
(2004)1 (B) A.A.Δ. 1121, Γεωργίου κ.α. ν. Ρωτού
(2004)1 (Β) Α.Α.Δ.
  1. Συμπεράσματα Έχοντας υπ΄ όψιν τις πιο πάνω νομικές αρχές αλλά και τις θέσεις αμφοτέρων των πλευρών όπως αυτές εκφράζονται από τις Ένορκες Δηλώσεις που συνοδεύουν την Αίτηση και Ένσταση, καθώς και τις αγορεύσεις τους, προχωρώ στην εξαγωγή των συμπερασμάτων του Δικαστηρίου:
  2. Το βασικό επιχείρημα των Αιτητών είναι ότι η καταχώριση της Ανταπαίτησης ενόψει της καταχώρισης και εκκρεμότητας της αγωγής αριθ. 1056/11 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, αποτελεί κατάχρηση διαδικασίας. Από τη δική τους πλευρά οι Καθ΄ ων η Αίτηση, αντιστρέφοντας τα πυρά, θεωρούν την καταχώριση της παρούσας Αίτησης ως κατάχρηση διαδικασίας. Ταυτόχρονα προβάλλονται ισχυρισμοί για διασύνδεση της παρούσας αγωγής, τόσο με την αγωγή αριθ. 1056/11, πιο πάνω, όσο και με την αγωγή αριθ. 4154/13 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού. Στο σημείο αυτό θα ήθελα να τονίσω το εξής: στα πλαίσια της παρούσας αγωγής έχουν καταχωριστεί πάρα πολλές αιτήσεις. Αναγνωρίζεται μεν το δικαίωμα των διαδίκων να διεκδικούν τα δικαιώματά τους χρησιμοποιώντας τα δικονομικά μέσα που έχουν στη διάθεσή τους, αλλά θεωρώ ότι η καταχώριση τόσων πολλών αιτήσεων, οι οποίες μάλιστα να εκκρεμούν ταυτόχρονα, τις πλείστες φορές περιπλέκει τα επίδικα θέματα παρά τα επιλύει. Σημειώνω ενδεικτικά ότι, σε κάποιο χρονικό σημείο, εκκρεμούσαν ταυτόχρονα, στα πλαίσια της παρούσας αγωγής, πέραν των δέκα αιτήσεων διαφόρων ειδών, οι περισσότερες καταχωρισθείσες από πλευράς Καθ΄ ων η Αίτηση. Σήμερα δε εκκρεμούν, εκτός από την παρούσα, άλλες έξι αιτήσεις. Υπάρχει δε μαρτυρία ότι και στα πλαίσια της αγωγής αριθ. 1056/11 καταχωρίστηκαν αρκετές αιτήσεις και δεν αποκλείεται κάτι παρόμοιο να συμβαίνει και στα πλαίσια της αγωγής αριθ. 4154/
  3. Αυτό πιθανόν να εξηγεί και το λόγο που μέχρι σήμερα, σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά την καταχώριση της αγωγής, δεν έχουν συμπληρωθεί τα δικόγραφα ούτως ώστε να μπορεί να προγραμματισθεί η ουσία της υπόθεσης.
