TAVIELIO VENTURES LTD ν. HEROTEN HOLDINGS LTD, Αίτηση Αρ.: 2321/13, 12/11/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2014:A411 EΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. Ι. Πογιατζή, Π.Ε.Δ. Αίτηση Αρ.: 2321/13 Αναφορικά με τον Περί Διεθνούς Εμπορικής Διαιτησίας Νόμο, 101/1987 - Και - Αναφορικά με την Αίτηση μεταξύ των: TAVIELIO VENTURES LTD, από τις Βρετανικές Παρθένες Νήσους, Αιτήτρια - Και - HEROTEN HOLDINGS LTD, από την Κύπρο, Καθ΄ ης η Αίτηση ------------------------- ΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 27 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ, 2013, ΓΙΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΓΙΑ ΕΞΟΔΑ: Ημερομηνία: 12 Νοεμβρίου, 2014 Εμφανίσεις: Για Αιτήτρια-Καθ΄ ης η Αίτηση στην κύρια Αίτηση: Χριστόδουλος Κατσούρης για Ζήνων Χρ. Κατσούρης & Συνεργάτες Για Καθ΄ ης η Αίτηση-Αιτήτρια στην κύρια Αίτηση: Αναστασία Σχοινή για Ανδρέας Νεοκλέους & Σία Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα Αίτηση, η Αιτήτρια αιτείται Διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει την Καθ΄ ης η Αίτηση όπως καταθέσει ασφάλεια για τα έξοδα για το ποσό των €25.104,24σ, περιλαμβανομένου ΦΠΑ. Περαιτέρω και μέχρις ότου κατατεθεί η ασφάλεια για έξοδα, οποιαδήποτε περαιτέρω διαδικασία ανασταλεί και σε περίπτωση που δεν θα κατατεθεί το αναφερόμενο ποσό για ασφάλεια για έξοδα μέσα σε ένα μήνα και/ή σε οποιονδήποτε άλλο χρόνο ήθελε καθορίσει το Δικαστήριο, η κύρια Αίτηση απορριφθεί. Η Αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.60, θθ. 1,5 και 6, Δ.48, θθ. 1-4, Δ.55 και Δ.64, καθώς και στην πρακτική και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Ισχυρισμοί Αιτήτριας Οι ισχυρισμοί της Αιτήτριας όπως εμφαίνονται από την Ένορκη Δήλωση της εκ των Δικηγόρων της, Αυγής Κατσούρη, είναι οι ακόλουθοι:
- Η Καθ΄ ης η Αίτηση είναι αλλοδαπή εταιρεία, εγγεγραμμένη στις Βρετανικές Παρθένες Νήσους και δεν κατέχει περιουσία στην Κύπρο.
- Η Καθ΄ ης η Αίτηση δεν έχει καλή υπόθεση καθότι το Απαγορευτικό Διάταγμα που εξεδόθη την 1.11.2013 από Αγγλικό Δικαστήριο, του οποίου το εκδοθέν στην παρούσα υπόθεση Προσωρινό Διάταγμα ημερομηνίας 11.11.2013 αποτελεί «καθρέφτη» (mirror order), έχει ήδη ανατραπεί και η Καθ΄ ης η Αίτηση καταδικάστηκε σε Έξοδα.
- Τα Έξοδα της Αιτήτριας για την παρούσα διαδικασία, υπολογίζονται στο ποσό €25.104,24 σ. Η Ένσταση και οι ισχυρισμοί της Καθ΄ ης η Αίτηση Η Ένσταση της Καθ΄ ης η Αίτηση αποτελείται από έντεκα λόγους ένστασης και συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση της εκ των Δικηγόρων της, Μαρίνας Τζιούτ. Οι βασικοί ισχυρισμοί της είναι οι ακόλουθοι:
- Οι ισχυρισμοί της Αιτήτριας είναι αναληθείς και παραπλανητικοί. Συγκεκριμένα, τα Δικαστήρια του Ηνωμένου Βασιλείου δεν απέρριψαν την Αίτηση και το Διάταγμα μετά από ακρόαση. Αντίθετα, αποσύρθηκαν από πλευράς Καθ΄ ης η Αίτηση μετά από νομική συμβουλή που έλαβε από τους Κύπριους δικηγόρους της για λόγους που, αν και είναι προφανείς δεν είναι της παρούσας και θα αναπτυχθούν λεπτομερώς κατά την ακρόαση της Αίτησης για Προσωρινό διάταγμα.