  4. Αμφότερες οι πλευρές, στην προσπάθειά τους να αναλύσουν την περιπλεγμένη πορεία των πιο πάνω υποθέσεων, κατέθεσαν στο Δικαστήριο πίνακες των διαφόρων αιτήσεων και δικογραφικών μέτρων που λήφθηκαν τόσο στην παρούσα αγωγή, όσο και στην αγωγή αριθ. 1056/
  5. Οι δε αγορεύσεις τους ήσαν μακροσκελείς και ενδελεχείς αναπτύσσοντας, μικροσκοπικά μερικές φορές, τα επιχειρήματά τους. Τα Δικαστήρια δεν έχουν υποχρέωση να απαντούν σε κάθε επιχείρημα που τίθεται ενώπιόν τους, εκτός εάν κρίνουν ότι κάτι τέτοιο είναι αναγκαίο. Καλλικάς ν. Ελληνική Τράπεζα Λτδ
(2010)1(Β) Α.Α.Δ. 1238, Χ"Αντώνη ν. Μιχαήλ κ.α., ECLI:CY:AD:2014:A280, Π.Ε. 323/09, ημερομηνίας 16.4.2014. Με βάση αυτή τη νομική αρχή, το Δικαστήριο θα περιοριστεί σε όσα θέματα το ίδιο κρίνει ως αναγκαία. 3. Χρονολογική πορεία αγωγών αριθ. 10723/10 και 1056/11: Αμφότερες οι πλευρές, αλλά και το Δικαστήριο, θεωρούν ως σημαντική τη χρονολογική σειρά των διαφόρων μέτρων που λήφθηκαν στις δύο πιο πάνω αγωγές. Παρατίθενται πιο κάτω, χρονολογικά, όσες ενέργειες κρίθηκαν από το Δικαστήριο, ως σημαντικές: (
  1. i)20.12.2010: Καταχώριση της αγωγής αριθ. 10723/10 με Γενικώς Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα. Όπως εμφαίνεται στον τίτλο της αγωγής οι Ενάγοντες ήσαν δύο και οι Εναγόμενοι δεκατρείς. Αιτία αγωγής είναι η παράβαση διεθνούς εμπιστεύματος και/ή απάτη και/ή αδικαιολόγητος πλουτισμός και/ή υπεξαίρεση, οι δε επιζητούμενες θεραπείες περιλαμβάνουν αποζημιώσεις και/ή διατάγματα του Δικαστηρίου. (
  2. ii)9.2.2011: Καταχωρίστηκε στην αγωγή αριθ. 10723/10, Αίτηση από τους Εναγομένους 14 και 15 για προσθήκη τους στον τίτλο της αγωγής ως Εναγομένους και ανάλογη τροποποίηση του Κλητηρίου Εντάλματος. Οι Εναγόμενοι 14 και 15 είναι σύζυγοι, ο δε Εναγόμενος 14 έχει ελληνικές ρίζες και διετέλεσε βουλευτής και Γενικός Εισαγγελέας στην Ουκρανία, καθώς και αντιπρόεδρος της διοίκησης του Προέδρου της Ουκρανίας. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, παραιτήθηκε από την τελευταία θέση που κατείχε για να δύναται να λάβει μέρος στην παρούσα διαδικασία. Ως λόγοι για την καταχώριση της εν λόγω Αίτησης αναφέρθηκαν ότι ο Εναγόμενος 14 είναι δικαιούχος (beneficiary) και εκ των ιδρυτών μαζί και από κοινού, δηλαδή σε ίσα μερίδια, με τον Ενάγοντα 1 στον Όμιλο Εταιρειών «Energo», ενός από τους σημαντικότερους ομίλους εταιρειών στην Ουκρανία, ο οποίος αποτελείται από αριθμό εταιρειών, μεταξύ των οποίων και οι εταιρείες-Εναγόμενες 3-11. Οι Εναγόμενοι 14 και 15 ισχυρίζονται προσπάθειες σφετερισμού των δικαιωμάτων τους και οικειοποίησης του Ομίλου Energo και των περιουσιακών του στοιχείων. Για τους λόγους αυτούς, επιζητούν να λάβουν μέρος στη διαδικασία, αφού επηρεάζονται ουσιαστικά τους δικαιώματα. Ταυτόχρονα εξεδήλωσαν την πρόθεσή τους να εγείρουν Ανταπαίτηση. (iii) 16.2.2011: Kαταχώριση της αγωγής αριθ. 1056/11 με Γενικώς Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα. Οι Ενάγοντες ήσαν δύο (οι προτιθέμενοι Εναγόμενοι 14 και 15 στην αγωγή αριθ. 10723/10) και Εναγόμενοι ήσαν δεκατέσσερις, φυσικά και νομικά πρόσωπα. Με την εν λόγω αγωγή οι Ενάγοντες αιτούνται δήλωση και/ή διακήρυξη (Declaration) του Δικαστηρίου ότι είναι δικαιούχοι (beneficiaries) και/ή δικαιούνται ουσιαστικά (beneficially interested) στο ήμισυ των περιουσιακών στοιχείων και/ή δικαιωμάτων του Ομίλου Εταιρειών Energo, είτε ως εμπιστευματοδόχοι/επίτροποι (trustees) και/ή θεματοφύλακες (fiduciaries) και/ή εξ επαγωγής/τεκμαιρόμενοι εμπιστευματοδόχοι /επίτροποι (constructive trustees) και / ή εντολοδόχοι (nominees) και/ή διαφορετικά. (
  3. iv)31.3.2011: Εκδίδεται εκ συμφώνου Διάταγμα στην αγωγή αριθ. 10723/10 με την οποία τροποποιείται το Κλητήριο Ένταλμα με την προσθήκη των πιο πάνω Εναγομένων 14 και 15. (
  4. v)1.2.2011: Καταχωρίζεται η Έκθεση Απαιτήσεως στην αγωγή αριθ. 10723/10 η οποία αποτελείται από 136 παραγράφους σε 54 σελίδες. (
  5. vi)22.2.2012: Καταχωρίζεται η Έκθεση Απαιτήσεως στην αγωγή αριθ. 1056/11. (vii) 21.12.2012: Καταχωρίζεται η Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση των Εναγομένων 14 και 15 στην αγωγή αριθ. 10723/10 η οποία αποτελείται από 74 παραγράφους σε 40 σελίδες καθώς και σχετικό Πίνακα με τις εταιρείες του Ομίλου Energo. (viii) 7.6.2013: Καταχωρίζεται η παρούσα Αίτηση. (
  6. ix)14.10.2013: Καταχωρίζεται στην αγωγή αριθ. 10723/10 από τους Εναγομένους 14 και 15, Αίτηση για Συνένωσή της με την αγωγή αριθ. 1056/11. Η Αίτηση αυτή εκκρεμεί αφού οι διάδικοι συναίνεσαν στο ότι έπρεπε πρώτα να ακουστεί η παρούσα Αίτηση. 4. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση επικαλούνται καθυστέρηση στην καταχώριση της παρούσας Αίτησης η οποία, κατά τη γνώμη τους είναι μοιραία στην έκβασή της. Προς τούτο, έκαναν αναφορά στην Πελετιές ν. Atayah
(1990)1 A.A.Δ. 535, όπου σε αίτηση για διαγραφή ανταπαίτησης κρίθηκε ότι καθυστέρηση έξι μηνών για την καταχώρισή της ήταν αδικαιολόγητη και μοιραία. Όμως το σημαντικό σε εκείνη την υπόθεση ήταν ότι τα δικόγραφα είχαν συμπληρωθεί, η υπόθεση θα μπορούσε να προχωρήσει στην ουσία της και ο αιτητής καθυστέρησε αδικαιολόγητα στην καταχώριση της αίτησής του. Στην παρούσα περίπτωση, τα πράγματα διαφοροποιούνται εφόσον, όπως έχει αναφερθεί πιο πάνω, η καταχώριση πολλών αιτήσεων εμπόδισε την ταχεία προώθηση της υπόθεσης σε σημείο που ακόμη να συμπληρωθούν τα δικόγραφα. Είναι γεγονός ότι η παρούσα Αίτηση καταχωρίστηκε στις 7.6.2013, περί τους έξι μήνες μετά την καταχώριση της Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης (21.12.2012), αλλά αυτός ο παράγοντας δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπ΄ όψιν. Λαμβάνονται υπ΄ όψιν όλα τα περιστατικά της υπόθεσης που έχουν περιγραφεί πιο πάνω, γι΄ αυτό και θεωρώ ότι η παρατηρηθείσα καθυστέρηση, από μόνη της, δεν μπορεί να οδηγήσει την αίτηση σε απόρριψη.