- Στη διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου του Ηνωμένου Βασιλείου η Αιτήτρια δεν έθεσε θέμα ασφάλειας εξόδων παρά το γεγονός ότι τα δικηγορικά έξοδα εκεί είναι πολλαπλάσια αυτών της Κύπρου. Μάλιστα στις εκεί διαδικασίες τής καταβλήθηκαν από πλευράς Καθ΄ ης η Αίτηση συνολικά £100.000 Στερλίνες.
- Από τα πιο πάνω, προκύπτει αβίαστα ότι η Καθ΄ ης η Αίτηση έχει τη δυνατότητα και τα οικονομικά μέσα, εφόσον κληθεί στο τέλος της διαδικασίας να καταβάλει τα Έξοδα της Αιτήτριας, να το πράξει.
- Η Καθ΄ ης η Αίτηση έχει καλή βάση απαίτησης και καλές πιθανότητες επιτυχίας εναντίον της Αιτήτριας η οποία στερείται βάσιμης και αιτιολογημένης και επαρκούς υπεράσπισης, η δε Αίτηση της Αιτήτριας δεν πληρεί τα κριτήρια και προϋποθέσεις για την παροχή της αιτούμενης θεραπείας.
- Ο Κατάλογος Εξόδων που επισυνάφθηκε στην Αίτηση της Αιτήτριας, δεν αντικατοπτρίζει το ορθό και λογικό ύψος των Εξόδων. Εφαρμογή των διατάξεων για παροχή ασφάλειας για Έξοδα σε διαδικασίες με βάση το Ν.101/82 Παρά το γεγονός ότι δεν έχει τεθεί από οποιαδήποτε πλευρά, το Δικαστήριο αποφάσισε να εξετάσει αυτεπάγγελτα το κατά πόσο σε διαδικασίες, όπως η παρούσα, εφαρμόζονται οι πρόνοιες της Δ.60 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας για παροχή ασφάλειας για Έξοδα και εάν η απάντηση είναι καταφατική, κατά πόσο είναι ορθό σε τέτοιες διαδικασίες να εκδίδονται τέτοια διατάγματα. Η κύρια διαδικασία, βασικά, στηρίζεται στον Περί Διεθνούς Διαιτησίας Νόμο, 101/87, Άρθρα 1-
- Γίνεται δε, σύμφωνα με την Καθ΄ ης η Αίτηση-Αιτήτρια στην κύρια Αίτηση, προς υποστήριξη επικείμενης διαιτησίας ενώπιον του Διεθνούς Διαιτητικού Δικαστηρίου του Λονδίνου (LCIA), ενώ τα αιτητικά της κύριας Αίτησης και της Αίτησης για Ενδιάμεσο Διάταγμα, είναι ταυτόσημα. Ο λόγος που το Δικαστήριο αποφάσισε να εξετάσει το εν λόγω θέμα αυτεπάγγελτα είναι, μεταξύ άλλων, το τι αναφέρθηκε στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση της Beogradska Banka D.D.