  1. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση ισχυρίζονται ότι η Ανταπαίτησή τους στην αγωγή αριθ. 10723 είναι συναφής με την Απαίτηση και είναι απαραίτητη για τη δικαιότερη και ευκολότερη επίλυση των διαφορών των διαδίκων. Ισχυρίζονται περαιτέρω ότι ενώ η αγωγή είναι παράγωγη αγωγή, η Ανταπαίτησή τους στηρίζεται στο αγώγιμο δικαίωμα της ανίχνευσης/εντοπισμού (tracing). Το ορθό δικονομικό διάβημα δε το οποίο θα συντείνει στην απλούστευση και επιτάχυνση της διαδικασίας είναι η συνένωση της αγωγής αριθ. 10723/10 με την αγωγή αριθ. 1056/
  2. Προς αυτό το σκοπό καταχώρισαν στις 14.10.2013 Αίτηση Συνένωσης η οποία εκκρεμεί αφού οι διάδικοι συναίνεσαν στην εκδίκαση πρώτα της παρούσας. Η ταύτιση των επίδικων θεμάτων μάλιστα αποδεικνύεται, κατά τη γνώμη τους, από το γεγονός ότι Αιτητής 1 στην παρούσα διαδικασία, ζήτησε ο ίδιος όπως συμπεριληφθεί ως Εναγόμενος στην αγωγή αριθ. 1056/11 και εκδόθηκε σχετικό εκ συμφώνου διάταγμα.
  3. Ακόμη ένα επιχείρημα το οποίο επικαλούνται οι Καθ΄ ων η αίτηση, είναι ότι οι Αιτητές κωλύονται (are estopped) δια της συμπεριφοράς τους από του να επιζητούν τις θεραπείες της παρούσας Αίτησης αφού έχουν ήδη αποδεχθεί την ορθότητα της καταχώρισης και εκδίκασης της Ανταπαίτησης. Αυτό έγινε με την αποδοχή εκ μέρους τους της συμπερίληψης των Καθ΄ ων η Αίτηση ως Εναγομένους 14 και
  4. Στην εν λόγω αίτηση οι Καθ΄ ων η Αίτηση εξεδήλωσαν σαφώς την πρόθεσή τους, σε περίπτωση που προστίθεντο στην αγωγή αριθ. 10723/10 ως Εναγόμενοι 14 και 15, να καταχωρίσουν Ανταπαίτηση, περιέγραψαν μάλιστα και τη φύση της Ανταπαίτησής τους. Μάλιστα στην Παράγραφο 46 της Εκθέσεως Απαιτήσεως οι ίδιοι οι Αιτητές παραδέχονται ότι συγκατατέθηκαν στη συμπερίληψη των Καθ΄ ων η Αίτηση ως Εναγομένων 14 και 15 για να επιλυθούν πιο δίκαια και ευκολότερα όλα τα επίδικα θέματα και προς προστασία των περιουσιακών δικαιωμάτων και συμφερόντων του Ενάγοντος 1, μεταξύ άλλων, στις Εναγόμενες 3 έως και
  6. Από την άλλη οι Αιτητές επικαλούνται το γεγονός ότι τα δικόγραφα και αξιώσεις στην Ανταπαίτηση στην αγωγή αριθ. 10723/10 και στην αγωγή αριθ. 1056/11, είναι πανομοιότυπα μεταξύ τους. Αμφότερα αφορούν στον Όμιλο Εταιρειών Energo, η δε Ανταπαίτηση είναι μεταγενέστερη της αγωγής αριθ. 1056/11, γι΄ αυτό και θα πρέπει να διαγραφεί.
  7. Έχοντας μελετήσει τις θέσεις αμφοτέρων των πλευρών έχω καταλήξει να υιοθετήσω τις θέσεις των Αιτητών και να εγκρίνω την Αίτηση για τους λόγους που παρατίθενται πιο κάτω.
  8. Οι θεραπείες που επιζητούνται με την Ανταπαίτηση στην αγωγή αριθ. 10723/10 είναι πανομοιότυπες με αυτές που επιζητούνται στην αγωγή αριθ. 1056/
  9. Μάλιστα φαίνεται ότι τα αιτητικά Α μέχρι ΙΖ, σε αμφότερες, είναι τα ίδια με ελάχιστες διαφοροποιήσεις. Τόση μάλιστα είναι η ομοιότητα που σε αμφότερες παραλήφθηκε το αιτητικό Ζ και η αρίθμηση μετά το αιτητικό ΣΤ, αναγράφεται ως Η.
  10. Όταν οι Καθ΄ ων η Αίτηση καταχώριζαν στις 9.2.2011 την Αίτησή τους στην αγωγή αριθ. 10723/10 για να προστεθούν ως Εναγόμενοι 14 και 15, η αγωγή αριθ. 1056/11 δεν είχε ήδη καταχωριστεί (καταχωρίστηκε στις 16.2.2011).