(1995)1 Α.Α.Δ. 737, ότι η διαδικασία με βάση το Ν.101/87 είναι ιδιάζουσα και αυτόνομη διαδικασία. Επιπρόσθετα έχει εκφρασθεί η άποψη ότι σε διαδικασίες με βάση τον εν λόγω Νόμο, τα εγχώρια δικονομικά μέσα κάθε χώρας, δεν πρέπει να εφαρμόζονται αφού σκοπός του είναι η επίλυση διαφορών σε διεθνές επίπεδο. Είναι γεγονός ότι, όπως αναφέρει και η Αιτιολογική Έκθεση, ο Ν.101/87, θεσπίστηκε για να ρυθμίσει θέματα που αφορούν στη διεθνή διαιτησία εμπορικών ζητημάτων. Ως πρότυπο δε, χρησιμοποιήθηκε ο Υποδειγματικός Νόμος («Model Law») περί Διεθνούς Εμπορικής Διαιτησίας, που καταρτίστηκε από ειδική προς τούτο Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών γνωστή ως UNCITRAL (United Nations Commission on International Trade Law). H UNCITRAL στις 21 Ιουνίου, 1985, υιοθέτησε τον πιο πάνω Υποδειγματικό Νόμο (Μοdel Law) ο οποίος αποσκοπούσε στο να επιφέρει ομοιομορφία στη νομοθεσία που αφορούσε στις διεθνείς εμπορικές διαιτησίες τω χωρών. Έκτοτε, αρκετές χώρες άρχισαν να εναρμονίζουν την αντίστοιχη νομοθεσία τους με το Model Law. Η Κύπρος το έπραξε με το Ν.101/87, ενώ η Αγγλία με το Arbitration Act, 1996: Πριν τη θέσπιση του Arbitration Act, 1996, στην Αγγλία ήταν σε ισχύ το Arbitration Act, 1950, η δε σχετική νομολογία δείκνυε προς την κατεύθυνση ότι ήταν δυνατή η παροχή ασφάλειας για έξοδα, υπό κάποιες όμως προϋποθέσεις. Συγκεκριμένα στην Bank Mellat v. Helliniki Techniki SA [1983] 3 All E.R. 428, αποφασίστηκε ότι για να δύναται να εκδοθεί διάταγμα παροχής ασφάλειας εξόδων, θα έπρεπε να υπάρχει μια ιδιαίτερη διασύνδεση των διαδίκων με την Αγγλία, καθώς και ομοφωνία τους όπως η διαιτησία να λάβει χώραν στο Λονδίνο. Η αρχή αυτή επεκτάθηκε στη μεταγενέστερη διαμφισβητούμενη απόφαση του τότε House of Lords, Copee - Lavalin SA/NV v. Ken-Ren Chemicals and Fertilizers Ltd (in liq) [1994] 2 All E.R. 449 (Απόφαση Πλειοψηφίας). Η πλειοψηφία αποφάνθηκε ότι το Αγγλικό High Court είχε εξουσία να διατάζει την παροχή ασφάλειας εξόδων σε περιπτώσεις που η διαιτησία διεξάγεται με βάση τους κανόνες lCC Rules. Βλ. επίσης Regina Autonoma de Elecricitate Renel v. Gulf Petroleum International Ltd [1996] 2 All E.R. 319. Μετά την εφαρμογή του Arbitration Act, 1996, το θέμα της παροχής ασφάλειας για έξοδα αφήνεται στο διαιτητή ή διαιτητικό σώμα/δικαστήριο (arbitration tribunal) που διεξάγει τη διαιτησία με βάση τον εν λόγω νόμο. Το Δικαστήριο, παρόλα αυτά, μπορεί να εκδώσει τέτοια διαταγή, κατ΄ έφεση. Russel on Arbitration, 23η έκδοση, 2007, Παραγρ. 7-207, 8-206. Από τα πιο πάνω, εκείνο που εξάγεται είναι ότι σε περιπτώσεις διεξαγωγής διεθνών εμπορικών διαιτησιών, είναι δυνατή η παροχή ασφάλειας για έξοδα. Επιπρόσθετα, στην παρούσα περίπτωση, η ίδια η Αιτήτρια στην κύρια Αίτηση, επικαλείται ως δικονομικό εναρκτήριο μέσο τη Δ.55, των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ήτοι την εναρκτήρια κλήση (originating summons), για τις πρόνοιες της οποίας εφαρμόζονται οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας. Η εναρκτήρια κλήση με βάση τη Δ.1 των Θεσμών, θεωρείται ως ένα ακόμη επιπρόσθετο δικονομικό εναρκτήριο μέσο. Παροχή Ασφάλειας για Έξοδα: Νομική Πτυχή: Έχοντας αποφασίσει ότι σε διαδικασίες όπως η παρούσα, εφαρμόζονται οι διατάξεις της Δ.60 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, προχωρώ να εξετάσω τη νομική πτυχή του θέματος. Η Δ.60, θ.1 αποδίδει διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να διατάζει, σε κάποιες περιπτώσεις, παροχή ασφάλειας για Έξοδα. Αναφορικά για το σκοπό που δίδεται τέτοια ασφάλεια, λέχθηκε στην Standard Fruit Company (Bermuda) Ltd κ.α. v. Gold Seal Shipping Company Ltd
(1993)1 Α.Α.Δ. 121 (Υπόθεση Ναυτοδικείου), ότι η πρόνοια για ασφάλεια εξόδων σκοπό έχει να διασφαλίσει στον εναγόμενο την είσπραξη των εξόδων που θα δοθούν υπέρ του, στις περιπτώσεις που ο ενάγων είναι κάτοικος εξωτερικού και δεν έχει περιουσία στην Κύπρο. Διασφαλίζεται, έτσι, η εκτέλεση της δικαστικής απόφασης για έξοδα, τα έξοδα του εναγομένου εναντίον του ενάγοντος. Αναφορικά με το σε ποίες περιπτώσεις διατάσσεται παροχή ασφάλειας για έξοδα, σχετικές είναι, μεταξύ άλλων, οι Αποφάσεις Alahmari v. Alia The Royal Jordanian Airline
(1990)1 Α.Α.Δ. 434, Conway v. Ηλία
(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 1853, Studland Holdings Ltd κ.α. ν. Ευσταθίου κ.α.
(2003)1(Γ) Α.Α.Δ. 1809, Genemp Trading Ltd v. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Δημόσιας Εταιρείας Λτδ
(2011)1(Β) Α.Α.Δ. 1314. Θεωρώ ορθό όπως παραθέσω αυτούσιο ένα απόσπασμα από την τελευταία Απόφαση το οποίο θέτει με σαφήνεια τις νομικές αρχές. Συγκεκριμένα, αναφέρονται τα ακόλουθα στις σελίδες 1318-1319: «H παροχή ασφάλειας εξόδων συνεπάγεται την άσκηση διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Τέτοια ασφάλεια διατάσσεται κατά κανόνα όταν ο ενάγων είναι κάτοικος εξωτερικού ή έχει τη συνήθη διαμονή του εκτός δικαιοδοσίας, κάτι το οποίο πρωτίστως φαίνεται από το ίδιο το κλητήριο ένταλμα. Η τυχόν κατοχή εκ μέρους του ενάγοντα περιουσίας που βρίσκεται εντός της επικράτειας και είναι ουσιαστική και μόνιμη, δυνατόν να συνηγορήσει εναντίον της παροχής ασφάλειας εξόδων υπό την προϋπόθεση ότι η περιουσία αυτή είναι κατά κοινή λογική διαθέσιμη προς εκτέλεση και όχι υποκείμενη σε εξανεμισμό σε οποιοδήποτε χρόνο. (Δέστε Ebrand v. Gassier [1884] 28 Ch. D. 232 και Ιn Re Apollinaris Company's Trade Marks [1891] 1 Ch. 1). Στα ευρύτερα κριτήρια για την παροχή ασφάλειας εξόδων συγκαταλέγεται και η δύναμη της υπόθεσης του ενάγοντα διότι αν έχει καλή υπόθεση, η δε υπεράσπιση φαίνεται να μην ευσταθεί, τότε θα ήταν αντίθετο με το πνεύμα της δικαιοσύνης να διαταχθεί η καταβολή ασφάλειας εξόδων επιβραβεύοντας έτσι ουσιαστικά τον εναγόμενο και καθυστερώντας την όλη διαδικασία. Ο χρόνος υποβολής της αίτησης είναι ένα πρόσθετο στοιχείο που λαμβάνεται υπόψη και δεν αποκλείεται η περίπτωση η καθυστέρηση του διαδίκου να αποταθεί εγκαίρως για ασφάλεια εξόδων, σε συσχετισμό με άλλους ενισχυτικούς παράγοντες, να οδηγήσει το Δικαστήριο στην απόρριψη του αιτήματος. (Δέστε Union Des Cooperatives Agricoles De Cereales De Semences v. Apak Agro Industries Ltd κ.α. (Αρ.2)
(1992)1 Α.Α.Δ. 1170).» Τα πιο πάνω φυσικά θα πρέπει να διαβάζονται με τις αρχές για διασφάλιση των διαδίκων σε πρόσβαση στο Δικαστήριο. Αυτός είναι ακόμη ένας παράγοντας που πρέπει να σταθμίζεται από το Δικαστήριο. Εάν η έκδοση διατάγματος παροχής ασφάλειας για έξοδα απολήγει σε στέρηση του δικαιώματος πρόσβασης στο Δικαστήριο, τότε πιθανόν να μην είναι δίκαιο να εκδοθεί τέτοιο διάταγμα. The Continental Insurance Company of Hampshire v. O' Regan
(1998)1(B) A.A.Δ. 1087, Conway
(2002), πιο πάνω, Χαραλαμπίδης ν. Πέτρου κ.α.