  11. Το γεγονός ότι οι Αιτητές αποδέχθηκαν στις 31.3.2011 την προσθήκη των Καθ΄ ων η Αίτηση ως Εναγόμενους 14 και 15 με πιθανή και την καταχώριση και Ανταπαίτηση εναντίον τους, δεν μπορεί να προσμετρήσει εναντίον τους. Εξάλλου δεν διαφαίνεται σε ποίο στάδιο βρισκόταν εκείνη τη χρονική περίοδο η αγωγή αριθ. 1056/
  13. Αντ΄ αυτού οι Καθ΄ ων η Αίτηση προώθησαν την αγωγή αριθ. 1056/11 με την καταχώριση στις 22.2.2012 της Εκθέσεως Απαιτήσεως, ενώ στις 21.12.2012 καταχώρισαν την Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση τους στην αγωγή αριθ. 10723/10 επιζητώντας τις ίδιες θεραπείες. Η δε Ανταπαίτηση με βάση τη Δ.19, θ.3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας αλλά και σχετική νομολογία αποτελεί ανταγωγή (cross-action). Pilavachi & Co Ltd v. International Chemical Company Ltd
(1965)1 C.L.R.
  2. H διαφορετική ταυτότητα κάποιων από τους διαδίκους στις δύο υποθέσεις δεν επηρεάζει αρνητικά το αίτημα των Αιτητών αφού σε αμφότερες κεντρικός άξονας είναι ο Όμιλος Εταιρειών Energo και οι εταιρείες που αποτελούν τον εν λόγω Όμιλο. Εξάλλου, οι Καθ΄ ων η Αίτηση διατηρούσαν το δικαίωμα με βάση τη Δ.21, θ.8 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας με την καταχώριση της Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης τους να συμπεριλάβουν εξ Ανταπαιτήσεως και διαδίκους οι οποίοι μέχρι τότε δεν συμπεριλαμβάνονταν στην αγωγή ούτως ώστε όλα τα επίδικα θέματα και διάδικοι να συμπεριληφθούν σε μία διαδικασία.
  3. Όχι μόνο δεν το έπραξαν αλλά επέλεξαν να προωθούν ταυτόχρονα δύο διαδικασίες με ταυτόσημο σκοπό. Αυτό κατά τη γνώμη μου αποτελεί κατάχρηση διαδικασίας και τα πιο πάνω επιχειρήματα των Καθ΄ ων η Αίτηση δεν είναι ικανά να μεταβάλουν αυτό το συμπέρασμα του Δικαστηρίου.
  4. Με βάση τα πιο πάνω και την εκτεθείσα νομολογία, η καταχώριση της Ανταπαίτησης στην αγωγή αριθ. 10723/10 ως μεταγενέστερη της έγερσης της απαίτησης στην αγωγή αριθ. 1056/11, αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας.
  5. Έχω εξετάσει και τις συνέπειες που πρέπει να επιφέρει η εν λόγω κατάχρηση. Με βάση τη Δ.27, θ.3 το Δικαστήριο έχει εξουσία να διαγράφει (strike out) δικόγραφα, ενώ με βάση τη Δ.21, θ.10 η εξουσία είναι για αποκλεισμό (exclusion). Θεωρώ, υπό τις περιστάσεις, και αφού οι Αιτητές επικαλούνται αμφότερες τις πιο πάνω δικονομικές διατάξεις, πιο ορθό το μέτρο της διαγραφής. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Με βάση τα πιο πάνω, η Ανταπαίτηση των Καθ΄ ων η Αίτηση διαγράφεται ως καταχρηστική. Πιο συγκεκριμένα, διατάσσεται η διαγραφή των Παραγράφων 64-74 (τέλος) του δικογράφου που φέρει τίτλο «Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση» ημερομηνίας 21.12.
  6. Τα Έξοδα της διαδικασίας επιδικάζονται υπέρ των Αιτητών και σε βάρος των Καθ΄ ων η Αίτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και να είναι πληρωτέα μετά το πέρας της υπόθεσης. [Υπ.] Χ. Ι. Πογιατζής, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /μκστ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.