(2003)1(Γ) Α.Α.Δ. 1698. Λέχθηκαν τα ακόλουθα σχετικά στην Conway
(2002), σελίδες 1656-1657: «Η απόφαση στην Continental Ins. Co of Hampshire v. O' Regan
(1998)1 Α.A.Δ. 1087, διαγράφει το πλαίσιο άσκησης της διακριτικής εξουσίας του δικαστηρίου κάτω από τη Δ.60, θ.1, υπό το πρίσμα των συνταγματικών διατάξεων που κατοχυρώνουν το δικαίωμα πρόσβασης του ατόμου στη Δικαιοσύνη. Ως υπέδειξε το Δικαστήριο στην Continental Ins. Co of Hampshire v. O' Regan, η ασφάλεια για τα έξοδα παρέχεται υπό το πρίσμα των διατάξεων του Άρθρου 30.2 του Συντάγματος και των αντίστοιχων διατάξεων του Άρθρου 6(Ι) της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, οι οποίες κατοχυρώνουν την πρόσβαση του ατόμου στο δικαστήριο ως θεμελιώδες δικαίωμά του. Συναρτάται, τοιουτοτρόπως, η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου με τη δυνατότητα του ενάγοντος ή του εφεσείοντος, ως η περίπτωση, ανάλογα με την οικονομική του ευχέρεια, να παράσχει την εξαιτούμενη ασφάλεια. Εφόσον δε διαθέτει τα μέσα, το αίτημα απορρίπτεται. Ο λόγος της απόφασης αυτής συμπυκνώνεται στην πρόταση ότι δε χωρεί διαταγή για την παροχή ασφάλειας για τα έξοδα, όπου η έκδοσή της απολήγει σε στέρηση του δικαιώματος πρόσβασης στο δικαστήριο του ενάγοντος ή του εφεσείοντος. Πρέπει να επισημάνουμε ότι η Δ.60 αποτελούσε μέρος των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, οι οποίοι τύγχαναν εφαρμογής κατά το χρόνο ανακήρυξης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Διατηρήθηκε, όπως και οι θεσμοί, γενικά, σε ισχύ, υπό την αίρεση των διατάξεων του Άρθρου 188.1 του Συντάγματος, που επιβάλλουν την προσαρμογή των προνοιών τους προς το Σύνταγμα, περιλαμβανομένου του Άρθρου 30 του Συντάγματος, που κατοχυρώνει το δικαίωμα της πρόσβασης στη Δικαιοσύνη.» Συμπεράσματα Έχω λάβει υπ΄ όψιν τόσο τις νομικές αρχές που εφαρμόζονται, όσο και τα επιχειρήματα αμφοτέρων των πλευρών. Είναι γεγονός ότι η Καθ΄ ης η Αίτηση είναι αλλοδαπή εταιρεία που εδρεύει στις Βρετανικές Παρθένες Νήσους και δεν έχει οποιαδήποτε περιουσία στην Κύπρο. Η δε διαδικασία που διεξάγεται στην Κύπρο έστω και εάν γίνεται προς υποστήριξη της κύριας διαδικασίας ενώπιον του LCIA, δυνατόν να επιφέρει σημαντικές επιπτώσεις στην Αιτήτρια. Έχει μάλιστα ήδη επιφέρει με την έκδοση του Ενδιάμεσου Διατάγματος το οποίο βρίσκεται σε ισχύ. Αυτός ο παράγοντας δεν μπορεί να παραβλεφθεί και θεωρώ ότι προσμετρά υπέρ των θέσεων της Αιτήτριας. Αναφορικά με το θέμα της ισχύος της υπόθεσης της Καθ΄ ης η Αίτηση, παρατίθενται πιο πάνω οι θέσεις αμφοτέρων των πλευρών. Η κύρια διαδικασία θα διεξαχθεί στο Λονδίνο και θεωρώ ότι θα ήταν παρακινδυνευμένο για το Δικαστήριο να προβεί σε οποιαδήποτε εκτίμηση επί του θέματος αυτού. Το γεγονός ότι τα προσωρινά μέτρα που είχαν ληφθεί στο Λονδίνο έχουν αποσυρθεί, έστω και πριν από την ακρόαση έχει κάποια βαρύτητα όπως έχει και το γεγονός ότι η Καθ΄ ης η Αίτηση ήταν σε θέση να καταβάλει τα εκεί Έξοδα που ήταν £100.000. Το σημαντικό όμως είναι ότι η διαδικασία στην Κύπρο έχει την αυτονομία της η δε Αιτήτρια καταχώρισε με σπουδή και χωρίς καθυστέρηση την παρούσα Αίτηση. Συνεκτιμώντας όλα τα πιο πάνω, έχω καταλήξει ότι θα ήταν ορθό και δίκαιο όπως η Καθ΄ ης η Αίτηση παράσχει ασφάλεια για Έξοδα για κάποιο λογικό ποσό. Λαμβάνοντας υπ΄ όψιν τη φύση της διαδικασίας στην Κύπρο και το γεγονός ότι δεν αναμένεται να γίνουν πολλές εμφανίσεις, ούτε και αναμένεται να είναι ιδιαίτερα χρονοβόρα, έχω καταλήξει ότι το ποσό των €25.104,24σ που αιτείται η Αιτήτρια, έστω και εάν το αναλύει με λεπτομέρεια, είναι υπερβολικό. Θεωρώ ότι ποσό €15.000 είναι εύλογο, υπό τις περιστάσεις. Για τους πιο πάνω λόγους,: (Α) Εκδίδεται Διάταγμα με το οποίο η Καθ΄ ης η Αίτηση-Αιτήτρια στην κύρια Αίτηση, Tavielio Ventures Ltd, διατάσσεται όπως παράσχει προς την Αιτήτρια, Ασφάλεια για Έξοδα για το ποσό των €15.000, είτε υπό μορφή κατάθεσης του εν λόγω ποσού στο Δικαστήριο, είτε με Τραπεζική Εγγύηση. (Β) Η εν λόγω Ασφάλεια Εξόδων, να έχει κατατεθεί στο Δικαστήριο μέχρι τις 22 Δεκεμβρίου, 2014, το αργότερο. (Γ) Το Δικαστήριο περαιτέρω διατάσσει όπως, εάν μέχρι τις 22 Δεκεμβρίου, 2014, δεν έχει υπάρξει συμμόρφωση με τους πιο πάνω όρους παροχής Ασφάλειας για Έξοδα, τότε η κύρια Αίτηση θα θεωρείται ως απορριφθείσα με Έξοδα σε βάρος της Αιτήτριας, Tavielio Ventures Ltd. (Δ) Δεδομένου ότι εκκρεμεί διαδικασία για Ενδιάμεσο Διάταγμα, δεν θεωρώ ορθό να αναστείλω τη διαδικασία. (Ε) Τα Έξοδα της παρούσας Αίτησης, επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας και σε βάρος της Καθ΄ ης η Αίτηση, όπως αυτά θα υπολογιστούν από την Πρωτοκολλητή και θα είναι πληρωτέα μετά το πέρας της διαδικασίας. [Υπ.] Χ. Ι. Πογιατζής, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /μκστ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο